900 χαμένα στρέμματα γης

Στις 25/05/2019

Φωνή αγωνίας, η φωνή του κυρίου Γιώργου «Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι εδώ πέρα το βράδυ με τους πυροσβεστήρες;» με ρωτά, μέσα στο μαγαζί του. Ο κύριος Γιώργος είναι 65 χρόνων και  είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου, που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, για τα τελευταία 20 χρόνια. «Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, δεν μένω πια εδώ. Έχω μόνο το μαγαζί. Μένω σε μια άλλη περιοχή (…) εγκατέλειψα τα Εξάρχεια στα καλά τους (…) δεν ήταν τα επεισόδια ο λόγος που έφυγα», εξομολογείται.

Έβλεπα το άγχος στην έκφραση και στο βλέμμα του, όσο απαντούσε στις ερωτήσεις μου. Ίσως και ένα δείγμα φόβου ή  ανησυχίας, στον τόνο της φωνής του. Δεν ήθελε να τον βιντεοσκοπήσω, φοβόταν ότι το βράδυ θα πρέπει πάλι να είναι ετοιμοπόλεμος με τους πυροσβεστήρες. «Η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τίποτα, πέφτει τρεις ώρες ξύλο, γίνεται η επαναστατική γυμναστική από όλους και τελειώνει εκεί η ιστορία. Από τις 19:00 μέχρι τις 3:00 που παίζεις ξύλο, κουράζεσαι. Τελειώνουν τα πολεμοφόδια, τελειώνουν και οι βενζίνες και πας σπίτι σου. Πως πας στον κινηματογράφο και τελειώνει και φεύγεις, έτσι». Δεν είναι ο πρώτος όμως, που παραπονιέται για την ελλιπή ασφάλεια στην περιοχή των Εξαρχείων. Ο κύριος Σταύρος, 31 ετών, υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, παραδέχεται  «Δεν υπάρχει αστυνόμευση εδώ πέρα», «δεν ξέρω πόσο μπορεί κάποιος να αντέχει να ζει στα Εξάρχεια και να αναγκάζεται να υπομένει συνεχή φθορά», «είχα φίλο που άντεξε τέσσερα χρόνια (…) του έσπασαν τέσσερις φόρες το αμάξι, έφτασε στο σημείο να μην τον καλύπτει η ασφάλεια του. Επομένως αναγκαστικά δεν μπορούσε να έχει αυτοκίνητο στα Εξάρχεια », «ξεφεύγουν τα πράγματα από τις παλιές εντάσεις, πλέον οπλοφορούν και σκοτώνεται κόσμος».  Για τους κατοίκους ή τους καταστηματάρχες των Εξαρχείων, η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αναρχικούς και στην αστυνομία , ίσως και ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απασχολήσει τη σκέψη και θα την αποπροσανατολίσει.  «Διευκολύνει αυτή η κατάσταση την όποια κυβέρνηση. Σκέφτεται ο κόσμος τα Εξάρχεια και όχι τα υπόλοιπα πράγματα της καθημερινότητας» εξομολογείται ο κύριος Γιώργος.

Στις 17 Νοεμβρίου , στις 6 Δεκεμβρίου, άλλα και ορισμένα Παρασκευοσάββατα, από τη πλατεία μέχρι την οδό Τοσίτσα ή την Χαριλάου Τρικούπη, γίνονται σκληρά επεισόδια.  Ο κόσμος ανησυχεί για τις περιουσίες του, αλλά και για την σωματική του ακεραιότητα. «Έχει τραυματιστεί μια κοπέλα από φωτοβολίδα σε ευθεία βολή που της καρφώθηκε στο πόδι και έκαιγε μέσα. Δεν μπορούσαν να την βγάλουν. (…) Δεν ξέρω τι απέγινε το κορίτσι», μου λέει.

Ο «πόνος» για  ανάγκη εγκατάλειψης της περιοχής, βιώνεται καθημερινά από τους μόνιμους κατοίκους. «Είμαι εδώ και νοιώθω τον φόβο ειδικά στις επετείους. Υπάρχει θέμα εκείνες τις ημέρες, ο κόσμος φεύγει από τα Εξάρχεια και πάει να μείνει αλλού. Στα υπόλοιπα επεισόδια ρίχνουν μολότοφ στα ΜΑΤ», «Ένας συνταξιούχος είναι αδύνατο να μείνει στα Εξάρχεια. Πως θα προστατεύσει τον εαυτό του;», αναρωτιέται ο κύριος Γιώργος .

Βέβαια, τα επεισόδια δεν αφήνουν αλώβητες τις περιουσίες των κατοίκων και των καταστηματαρχών. Οι Εξαρχιώτες υπομένουν καθημερινή φθορά στις περιουσίες τους, είτε αυτό αφορά την ολοκληρωτική καταστροφή τους, στις ήμερες των επετείων, είτε αυτό αφορά κάποιες μικροκλοπές, στις οποίες υποβάλλονται καθημερινά.  « Το πιο εύκολο πράγμα  για ένα παιδί της ηλικίας σου, ίσως και πιο μικρό, είναι να έρθει εδώ και να σου ρίξει μια μολότοφ, για πλάκα, και ας σε καταστρέψει. Αυτό είναι το πιο απλό . Ευτυχώς, εγώ την γλύτωσα και το μαγαζί μου ποτέ δεν είχε ιδιαίτερες φθορές. Όμως εδώ, δεν υπάρχουν φθορές ή καταστρέφεσαι ή δεν παθαίνεις τίποτα. Αν πάρεις φωτιά, πήρες φωτιά, δεν έχει δεύτερη». Από την άλλη μου επισημαίνει πως οι διαρρήξεις και οι μικροκλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο «Έχουν διαρρήξει το μαγαζί μου, ήταν κλεφτρόνια της πλάκας. Φυσικά δεν τους πιάνει κάνεις».

Τα συνεχή προβλήματα, στην περιοχή που κοσμεί καθημερινά τους τίτλους ειδήσεων των τηλεοπτικών πλατό, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η μποέμ περιοχή του παρελθόντος, αντικαταστάθηκε με κάτι πιο σκοτεινό, υπόγειο και σκληρό, ίσως την ζωγραφιά αντικατέστησε μια κοινωνική μουτζούρα. Οι πέτρες σαν φωτοβολίδες σκάνε στα πεζοδρόμια δημιουργώντας μικρές λακούβες στα δρομάκια, που τυλίγουν σαν φλέβες στην κεντρική πλατεία. «Έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα επεισόδια που γίνονταν παλιά, τότε ναι είχαν κάποιο σκοπό. Δεν γίνονται πλέον επεισόδια για ιδεολογικούς σκοπούς, στο όνομα της αναρχίας. Κυρίως τα επεισόδια, γίνονται από άτομα που έχουν σχέση με τον κοινό ποινικό κώδικα. Νομίζω, ότι πλέον είναι μια ευκαιρία κάποιων να κάνουν πλιάτσικο στις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων».

Από τα 900 στρέμματα γης που καλύπτουν το κέντρο την Αθηνάς και συνορεύουν με το Κολωνάκι, δεν έμεινε ο παλαιός ιδιαίτερος, ξεχωριστός και εναλλακτικός χαρακτήρας. «Τελείωσαν τα παλιά Εξάρχεια, τελείωσε η τότε καλύτερη περιοχή της Αθήνας. Αυτό γινόταν το 1970, ήταν άλλες εποχές». Είδα τη λησμονιά στο βλέμμα του. Αναπολεί τα παλιά καλά Εξάρχεια, στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Θυμάται τα Εξάρχεια του Παλαμά, του Άσιμου, του Γερμανού, του Χορν, της Βέμπο και πολλών άλλων που σημάδεψαν την Ελλάδα με τις επιτυχίες και το όνομα τους. Του έλειψαν, για μια στιγμή τα Εξάρχεια της ιδεολογίας, της γιορτής, της φαντασίας και του αστείρευτου χιούμορ. Έπειτα, η σκέψη του ήρθε και πάλι στη συνέντευξη μας, στην σκληρή πραγματικότητα «Είχανε σπάσει όλα τα τζάμια στην διπλά πολυκατοικία. Είναι κατάμαυρη, από την έκρηξη ενός αυτοκίνητου που κάηκε (…) δεν υπάρχει η αίγλη στην οποία ζούσαμε τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν φύγει». Η ιστορική ομώνυμη πλατεία έγινε ένας τόπος, με πλανόδιους πωλητές ή ζωντανούς – νεκρούς να παρακαλούν για μια «δόση» ακόμα. Μάλλον εκείνοι καταπλάκωσαν τον μουσικό και τον ποιητή του 70.

Χάνουμε 900 καλλιτεχνικά και ξεχωριστά  στρέμματα γης, που κοσμούν την Αθήνα, αφήνοντας τα, να εξελιχθούν σε έναν βίαιο τόπο, επισφραγίζοντας την πτώση τους. Η περιοχή με την ασήκωτη και σπουδαία ιστορία, η περιοχή των καλλιτεχνών, εκείνη με τα πολλά τραύματα και τα πολλά πρόσωπα , αντικαταστάθηκε με ένα και μόνο προσωπείο εκείνο των επεισοδίων, των μολότοφ και των γηπεδικών.

Published by

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *