«Ο ρόλος της Πηνελόπης ήταν για εμένα πρόκληση»

(Μία συνέντευξη με την Μαρία Πετεβή)

 

Ήταν ταγμένη ηθοποιός από μικρή, μου εξομολογείται. Πράγματι στα μάτια της διακρίνω μία φλόγα, την πλημμυρίζει ένας ακράτητος πόθος και την διακατέχει μια ιδιαίτερη μαγεία, όταν μιλά για το θέατρο ή τον κινηματογράφο.

Γεννήθηκε το 1994, είναι μόλις 25 ετών και μετρά στο βιογραφικό πλήθος θεατρικών και τηλεοπτικών συμμετοχών, όπως στη σειρά του Αντ1 «Δέκα μικροί Μήτσοι», του Aplha «Μην αρχίζεις την Μουρμούρα» , στο «Ου φονεύσεις» και σε άλλα. Είναι απόφοιτος του θεατρικού τμήματος του Ωδείου Αθηνών και έκτοτε οι ερμηνείες της είναι καθηλωτικές και ώριμες, από εκείνες που συνεπαίρνουν το κοινό.

Για το 2019 συστήθηκε στο τηλεοπτικό κοινό, ως «Πηνελόπη» μέσα από την τηλεοπτική επιτυχία του Ant1 «Άγριες Μέλισσες». Είναι το βουβό πρόσωπο της οικογένειας των Σεβαστών και ο κρυφός πόθος του «Μελέτη». Η Μαρία καταφέρνει από την μία να αναβιώσει την άβουλη φύση των γυναικών της εποχής και από την άλλη να μας συνεπάρει σε έναν απαγορευμένο έρωτα.

Παράλληλα, δίνει στο κοινό την ευκαιρία να την απολαύσει στο θέατρο Skrow κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 21:00, στην παράσταση «Λουόμενες» της Κατερίνας Μαυρογεώργη. Ακόμη, βρίσκεται στο θέατρο Tempus Verum στην παράσταση «Ο Επιθεωρητής» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

Μία ακόμη μεγάλη της αγάπη, όπως μου διηγείται, είναι το τραγούδι «Δεν περνάει ούτε μία μέρα που να μην τραγουδάω» τονίζει, ενώ πιστεύει πως μία νότα αρκεί για να ξυπνήσει έντονα συναισθήματα και έτσι να σε ταξιδέψει. Βέβαια, δεν παραλείπει να συμπληρώσει και τον έρωτα της για τη λογοτεχνία, άλλα και ανάγκη της να διοχετεύει αυτό τον έρωτα γράφοντας ποιήματα και παραμύθια.

Το πρόσωπο της ακτινοβολεί κάθε φορά που μιλά για την τέχνη. Στολίζει τον λόγο της με όμορφα επίθετα και από τα χείλη της πέφτουν γλυκιές περιγραφές. Εγώ με την σειρά μου έχω τις αισθήσεις τις ακονισμένες για να μην χαθώ στιγμή από όσα μου διηγείται.

Είναι ένα συμπαθέστατο πλάσμα και μία γλυκιά ύπαρξη. Έχει έναν εσωτερικό κόσμο ευαίσθητο και ρομαντικό. Είναι μία ψυχή γαλήνια, όμορφη και τρυφερή. Αυτή είναι η περιγραφή που θα σας κάνω για την Μαρία Πετεβή, για αυτό το ταλαντούχο κορίτσι.

Πως μπαίνει στη ζωή σου η υποκριτική και πως αντιλαμβάνεσαι την αγάπη σου για το θέατρο;

Από πάρα πολύ μικρή ήξερα ότι έχω γεννηθεί, για να ακολουθήσω αυτό το δρόμο. Ήδη από όταν ήμουν 4 ετών τραγουδούσα στη χορωδία του πατέρα μου μαζί με παιδία πολύ μεγαλύτερα από εμένα και κάναμε συναυλίες μπροστά σε πολύ κόσμο. Εγώ τότε δεν ήξερα ούτε να διαβάζω, κι όμως είχα μάθει όλα τα τραγούδια απ’ έξω. Επομένως, από μικρή -λόγω αυτής της έκθεσης- είχα λατρέψει αυτή την επικοινωνία με τον κόσμο. Πάνω στην σκηνή ένοιωθα οικεία, ένοιωθα ο εαυτός μου. Ήμουν χαρούμενη. Με τα χρόνια, έφτιαχνα δικά μου θεατρικά στο σπίτι. Μάλιστα, έγραφα δικά μου σενάρια ή παραμύθια. Φτάνοντας λοιπόν στα 12 έρχεται το πρώτο μου θεατρικό, κάναμε μία παράσταση στο σχολείο και μόλις τελείωσε η παράσταση είπα στη μαμά μου «Μαμά, νοιώθω ευτυχία. Αν δεν ασχοληθώ με αυτό, θα είμαι δυστυχισμένη». Πάντοτε όταν έβλεπα θεατρικές παραστάσεις, ένοιωθα ότι μπροστά στα μάτια μου, συντελείται κάτι μαγικό. Φυσικά, όσο μεγάλωνα αντιλαμβανόμουν τις δυσκολίες του επαγγέλματος και δεν σου κρύβω ότι έχω νοιώσει φόβο, όμως η επιθυμία μου ήταν τόσο μεγάλη, που ήταν σε θέση να καταρρίψει κάθε εμπόδιο.

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στο επάγγελμα σου;

Με εμπνέουν οι συναντήσεις. Μέσα από αυτό το επάγγελμα, συναντάς πολύ όμορφους ανθρώπους. Ακόμα και μέσα από τις πρόβες μπορούν οι ηθοποιοί να ξεπεράσουν τα πλαίσια της απλής επικοινωνίας. Έχουν την δυνατότητα να επικοινωνήσουν απευθείας στην καρδιά, μέσα από μια κοινή ματιά. Επίσης, με εμπνέει το γεγονός, πως έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο. Μπορούμε να βοηθήσουμε το κοινό να «μετακομίσει» για λίγο τη ματιά του από τα προβλήματα και τη ρουτίνα. Επιπλέον, ό,τι δεν τολμάω να κάνω στην πραγματική μου ζωή έχω την ευκαιρία να το ζήσω μέσα από το θέατρο. Το θέατρο μου έδωσε την ευκαιρία να ανακαλύψω τον εαυτό μου και να γνωρίσω νέες πτυχές και ποιότητες του εαυτού μου.

Πως ξεκινάει το όμορφο ταξίδι των Άγριων Μελισσών για εσένα;

Αναπάντεχα. Είχα στο νου μου να στείλω το βιογραφικό μου, όμως το τηλεφώνημα τους για να περάσω από την οντισιόν, με πρόλαβε. Έτσι λοιπόν, συναντώ για πρώτη φορά τον Λευτέρη Χαρίτο -τον σκηνοθέτη μας- και ομολογώ πως από την πρώτη στιγμή, με ενέπνευσε. Είπα αμέσως «Εγώ με αυτό τον άνθρωπο πρέπει να συνεργαστώ και να μοιραστώ πράγματα». Κάτι στα μάτια του, κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω, με έκανε να τον εμπιστευθώ. Έτσι λοιπόν, πέρασα από το πρώτο casting και με ενημέρωσαν για την συμμετοχή μου στη σειρά.

Στις Άγριες Μέλισσες υποδύεσαι την Πηνελόπη. Βρίσκεις κοινά σημεία με αυτό τον χαρακτήρα;

Από μικρή έχω αναπτύξει μία ακέραιη προσωπικότητα, κάτι που η Πηνελόπη δεν έχει, επομένως δεν θα έλεγα ότι έχουμε αρκετά κοινά στοιχεία και σίγουρα έχω ζήσει σε μία πολύ πιο δημοκρατική οικογένεια, στην οποία είχαμε ελευθερία βούλησης και άποψης. Εγώ, για να μπορέσω να υποδυθώ αυτό τον χαρακτήρα έπρεπε να βρω κάποιο κοινό στοιχείο. Δεν σου κρύβω ότι ήταν πρόκληση. Είχα να αντιμετωπίσω έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα και φυσικά μια τελείως διαφορετική εποχή. Η χρυσή τομή μας, είναι ο συναισθηματικός μας κόσμος, η ευαισθησία μας, ο ρομαντισμός και η αθωότητα μας. Έτσι λοιπόν, πρώτα αφομοίωσα αυτά τα κοινά μας χαρακτηριστικά και ύστερα κατάφερα να αντιληφθώ και τα αντίθετα από εμένα.

Δεδομένου ότι είναι ένας ρόλος που δεν βρίσκεται κοντά στη δική σου προσωπικότητα, πόσο δύσκολο ήταν για εσένα να τον αποδώσεις άρτια;

Ήταν μία αρκετά δύσκολη πρόσκληση. Δούλεψα πολύ και αφιέρωσα πλήθος ωρών σε αυτό. Διάβασα πολλά πράγματα για την εποχή και άφησα το ένστικτο μου ελεύθερο. Περισσότερο από όλα με δυσκόλεψε το γεγονός, πως αυτός ο ρόλος δεν εκφράζεται, είναι πολύ δύσκολο να μένεις βουβός και να προσπαθείς μέσα από το βλέμμα και τις εκφράσεις να μεταδώσεις αυτό που σκέφτεσαι. Σαν ηθοποιός είχα έναν μεγάλο περιορισμό, την έλλειψη κειμένου. Είναι ένας ρόλος που δεν είχα ξανακάνει στο παρελθόν και πραγματικά με βοήθησε πολύ, να εξελιχθώ ως ηθοποιός.

Γιατί η Πηνελόπη φοβάται τόσο πολύ να αντιμετωπίσει τους γονείς της;

Η Πηνελόπη ήδη από πολύ μικρή είχε σαν πληροφορία στο μυαλό της, ότι δεν μπορεί να έρθει αντιμέτωπη με τους γονείς της. Θα παρομοίαζα όλη αυτή την κατάσταση με μια αλληγορία του Μπουκάι, όπου ένας ελέφαντας είναι δεμένος με μία μικρή αλυσίδα. Για τον ελέφαντα, το να σπάσει την αλυσίδα είναι ένα μονάχα βήμα, αλλά επειδή τον έχουν διδάξει από πολύ μικρό, ότι δεν έχει την δύναμη να τη σπάσει, μένει ακίνητος. Έτσι και η Πηνελόπη είναι μαθημένη, να μην εκφέρει γνώμη και να παραμένει σιωπηλή στις υποδείξεις των γονιών της, ακόμα και αν δεν συμφωνεί με αυτές.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν αντιμετωπίζει και το πάθος της για τον Μελέτη;

Ναι, προσπαθεί να μην τον θέλει. Προσπαθεί να τον βγάλει από το μυαλό της και να σταματήσει το πάθος μέσα της. Βέβαια, πολλές φορές τα πάθη είναι τόσο δυνατά που δεν έχει τη δύναμη η ανθρώπινη ψυχή, να τα σταματήσει. Για την Πηνελόπη όλο αυτό το συναίσθημα, είναι κάτι καινούργιο και άγνωστο, έτσι δημιουργείται ένα «σοκ» μέσα της και μάχεται σε μία εσωτερική πάλη.

Πιστεύεις ότι η Πηνελόπη αν μάθει για τους γονείς της και για τον Μελέτη, θα τους εγκαταλείψει;

Συνήθως αυτοί οι χαρακτήρες έχουν ένα μεγάλο «μπαμ». Για εμένα, για να έχει νόημα η σιωπή της Πηνελόπης, θα πρέπει να γίνει η έκρηξη. Όταν ανακαλύψει την αλήθεια για τους γονείς της, θα αντιδράσει σίγουρα με έναν φοβερά ακραίο τρόπο. Τον Μελέτη θα τον συγχωρούσε πιστεύω, διότι ο Μελέτης δεν έχει αποφασίσει να κάνει κάτι μόνος του, πέρα από το ότι μαχαίρωσε τον Μιλτιάδη, κάτι το οποίο έκανε εν βρασμώ ψυχής, γιατί ήταν απογοητευμένος από την Πηνελόπη. Ο Μελέτης θέλει με κάθε τρόπο να μπει στην οικογένεια, διότι του λείπει το αίσθημα της αγάπης. Βλέπει τον Δούκα ως πατέρα και θέλει να του αποδείξει ότι αξίζει, για αυτό και τον υπακούει τυφλά. Σίγουρα, η αλήθεια για τον Μελέτη θα ήταν δυσβάσταχτη, όμως θα τον καταλάβαινε και θα άνοιγε τις φτερούγες της για να τον παρηγορήσει.

Πως θα διαχειριστεί η Πηνελόπη όλα όσα έπονται με τον Κλεομένη; Πως θα διαχειριστεί από τη μία το πάθος της και από την άλλη την επιθυμία των γονιών της;

Η Πηνελόπη τραμπαλίζεται ανάμεσα στο «θέλω» και το «πρέπει». Ο Μελέτης είναι το «θέλω» της, ενώ ο Κλεομένης το «πρέπει». Από την πρώτη στιγμή, που η Πηνελόπη αντιλήφθηκε τη συμπάθεια της μητέρας της προς τον Κλεομένη, γνωρίζει ότι ο δρόμος της θα χαραχτεί πλάι στον Κλεομένη. Το μόνο που μένει για εκείνη, αφού δεν έχει τη δύναμη να αντιδράσει είναι, να μάθει να αγαπά τον Κλεομένη. Ίσως νοιώθει και τύψεις για τον Κλεομένη, γιατί εκείνος της δίνει όλη του την προσοχή και την αγάπη, ενώ εκείνη είναι δοσμένη αλλού.

Θα μάθει σύντομα την αλήθεια για τον Κλεομένη. Η αποκάλυψη θεωρείς, θα γίνει πριν ή μετά τον γάμο;

Θα αργήσει να το μάθει η Πηνελόπη. Ο Μελέτης έχει να περάσει πολύ δύσκολα.

Τι πιστεύεις ότι θα συμβεί στην Πηνελόπη; Ποιο φινάλε θα ήθελες;

Πιστεύω ότι θα αντιδράσει και ότι θα επέλθει κάποια αλλαγή, δεν ξέρω αν θα γίνει καλύτερος άνθρωπος ή αν όλη αυτή η καταπίεση της βγει σε σκληρότητα. Φυσικά, θα ήθελα να καταλήξει με τον Μελέτη, αλλά δεν νομίζω να συμβεί αυτό. Ελπίζω όμως να τα καταφέρουν.

Αν τελικά τα καταφέρουν και ζήσουν μαζί, πόσα παιδιά πιστεύεις θα ήθελε να έχει αυτό το ζευγάρι;

Αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν μεγάλο πάθος ο ένας για τον άλλον, είναι δύο σεξουαλικοί χαρακτήρες, οπότε πιστεύω θα έκαναν 5 παιδιά.

Θα δούμε ερωτική σκήνη ανάμεσα σε Μελέτη και Πηνελόπη σύντομα;

Πιστεύω ναι, πως να βάλουμε σιγαστήρα στο πάθος;

Ποιο είναι το πιο όμορφο περιστατικό που έχεις ζήσει από θαυμαστή σου;

Το πιο όμορφο μου το έχει πει μία γυναίκα από ένα νησί, που ήρθε για λίγο στην Αθήνα και με συνάντησε στην Ερμού. Μου είπε ότι είμαι, ότι καλύτερο θα μπορούσε να ζητήσει από τον Άη Βασίλη. Πραγματικά μου έφτιαξε όλη μου την ημέρα αυτή η γυναίκα.

Το πιο περίεργο που έχεις βιώσει;

Τα πιο περίεργα τα έχω ζήσει μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Μου έχουν στείλει 3:00 τη νύχτα «Σ’ αγαπάω» ή «Θέλω να σε έχω κοντά μου».

Όπως είπες και εσύ η υποκριτική είναι ένα επάγγελμα με πολλές δυσκολίες, πως διαχειρίστηκες αυτές τις δυσκολίες; Αναγκαστικές να δουλέψεις και σε άλλους τομείς προκειμένου να βγάλεις τα προς το ζην;

Διαχειρίστηκα τις δυσκολίες με πολύ κλάμα. Η ματαιότητα αυτής της δουλειάς είναι δυσβάσταχτη. Ακόμα και σε αυτά τα 3 χρόνια που εργάζομαι ως ηθοποιός συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα, ότι είναι ένας χώρος γεμάτος εμπόδια. Υπάρχει αβεβαιότητα και άγχος, είναι μία δουλειά στην οποία δεν μπορείς να εφησυχάζεσαι. Μπορώ να πω, ότι οι ηθοποιοί κάνουμε πρωταθλητισμό. Εγώ δούλεψα πολύ και ευτυχώς τα έχω καταφέρει μέχρι στιγμής. Μόνο μία φορά υπήρξε που αναγκάστηκα να κάνω μία άλλη δουλειά, η οποία βέβαια είχε να κάνει με το τραγούδι. Τραγουδούσα σε ένα μαγαζί και ουσιαστικά εργάστηκα για την δεύτερη μεγάλη μου αγάπη, το τραγούδι. Οπότε δεν θα θεωρήσω ότι το έκανα αναγκαστικά, αντιθέτως με πολύ μεγάλη χαρά.

Για να σε γνωρίσουμε καλύτερα και σε προσωπικό επίπεδο….

Πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο;

Κυρίως μου αρέσει να πηγαίνω στον κινηματογράφο, είναι η αγαπημένη μου διασκέδαση.

Τι μουσική ακούς;

Λατρεύω την παραδοσιακή μουσική. Μου αρέσει πολύ και η κλασσική μουσική, τα ρεμπέτικα και τα έντεχνα.

Ποιο είναι το χόμπι σου;

Λατρεύω τους λατινικούς χορούς. Μάλιστα πριν μπω στη σχολή, ήμουν ένα βήμα πριν πάρω το πτυχίο μου για δασκάλα χορού στο λάτιν.

Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έκανες μικρή;

Έχω μία κολλητή φίλη, τη Ματούλα. Μαζί κάναμε τρέλες. Ήμασταν μέσα στο μετρό, κάναμε ότι ήμασταν κάποιες άλλες και λέγαμε περίεργες ιστορίες, σαν φάρσες. Βλέπαμε μετά τον κόσμο να κοιτάει παράξενα και εμείς πεθαίναμε στα γέλια.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το δυνατό σημείο στον χαρακτήρα σου;

Η ευαισθησία μου, που είναι ταυτόχρονα και το αδύναμό μου και το γεγονός ότι κάνω τους άλλους να γελούν.

Πως είσαι στις προσωπικές σου σχέσεις;

Είμαι πολύ δοτική. Ευαίσθητη, αγαπησιάρα και ταυτόχρονα πολύ αυστηρή όταν χρειάζεται.

Ποιο είναι το ιδανικό πρότυπο ενός άντρα για εσένα;

Θα ήθελα, να έχει μία ευαίσθητη πλευρά, να έχει βαθύ συναισθηματικό κόσμο, χιούμορ και να νοιώθω θαυμασμό προς το πρόσωπο του.

Έχει περάσει από τη ζωή σου αυτός ο άντρας;

Ναι, έχει περάσει και με ενέπνευσε πολύ.

Ποια προσωπική ευχή θα ήθελες να κάνεις για το 2020;

Υγεία θα ήθελα να ευχηθώ, πάνω από όλα. Επίσης να έρθουν αλλαγές που θα με εξελίξουν και θα με κάνουν καλύτερο άνθρωπο, και να περιορίσω το άγχος και τους φόβους μου.

«Σε μία γυναίκα με γοητεύουν τα μάτια, το χαμόγελο και παρατηρώ τα χέρια»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον Γιώργο Γεροντιδάκη, από τις Άγριες Μέλισσες)

Ο Γιώργος Γεροντιδάκης μετράει ήδη δύο δεκαετίες στον χώρο της υποκριτικής και είναι μόλις 31 ετών. Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει μόνιμα στα Νότια προάστια της πρωτεύουσας. Σταδιακά, τα μονοπάτια της ζωής τον οδήγησαν στο επάγγελμα του ηθοποιού από την πολύ μικρή του ηλικία και αργότερα στην δραματική σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

Η καριέρα του ξεκινά από την διαχρονική ταινία «Peppermint» του Κώστα Καπάκα, η οποία κατάφερε να αποσπάσει 18 βραβεία. Αν και ήταν μόλις 10 ετών, έδειξε το απαράμιλλο ταλέντο του, καθώς όχι μόνο γνώριζε απ΄ έξω όλο το σενάριο -και δεν δίσταζε να βοηθά τους ενήλικες ηθοποιούς, όταν ξεχνούσαν τα λόγια τους- αλλά μας καθήλωσε και με την ερμηνεία του. «Το έβλεπα επαγγελματικά, όχι σαν παιδί και ως ενήλικα με αντιμετώπιζαν και οι συνεργάτες μου», τονίζει.

Έχει συμμετάσχει σε πολλές από τις μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής τηλεόρασης, όπως «Βέρα στο Δεξί», Τα φτερά του έρωτα», «7 θανάσιμες πεθερές», «L.A.P.D: Λεκανοπέδιο Αττικής Police Depeartment», «Το σόι μου μέσα» και άλλα.

Φέτος, τον απολαμβάνουμε μέσα από την τηλεοπτική συχνότητα του Αnt1, στον ρόλο του «Μελέτη» στις «Άγριες Μέλισσες». Από την μία ενσαρκώνει τον επιστάτη της οικογένειας Σεβαστού, εκείνον στον οποίο ανατίθενται όλες οι παράνομες και εγκληματικές ενέργειες της οικογένειας, και από την άλλη είναι η προσωποποίηση του πάθους της Πηνελόπης. Μονάχα μέσα από τα μάτια της Πηνελόπης, αφήνει ο Μελέτης την αγνότητα και την καλοσύνη, να αναδυθεί από την ψυχή του.

Για τον ρόλο του στη σειρά, τρικυμία σχολίων έχει ξεσπάσει στα κοινωνικά δίκτυα. Ο Γιώργος, έχει καταφέρει να γίνει ο πιο μισητός «κακός» στο κοινό και την ίδια στιγμή, έχει φροντίσει να κάνει τον κόσμο να υποκλίνεται και να εκθειάζει το υποκριτικό του ταλέντο.

Παράλληλα, τις Κυριακές δίνει την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να τον απολαύσουν στην παιδική θεατρική παράσταση «Ο θαυμαστός κόσμος της μαργαρίτας». Η θεατρική παράσταση παίζεται στο Θέατρο «Χυτήριο» και ο Γιώργος εμφανίζεται υποδυόμενος τον γεροπλάτανο της λουλουδοοικογένειας, εκείνον που σώζει τον κόσμο. Τέλος, από τον Ιανουάριο θα πρωταγωνιστήσει στην παράσταση «Mom maid mermaid», στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σιώζου.

Στη δική σου τη ζωή πως μπαίνει αυτή η πολυαγαπημένη σειρά, οι «Άγριες Μέλισσες»;

Εγώ δέχθηκα ένα τηλεφώνημα και ζήτησαν να με δουν γα την σειρά. Τότε δεν γνώριζα καν για το casting, είχα ακούσει από κύκλους ότι υπήρχε κάποια «κλειστή» οντισιόν στην οποία έβλεπαν συγκεκριμένα πρόσωπα.

Το παράδοξο στην υπόθεση είναι, ότι εκείνη την περίοδο συμμετείχα σε μία θεατρική παράσταση ενσαρκώνοντας τον Δράκουλα και ένας φίλος με πρότεινε, για να παίξω σε Escape Room. Έτσι, μίλησα με τους αρμόδιους για την συγκεκριμένη δουλειά και την αρνήθηκα προφασιζόμενος ότι -τάχα μου- θα παίξω σε σειρά και δεν έχω τον απαραίτητο χρόνο. Μετά από δύο μέρες λοιπόν αφού είχα προφασιστεί την συγκεκριμένη δικαιολογία με πήραν τηλέφωνο από το casting των Άγριων Μελισσών.

Πηγαίνοντας στην οντισιόν ήμουν πεπεισμένος -ήδη από το τηλεφώνημα- ότι θα έχω τον ρόλο. Ίσως τα λόγια τους και το γεγονός ότι επικαλέστηκαν πολλά από τα θεατρικά στα οποία έχω παίξει, με έκαναν να έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση. Το ίδιο κιόλας απόγευμα με ενημέρωσαν ότι θα είμαι στην σειρά. Θεωρώ, ότι ήταν η καλύτερη οντισιόν που έχω κάνει.

Ο ρόλος του Μελέτη ήταν εξαρχής προκαθορισμένος για εσένα;

Σίγουρα με είχαν στο μυαλό τους για ένα από τους κακούς. Συγκεκριμένα με ήθελαν είτε για τον «Κωσταντή», είτε για τον «Μελέτη». Όπως όλα δείχνουν κατέληξαν στον «Μελέτη»

Είναι η πρώτη φορά που υποδύεσαι ένα τέτοιο χαρακτήρα στην τηλεόραση. Ήταν πρόκληση για σένα αυτός ο ρόλος;

Όχι, παρότι δεν έχω ξαναγίνει κακός για τις ανάγκες της τηλεόρασης, ήταν μεγάλη χαρά για εμένα. Μπορώ να σου πω, ότι το γεγονός, πως πέρυσι έβλεπα Peaky Blinders και πλήθος έργων εποχής με έκανε να αντιλαμβάνομαι καλύτερα το πως μπορείς να αποδώσεις έναν ακραίο ρόλο -είτε καλό είτε κακό- χωρίς να βγει καρικατούρα.

Ο Μελέτης θεωρείται το «σκυλί του Δούκα», ο οποίος τον υπακούει πιστά και δεν διστάζει να κάνει οτιδήποτε και να του ζητήσει. Είναι όμως όντως αυτός ο κακός της υπόθεσης. Θεωρείς ότι μελλοντικά θα δούμε την ανατροπή στον χαρακτήρα του;

Ο Μελέτης είναι ένας υποτακτικός άνθρωπος. Μπορεί να έχει τη δύναμη να ανταπεξέλθει σε οποιαδήποτε δυσκολία, αλλά δεν έχει τη δύναμη να υψώσει ανάστημα μπροστά στην οικογένεια των Σεβαστών. Τις αλλαγές που μπορεί να έρθουν, δεν τις γνωρίζω, σίγουρα εγγυώμαι τεράστιες ανατροπές. Δεν σου κρύβω, ότι ανυπομονώ και εγώ να δω σεναριακά την εξέλιξη του Μελέτη. Σαν Γιώργος, πιστεύω ότι ο Μελέτης έχει καλή ψυχή, αλλά σε αυτή τη φάση η εμπιστοσύνη και η αγάπη του προς τον Δούκα, τον έχει τυφλώσει. Επίσης, για εμένα δεν υπάρχει καλός και κακός χαρακτήρας. Όλοι μέσα μας έχουμε τον καλό και τον κακό. Απλώς πάντα υπάρχει η επιλογή του τι θα βγάλουμε προς τα έξω. Ο Μελέτης δεν θεωρεί ότι κάνει κακό για εκείνον οι πράξεις του είναι σωστές.

Τι άνθρωπος είναι ο Μελέτης;

Ο Μελέτης είναι ένας άνθρωπος ντόμπρος. Σε όλα τα επεισόδια που έχουμε δει μέχρι τώρα, η μόνη φορά που δεν υπήρξε ντόμπρος ήταν όταν μαχαίρωσε πισώπλατα τον Μιλτιάδη. Όμως, ακόμα και αυτή η ενέργεια έκρυβε από πίσω της το γεγονός, ότι λίγο πριν είχε δεχτεί την απόρριψη της Πηνελόπης. Ήταν θολωμένο το μυαλό του. Επίσης, είναι ένας εξαιρετικός φίλος, από αυτούς που σπανίζουν στις ημέρες μας. Είσαι σε θέση να θυσιάσει ακόμα και την ζωή του, για εκείνους που αγαπά.

Στον δρόμο ο κόσμος αντιδρά για το ρόλο του Μελέτη; Τι σου λένε όταν σε βλέπουν;

Για να σου πω την αλήθεια μάλλον λόγω του παρουσιαστικού με φοβούνται με έναν τρόπο. Βέβαια έχουν πλάκα αυτά! Ο κόσμος ταυτίζεται και εγώ το βρίσκω θετικό αυτό, είναι το αποτέλεσμα του κόπου και της δουλειάς που έχουμε ρίξει. Όμως δεν σου κρύβω, ότι με πολλούς κάνω και πολύ όμορφες συζητήσεις στον δρόμο, ενώ άλλοι μου λένε «Πάρε την Πηνελόπη και φύγετε!»

Ο Μελέτης παρότι κακός δεν διστάζει να ερωτευτεί την Πηνελόπη, αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχει καταβάθος κάτι καλό μέσα του;

Μόνο στην Πηνελόπη δείχνει ο Μελέτης αυτό το καλό που υπάρχει στην ψυχή του. Αυτός ο έρωτας για εμένα προσωπικά μέσα στους πολλούς, που έχει αυτή η σειρά, είναι λίγο ξεχωριστός, γιατί βγάζει την θετική πλευρά ενός ανθρώπου. Αυτός ο έρωτας είναι «καθαρός». Μιλάμε για αγνά συναισθήματα ανάμεσα στο ζευγάρι.

Τι ερωτεύεται στην Πηνελόπη, τι τον γοητεύει;

Η Πηνελόπη είναι ένα αγνό πλάσμα, και ίσως είναι αυτή η αγνότητα που του λείπει. Την Πηνελόπη την αγαπά γιατί έχουν ζήσει και έχουν μεγαλώσει μαζί. Τώρα που η Πηνελόπη έχει ενηλικιωθεί, ο Μελέτης της εκδηλώνει τον έρωτα του. Επίσης, μπορώ να πω ότι τον γοητεύουν τα μάτια της.

Πως θα αντιδράσει τον γάμο της Πηνελόπης, που πιθανώς να έπεται;

Μέχρι τώρα έχουμε δει, ότι ο Μελέτης σαν ρόλος «καταπίνει» και κάνει υπομονή για πάρα πολλά πράγματα. Δεν μπορεί να εκδηλώσει την έκρηξη του εύκολα, γιατί θα πρέπει να δεχτεί τις συνέπειες και δεν θέλει να φέρει σε δύσκολή θέση άλλους ανθρώπους. Ακόμα και εμείς δεν ξέρουμε τις εξελίξεις, σίγουρα θεωρώ ότι θα είναι πολύ δύσκολο να το δεχτεί όλο αυτό. Με έναν τρόπο, της ζήτησε να μείνει και ας είναι παντρεμένη με κάποιον άλλο. Κάνει τεράστια θυσία. Θεωρώ πως ακόμα και να γίνει ο γάμος, ο Μελέτης θα το «φάει αμάσητο».

Θεωρείς ότι θα προσπαθήσει να ξεσκεπάσει τον Κλεομένη;

Δεν τον υποψιάζεται για να τον ξεσκεπάσει. Ούτε εκείνος έχει καταλάβει την απάτη του Κλεομένη. Τον ενοχλεί που υπάρχει. Δεν θέλει να βρίσκεται κοντά στην Πηνελόπη και σε πολλές σκηνές μου ‘ρχεται να τον χαστουκίσω, αλλά κρατιέμαι, τι να κάνω (γέλια). Πολλές φορές μου λέει ο Θανάσης Κουρλαμπάς (Κλεομένης) «Πως με κοιτάς έτσι ρε Γιώργο, τρομάζω».

Τι είναι σε θέση να κάνει ο Μελέτης για να κερδίσει την Πηνελόπη;

Να την κλέψει, να φύγει και να ζήσουν μία ζωή μακριά από όλα αυτά. Αυτό είναι πολύ ρομαντικό και δεν γίνεται στις ημέρες μας.

Με τον Μελέτη έχεις κάτι κοινό; Μπορείς να ερωτευτείς τόσο δυνατά όσο ο Μελέτης;

Σαν σκορπιός και εγώ ερωτεύομαι πολύ. Αυτό που μου αρέσει και με γοητεύει στον Μελέτη και νομίζω ότι είναι και ένα κοινό μας στοιχείο, είναι ότι μπορώ να δείχνω τα συναισθήματα μου μονάχα σε εκείνους που πραγματικά επιθυμώ. Δεν διοχετεύομαι παντού και δεν «καταναλώνω» τα συναισθήματα μου, τα δείχνω έμπρακτα σε αυτούς που πρέπει. Ενσαρκώνοντας τον χαρακτήρα του Μελέτη μπορώ να σου πω, ότι έχω βελτιωθεί πολύ σε αυτό το κομμάτι.

Ποια είναι η πιο αστεία στιγμή σας στα γυρίσματα;

Πραγματικά είναι άπειρες. Απολαμβάνω το γεγονός ότι οι περισσότερες σκηνές μου είναι με τον Λεωνίδα Κακούρη (Δούκας) και με τον Γιάννη Κουκουράκη (Κωσταντής). Αυτό το τρίπτυχο που σχηματίζουμε είναι το κάτι άλλο, ενώ κάνουμε τους κακούς είμαστε οι πιο αστείοι όλου του γυρίσματος. Συγκεκριμένα, στον γάμο της Ασημίνας, όταν γίνονταν η γιορτή εμείς έπρεπε να είμαστε σοβαροί και κάθε φορά που δεν μας έγραψαν οι κάμερες εμείς χορεύαμε και πεθαίναμε στα γέλια. Βέβαια, όλα αυτά είναι inside jokes, όπως έχουμε και με τον Γιάννη Κουκουράκη μία πολύ συγκεκριμένη κίνηση που σηκώνουμε λίγο το μουστάκι και γελάμε μεταξύ μας.

Είχες πρωταγωνιστήσει στην εξαιρετική και πολυβραβευμένη ταινία «Peppermint» του Κώστα Καπάκα, το 1999. Μετά ήρθαν προτάσεις και για σίριαλ στην τηλεόραση, όπως είναι «Τα φτερά του έρωτα», «Βέρα στο δεξί» κ.α. Μπήκες δηλαδή δυναμικά στη δουλειά του ηθοποιού από πολύ μικρή ηλικία, ήσουν μόλις 10 χρονών, μικρό παιδάκι. Έζησες την παιδική σου ηλικία έτσι όπως θα έπρεπε;

Ήμουν διχοτομημένος σε δύο εαυτούς, ο ένας ήταν ο Γιώργος που βρίσκονταν στο σχολείο έπαιζε και ζούσε την ηλικία του και ο άλλος εαυτός ήταν εκείνος, που όταν τελείωνε το σχολείο έτρεχε να βρεθεί στα πλατό. Κάποιες φορές ίσως με έπιανε το παράπονο, γιατί οι φίλοι που έφευγαν για παιχνίδι, ενώ εγώ πήγαινα για δουλειά. Σταδιακά όμως το απέβαλλα. Σε αυτό συνέβαλλε και το γεγονός, ότι οι φίλοι μου και το περιβάλλον, στο οποίο ζούσα, δεν σταμάτησε να με αντιμετωπίζει ως παιδί, οπότε διατήρησα την παιδικότητα μου.

Πως κατάφερες να συνδυάσεις αυτές τις «δύο ζωές» και να ανταπεξέλθεις;

Για να μπορέσει να ανταπεξέλθει ένα παιδί σε όλο αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Προσωπικά βγάζω το καπέλο, σε όλους τους ανθρώπους που καταφέρνουν να εντάξουν στο κλίμα όλα αυτά τα παιδιά. Εμένα μου συμπεριφέρονταν, ως ενήλικα και πραγματικά τους ευχαριστώ πολύ για αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που αγαπάω τόσο πολύ την Μαριάννα Τουμασάτου. Μάλιστα, πρόσφατα έτυχε να κάνω ένα γύρισμα με ένα παιδί, και ένοιωσα μέσα μου, πως ήρθε η ώρα να δώσω και εγώ αυτά που μου έχουν δώσει. Το παιδί λοιπόν είχε κολλήσει και ζήτησα πέντε λεπτά μαζί του, γιατί γνώριζα πως μπορεί να ένοιωθε και ήθελα να το βοηθήσω.

Τι σε γοητεύει στην τέχνη της υποκριτικής;

Το γεγονός ότι προσφέρονται μοναδικά συναισθήματα. Κάτι που μου έχει μείνει πολύ έντονα είναι κάτι που βίωσα σε μία παράσταση που ανεβάσαμε το 2012. Είχαμε αφιερώσει -θυμάμαι- 9 μήνες εντατικών προβών, για μια παράσταση που θα έπαιζε για τρεις ημέρες. Μόλις βγήκε ο πρώτος ηθοποιός έξω, αντίκρισε ένα θέατρο γεμάτο με κόσμο που δεν περιμέναμε. Στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα των θεατών ήταν τόσο έντονο, που ένοιωθα το σώμα μου να κυματίζει. Θέατρο είναι για εμένα, αυτές οι στιγμές. Η αγκαλιά ενός παιδιού που ταυτίστηκε με το θέαμα, το ευχαριστώ του κόσμου, ένα άγγιγμα ή ένα κλάμα είναι εκείνα που με συγκλονίζουν μέσα σε αυτή την τέχνη.

Παίζεις σε παιδικό. Πως γίνεται να είσαι από τη μία ο «Μελέτης», ο σκληρός, ο κακός, και από την άλλη να γίνεσαι ένας γεροπλάτανος σε μια παράσταση για παιδάκια;

Είναι ωραία τα αντιφατικά πράγματα. Από την μία μπορεί να σκοτώνω σε μία σειρά και από την άλλη να προσπαθώ να σώσω έναν πλανήτη. Έχω πει πολλές φορές, ότι τα παιδικά είναι και για τους μεγάλους. Έχω παίξει σε πολλά παιδικά. Αρχικά το φοβόμουν πάρα πολύ, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ ιδιαίτερο και πάρα πολύ δύσκολο. Αγαπάω πάρα πολύ τα παιδιά, οπότε μου δίνει μεγάλη χαρά η συμμετοχή μου εκεί.

Πόσο δύσκολο είναι για τον ηθοποιό των παιδικών παραστάσεων να «χαλιναγωγήσει» το τόσο νεαρό κοινό;

Η επιτυχία του παιδικού είναι, όταν το παιδί αποσβολωμένο και άναυδο παρακολουθεί την παράσταση. Άσχετα με τη επιτυχία ή όχι της παράστασης, εγώ συγκινούμαι απερίγραπτά με αυτό. Η επιτυχία κρύβεται στο να καταφέρεις να αποσπάσεις την προσοχή του παιδιού.

Από Γενάρη θα είσαι και στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο; Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.

Ξεκινάμε 8 Ιανουαρίου και βρισκόμαστε στην Εναλλακτική Αίθουσα του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου που άνοιξε στον 7ο όροφο, με το θεατρικό έργο «Μom Made Mermaid» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σιώζου, που αφορά στους δεσμούς αίματος και τη ζωή ενός γιου και μιας μάνας στο σπίτι. Θα παρομοίαζα το έργο με ένα φωτογραφικό άλμπουμ, καθώς απομονώνονται οι στιγμές και παρουσιάζονται στον κόσμο. Μαζί μου επί σκηνής είναι η Μάγδα Κατσιπάνου. Θα κάνουμε 18 παραστάσεις και θα είμαστε εκεί από Τετάρτη – Κυριακή.

Θα υποθέσω ότι ήδη από την πολύ μικρή σου ηλικία θα είχες αποφασίσει για το επάγγελμα που θα ακολουθούσες…

Περίπου! Τελειώνοντας το σχολείο είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν θα έδινα πανελλήνιες για να περάσω σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο. Είχα στο μυαλό μου να ασχοληθώ με την αρχαιολογία τότε, αλλά τα πράγματα είναι δύσκολα στην Ελλάδα για αυτό. Έπειτα λάτρευα την εγκληματολογία, όμως αυτό είναι ένα επάγγελμα που δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Έτσι οδηγήθηκα στην υποκριτική και στην σχολή Ίασμος.

Όμως από πιο μικρός ασχολήθηκες με την υποκριτική, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, δεν υπήρξε εξαρχής μονόδρομος;

Αυτό ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου, που ως παιδί, μου έδινε μεγάλη χαρά, περνούσα πολύ ευχάριστα μέσα στο χώρο. Υπήρχε μέσα μου μία καλλιτεχνική τάση, όμως δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι αυτή η ενασχόληση, που μου δίνει τόσο μεγάλη χαρά, θα γίνει το επάγγελμά μου.

Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Γιώργο Γεροντιδάκη…

Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έχεις κάνει;

Από μικρός μου άρεσε το ύψος. Έτσι λοιπόν, στην πολυκατοικία που έμενα πήγαινα στην γιαγιά μου -που βρίσκονταν στον 5ο όροφο- και πηδούσα από το ένα μπαλκόνι στο άλλο, την στιγμή που από κάτω βρίσκονταν το απόλυτο κενό. Τότε δεν φοβόμουν, όταν το αναπολώ τώρα με πιάνει τρόμος.

Πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο;

Θα παίξω μπάλα ή θα πάω στο γήπεδο, να στηρίξω τον Ολυμπιακό την αγαπημένη μου ομάδα. Επίσης, κάθε Σάββατο παίζουμε με το σωματείο ηθοποιών ποδόσφαιρο. Γενικά, είμαι του αθλητισμού και προσπαθώ 4-5 φορές την εβδομάδα να αθλούμαι.

Πες μου κάποιον άλλο έρωτα σου εκτός από την υποκριτική και τον αθλητισμό.

Οι γυναίκες, δεν είναι ένας έρωτας; Είστε το αλατοπίπερο στη ζωή των αντρών. Μπορεί να μαλώνουμε, αλλά χωρίς εσάς δεν μπορούμε, έχουμε δημιουργηθεί για να υπάρχει συντροφικότητα.

Τι σε γοητεύει σε μία γυναίκα; Τι χαρακτηριστικά έχει η ιδανική γυναίκα για εσένα;

Αυτά που κοιτάω κατά κύριο λόγο σε μία γυναίκα είναι τα μάτια, γιατί μου λένε την αλήθεια, το χαμόγελο, γιατί δείχνει το πόσο όμορφη μπορεί να είναι και τα χέρια, γιατί δείχνουν την αριστοκρατία.

Πότε άλλαξε ο χρόνος, πολύ όμορφα για εσένα;

Όταν αποκλειστήκαμε στα χιονιά με τους κολλητούς μου. Αξέχαστες στιγμές. Για 18 ώρες δεν είχαμε φαγητό, μπορώ να πω, ότι έζησα το Survivor.

Τι θα ήθελες να σου φέρει το 2020;

Θα ευχόμουν να φέρει στα παιδιά και στον κόσμο που έχει ουσιαστικά προβλήματα, λύσεις. Αν είναι ευτυχισμένος ο κόσμος γύρω μας, είμαστε ευτυχισμένοι και εμείς. Επίσης, μία άλλη ευχή που θα ήθελα να κάνω, κυρίως προς τα πρόσωπα με εξουσία, είναι να έρθει το 2020 και να πάψει την απληστία.

«Ο λόγος που υπάρχει η ηλικία είναι για να μας υπενθυμίζει πόσα ταλέντα δεν αξιοποιήσαμε ακόμα»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον 19χρόνο χάκερ Γιάννη Μαλτέζο)

Είναι ο μοναδικός Έλληνας, πιστοποιημένος, ηθικός χάκερ στην ηλικία των 19 ετών και είναι από τους ελάχιστους, σε ολόκληρο τον πλανήτη, που ασχολούνται με υποθέσεις, που βρίσκονται στα αχανή τμήματα του σκοτεινού διαδικτύου. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Αυγούστου, έχοντας καταγωγή από την Άρτα και τον Πόντο.

Το χάκινγκ μπήκε στην ζωή του ξαφνικά και αφορμή στάθηκε μία υπόθεση της αδελφής του, η οποία είχε πέσει θύμα ενός κακόβουλου χάκερ. Η ανάγκη του, να προστατεύσει την αδελφή του από τα «δόντια» του θύτη, τον έκαναν να ανακαλύψει και να αναπτύξει το σπουδαίο, κρυφό ταλέντο του. Η επιμονή και η υπομονή του, δεν θα άφηναν ανεκπλήρωτους τους στόχους του. Σίγουρα, στα μάτια μου δείχνει να είναι ένας άνθρωπος, που και ο ήλιος να πάψει να λάμπει, δεν θα σταματήσει να αγωνίζεται.

Πλέον, ο Γιάννης είναι ερευνητής ηλεκτρονικού εγκλήματος με εξειδίκευση στο οργανωμένο ηλεκτρονικό έγκλημα και στη συλλογή πληροφοριών, ενώ ασχολείται ενεργά και με την κοινωνική μηχανική. Από το βιογραφικό του δεν λείπουν, οι συνεργασίες με το FBI, την Interpol, την Europol και η συμμετοχή σε εκατοντάδες υποθέσεις ανά τον κόσμο.

Είναι ιδρυτής της «Defense Wolf», διασφαλίζοντας με την ομάδα του, την προφύλαξη από τις απειλές του κυβερνοχώρου και αποδεικνύοντας ότι η δράση του ξεκινά από εκεί που τελειώνει η δράση των υπολοίπων.

Πότε ξεκινά, να σε απασχολεί το χάκινγκ;

Στα 13 μου ξεκίνησα και εντάχθηκα δειλά-δειλά σε αυτό τον χώρο. Αφορμή στάθηκε μία περιπέτεια της αδελφής μου, η οποία είχε πέσει θύμα ενός κακόβουλου χάκερ. Ο συγκεκριμένος χάκερ απέκτησε πρόσβαση στα κοινωνικά της δίκτυα και έκανε ανάρμοστα post σε βάρος της. Η κατάσταση χειροτέρευε μέρα με τη μέρα και θεώρησα ότι είχε έρθει η ώρα, να υπερασπιστώ την αδελφή μου και να βρω τον δράστη. Έτσι, άρχισα, να χρησιμοποιώ το GOOGLE και να αναζητώ πληροφορίες σχετικά με το «τι είναι χακινγκ;». Είχα βάλει ένα στόχο και κάθε μέρα αφιέρωνα ατελείωτες ώρες διαβάσματος. Διάβασα σε ιστοσελίδες και βιβλία για τον προγραμματισμό και για τεχνικές επίθεσης και άμυνας σε ένα πληροφοριακό σύστημα ή δίκτυο. Σταδιακά, άρχισα να βλέπω, ότι αυτό ήταν κάτι, που μου τραβούσε την προσοχή. Μου άρεσε η διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης, καθώς όχι μόνο βρήκα τον δράστη, αλλά του χάκαρα τον υπολογιστή, αφήνοντάς του ένα μήνυμα στην επιφάνεια εργασίας. Από εκεί και πέρα σταμάτησε η παρενόχληση.

Ποιες είναι οι σπουδές που έχεις ακολουθήσει, πάνω στο αντικείμενο;

Είμαι υπό πτυχίο σε ένα βρετανικό πρόγραμμα σπουδών. Τα μαθήματα τα κάνω εξ’ αποστάσεως. Λόγω δουλειάς η φυσική παρουσία μου, είναι δύσκολη. Επομένως, παρακολουθώ τα μαθήματα και κάνω τις εργασίες, στέλνοντας το υλικό μέσω μιας ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Ήθελα να έχω ακαδημαϊκό προφίλ, όχι γιατί είχα ελλιπείς γνώσεις, αλλά επειδή ήθελα να υπάρχει κάτι το πιστοποιημένο. Το 95% των ανθρώπων σε αυτή τη δουλειά είναι αυτοδίδακτοι. Το ακαδημαϊκό κομμάτι, όσον αφορά το επίπεδο της γνώσης, δεν παίζει κανένα ρόλο. Σίγουρα είναι καλό να υπάρχει και μία πιστοποίηση λόγω ανταγωνισμού, έτσι ώστε να είναι κανείς πιο ολοκληρωμένος στην αγορά.

Πως συνεχίστηκε η πορεία σου από την στιγμή που έλυσες την υπόθεση της αδελφής σου, πως έβγαλες τα πρώτα σου χρήματα;

Εγώ όταν ξεκίνησα να οικοδομώ αυτή τη γερή βάση, άνοιξα παράλληλα και τον κύκλο επαφών μου. Θέλησα να είμαι εξωστρεφής. Σίγουρα, αυτό είναι κάτι, που εχει να κάνει καθαρά με τον άνθρωπο. Υπάρχουν ηθικοί χάκερ, οι οποίοι δεν έχουν εξωστρεφή χαρακτήρα, έτσι ώστε να δημιουργήσουν και να κρατήσουν επαφές. Αυτή τη στιγμή είμαι σε ένα σημείο, που έχω καταφέρει να εμπιστεύονται τις υπηρεσίες μου, μεγάλες εταιρείες, τόσο στο εγχώριο όσο και στο εξωτερικό. Φυσικά, το 95% της εμπιστοσύνης που μου δείχνουν οφείλεται στο ότι δεν έχω περάσει ποτέ από Εισαγγελέα, αυτό σημαίνει ότι είμαι νόμιμος. Οι περισσότεροι στην ελληνική κοινότητα έχουν περάσει από Εισαγγελέα, καθώς έχουν κάνει επιθέσεις στην ίδια τους τη χώρα, αυτό που εμείς ονομάζουμε χακτιβισμό. Όσον αφορά την πρώτη μου εργασία, αυτή προκύπτει στα 16 μου. Τότε μπήκα στην πρώτη ελληνική εταιρεία, όπου εργάστηκα στην θέση του Head of Research and Development Department. Εκεί είχα να κάνω καθαρά με το κομμάτι των υποθέσεων. Για προσωπικούς λόγους αποχώρησα από αυτή την εταιρεία και ύστερα κινήθηκα, ως ελεύθερος επαγγελματίας.

Αναμεσά στην υπόθεση της αδελφής σου και την πρώτη σου εργασία μεσολαβούν 3μιση χρόνια αυτό το μεσοδιάστημα τι συνέβη;

25 ώρες το 24ωρο πρώτα πάνω από ένα βιβλίο και ύστερα πάνω από μια οθόνη. Τα βιβλία που έχω διαβάσει πάνω σε αυτό το αντικείμενό είναι πάρα πολλά. Ίσως, 4 βιβλιοθήκες να μην έφταναν για να τα χωρέσουν. Σιγά-σιγά με αυτό τον τρόπο βρήκα και το κομμάτι, που με ενδιαφέρει περσότερο, αυτό της συλλογής πληροφοριών και των υποθέσεων. Φυσικά, συνεχίζω διαρκώς να αναβαθμίζω τη γνώση μου.

Πόσο εύκολο είναι ένας χάκερ να πέσει στην παγίδα του κακόβουλου ή στην παγίδα του χακτιβισμού;

Θα σου δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όταν έχεις το βάζο με το μέλι μπροστά σου είναι πολύ δύσκολο να μην βουτήξεις το δάχτυλό σου. Όλα, λοιπόν είναι μία πάρα πολύ λεπτή γραμμή. Όταν έχεις γνώσεις και πληροφορίες πάνω σε πολλά θέματα, είναι δύσκολο να μην μπεις σε άλλα μονοπάτια. Η παρανομία και η νομιμότητα σε αυτό το επάγγελμα είναι μία λεπτή κλωστή. Εμείς οτιδήποτε κάνουμε, το κάνουμε μόνο με εντολή του Εισαγγελέα οποιασδήποτε χώρας. Αποκλειστικά, με χαρτιά και εντολές της εκάστοτε υπηρεσίας ή του εκάστοτε ιδιώτη.

Τι ακριβώς είναι το χάκινγκ; Γιατί εδώ στην Ελλάδα θεωρείται από πολλούς, ως κάτι το κακόβουλο;

Το χάκινγκ χωρίζεται σε 2 βασικές κατηγορίες. Αυτές είναι, το ηθικό χάκινγκ και το χάκινγκ το οποίο γνωρίζουμε, ως κακόβουλο. Αυτό σημαίνει, ότι αν κάποιος έχει τις γνώσεις μπορεί, να κάνει κακό στην προσωπική, οικονομική, εταιρική ζωή κάποιου ανθρώπου. Το ηθικό χάκινγκ από την άλλη είναι εκείνη η επιστήμη -καθώς πρόκειται για μία επιστήμη- όπου συμβάλλεις στην επίλυση προβλημάτων που μπορεί να ανακύψουν στον κυβερνοχώρο. Η κυβερνοασφάλεια χωρίζεται σε διάφορους κλάδους, είναι μία τεράστια επιστήμη, που συμπεριλαμβάνει από penetration test (=δοκιμές ασφαλείας) μέχρι υποθέσεις και έρευνες. Το κομμάτι των υποθέσεων είναι το πιο νευραλγικό κομμάτι, για αυτό και οι εταιρείες που ασχολούνται με το κομμάτι των υποθέσεων και της διαλεύκανσης εγκλημάτων στον κυβερνοχώρο, είναι ελάχιστες στον πλανήτη. Πρόκειται για έναν πιο κλειστό χώρο, μια κλειστή και επικίνδυνη αγορά, στην οποία πρέπει να έχεις τις απαραίτητες δεξιότητες, μία οξυδέρκεια και ένα συγκεκριμένο ψυχοπνευματικό υπόβαθρο, για να μπορέσεις να σταθείς. Καλώς η κακώς δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για αυτή τη δουλειά. Είναι πολύ σκληρά και δύσπεπτα αυτά που μπορεί να συναντήσει κανείς σε αυτό το κομμάτι.

Πως αντέδρασαν οι γονείς σου σε αυτή σου την επιλογή να ακολουθήσεις το χακινγκ, φοβήθηκαν ;

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον προγραμματισμό, έμπαινε η μητέρα μου στο δωμάτιο και έβλεπε διάφορα γραμματάκια, να γεμίζουν την οθόνη του υπολογιστή πραγματοποιώντας διάφορες περίεργες ενέργειες. Για να σου πω την αλήθεια, νόμιζαν ότι έχω ξεφύγει. Φοβήθηκαν για εμένα. Με πολλή πίεση, επιμονή, κόπο και αγώνα προσπάθησα να τους δείξω ότι όλα είναι εντάξει. Όταν άρχισαν να αντιλαμβάνονται τι είναι αυτό με το οποίο ασχολούμαι, πίστευαν ότι θα έρθει η αστυνομία για να με συλλάβει. Με το πέρας των χρόνων τα πράγματα βέβαια άλλαξαν. Σήμερα, θυμούνται εκείνες τις καταστάσεις και γελούν. Αυτό είναι η προσωπική μου ευχαρίστηση. Πέρασα δύσκολα, για να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω και να βρίσκομαι στο σημείο που είμαι σήμερα. Όλα θέλουν τρόπο και όχι κόπο, για να τα καταφέρεις.

Πως λειτουργεί το γεγονός ότι είσαι μονάχα 19 ετών, σε αυτή τη δουλειά. Ένοιωσες ποτέ ότι σε αδικούν λόγω της ηλικίας σου;

Ναι, στην Ελλάδα αντιμετώπισα πρόβλημα σε αυτό το κομμάτι. Στο εξωτερικό τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η ηλικία μου αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερο φθόνο και αυτό συνεχίζει ακόμα και σήμερα. Για εμένα ύστερα από ένα σημείο, η ηλικία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένας αριθμός που μας συνοδεύει. Υπάρχουν έφηβοι, που είναι πολύ πιο σοβαροί από κάθε ενήλικα, οποιουδήποτε φύλου. Στο κομμάτι το δικό μου, στην κυβερνοασφάλεια, τα πράγματα έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τις δεξιότητες και την τεχνογνωσία. Εγώ στα 16 μου, δεν είχα καλά-καλά τελειώσει το λύκειο, όμως συνεργαζόμουν με εταιρείες και είχα βγάλει χρήματα. Ο λόγος που κατά την άποψη μου, υπάρχει η ηλικία είναι για να μας υπενθυμίζει πόσα καλά πράγματα δεν κάναμε ακόμη, πόσο καλύτεροι δεν γίναμε και πόσα ταλέντα δεν αξιοποιήσαμε. Σε ρωτάω λοιπόν, γνωρίζουμε πόσο χρόνο έχουμε για να τα καταφέρουμε;

Πως προέκυψαν οι συνεργασίες σου με το FBI την Interpol και την Europol; Πως έφτασε η φήμη σου στο εξωτερικό;

Κυρίως οι Αμρικακανοι έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια στο κομμάτι του Human Resources του (HR), προκειμένου να βρουν ταλαντούχους ανθρώπους σε οποιαδήποτε χωρά. Εφόσον εντοπίσουν κάποιο άνθρωπο με δεξιότητες, πολύ συνοπτικά έρχονται σε επαφή μαζί του. Εγώ λοιπόν κατάφερα να βρω κάποιες πληροφορίες και έπειτα να τις στείλω. Αφού έλεγξαν τις πληροφορίες και αντιλήφθηκαν ότι είχαν βάση, ήρθαν σε επαφή μαζί μου και κάναμε κάποιες δουλείες.

Θα μπορούσες να αναφερθείς σε κάποια υπόθεση στην οποία είχες συμμετοχή;

Τον προηγούμενο χρόνο στις 7 Δεκεμβρίου, είχε γίνει μία ανάρτηση στο Dark Net από ένα παιδί 13 ετών, το οποίο ζητούσε όπλα ή κάποια χρηματοδότηση για να επιτεθεί στο σχολείο του. Εγώ εντόπισα αυτή την ανάρτηση δύο μέρες αργότερα. Ύστερα από αυτή την ανακάλυψη συνέταξα μια κρίσιμη αναφορά και την έστειλα μέσω μιας ειδικής πλατφόρμας στο επιχειρησιακό γραφείο του FBI. Έτσι ήρθαν σε επικοινωνία μαζί μου και στήθηκε μια επιχείρηση. Η είδηση παρουσιάστηκε στα τοπικά μέσα και το τμήμα της τοπικής αστυνομίας, έκανε τη σύλληψη του 13χρονου αγοριού. Τελικά, το παιδί φυλακίστηκε και τον βαραίνουν κατηγορίες για κακούργημα 4ου βαθμού με τη δημιουργία τρομοκρατικής απειλής.

Τι ακριβώς είναι το σκοτεινό διαδίκτυο (DARK NET); Ποιοι είναι οι κίνδυνοι που μπορεί να αντιμετωπίσει κάνεις;

Δυστυχώς, είναι ένα κόμματι του διαδικτύου που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα λογισμικό στο όποιο μπορεί κάποιος πολύ ευκολά να αποκτήσει πρόσβαση. Οτιδήποτε υπάρχει εκεί, έχει να κάνει με διάφορες έκνομες ενέργειες ακραίου βαθμού. Το κατά ποσό θα αποφύγει κάποιος τον κίνδυνο, είναι κάτι το οποίο εξαρτάται από το ίδιο το άτομο, κατά ποσό εκείνο θα προστατεύσει τον εαυτό του.

Υπάρχει περίπτωση να πάψει να υπάρχει αυτό το κομμάτι του διαδικτύου;

Δυστυχώς, δεν μπορεί να εξαφανιστεί. Είναι σαν να ζητά κανείς να πάψει άμεσα η διακίνηση ναρκωτικών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πίσω από το Σκοτεινό διαδίκτυο υπάρχει μία εταιρεία, η οποία εδρεύει στην Αμερική και έχει αναπτύξει το λογισμικό που μας δίνει πρόσβαση στα δεδομένα του σκοτεινού διαδικτύου. Πρόκειται για μία νόμιμη εταιρεία δρα, ως επιχείρηση. Φυσικα, είναι κάτω από το δίκτυο παρακολούθησης των αρμόδιων αρχών.

Έχεις ιδρύσει και μία ομάδα, την «Defense Wolf». Πες μου λίγα λόγια για αυτό σου το εγχείρημα.

Η ομάδα μου συσπειρώθηκε πριν από περίπου 4μιση με 5 μήνες και πλέον δρα επίσημα, με όλες τις νόμιμες διαδικασίες. Μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, έχουμε αναλάβει πάρα πολλά project και πολύ μεγάλες δουλειές. Έχουμε καταφέρει να μπούμε πολύ δυναμικά σε αυτή την κλειστή αγορά, της κυβερνοασφάλειας. Έχουμε σκοπό και επιθυμούμε να ασχολούμαστε καθαρά με το κομμάτι των υποθέσεων. Όσον αφορά τα μέλη ο μεγαλύτερος στην ομάδα είναι 28 ετών. Εγώ είμαι ο μικρότερος και ο πρώτος που ανέλαβε δράση για τη δημιουργία της Defence Wolf. Τα υπόλοιπα μέλη με εμπιστεύονται, καθώς μπορώ να διαχειριστώ τις καταστάσεις σωστά και στρατηγικά, δεδομένων των επαφών και των σχέσεων που έχω αποκτήσει με ανθρώπους σε πολλές υπηρεσίες διάφορων χωρών. Έχω καταφέρει να οικοδομήσω ένα διεθνές όνομα, που είναι δύσκολο να «πέσει». Όλα τα παιδιά, είναι πτυχιούχοι από αγγλικά πανεπιστήμια και έχουν πάρα πολλές πιστοποιήσεις στο αντικείμενο. Το βασικότερο όμως είναι, οι άριστες δεξιότητες, επέλεξα τα άτομα κυρίως -αν όχι αποκλειστικά- με βάση τα skills.

«Η υποκριτική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Ιωάννη Αθανασόπουλο)

Είναι ο Ιωάννης Αθανασόπουλος και τον συναντώ στα Studio Kapa, όταν κατάφερε να ξεκλέψει λίγο χρόνο από τις πρόβες του για τα γυρίσματα των «Άγριων Μελισσών». Εγώ με τη σειρά μου κατάφερα να τον κλέψω για μία ολιγόλεπτη συνέντευξη, καθώς είχα την ανάγκη να διεισδύσω λίγο πιο βαθιά στην ζωή του και να ανακαλύψω στοιχεία για τους «ρόλους» της ζωής του.

Για τους λάτρεις των «Άγριων Μελισσών» είναι ο Γιάννος Σεβαστός. Το ταλαντούχο εκείνο παιδί, που συγκίνησε και συνεπήρε το ελληνικό κοινό με την ερμηνεία του στην σειρά εποχής του Αντ1. Είναι η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ύστερα από 10 χρονιά επαγγελματικής πορείας στο χώρο του θεάτρου και κατάφερε μονομιάς να κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό μας.

Γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου του 1987 στην Αθήνα και το θέατρο ήταν πάντοτε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Ήδη, από πολύ μικρός ξεκινά να σκηνοθετεί παραστάσεις στην αυλή του σπιτιού του, ενώ η πραγματική αίσθηση και το μικρόβιο τον «μολύνει» κατά τη διάρκεια συμμετοχής του στην θεατρική-ερασιτεχνική ομάδα του σχολείου του. Σταδιακά, αγάπησε το θέατρο και όπως είναι φανερό από τις καθηλωτικές ερμηνείες του, τον ερωτεύτηκε και εκείνο.

Τι σπουδές έχεις ακολουθήσει;

Έχω πτυχίο στο Marketing και Επικοινωνία από την ΑΣΟΕ. Ήταν όρος του πατέρα μου να τελειώσω το Πανεπιστήμιο, για να μπω στη δραματική σχολή. Επομένως, ήδη από το πρώτο έτος σπούδαζα παράλληλα σε δύο σχολές.

Πως κυλάνε επαγγελματικά τα πράγματα για εσένα στον χώρο της υποκριτικής, από τη στιγμή που ξεκινάς την φοίτηση σου, στην δραματική σχολή;

Εγώ είμαι από τους τυχερούς, καθώς είχα στην σχολή μου έναν δάσκαλο, τον Αλέξανδρο Κοέν, ο οποίος έκανε μία παράσταση το 2010 και με επέλεξε. Ύστερα από αυτό, το ένα έφερε το άλλο και η μία παράσταση διαδέχτηκε την άλλη.

Πως ξεκίνησαν οι «Άγριες Μέλισσες»; Πως μπήκε στη ζωή σου αυτή η πολυαγαπημένη σειρά του Αντ1;

Είχε γίνει μία οντισιόν, έστειλα το βιογραφικό μου και πήγα στην ακρόαση. Η αλήθεια είναι, ότι ήταν μία επώδυνη διαδικασία, διότι στην δική μου περίπτωση τα πράγματα ήρθαν λίγο πιο δύσκολα. Ίσως κουράστηκα λίγο περισσότερο από κάποια άλλα παιδιά, που πήραν τον ρόλο αμέσως. Θυμάμαι εγώ ήρθα 6 φορές, για να καταλήξουν τελικά στο όνομα μου. Μέσα μου μπορεί να ήξερα, ότι πάω προς τον σωστό δρόμο, αλλά μέχρι να ακούσεις το τελικό «ΝΑΙ» υπάρχει ένα έντονο άγχος.

Νοιώθεις ότι σε κάποια σημεία ταυτίζεσαι με τον χαρακτήρα του τηλεοπτικού Γιάννου Σεβαστού;

Στο κομμάτι του bullying που υφίστανται και ο Γιάννος, έχω βιώσει -αν μπορεί να θεωρηθεί ως bullying- μία μικρή μορφή του. Όταν έδινα πανελλήνιες, είχα κάποια περιττά κιλά και άκουγα κάποια επικριτικά σχόλια για το βάρος μου. Γενικά, έχουμε κοινά. Θεωρώ ότι είμαι και εγώ ευαίσθητος, δοτικός και πιστεύω, ότι αν τον βλέπαμε σε περισσότερα επεισόδια ο Γιάννος θα ήταν και ένας πολύ καλός φίλος.

Πως κατάφερες να διεισδύσεις τόσο βαθιά σε αυτό τον χαρακτήρα και να τον αποδώσεις με αυτό τον εξαιρετικό -κατά την γνώμη μου- τρόπο;

Πριν από περίπου 5 χρόνια έτυχε να πάω με μία φίλη μου σε μία ψυχιατρική μονάδα, για να επισκεφθεί κάποιον δικό της. Εκείνη την ημέρα είδα κάποια πράγματα, γιατί ως άνθρωπος είμαι παρατηρητικός. Τα όσα είδα με κάποιον τρόπο τα αφομοίωσα και στον χαρακτήρα του Γιάννου. Σίγουρα, μελέτησα πάρα πολύ καλά τον ρόλο και φρόντισα να διαβάσω στο διαδίκτυο πολλά πράγματα για την ψυχολογία αυτών των ανθρώπων. Επίσης, προσπάθησα να παρατηρήσω ιδιαίτερες φιγούρες της καθημερινότητας, που δεν νοσούσαν -απαραίτητα- ψυχικά, και να τις αφομοιώσω στο πορτρέτο του Γιάννου.

Πόσο εξαντλητικές ήταν οι πρόβες σου;

Τολμώ να σου πω, ότι έκανα πρόβες ακόμα και μέσα στην μέση του δρόμου. Παντού, χωρίς υπερβολή. Θυμάμαι κάποια στιγμή το καλοκαίρι, έκανα πρόβα τα λόγια του Γιάννου, περπατούσα στο δρόμο και παραμιλούσα, με κοιτούσε ο κόσμος και πραγματικά δεν έχω ιδέα τι μπορεί να σκέφτονταν (γέλια).

Ο Γιάννος θυσιάστηκε για τις τρεις αδελφές προκειμένου να προστατέψει το μυστικό τους. Εσύ, ως Ιωάννης, έχεις θυσιαστεί για να προστατέψεις τα δικά σου πρόσωπα;

Κάποια μεγάλη πράξη ηρωισμού δεν έχω κάνει ακόμα. Δεν σου κρύβω ότι θα ήθελα και θα το έκανα, για κάποιον δικό μου.

Θεωρείς ότι και σήμερα οι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά απέναντι σε κάποιον συνάνθρωπο με κάποιες ιδιαιτερότητες;

Η αλήθεια είναι, ότι όσο και αν λέμε ότι είμαστε ανοιχτόμυαλοι, δεν είμαστε. Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο με αναπηρικό καροτσάκι στον δρόμο ή έναν άνθρωπο με νοητικά προβλήματα, το πρώτο πράγμα, που δυστυχώς όλοι σκεφτόμαστε είναι «Πο, πο τον καημένο». Αυτή η φράση δεν πρέπει να υπάρχει, τι πάει να πει αυτή η έκφραση; Δεν υπάρχει κανείς καημένος! Νομίζω, ότι στην Ελλάδα τα πράγματα είναι δύσκολα σε αυτό το κομμάτι. Είχα πάει στο Βερολίνο το Πάσχα. Έβλεπες παντού ανθρώπους διαφορετικούς, από διαφορετικές εθνικότητες, με κινητικά προβλήματα, ομοφυλόφιλους άντρες και γυναίκες, να κινούνται στους δρόμους απερίσπαστα και ελεύθερα, δίχως τον φόβο της λογοκρισίας. Σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες βλέπεις ανθρώπους ανοιχτόμυαλους, που εντάσσουν κάθε μειονότητα αρμονικά στο κοινωνικό σύνολο. Στην Ελλάδα όταν έχεις περιττά κιλά, πρέπει να είσαι ο δακτυλοδεικτούμενος. Ωστόσο, θεωρώ ότι οι γενιές οι δικές μας και αυτές που έρχονται, οδεύουν προς μία αλλαγή.

Πως νοιώθεις για όλο αυτό που βιώνεις μέσα από τις «Άγριες Μέλισσες»;

Μαγικά! Είναι απίστευτο, γιατί πριν 10 χρόνια έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στο θέατρο με την παράσταση «Όχι για αηδόνια» του Τένεσυ Ουίλιαμς, και υστέρα από 10 χρόνια κάνω την πρώτη μου εμφάνιση στην τηλεόραση με τις «Άγριες Μέλισσες». Είμαι ευτυχισμένος για την ευκαιρία που μου δόθηκε. Μάλιστα, οι δύο ρόλοι (ο πρώτος του στο θέατρο, και ο ρόλος στις Άγριες Μέλισσες) έχουν κοινά στοιχεία. Στην θεατρική παράσταση έκανα έναν βουβό και μοναχικό ρόλο, έναν χαρακτήρα που συνειδητοποιώ, ότι διαθέτει αρκετά κοινά στοιχεία με τον Γιάννο Σεβαστό.

Το ελληνικό κοινό έχει αγαπήσει τον Γιάννο και την ερμηνεία σου, ποια άλλα σχόλια έχεις λάβει και πως ένοιωσες;

Η Μελίνα Τσαμπάνη που γράφει το σενάριο, μου είπε ότι έχει συγκινηθεί από την ερμηνεία, ότι ο Γιάννος πήρε ακριβώς την μορφή που είχε οραματιστεί. Πραγματικά, νοιώθω πολύ μεγάλη συγκίνηση, γιατί έβγαλα ασπροπρόσωπους τους ανθρώπους που με πίστεψαν. Ειδικότερα, όταν έχεις έναν χαρακτήρα μετριόφρων και ανασφαλή -όπως ο δικός μου- και ακούς τόσο θετικά σχόλια από τόσο σπουδαίους ανθρώπους, είναι μαγικό. Πάντοτε ρωτάω τον σκηνοθέτη μας, αν είναι όλα καλά και αν είναι ικανοποιημένοι στο 100%. Όταν βλέπω την ικανοποίηση στα πρόσωπα τους, παίρνω πολύ μεγάλη χαρά.

Τι δεν ξέρουμε από τις εξελίξεις των Άγριων Μελισσών και μπορείς να μας πεις;

Αυτό που μπορώ να σου πω είναι, ότι ο Γιάννος θα συνεχίζει να εμφανίζεται σε κάποιες flash back σκηνές. Κάποιες από αυτές μπορώ να σου πω ότι ούτε εγώ τις ήξερα, τώρα γράφονται και είναι πάρα πολύ συγκινητικές. Ο Γιάννος εμφανίζεται σε σκηνές λίγο πριν ξεκινήσει η ιστορία στο Διαφάνι, μας πάει κάποιους μήνες πριν και μας δείχνει κάποια περιστατικά και γεγονότα της ζωής του, ή εμφανίζεται ως πνεύμα.

Να περάσουμε τώρα στο θέατρο και στο «Τoc Toc»…

Toc Toc, στο θέατρο ΗΒΗ, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 για έκτη χρονιά. Για εμένα είναι μία πρωτόγνωρη εμπειρία και αυτό. Έχει τεράστια διαφορά όταν παίζεις σε ένα θέατρο 60 ατόμων και σε ένα θέατρο 500 ατόμων. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος για αυτή την παράσταση, είναι η πρώτη φορά που κάνω κωμωδία και ενθουσιάστηκα πάρα πολύ όταν ο κύριος Σπυρόπουλος μου ανακοίνωσε, ότι θέλει να συνεργαστούμε.

Πρώτη φορά κωμωδία λοιπόν… Πως σου φάνηκε, δυσκολεύτηκες;

Είναι πάρα πολύ δύσκολη η κωμωδία. Η κωμωδία θέλει αλήθεια, διότι είναι πολύ εύκολο να παρουσιαστεί μια «καρικατούρα» και κάτι το ψεύτικο. Πριν το Toc Toc, αν με ρωτούσες θα σου έλεγα ότι προτιμώ το δράμα, πλέον όμως αντιλαμβάνομαι ότι η κωμωδία μπορεί να σου δώσει πολλά πράγματα, είναι ένα «όπλο» στην πορεία σου. Επίσης, είναι πολύ όμορφο, γιατί παρουσιάζω ένα εκ διαμέτρου αντίθετο προφίλ από αυτό που έχω στην σειρά. Αυτός είναι βέβαιά και ένας από τους λόγους που ενσαρκώνω έναν κωμικό χαρακτήρα.

Να πούμε, ότι έχεις βραβευτεί για την ερμηνεία σου στο θεατρικό έργο «Το Κάλεσμα Της Λορίν» από τα «Queer Awards», βραβεία που έχουν να κάνουν με έργα που αφορούν την διαφορετικότητα.

Πέρυσι τέτοια εποχή βραβεύτηκα για την ερμηνεία μου σε αυτή την παράσταση. Το βραβείο ονομάζονταν Trans Visibility. Αυτή η παράσταση έπαιζε για δύο χρόνια. Ξεκινήσαμε δειλά-δειλά και από στόμα σε στόμα μαθευτήκαμε και πήγαμε πολύ καλά. Να σου πω την αλήθεια, ήταν από τις παραστάσεις που ήθελα πάρα πολύ να την γνωρίσει το ευρύ κοινό. Ήταν μία πολύ καλή δουλειά, χωρίς φυσικά να υποτιμώ προηγούμενές μου δουλειές. Πλέον, με ρωτούν διαρκώς πότε θα ανέβει κα πάλι η παράσταση και πιστεύω, ότι θα ξαναγίνει. Είμαστε σε συζητήσεις με τους αρμόδιους.

Υπήρξε στιγμή που απελπίστηκες, που σκέφτηκες να τα παρατήσεις και να το βάλεις «κάτω»;

Ναι έχω φτάσει σε σημείο να απελπιστώ, όχι όμως να το βάλω «κάτω». Όσο έπαιζα σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, αναγκαζόμουν να κάνω και άλλη μία δουλεία, για να μπορώ να τα βγάλω πέρα οικονομικά. Δεν μπορούσα σε καμία περίπτωση να βιοποριστώ αποκλειστικά από το θέατρο, διότι δεν ήμουν σε παραστάσεις με πολύ μεγάλες παραγωγές. Αναγκάστηκα λοιπόν, να κάνω τη βασική μου δουλεία που είναι αυτή που αγαπάω και θέλω να συνεχίζω να κάνω και έκανα και μία δουλεία που θα μπορούσε να είναι ευέλικτη στα ωράρια των προβών μου στο θέατρο. Είχα ξεκινήσει λοιπόν σε τηλεφωνικό κέντρο, ύστερα δούλευα βράδυ σε διάφορα μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας και τελευταία μου δουλεία ήταν υπεύθυνος ρεσιψίον σε ένα ινστιτούτο.

Πως κατάφερες να διαχειριστείς όλη αυτή την πίεση και την ένταση εκείνων των ημερών ;

Κοίταξε, εγώ γενικά είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορώ την απόρριψη. Είναι κάτι που με ενοχλεί και ορισμένες φορές δεν καταφέρνω να το διαχειρίζομαι όσο σωστά θα ήθελα. Επομένως, έχω περάσει πολύ δύσκολα και έχω τραβήξει αρκετή στεναχώρια. Πλέον, προσπαθώ να διαχειρίζομαι οτιδήποτε μου συμβαίνει όσο το δυνατόν καλύτερα. Έκανα όμως υπομονή, δούλεψα πολύ, παρέμεινα πιστός σε αυτό που αγαπάω.

Τι θα μπορούσες να θεωρήσεις, ως αρνητικό σου, τι θα ήθελες να βελτιώσεις στην επαγγελματική σου πορεία;

Θεωρώ, ότι δεν είμαι πολύ καλός στις ακροάσεις. Αυτό γιατί πρέπει μέσα σε 2-3 λεπτά, να έχεις ετοιμάσει ένα μονόλογο και να βγεις να τον πεις. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που θέλω τον χρόνο μου, θέλω να κάνω μία μικρή πρόβα και τελικώς να παρουσιάσω ένα τέλειο αποτέλεσμα. Πέρασα δύσκολα όταν με απέρριπταν σε ακροάσεις, γιατί ήξερα ότι είχα να δώσω πράγματα, απλώς οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για εμένα.

Την απόρριψη πλέον πως την διαχειρίζεσαι;

Έχω φτιάξει στο στομάχι μου μία πολύ μεγάλη περιοχή, που είναι εκεί για να δέχεται όλα τα λιγότερο καλά που συμβαίνουν. Νοιώθω ότι είναι σαν τον έρωτα, το μίσος ή τον χωρισμό που θέλει να περάσεις από πολλά στάδια για να το ξεπεράσεις. Πικραίνεσαι, στενοχωριέσαι μετά ηρεμείς, μετά συζητάς, μετά πεισμώνεις και λες θα τα καταφέρω, είναι ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου είμαι πάρα πολύ χαρούμενος, αλλά δεν ξέρω ούτε μπορώ να σκεφτώ πως θα διαχειριστώ την επόμενη απόρριψη.

Είχες γύρω σου ανθρώπους που σε στήριζαν, που σε βοηθούσαν να μείνεις πιστός στο όνειρο σου;

Οι γονείς μου είναι τα δικά μου γερά θεμέλια. Από το 2010 έως τώρα είναι συνοδοιπόροι μου και είναι δίπλα μου σε όλα και στα καλά και στα άσχημα. Φυσικά, έχω και πολύ καλούς φίλους, τόσο από το σχολείο όσο και από το Πανεπιστήμιο.

Νοιώθεις ότι η άφιξη των «Άγριων Μελισσών» δικαίωσε τα χρόνια δουλείας και κούρασης σου;

Κοίταξε, εγώ αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι ότι μέσα από τη σειρά με είδαν κάποιοι σπουδαίοι θεατράνθρωποι και αντιλήφθηκαν ότι στον χάρτη του θεάτρου, υπάρχει και αυτή η πινέζα που λέγεται Ιωάννης Αθανασόπουλος. Όλο αυτό με λίγα λόγια μου έδωσε την ευκαιρία να πω «Είμαι και εγώ εδώ».

Ποιες είναι οι συμβουλές που θα έδινες στους επίδοξους ηθοποιούς;

Σίγουρα θα συμβούλευα όλα τα παιδιά να πάνε σε μία δραματική σχολή, θα καταφέρουν να δουν πολλές πτυχές του εαυτού τους. Τώρα, μετά το πέρας τον σπουδών η συμβουλή μου είναι υπομονή και γερό στομάχι.

Πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο;

Μου αρέσει πολύ το τρέξιμο, το περπάτημα και έχω βάλει στόχο να ξεκινήσω γιόγκα.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

Το «Amour» του Michael Haneke.

Ποιον στόχο θα ήθελες να θέσεις μελλοντικά;

Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω μία ταινία στον κινηματογράφο και επειδή μιλάω πολύ καλά ιταλικά, θα ήθελα να βρεθώ -για επαγγελματικό σκοπό- στην Ιταλία. Τέλος, θα ήθελα να γκρινιάζω λιγότερο. Βέβαια, γκρινιάζω με την γλυκιά την έννοια, μπορεί να γκρινιάξω για χαζά πράγματα, όπως το να βάλω πλυντήριο.

Στις σχέσεις σου πως είσαι;

Θεωρώ ότι είμαι πολύ δοτικός, πολύ στοργικός, ρομαντικός, δεν ζηλεύω και επίσης δεν μαγειρεύω, μου φαίνεται πολύ βαρετό. Γενικά, θεωρώ ότι είμαι ένας καλός σύντροφος, όποτε έχω σχέση. Μου αρέσει η συντροφικότητα όπως και η μοναξιά. Είχε πει ένας φίλος μου, ότι σε αυτό τον κόσμο ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι μας.

«Θέλω να γεράσω τραγoυδώντας»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Θοδωρή Φέρρη)

Είναι ο ερμηνευτής του κομματιού, που σημείωσε τεράστια επιτυχία στα επίσημα ραδιοφωνικά charts, κάνοντας τον ανδρικό πληθυσμό να βροντοφωνάζει στις αγαπημένες κυρίες «Τα αμαρτωλά σου μάτια ερωτεύτηκα». Είναι εκείνος, που σε συνεργασία με τον Νίνο Ξυπολιτά και τις δύο φωνές τους, μας έκανε να θυμηθούμε «Έναν Μεγάλο Έρωτα». Κυκλοφορώντας αυτά τα δύο κομμάτια («Τα αμαρτωλά σου μάτια», «Ένας μεγάλος έρωτας») καθήλωσε, αγαπήθηκε και συστήθηκε στο ελληνικό κοινό.

Αυτή τη σεζόν ηγείται του σχήματος στο Romeo Club, κάθε Σάββατο και Κυριακή. Στο σχήμα μαζί του είναι οι: Γιώργος Λιβάνης, Κατερίνα Λιόλιου, Χρήστος Ζωτιάδης και Illenia Williams.

Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από γονείς μετανάστες και σε ηλικία 5 ετών μετακόμισε στην Ελλάδα, λόγω του αναπάντεχου χωρισμού των γονιών του.

Αρχικά έζησε στην Αθήνα, ενώ ύστερα από μερικά χρόνια -λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων της οικογένειάς του- μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην Καλαμαριά.

Είναι γόνος μουσικής οικογένειας, καθώς η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια, ο πατριός του ήταν πιανίστας, ενώ ο θείος του και ο παππούς του είναι μουσικοί. Έτσι λοιπόν, οι αποφάσεις του για την επαγγελματική του πορεία ήταν μία αναπόφευκτη εξέλιξη. Φανερά ευτυχισμένος, μου εξομολογείται «Είμαι από γεννησιμιού μου σε αυτό το χώρο και θέλω να γεράσω τραγουδώντας. Είμαι ταγμένος σε αυτό».

Κοιτάζοντας τον, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει τα μάτια καρφωμένα στα αστέρια και τα πόδια του προσγειωμένα στο έδαφος. Μία ταπεινή ψυχή που παλεύει αθόρυβα να κατακτήσει όλα όσα αληθινά αγαπά. Έχει ένα πρόσωπο, γεμάτο ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Μου θυμίζει άνθρωπο έτοιμο να απολαύσει τις στιγμές της ζωής, να κυνηγήσει τα όνειρα του και να εκπληρώσει τους στόχους του. Στα μάτια μου, είναι η απόδειξη ότι τα όνειρα δεν σε εγκαταλείπουν, μέχρι να τα εγκαταλείψεις εσύ ο ίδιος.

Πιστεύατε ότι αυτή τη στιγμή θα βρισκόσασταν στο σημείο να γεμίζετε μαγαζιά μόνος σας;

Δεν το πιστεύω όχι, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για αυτό. Δεν είχα αυτό το στόχο. Δεν είχα ποτέ στόχο μέχρι τώρα και αυτό ήταν ένα λάθος. Όταν κάνεις αυτή τη δουλειά πρέπει να έχεις στόχο. Πλέον στοχεύω ψηλά και προσπαθώ να πετύχω, όσα ονειρεύομαι.

Πως νοιώθετε που ο κόσμος παθιάζεται με τα τραγούδια σας;

Συγκινούμαι! Νοιώθω πολύ μεγάλη χαρά όταν βλέπω τον κόσμο να τραγουδάει δυνατά μαζί μου.

Πως είναι να ηγείστε ενός σχήματος;

Νοιώθω πολύ μεγάλη χαρά νοιώθω πλήρης που έχω πετύχει ένα στόχο. Φυσικά υπάρχει ένα άγχος και μία αγωνία, όμως πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και νομίζω ότι αυτό υπερνικά το βάρος.

Περιμένατε αυτή την πρόταση, περιμένατε να ηγηθείτε αυτού το σχήματος;

Η αλήθεια είναι, ότι ένοιωθα πολύ καλά όταν ήρθε η πρόταση. Ένοιωθα, ότι πατάω στα πόδια μου και ότι μπορούσα να κάνω αυτό το βήμα στην καριέρα μου.

Οι εμφανίσεις στο ROMEO πότε ολοκληρώνονται;

Μέχρι τις 10 Ιανουαρίου θα είμαστε εκεί παρέα με τον Γιώργο Λιβάνη, την Κατερίνα Λιόλιου, τον Χρήστο Ζωτιάδη και την Illenia Williams.

Πως έρχεται η πρώτη σας δουλειά;

Η πρώτη μου δουλειά ερασιτεχνικά ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία κοντά στη μητέρα μου. Τραγουδούσαμε μαζί σε δικά της μαγαζιά. Επαγγελματικά, ξεκινάω στη Θεσσαλονίκη στην ηλικία των 17 ετών με τη βοήθεια του Αντώνη Ρέμου, με τον οποίο μάλιστα είχαμε ήδη στενές σχέσεις. Το βάπτισμα του πυρός το πήρα από τον Αντώνη Ρέμο. Νιώθω μεγάλο σεβασμό απέναντι του γιατί με στηρίζει και με βοηθάει μέχρι σήμερα. Είναι ο άνθρωπος που ρωτάω τη γνώμη του για προσωπικά και επαγγελματικά ζητήματα. Ο άτιμος πέφτει πάντα μέσα. Για μένα, ο Αντώνης είναι ένας πολύτιμος φίλος.

Είχατε τονίσει στο παρελθόν πως δεν στοχεύατε την διασημότητα, πως όνειρό σας δεν ήταν να είστε στα εξώφυλλα. Παρ’ όλα αυτά το γεγονός πως πλέον σας συμβαίνει αυτό, πως σας κάνει να νοιώθετε;

Ναι, η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν έτοιμος να εκτεθώ στο κοινό μέσα από τα περιοδικά και τον τύπο. Πλέον καλώς ή κακώς έχω καταλάβει, ότι για να κάνεις αυτή τη δουλειά και να έχεις επιτυχία, θα πρέπει να αποδεχτείς και αυτό το κομμάτι που θα μπει στη ζωή σου. Θα πρέπει να εκτίθεσαι στο κοινό. Εγώ ναι, πλέον το έχω αποδεχτεί, αλλά δεν με ενδιαφέρει απλώς και μόνο η αναγνώριση μου μέσα από τον τύπο. Στόχος μου είναι να γοητεύω τον κόσμο μέσα από τη δουλειά μου και τα τραγούδια μου.

Πιάσατε ποτέ τον εαυτό σας να κοιτά τα περιοδικά;

(Γέλια) Στην πολύ αρχή μου, γύρω στα 22 μου, θυμάμαι που με έβαζαν στα περιοδικά, διότι είχα κάνει κάποιες δισκογραφικές δουλειές. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας ξυπνούσα, για να πάω στην Ομόνοια να ελέγξω αν βρίσκεται το πρόσωπο μου στα περιοδικά. Αν έβλεπα μέσα τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, όταν δεν έβλεπα τον εαυτό μου μέσα, ήμουν ήρεμος και πήγαινα για ύπνο.

Αυτή τη στιγμή πως αντιμετωπίζετε όλη αυτή την έκθεση;

Πλέον είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένος με το τι θέλω να κάνω και το τι πρέπει να γίνει για να κάνω αυτά που θέλω. Δεν υπάρχει ούτε άγχος ούτε φοβία. Είμαι σε μία περίοδο που έχω ισορροπήσει.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο με το οποίο θα θέλατε να συνεργαστείτε και δεν έχει τύχει ακόμη;

Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι του χώρου που εκτιμώ, θαυμάζω και θα ήθελα να συνεργαστώ. Ο Γιάννης Πάριος είναι για εμένα πρότυπο για το ελληνικό τραγούδι, όπως και Αντώνης Ρέμος είναι παράδειγμα προς μίμηση. Επίσης, η Άννα Βίσση είναι μία καταπληκτική τραγουδίστρια.

Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που σας έχει συμβεί επί σκηνής;

Μία φορά που τραγουδούσα ανέβηκε ένας άνθρωπος από το κοινό στη σκηνή για να χορέψει ζεϊμπέκικο. Την ώρα λοιπόν που χόρευε μου ζήτησε δανεικά. Εγώ σοκαρισμένος και σχεδόν έτοιμος να ξελιγωθώ στα γέλια και τον ρωτά «Τώρα που τραγουδάω, να σου δώσω τα χρήματα από την τσέπη μου;». ήταν ένα σκηνικό που σίγουρά θα μου μείνει αξέχαστο.

Θεωρείτε ότι υπάρχει μυστικό επιτυχίας για κάποιον καλλιτέχνη;

Δεν υπάρχει. Μπορεί να είναι κάνεις άψογος τραγουδιστής και τυπικός στη δουλεία και παρ’ όλα αυτά να μην καταφέρει αυτά που επιθυμεί. Ο καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης δεν μπορεί να ακολουθήσει πεπατημένες ούτε να μιμηθεί και να ακολουθήσει κάποια συμβουλή περί επιτυχίας. Φτάνει να αγαπάει αυτό που κάνει και να είναι η τύχη με το μέρος του.

Ποιο πιστεύετε ότι αποτελεί κομβικό σημείο στην καριέρα σας;

Για εμένα η συνεργασία μου με τον Νίνο και η δημιουργία αυτού του υπέροχου κομματιού «Ένας μεγάλος έρωτας» που έχω αγαπήσει, ήταν κομβικής σημασίας. Θεωρώ ότι ήταν το σημείο εκκίνησης της καριέρας μου και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό.

Σχεδιάζετε κάτι καινούργιο μαζί με τον Νίνο από το νέο έτος;

Πάντοτε σχεδιάζουμε κάτι νέο μαζί με τον Νίνο. Για να καταλάβεις, περνάμε 5 ημέρες της εβδομάδος μαζί, είμαστε πολύ καλοί φίλοι. Παίζουμε διαρκώς μουσική και τραγουδούμε -στο σπίτι ή στο στούντιο- φτιάχνοντας νέα κομμάτια. Επομένως, σίγουρα μελλοντικά θα πρέπει να περιμένετε και μία ακόμη δική μας συνεργασία.

Για τα νέα παιδιά θεωρείτε ότι είναι πιο εύκολο να αναδειχθούν λόγω την talent show, ίσως για τους παλιούς να ήταν πιο δύσκολο;

Εγώ προσωπικά ίσως τα χαρακτήριζα ως δίκοπο μαχαίρι. Τα βλέπω σαν μία παγίδα. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι από τα χιλιάδες παιδιά που διαγωνίζονται αναδεικνύονται τα πέντε. Τα παιδιά σίγουρα αποκτούν φήμη πολύ γρήγορα αλλά το αρνητικό είναι ότι όλα αυτό φεύγει και πολύ γρήγορα. Δεν είμαι υπερ, της γρήγορης αναγνωσιμότητας. Άλλωστε για αυτό δεν το επέλεξα και εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου. Επέλεξα τον δύσκολο δρόμο, γιατί θεωρώ πως ότι έρχεται δύσκολα, φεύγει και με έναν εξίσου δύσκολο τρόπο.

Θεωρείται λοιπόν, ότι η συμμετοχή σε ένα τέτοιο τηλεοπτικό προϊόν, οδηγεί αρνητικά μία καριέρα;

Σίγουρα η γνώμη μου δεν μπορεί να εκφράζει όλους τους ανθρώπους και να βρίσκει ανταπόκριση σε κάθε χαρακτήρα αλλά θεωρώ πως αυτή η έντονη και ξαφνική προβολή επιφέρει αρνητικές συνέπειες σε μία καριέρα.

Γνωρίζω έχετε μία ιδιαίτερη αγάπη στον αθλητισμό και ιδιαίτερα στην ομάδα σας τον Άρη…

Ναι, φυσικά, είμαι φίλαθλος του Άρη. Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο για τον Άρη. Διαβάζω άπειρες αθλητικές εφημερίδες, και βλέπω όλες τις αθλητικές εκπομπές, γιατί θέλω να είμαι διαρκώς ενημερωμένος για τις εξελίξεις. Πιστεύω με όλα αυτά που διαβάζω θα μπορούσα κάλλιστα να γίνω αθλητικογράφος. Βέβαια, πλέον λόγω δουλείας και δεδομένου ότι έχω δώσει όλο το βάρος εκεί, δεν ασχολούμαι τόσο όσο παλαιοτέρα, αλλά σίγουρα είναι και ο Άρης ένα πάθος που δεν μπορεί να σβήσει έτσι εύκολα.

Πείτε μου κάποιον άλλο «Μεγάλο σας έρωτα» εκτός από τον Άρη και τη Μουσική;

(Γέλια) Οι τηγανιτές πατάτες και η Coca-Cola είναι ένας ακόμη μεγάλος έρωτας για εμένα.

Αυτή τη στιγμή νοιώθετε ικανοποιημένος με το σημείο στο οποίο βρίσκεστε επαγγελματικά ή ζητάτε όλο και περισσότερα από τον εαυτό σας;

Ίσως αυτό είναι ένα ελάττωμα που έχω. Ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένος, πάντοτε ζητώ περισσότερα από τον εαυτό μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να μην χαίρομαι τις επιτυχίες των στόχων μου. Μόλις πετυχαίνω τον πρώτο μου στόχο, είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω -άμεσα- τον δεύτερο. Η αλήθεια είναι, πως αυτό δεν είναι καλό και δεν θα έδινα σε κανέναν, αυτή τη συμβουλή.

Γιατί νοιώθετε όμως έτσι, από τη στιγμή που δεν αποτελεί συμβουλή για εσάς;

Πιθανώς να μου συμβαίνει, επειδή άργησα λίγο να εμφανιστώ και έτσι θέλω με μεγάλη ανυπομονησία, να κάνω πράξη όλα όσα ονειρεύομαι. Παλαιότερα, δεν δούλευα με στόχο και μεθοδευμένα. Ήμουν πολύ ρομαντικός, θεωρούσα ότι όλα θα έρθουν «φυσικά» και ότι θα βρεθεί ένας άνθρωπος, να κάνει εύκολο τον δρόμο μου. Τα πράγματα δεν είναι έτσι, χρειάζεται προσωπική ενασχόληση και πολλή δουλειά, για να τα καταφέρει κάνεις. Από τον ίδιο μας τον εαυτό, εξαρτώνται όλα.

Πως είστε ως χαρακτήρας στις προσωπικές σας σχέσεις;

Έχω υπάρξει πολύ ρομαντικός και πολύ ευαίσθητος στο παρελθόν. Αυτή τη στιγμή -στεναχωριέμαι που το λέω- αλλά είμαι ένας άνθρωπος στον οποίο επικρατεί μονάχα η λογική. Αυτό δεν είναι καλό και δεν το συμβουλεύω ιδίως στα νέα παιδιά. Στις προσωπικές σχέσεις, πρέπει να δίνουμε όλο μας τον εαυτό. Πρέπει να δείχνουμε τα συναισθήματα μας στους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας και να είμαστε ειλικρινής απέναντι τους. Είναι καλό, να ζούμε έντονα όλες τις στιγμές της ζωής μας.

Θα σας κάνω και πάλι την ίδια ερώτηση, αφού δεν αποτελεί συμβουλή, γιατί η λογική είναι κάτι που υιοθετείτε στις προσωπικές σας σχέσεις;

Το έχω ζήσει πάρα πολύ όλο αυτό, έχω δώσει πολλά σε ανθρώπους και έχω απογοητευτεί. Έχω βιώσει διάφορες καταστάσεις και έχω στεναχωρηθεί, κατά μία έννοια. Επομένως, αυτή τη στιγμή που ασχολούμαι με την επαγγελματική μου πορεία, θέλω να μείνω αφοσιωμένος σε αυτό. Δεν είμαι σε θέση -αυτή τη στιγμή- να «πέσω με τα μούτρα» σε μία τέτοια κατάσταση.

Υπάρχει κάτι στο πλάνο για την καλοκαιρινή σεζόν;

Βεβαίως, από τον Απρίλιο θα είμαστε και πάλι στο ROMEO.

«Μία γυναίκα μου άνοιξε τον δρόμο στην Τέχνη»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για τα βιώματα του κυρίου Γιάννη Μετζικώφ)

Γεννήθηκε στην Κρήτη, σε έναν τόπο που -όπως μου εξομολογείται στην συνέντευξη μας- είναι γεμάτος λογοτεχνία ποίηση, τέχνη και ζωγραφική. Με έκανε να αναρωτιέμαι ότι ίσως υπάρχει ένα πολιτισμικό-πολιτιστικό DNA, που περνά από τη μία γενιά μέσα στην άλλη και αποτυπώνει τις εκφράσεις των λαϊκών ανθρώπων, που αυτοσχεδιάζουν σε κάθε χωριό ανεξάρτητα από την παιδεία και την μόρφωση τους.

Σπούδασε ζωγραφική κοντά στον Γιάννη Μόραλη, στη σχολή Καλών Τεχνών από την οποία αποφοίτησε το 1980. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την σκηνογραφία-ενδυματολογία πλάι στον Βασίλη Βασιλειάδη. Μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, ασχολήθηκε ενεργά με το θέατρο, όπου και διέπρεψε όπως το έδειξε το μέλλον.

Εκθέσεις του κυρίου Μετζικώφ έχουν φιλοξενηθεί σε σπουδαία μουσεία ανά τον κόσμο. Στο μουσείο Αλεξάντερ Πούσκιν στη Μόσχα, στο Ρωσικό Κρατικό μουσείο στην Αγία Πετρούπολη, στο μουσείο της Πόλεως της Βαλένθια, στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο, στην Αλ ντε Σααρμπέκ στις Βρυξέλλες και σε πολλές ελληνικές συλλογές και παρουσιάσεις. Το 2010 η Εθνική Πινακοθήκη της χώρας μας τον τίμησε, παρουσιάζοντας μία έκθεση από το σύνολο του έργου του. Η έκθεση λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας, παράμεινε ενεργή για έναν ολόκληρο χρόνο και έκλεισε τον κύκλο της το 2011 στο Covert Garden του Λονδίνου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξής μας, είμαι συγκινημένη, βλέποντας έναν άνθρωπο να τυλίγει τα λόγια και τις σκέψεις περί τέχνης, με μία γλώσσα παθιασμένη. Βλέπω μπροστά μου έναν άνθρωπο, που ακτινοβολεί ολοκάθαρα αγνότητα και ειλικρίνεια. Έχει βρει μία μαγική δύναμη που εκφράζει την ύπαρξη του και δεν σταμάτα στιγμή, να μου υπενθυμίζει την αξία της τέχνης για τη ζωή των ανθρώπων. Τα χείλη του απλωμένα γλυκά, σαν σε χαμόγελο, μιλούν για το θέατρο, αυτή την υψίστη μορφή τέχνης, αυτό το σπουδαίο πολιτιστικό γεγονός.

Δεν διστάζει να εξομολογηθεί, πως υπήρξε μία ταξιδιάρικη ύπαρξη και πως χρωστά πολλές από τις γνώσεις του και την παιδεία του, στα ταξίδια. Αυτά τον δίδαξαν, ότι ο κόσμος είναι μεγάλος και ότι οι πολιτιστικές ιδιαιτερότητες και εκδοχές του καθενός, είναι τόσες πολλές που σε αφήνουν κατάπληκτο. Ταξιδεύοντας θαύμασε τα υπέροχα επιτεύγματα της ανθρώπινης διανόησης κερδίζοντας σπουδαίες και σπάνιες γνώσεις.

Πως αντιληφθήκατε την αγάπη και το ταλέντο σας στις τέχνες;

Ένοιωθα μέσα μου, ότι υπήρχε ένα είδος εγκλωβισμού μέσα σε αυτό. Ως παιδί δεν είχα τη δυνατότητα για ένα ευρύ πεδίο επιλογών, μόνο ένα μολύβι κρατούσα στα χέρια μου και σχεδίαζα. Ήταν το μόνο πράγμα που μου έδινε την αίσθηση, ότι μπορώ να δραπετεύσω από τον τρόπο ζωής μας, κάτι το οποίο ήταν ασφυκτικό. Μέσα από την τέχνη μου ένοιωθα ότι μπορώ να ταξιδέψω και να φτιάξω έναν δικό μου προσωπικό κόσμο, μέσα στον οποίο θα μεταφερόμουν. Όταν αργότερα έγινα φοιτητής, άρχισε να ξεδιπλώνεται ο κόσμος μπροστά μου, γνώρισα τα μεγάλα θεατρικά και μουσικά θεάματα, κατάλαβα ότι υπάρχει μεγάλη ομορφιά γύρω μας και ότι είναι αμαρτία να την προσπερνάμε. Έτσι, αφοσιώθηκα όσο μπορούσα περισσότερο. Ήθελα να μπω μέσα σε αυτό τον κόσμο που λέγεται τέχνη και κυριολεκτικά να χαθώ. Ξύπνησε μέσα μου ένα απέραντο πάθος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα στα 18 μου έτη, να φύγω από το σπίτι και να οργανώσω τη ζωή που αγαπώ, με έναν δικό μου τρόπο, φέρνοντας φυσικά σε αμηχανία την οικογένεια μου.

Πως τα καταφέρνετε και πως διεκδικείτε, σε μία τόσο νεαρή ηλικία, τη θέση σας, στον χώρο του θεάτρου;

Έκανα διάφορες δουλείες για να καταφέρω να βιοποριστώ, πάντοτε καλλιτεχνικές βέβαια. Είχα δίπλα μου μία γυναίκα, μία χορογράφο-χορεύτρια που με βοήθησε απίστευτα. Με έκανε να νοιώσω ότι βρισκόμουν σε έναν στέρεο τόπο όπου μπορούσα να παραμείνω. Ένοιωσα την αγάπη της και για πρώτη φορά βίωσα έντονα το συναίσθημα του θαυμασμού, όταν σχεδίαζα τις χορευτικές κινήσεις της με τα μολύβια μου. Ένοιωσα ότι το έργο που παράγω δεν αφορά μόνο εμένα, αλλά και τον κόσμο. Αυτή η σκέψη μου έδωσε φτερά. Αυτή η γυναίκα, μου έδωσε να καταλάβω ότι αυτό που ονειρεύομαι, αξίζει τον κόπο. Εξάλλου, όταν τελείωσα τη σχολή καλών τεχνών υπήρχε ένα είδος αγάπης από τους δασκάλους. Ο Βασίλης Βασιλειάδης με πήρε από το χέρι -κυριολεκτικά- και με πήγε στο θέατρο «Πορεία» στον Λεωνίδα Τριβιζά και μου ανέθεσε να κάνω το πρώτο μου θεατρικό έργο. Επίσης, θυμάμαι την εμπειρία μου στο ανοιχτό θέατρο με τον Γιώργο Μιχαηλίδη, ένας άνθρωπος που αγαπούσε πάρα πολύ τους συνεργάτες του και τη πολυτιμότητα του θέατρου. Θα μπορούσα να πω ότι οφείλω πολλά, στην διδασκαλία που είχα μέσα από την συνεργασία μαζί του. Με έμαθε ότι το θέατρο τα χρειάζεται όλα τη σκέψη σου, τον κόπο σου, τις ώρες σου. Είναι μία κατάθεση στην οποία πρέπει να εναποθέσεις όλη τη δύναμη του νου και της ψυχής. Από τότε εργάστηκα σε πάρα πολλά θεατρικά, πιθανώς να είναι περίπου στα 300, ίσως και παραπάνω.

Πως αντιμετώπισαν οι γονείς σας την απόφαση, να ακολουθήσετε τον δρόμο των τεχνών;

Η οικογένεια μου ήταν μία παραδοσιακή, παλαιών αρχών οικογένεια, στην οποία η λέξη θέατρο ήταν κάτι το άγνωστο. Με μεγάλη τους κατάπληξη -ίσως και οργή- άκουσαν ότι εγώ θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο. Θεωρούσαν, ότι το θέατρο μαζεύει κόσμο υπόγειο και μη αξιοπρεπή. Τελικώς απεδείχθη ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

Πως καταφέρατε να αντιμετωπίσετε τον αρνητισμό τον γονιών σας και να αναμετρηθείτε με το μεγάλο σας πάθος, τις τέχνες;

Καταλάβαινα τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσαν. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν δύο πολύ βασανισμένοι άνθρωποι. Είχαν γεννηθεί και είχαν μεγαλώσει μέσα στους πολέμους. Ο πατέρας μου βίωσε όλους τους πολέμους, από του Βαλκανικούς, τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι και τον εμφύλιο. Είχαν μία ζωή δυσβάσταχτη και εγώ δεν μπορούσα να τους κάνω κανενός είδους μάθημα. Το μόνο που αποζητούσαν ήταν να ζήσουν τα παιδιά τους με έναν αξιοπρεπή τρόπο και να έχουν ένα κομμάτι ψωμί. Ήταν άνθρωποι πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους του σήμερα, που έχουν βλέψεις και όνειρα για τα παιδιά τους. Θυμάμαι πόσο πολύ ονειρεύονταν ο πατέρας μου, να γίνω παπάς ή δάσκαλος. Μου τόνιζε διαρκώς την λέξη αξιοπρέπεια και με το δικό του μυαλό θεωρούσε ότι αυτά ήταν αξιοπρεπή επαγγέλματα μέσα σε μία κοινωνία. Τα περί καλλιτεχνικής έκφρασης έρχονταν σε δευτερεύον επίπεδο, ύστερα από αυτές τις εμπειρίες ζωής που κουβαλούσαν στις πλάτες τους.

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στον δρόμο σας, βιώσατε την απόρριψη;

Φυσικά, η δύναμή μου ήταν αυτή. Διδάχθηκα από τις δυσκολίες. Δεν είναι δυνατόν να αρέσουμε σε όλο τον κόσμο. Είμαι κάπως μελοδραματικός και μου έχει συμβεί, να αγκαλιάσω σφιχτά έναν άνθρωπο που με απέρριψε και είχε διαφορετική άποψη. Ωστόσο, στη δική μου την πορεία δεν αντιμετώπισα σκληρές καταστάσεις, όλοι με αντιμετώπισαν με μεγάλη αγάπη. Θεωρώ, πως η πορεία μου, ήταν μία πορεία εύκολη σε σχέση με τη διαδρομή άλλων ανθρώπων. Είμαι από τους τυχερούς του χώρου.

Τι είναι για εσάς η Τέχνη;

Για εμένα τέχνη είναι επινόηση, φαντασία, ολόψυχη κατάθεση, ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα. Είναι η προσωπική μου ισορροπία, είναι η καταφυγή μου, είναι το σημείο που στέκομαι όταν λυσσομανά ο καιρός, είναι το σημείο εκκίνησης για να αρθρώσω μία λέξη. Η τέχνη είναι ο μοναδικός τρόπος να μιλήσουμε στην καρδιά ενός ανθρώπου, είναι το μέσο για να απευθυνθούμε στην κοινωνία και να δημιουργήσουμε κάτι υπαρκτό. Μέσα στο πέρασμα των καιρών τίποτα δεν έχει μεγαλύτερο παρών από την τέχνη. Σκεφτείτε αυτά τα αρχαία κείμενα, πως τρυπάνε τον χρόνο και περπατάνε. Πάντοτε θα υπάρχουν. Η τέχνη έχει μέσα της τα συστατικά του αθάνατου.

Είστε ένας άνθρωπος πολυταξιδεμένος. Σε ποιες χώρες πραγματοποιούσατε τα ταξίδια σας;

Μου άρεσαν οι τριτοκοσμικές χώρες. Οι χώρες, που όταν εγώ ήμουν νέος ήταν πραγματικά χαμένες στο παρελθόν. Δεν υπήρχαν τα πράγματα που υπάρχουν σήμερα. Δεν υπήρχε η τεχνολογία και εκεί μπορούσες να θαυμάσεις πιο άμεσα τα έργα, που φτιάχνουν τα χέρια των ανθρώπων. Βέβαια έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο ταξιδεύει κανείς. Εγώ, ως φοιτητής δεν είχα πολλά χρήματα και δεν είχα τη δυνατότητα να πηγαίνω σε πολυτελή ξενοδοχεία. Ανακατευόμουν με τους πληθυσμούς, έμπαινα μέσα στα εργαστήρια και πήγαινα σε χωριά. Κάποιος θα το άκουγε αυτό, ως επικίνδυνο, όμως μέσα από αυτό το ανακάτεμα και μέσα από την ταύτιση μου με άγνωστους ανθρώπους αντιλήφθηκα, αυτό που ένας τουρίστας δεν κατανοεί ποτέ, τη διαφορετικότητα και την ιδιαιτερότητα των πολιτισμών.

Το όνομα σας έχει φτάσει στον καλλιτεχνικό χώρο του εξωτερικού. Εκθέσεις σας έχουν φιλοξενηθεί στα σπουδαιότερα Μουσεία του κόσμου. Πως νοιώθετε για αυτό;

Πράγματι έχω κάνει πολλές εκθέσεις. Ήταν και αυτό μία καταπληκτική εμπειρία. Θυμάμαι στο Μουσείο «Αλεξάντερ Πούσκιν» στη Ρωσία -όταν έγινε μία έκθεση κουστουμιών μου- πόσο περήφανος ένοιωθα όταν έβλεπα να μπαίνουν σχολεία μέσα στο μουσείο. Στεκόμουν σε μία άκρη και έβλεπα όλα αυτά τα παιδιά να έρχονται, να ρωτάνε και να τους εξηγούν για αυτόν τον Έλληνα που έφτιαξε αυτά τα έργα. Αυτό είναι φιλοφρονητικό -κατά μία έννοια- για μένα.

Μάλιστα η Εθνική Πινακοθήκη είχε πραγματοποιήσει μία πολύμηνη έκθεση που συμπεριλάμβανε το σύνολο του έργου σας. Μιλήστε μου λίγο για αυτό.

Η Εθνική Πινακοθήκη με τίμησε με μία έκθεση όλης μου της πορείας. Ήταν μία πολύ μεγάλη έκθεση που έπιασε ολόκληρο το κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης και ενώ ήταν να κρατηθεί για ένα μήνα, κρατήθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο λόγω της μεγάλης προσέλευσης του κόσμου. Για εμένα είναι μεγάλη τιμή και θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου αύτη, τη σπάνια γυναικά, αυτή την υπέροχη παρουσία, που λέγεται Μαρίνα Λαμπράκη – Πλακά. Αυτή η γυναίκα έχει υπάρξει δασκάλα μου στην σχολή καλών τεχνών. Μόνο αγάπη και γνώση προσέφερε στους μαθητές της. Είναι πολύ σπουδαίος άνθρωπος.

Ποια είναι η άποψη σας για την σημερινή κοινωνία και για τις γενιές που έρχονται να αντικαταστήσουν εμάς ;

Τα πράγματα δεν είναι καλά. Μας έχει ζώσει η ευτέλεια και αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Μέσα στα σαλόνια των σπιτιών μας στρογγυλοκάθονται μαζί μας άνθρωποι, που ενστερνίζονται ακούσματα και απόψεις που εμείς -ως παλαιά γενιά- δεν θα τους επιτρέπαμε να περάσουν ούτε από το πεζοδρόμιο. Αυτό πρέπει να μας δημιουργεί μια επιφύλαξη.

Βλέπετε κάποια σε σπιθαμή ελπίδας σε αυτή την πραγματικότητα;

Φυσικά, όσο υπάρχουν άνθρωποι τα πράγματα είναι ελπιδοφόρα. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι για εμένα παραδείγματα προς μίμηση. Έχω δει νέους, τους οποίους αφουγκράστηκα με μεγάλο σεβασμό. Όλη αυτή η δύναμη που βγάζουν, οι στόχοι τους, το πάθος τους για τη ζωή, με συγκινούν. Είναι φυσικό ο νέος να θέλει να σε γκρεμίσει και θα σε γκρεμίσει, θα σε αποδημήσει και θα υψώσει το δικό του παράστημα, για να τον αποδομήσουν αργότερα οι επόμενοι. Αυτοί είναι οι κύκλοι της αρμονίας του κόσμου. Όλα θα φύγουν και θα επανέλθουν αργότερα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα είμαστε πάντοτε εξτασιασμένοι μπροστά στα υπέροχα επιτεύγματα τους.

Αυτούς λοιπόν τους νέους που συγκροτούν την ελπίδα, τι θα τους συμβουλεύατε ;

Να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Είναι πολύ κακό πράγμα η επίφαση, το να κάνουμε δηλαδή κάτι, αποκλειστικά και μόνο για να τραβήξουμε βλέμματα συμπάθειας στο πρόσωπο μας. Τα ουσιαστικά κατορθώματα στη ζωή, θα έρθουν όταν ειλικρινά αφοσιώνεσαι σε κάτι, που σου έχει μαγέψει την ψυχή.

«Υπήρξα ερασιτέχνης όλη μου τη ζωή»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για την ζωή και την καριέρα του γνωστού δικηγόρου, κ. Βασίλη Καπερνάρου)

Ο έμπειρος δικηγόρος, γεννήθηκε στην Εύβοια, έχοντας καταγωγή από τη Μάνη. Η γέννηση του στην Εύβοια, συνέβη συμπωματικά, καθώς ο πατέρας του, Ηλίας, μετατέθηκε εκεί, ως ενωμοτάρχης της ελληνικής χωροφυλακής. Η επιθυμία του, να ακολουθήσει ένα ελεύθερο επάγγελμα τον οδήγησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, για να σπουδάσει Νομική. Οι μεγάλες προσδοκίες του για τη ζωή, δεν θα άφηναν ανεκπλήρωτα τα όνειρά του. Τελειώνοντας τη στρατιωτική του θητεία σπεύδει, να ανοίξει το δικηγορικό του γραφείο και σταδιακά να χτίσει μία λαμπρή καριέρα.

Η αγάπη του για τη μουσική, δεν έλειψε στιγμή από τη ζωή του. Ήδη από το πρώτο έτος στην Νομική αρχίζει, να γράφει στίχους και να χαρίζει σπουδαία κομμάτια στην ελληνική μουσική σκηνή. Συγκεκριμένα, έχει γράψει τραγούδια για τον Βασίλη Καρρά, τον Χρήστο Δάντη, τον Νότη Σφακιανάκη, τον Γιώργο Μαργαρίτη, τον Πασχάλη Τερζή, τον Χρήστο Αντωνιάδη, την Ελένη Βιτάλη, τον Γιάννη Πλούταρχο, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τη Δήμητρα Γαλάνη και άλλους.

Η απογοήτευση του από το ελληνικό πολιτικό σύστημα τον οδηγεί, στο να ανοίξει άλλη μια πόρτα στην επαγγελματική του καριέρα.  Καθημερινά δίνει μάχες και οραματίζεται μία Αθήνα καλύτερη, ένα -ίσως- ομορφότερο σπίτι για τους Αθηναίους. Έτσι, δημιούργει,  την ανεξάρτητη παράταξη “Αθήνα, το σπίτι μας” και τονίζει , «Αθήνα το σπίτι μας, δεν είναι ένα απλό σύνθημα, είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Αθήνα μας, είναι τρόπος ζωής, η ίδια η ζωή μας» «Όλοι μαζί και πρώτος εγώ, αναλαμβάνουμε την ευθύνη να αλλάξουμε την Αθήνα, γιατί η Αθήνα, είναι το σπίτι μας».

Είχατε αποφασίσει ήδη από την μικρή σας ηλικία, για το επάγγελμα που θα ακολουθούσατε ή ήταν κάτι που προέκυψε;

Ναι είχα αποφασίσει από πολύ μικρός, πως θα γινόμουν δικηγόρος και αν δεν περνούσα Νομική είχα σκοπό – καθώς η οικογένεια μου υπήρξε πάρα πολύ φτωχή, πιο φτωχή και από τη βροχή- να φύγω για Αυστραλία, ως μετανάστης, επειδή όμως πέρασα Νομική, έμεινα στην Ελλάδα. Διέκοψα λοιπόν την αναβολή μου και στη συνέχεια, πήγα φαντάρος. Αφού τελείωσα τη θητεία μου, άνοιξα γραφείο. Ήθελα, να κάνω οπωσδήποτε ελεύθερο επάγγελμα και μου άρεσε η δικηγορία, διότι είναι ένα επάγγελμα ελεύθερο, ανεξάρτητο, που πήγαινε του χαρακτήρα μου. Πρόκειται για ένα επάγγελμα, που γεμίζει το κεφάλι σου με γνώσεις χρήσιμες και πιστεύω, ότι οποιαδήποτε δουλειά χρειάζεται τουλάχιστον 1 με 2 χρόνια Νομικής, διότι σε μαθαίνει να πειθαρχείς στους νόμους και κυρίως -ένεκα του τρόπου με τον οποίο μαθαίνεις τους νόμους- μπορείς να μάθεις να διεκδικείς τα δικαιώματα σου.

Γιατί σας απασχόλησε το ποινικό δίκαιο;

Με το ποινικό συνήθως ασχολείσαι, είτε επειδή είσαι πολύ φτωχός, είτε επειδή ο πατέρας σου έχει δικηγορικό γραφείο, που ασχολείται με το ποινικό. Δεν θα μπορούσα, να ασχοληθώ με κάποιου άλλου είδους δικηγορία, που προϋποθέτει, γνωριμίες ή χρήματα. Βέβαια, όλα είναι θέμα βουλήσεως. Το ποινικό με γοητεύει, γιατί από την ώρα, που αρχίζει μέχρι την ώρα που τελειώνει, είναι μία ζωντανή διαδικασία, ενώ στο αστικό-ειδικότερα, έτσι όπως έχει καταλήξει πλέον- είναι όλα γραμμένα, τα παίρνει ο δικαστής σπίτι του και βγάζει αποφάσεις. Υπάρχουν πολλοί, που δεν θα μπορούσαν να κάνουν ποινικό δίκαιο, καθώς είναι ψυχοφθόρο επάγγελμα.

Υπάρχει κάποια υπόθεση, που σας έχει στιγματίσει ή σας έχει συγκινήσει;

Είναι οι τελευταίες υποθέσεις. Έχω αναλάβει κάποιες οικογένειες, από την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, που έγινε τη Δευτέρα στις 23 Ιουλίου του 2018. Αγωνιζόμαστε, για να μην κουκουλώσουν την υπόθεση, θέλουμε και προσπαθούμε, να την φέρνουμε πάντα στην επιφάνεια. Καταθέτουμε μηνύσεις, για να διευρυνθούν οι κατηγορούμενοι και οι κατηγορίες. Είναι μία από τις μεγαλύτερες βιολογικές καταστροφές του 21ου αιώνα, καθώς χάθηκαν 102 ταυτοποιημένα άτομα, γιατί τα θύματα είναι περισσότερα. Θα μετέλθουμε κάθε μέσον, θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα νομικά διαβήματα, θα δημοσιοποιούμε τα πάντα, για να μην κρύψουν την υπόθεση, κάτω από το «χαλί». Στην περίπτωση, που δεν γίνει το επιδιωκόμενο, βάσει νομιμότητάς, τουλάχιστον θα τους εξευτελίσουμε, έχοντας εκθέσει τα πάντα.

Πως συνέβη η εμπλοκή σας στην πολιτική;

Από θυμό! Όταν μας έβαλε ο κος Γεώργιος Παπανδρέου στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), χωρίς να κάνει δημοψήφισμα και χωρίς να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τι σημαίνει ΔΝΤ, ασχολήθηκα ενεργά. Πήγα στους Ανεξάρτητους Έλληνες, έχοντας κάνει συμφωνία με τον κ. Καμμένο και έχοντας συμβάλλει την παρασκευή του προγράμματος. Δεν έγινε τίποτα από όσα είχαμε συμφωνήσει. Ήταν μία απόλυτη αποτυχία. Η ΑΝΕΛ αποδείχτηκε ένα καιροσκοπικό, συγκυριακό και ευκαιριακό συνονθύλευμα, που δεν έκανε τίποτα, από αυτά που είχαμε συμφωνήσει. Έτσι, αφού έδειξα στους ψηφοφόρους μου, ότι ήμουν εκείνος, ο οποίος προσπάθησε να κάνει όλα όσα είχε υποσχεθεί, έφυγα ανεπιστρεπτί, διότι δεν με ενδιέφερε αυτού του είδους η πολιτική.

Τι σας εξέπληξε και τι σας απογοήτευσε στην πολιτική;

Δεν απογοητεύτηκα ποτέ, διότι δεν είχα γοητευτεί προηγουμένως από την πολιτική. Η πολιτική, που ασκείται σε αυτό το κράτος, πάντοτε ήταν, ότι χειρότερο υπήρχε. Ήλπιζα μήπως και τυχόν καταφέρουμε, να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο επιλέγονται και εκλέγονται τα πρόσωπα, που αποτελούν την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Διαπίστωσα δυστυχώς, ότι αυτό το πράγμα δεν γίνεται παρά τις προσπάθειες, που έκανα με κάποιους ανθρώπους. Επειδή λοιπόν, η επιλογή των προσώπων ήταν από τις χειρότερες που υπάρχουν, μπήκα από θυμό μπας και καταφέρουμε, να αλλάξουμε κάποια πράγματα.

Υπάρχει ελπίδα κατά τη γνώμη σας;

Όταν δεν υπάρξουν ανατροπές και η νέα γενιά, που είναι το μέλλον, δεν θυμώσει και μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας, δεν έρθει σε ρήξη με το σύστημα, θα έχει τελειώσει το παιχνίδι για την Ελλάδα. Όταν εσείς η νέα γενιά, που είστε ό,τι πιο δημιουργικό από πλευράς μόρφωσης, γλωσσομάθειας και εκλεπτυσμένης συμπεριφοράς, πηγαίνετε στο εξωτερικό, σας εκμεταλλεύονται τα άλλα κράτη. Παραμένοντας έξω, σε κάποιον εργασιακό τομέα, πιθανώς, να τεκνοποιήσετε και να μονιμοποιήσετε την παραμονή σας εκεί. Έτσι, αυτό το κράτος θα είναι χαμένο, χωρίς επιγόνους. Όταν έρχεται στην Ελλάδα, «κάθε καρδιάς καρύδι», για να αναπληρωθεί η απώλεια των νέων, αυτό το Έθνος, θα είναι πλέον συρρικνωμένο, εξαφανισμένο.

Θεωρείται πως υπάρχει κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για την Αθήνα;

Υπάρχουν πολλές χώρες, που έχουν περάσει μπροστά από εμάς, γιατί πήραν την ιστορία και τη δημοκρατία της Ελλάδος και τα έκαναν πράξη. Ξεπέρασαν την Ελλάδα κατά πολύ, ενώ εμείς μείναμε στάσιμοι, γιατί -ιδιαίτερα στην μεταπολίτευση- δεν σεβαστήκαμε, την ιστορία, τη δημοκρατία των προγόνων μας και τις δυνατότητες μας, με συνέπεια να εξελιχθούμε σε ανθρώπους, που πήραν το δρόμο της ιδιοτέλειαςκαι των συμφερόντων τους. Φτάσαμε στο σημείο, να ενδιαφέρεται ο καθένας για το άτομο του και κανένας για το σύνολο. Στο εξωτερικό τα πράγματα δεν είναι έτσι, υπάρχουν χώρες και άνθρωποι, που είναι πολύ καλύτεροι από εμάς, γιατί σέβονται τον άνθρωπο και οι κυβερνήσεις φροντίζουν, να βελτιώνουν την ζωή των πολίτων τους. Στην Ελλάδα δεν συμβαίνει αυτό, με αποτέλεσμα τη σημερινή μας κατάσταση. Τα ελληνοπούλα, φεύγουν για το εξωτερικό, μαζί με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και την ελληνική κουλτούρα. Είμαστε σε μία κατάσταση, που έχουμε χάσει το μέτρο και τον έλεγχο. Πιστεύω, ότι καμία άλλη χωρά στην Ευρώπη δεν βρίσκεται σε αυτό το σημείο. Συνεπώς, μακάρι να μοιάζαμε σε πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης , καθώς με αυτό τον τρόπο θα βελτιώνονταν οι συνθήκες διαβίωσής μας. Ξέχωρα από όλα αυτά, είμαι Έλληνας και το δηλώνω περίτρανα, σέβομαι την ιστορία μου και το ποιος είμαι. Θα πολεμήσω με ό,τι έχω, για να παραμείνω στην πατρίδα μου.

Η νέα κυβέρνηση σας δίνει ελπίδες;

Ναι είναι διαφορετική, δεν είναι σαν τους άλλους, οι άλλοι ήταν καταστροφή. Φυσικά, αυτά που συμβαίνουν τώρα είναι ευκαιριακές ενδείξεις, προσπαθούν με επιφανειακά πράγματα -τα ακροθιγώς, που λέμε- να δείξουν, ότι είναι διαφορετικοί. Η ουσία όμως ποια είναι; Ρίξεις θα γίνουν; Δουλείες θα ανοίξουν; Θα κρατήσουν τις υποσχέσεις τους; Θα κρατήσουν τους Έλληνες στην Ελλάδα; Με αυτά τα φορολογικά μέτρα που παίρνουν, που ένα ελεύθερος επαγγελματίας, από τα 100 πρέπει να δώσει τα 80 στο κράτος, δεν θα μπορέσουν να γίνουν και επενδύσεις στο εγχώριο.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας , ποια/ποιες ήταν οι, δυσκολίες, που αντιμετωπίσατε και πως τις αντιμετωπίσατε ;

Αντιμετώπισα τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει ένας νέος άνθρωπος, που ξεκινά από μια πολύ φτωχή οικογένεια και πρέπει να καταβάλει πολλαπλές προσπάθειες, για να φτάσει στο επίπεδο, που επιθυμεί. Φυσικά, σε αυτή την πορεία μπορεί, να προκύψουν πολύ περισσότερες δυσκολίες από αυτές που αντιμετώπισα εγώ. Ξεκίνησα με μια οικογένεια, που δεν μου στέρησε τίποτα, προκειμένου να σπουδάσω και να εξασφαλίσω τα εχέγγυα, για μια ήρεμη και απερίσπαστη πορεία. Μου δόθηκαν όλα τα εφόδια, για να προχωρήσω στις σπουδές μου και στα μεταπτυχιακά μου. Πολλά παιδιά, ίσως να μην είχαν την πολυτέλεια -αν θέλετε- τη δική μου. Αδιαμφισβήτητα, υπήρξαν και υπάρχουν δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η δυνατότητα να τις ξεπερνάμε. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη ζωή μου και πιστεύω, ότι τα κατάφερα στηριζόμενος πάντοτέ στη βοήθεια του Θεού.

Ποιο είναι το όνειρο σας και η επιθυμία σας για την Ελλάδα, γιατί δημιουργήσατε την ανεξάρτητη παράταξη “Αθήνα, το σπίτι μας” ;

Γιατί πιστεύουμε, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει, να είναι ανεξάρτητη. Είναι στα λόγια αυτοδιοικούμενη, γιατί στην πραγματικότητα ετεροδοιηκείται. Πάντοτε καπελώνεται από τα κόμματα, είτε είναι το ΠΑΣΟΚ, είτε η Νέα Δημοκρατία. Βοηθώντας τον υποψήφιο δήμαρχο, να γίνει δήμαρχος, του υπενθυμίζουν ότι χωρίς τα κόμματα δεν θα ήταν δήμαρχος, καταργώντας έτσι κάθε ανατροπή.  Αυτό το σύστημα, ήθελε διαρκώς τον δήμο Αθηναίων ευτελισμένο, υποβαθμισμένο και άλαλο, για να μπορούν να επιβάλλονται στην πρωτεύουσα, χωρίς να υπάρχουν ρήξεις και αντιρρήσεις από τον δήμαρχο. Ο δήμος Αθηναίων, δεδομένου, ότι αποτελείται από εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους, είναι  πάντοτε στόχος για κάθε κόμμα, προκειμένου να είναι στην κυβέρνηση. Έτσι, υπάρχει ένα αέναο αλισβερίσι. Καπελωμένος ο δήμαρχος, δεν μπορεί να δράσει ως ανεξάρτητος, να προβεί σε διαβήματα, να ανεξαρτητοποιήσει και να απελευθερώσει τον δήμο, από τη μέγγενη του συστήματος.

Εμείς, είμαστε μια ανεξάρτητη παράταξη, η οποία σέβεται την αυτοδιοίκηση,  την ανεξαρτησία, την ελευθέρια  της σκέψης και της πράξης (μέσα στα πλαίσια του κρατικού δικαίου) του Έλληνα πολίτη.

Για εσάς το γεγονός, ότι φέτος, στις δημοτικές εκλογές, η Ελλαδα βάφτηκε στα χρώματα της Νέας Δημοκρατίας, είναι αρνητικό;

Είναι λυπηρό! Δεν είναι όμως αποθαρρυντικό για εμάς, διότι πήραμε ένα σεβαστό ποσοστό, παρά το γεγονός, ότι υπήρξε μια τέτοια ατμόσφαιρα, που οι ευρωεκλογές συνέπεσαν με τις δημοτικές εκλογές. Ο κόσμος συνέδεσε αυτές τις δυο εκλογές. Οι Έλληνες, βγαίνοντας από την αίθουσα των ευροεκλογών και μπαίνοντας στην αίθουσα των δημοτικών, μέσα από την οργή του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ανάγκη να φύγει αυτή η καταστροφή, ψήφιζαν με το ίδιο πνεύμα, ευνοώντας το αντίπαλο στρατόπεδο και στις δύο κάλπες, που ήταν η Νέα Δημοκρατία. Έτσι, υπό αυτή την αντίληψη των Ελλήνων, οι ανεξάρτητες, ελεύθερες και αδέσμευτες παρατάξεις, έχασαν ψηφοφόρους.

Η μουσική, πως μπήκε στη ζωή σας ;

Για εμένα δεν νοείται ζωή, χωρίς μουσική.  Φανταστείτε τον κόσμο χωρίς μουσική. Η μουσική είναι στο αίμα όλων των ανθρώπων, είναι ένα στοιχείο απαραιτήτως  αναγκαίο και ωφέλιμο. Λίγο – πολύ ασχολούμαι και εγώ, όπως όλος ο κόσμος.

​​

Ασχολείστε σε επαγγελματικό επίπεδο;

Απεναντίας, ερασιτεχνικό. Στη ζωή μου, υπήρξα ερασιτέχνης σε όλους τους τομείς. Ακόμα και στο επάγγελμα μου, αυτό της δικηγορίας, είμαι ερασιτέχνης. Λειτουργώ πάρα πολύ με το ερασιτεχνικό ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα, με το ενδιαφέρον της νίκης και όχι της ωφελιμιστικής πρακτικής. Με ενδιαφέρει, να είναι ικανοποιημένοι αυτοί, που με εμπιστεύονται. Φυσικά, αναφέρομαι στο ενδιαφέρον του ερασιτέχνη, με την ιδέα, ότι πρέπει να πετύχω το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα. Ο επαγγελματίας νομίζω δεν βλέπει τα πράγματα, από αυτή την οπτική.

Στην μουσική όσες φορές έγραψα στίχους, το έκανα καθαρά από μια ανάγκη, να προσφέρω στον εαυτό μου ένα δώρο ζωής . Τις προσωπικές μου στιγμές, τις αφιερώνω στην στιχουργική, γεμίζοντας , με αυτό τον τρόπο, την ψυχή μου.

Τι θα συμβουλεύατε τους νέους που επιθυμούν να ασχοληθούν με το δίκαιο ή την πολιτική ;

Μπορεί ο καθένας, να γίνει νομικός. Αν αποφασίσει να διαβάσει, να θέσει υψηλούς στόχους, να αφιερώσει χρόνο, δουλεία και κομμάτι της ζωής του σε αυτό, θα έρθει η επιτυχία. Επομένως, η επιτυχία του στο επάγγελμα, όπως και σε κάθε επάγγελμα, είναι ζήτημα δικής του επιλογής.

Όσον αφορά την πολιτική δεν έχω να πω τίποτε , παρά μόνον, ότι αν μπουν αποδεχόμενοι το υπάρχον σύστημα, είναι εξαρχής αποτυχημένοι.

«Η μουσική είναι η ζωή μου»

   (Μία Συνέντευξη με τον Γιώργο Λεμπέση)

Γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Όταν ήταν περίπου 5 ετών επέστρεψε στην Ελλάδα, καθώς οι γονείς του ήθελαν να μεγαλώσει σε ελληνικό περιβάλλον. Με τη μουσική, όπως ο ίδιος εκμυστηρεύεται, ασχολείται από τα πέντε του χρόνια. Η αποχή του, για αρκετά χρόνια από τα φωτά της δημοσιότητας δικαιολογείται από τον ίδιο, ως ένας άγνωστος και ανούσιος πόλεμος, που κήρυξε το «σύστημα» εναντίον του. Ωστόσο, η μουσική, δεν έπαψε ποτέ να είναι κομμάτι της ζωής του, καθώς διατηρεί το δικό του στούντιο ηχογραφήσεων, φροντίζοντας να κάνει τις δικές του παραγωγές και να συνεργάζεται με παράγοντες του εξωτερικού.

Το 2010 ενώθηκε με τα ιερά δεσμά του γάμου με την σύζυγο του Σοφία. Λίγα χρόνια αργότερα, κάνανε μαζί πραγματικότητα το όνειρο της συζύγου του, η οποία είναι εκπαιδευτικός, και άνοιξαν, εν καιρό κρίσης, τον δικό τους παιδικό σταθμό, στην Κηφισιά .(…)

Για εμάς, το όνομα Γιώργος Λεμπέσης, συνδέεται με τον όρο «διαχρονικότητα», καθώς έχει καταφέρει τα κρατά «ζωντανά» όλα του τα τραγούδια, μέχρι σήμερα.

Πότε ξεκίνησε για εσένα η μουσική;

Η μουσική ξεκίνησε για μένα, ουσιαστικά, όταν ήμουν 5 ετών. Ωστόσο, βρίσκονταν πάντοτε στη ζωή μου. Σκέψου, δεν έπαιζα με κανένα άλλο παιχνίδι, εκτός από ένα πικ-απ, που μου είχαν αγοράσει οι γονείς μου. Μετά από αυτό, μου πήραν το πρώτο αρμόνιο και όταν ήρθαμε από την Αμερική στην Ελλάδα, το φέραμε μαζί. Από τότε, θυμάμαι τον εαυτό μου, πάνω από ένα πιάνο και ένα synthesizer, να μαθαίνω μουσική τεχνολογία και πιάνο.

Τι σπουδές ακολούθησες;

Την κλασσική οδό, στο ωδείο , «Σύγχρονη Ωδή» στα Μελίσσια. Είχα την τύχη, να έχω έναν εξαιρετικό δάσκαλο, για εμένα από τους κορυφαίους μουσικούς στην Ελλάδα, τον Θέμη Ρούσο. Ήταν ο μέντορας μου, τον εκτιμώ και τον αγαπώ βαθύτατα, μου έχει δώσει τα πάντα. Ασχολήθηκα λοιπόν, με τη κλασσική μουσική, τη jazz και έκανα χορωδία. Γενικά, φρόντισα να κάνω, όλα όσα πρέπει, να κάνει κάποιος σε ένα ωδείο, για να προχωρήσει.

Οι γονείς σου είχαν κάποια σχέση με τη μουσική; Σε επηρέασαν με κάποιο τρόπο ή ήταν προσωπική σου επιλογή;

Όχι, οι γονείς μου δεν είχαν κάποια σχέση με τον χώρο, όμως είναι και οι δύο καλλίφωνοι.

​​

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά στο χώρο της μουσικής και πως προέκυψε;

Όταν τελείωσα από φαντάρος, πήγα σε ένα μαγαζί στην Κάριστο, για να διασκεδάσω. Εκείνη την ημέρα, πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα, μου είπαν οι φίλοι μου, να παίξω κάτι στο πιάνο και να τραγουδήσω. Έτσι, λοιπόν έκατσα, τραγούδησα και μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, ήρθε ο επιχειρηματίας και μου ζήτησε, να συνεργαστούμε. Αυτή λοιπόν, ήταν και η πρώτη μου δουλειά.

​​Πως συνεχίστηκε η πορεία σου; Πως μπήκες στη δισκογραφία;

Η δισκογραφία μπήκε στη ζωή μου, αφού είχα δουλέψει πάρα πολύ, σε πλήθος μαγαζιών και είχα αρκετή εμπειρία πάνω στη δουλεία. Ο Φοίβος τότε, με τον οποίο ήμασταν φίλοι και γνωριζόμασταν από μικροί -δεδομένου, ότι είχαμε και οι δύο για δάσκαλο τον Θέμη τον Ρούσο- με πίστεψε και μου έδωσε δύο του τραγούδια. Έτσι, αρχικά πήγαμε και υπογράψαμε στη SONY. Κάποιο καιρό αργότερα, ο Φοίβος έφυγε από την SONY, για να πάει στην Minos EMI, και εγώ τον ακολούθησα. Εκεί, έγινε ο πρώτος μου δίσκος, το 1999, η «Εξάρτηση». Πλατινένιος, με πολύ μεγάλες επιτυχίες, όπως το ομώνυμο τραγούδι, οι «Κατάλληλες Προϋποθέσεις» και πολλά ακόμα κομμάτια. Μετά το πέρας του συμβολαίου μου, έχοντας κάνει μόνο την «Εξάρτηση» από δίσκους, ο Φοίβος ξαναφεύγει και πάει στην Heaven. Εκεί, μαζί κάνουμε τον επόμενο μου δίσκο, το «Η αγάπη βλάπτει σοβαρά την υγεία» το 2001. Μέσα σε αυτό τον δίσκο, βρίσκονταν το εξαιρετικό, αλλά και πρώτο αντρικό ντουέτο του Τόλη Βοσκόπουλου μαζί μου, το «Φίλε».

Ποιες ήταν η δυσκολίες που αντιμετώπισες καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας σου και πως τις αντιμετώπισες ;

Κάθε μέρα αντιμετωπίζει κάνεις προκλήσεις σε αυτό τον χώρο. Ο πιο σωστός τρόπος, να αντιμετωπίσεις τα θέματα, που δημιουργούνται, είναι η ευθύτητα ,η αλήθεια και η πολλή δουλειά. Μόνο όταν δουλεύεις πολύ, μπορείς να διατηρηθείς σε ένα επίπεδο, ενώ όταν είσαι αληθινός, ο κόσμος πάντα θα σε στηρίζει.

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο που σε στήριξε και σε βοήθησε σε όλη αυτή την πορεία;

Φυσικά! Η οικογένεια μου και οι δικοί μου άνθρωποι, με στήριξαν απόλυτα, σε όλη μου την πορεία και στις καλές και στις κακές στιγμές.

Πως πήρες το τεράστιο ρίσκο, εν καιρό κρίσης, να ανοίξεις τον παιδικό σταθμό με τη σύζυγό σου; Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν για εσάς;

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Φυσικά, οτιδήποτε ξεκινάς είναι δύσκολο, θέλει μεγάλη προσπάθεια, κάθε αρχή και δύσκολη, λένε. Ήταν όνειρο ζωής, της συζύγου μου και αποφασίσαμε, να το πραγματοποιήσουμε. Γενικά, έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην επιχειρηματικότητα της, στο πλάνο της και γνωρίζω, ότι είναι πάρα πολύ καλή, σε αυτό που κάνει (Η γυναίκα του Γιώργου Λεμπέση, είναι καθηγήτρια Γερμανικής φιλολογίας). Ήταν μια δύσκολη απόφαση και ήταν δύσκολη περίοδος. Όμως δικαιωθήκαμε, και βλέπουμε καθημερινά τις αίθουσες του σταθμού μας, γεμάτες με μικρά παιδιά. Η ζωή ποτέ δεν είναι εύκολη, χρειάζεται ρίσκο, για να προχωρήσεις παρακάτω, αλλιώς θα είσαι πάντα στάσιμος.

​Ποια είναι τα σχέδια σου και τα όνειρα σου, για το μέλλον;

Στις 3 Νοέμβριου, ένα δικό μου όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Πέρα από την ιδιότητα μου, ως τραγουδιστής, είμαι συνθέτης, ενορχηστρωτής και παράγωγος. Όνειρο μου ήταν, λοιπόν, να δημιουργήσω ένα musical υψηλών προδιαγραφών, μουσικά. Μου ήρθαν κάποιες πολύ όμορφες ιδέες, τις βάλαμε κάτω και δημιουργήθηκε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, για το οποίο είμαι περήφανος. Δημιουργήσαμε μία παράσταση, που βασίζεται στα βιβλία «Ψαρόσπουπες», που εχει γράψει ο συνονόματος ξάδελφος μου, Γιώργος Λεμπέσης. To musical, θα λέγεται «Βουτιά στη Βυθούπολη». Στην παράσταση τους ρόλους θα ενσαρκώσουν σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Φώτης Σεργουλόπουλος, ο Μέμος Μπεγνής, η Μαριέλλα Σαββίδου και άλλοι, ενώ την σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Φωκάς ο Ευαγγελινός.

Παράλληλα, φτιάχνουμε και ένα CD στο οποίο έχουν λάβει μέρος, πάρα πολλοί συνάδελφοι, από την Minos EMI, όπως ο Σάκης Ρουβάς, ο Πάνος Μουζουράκης, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η Καλομοίρα, η Τάμτα, οι Locomondo και πάρα πολλοί άλλοι.

Επίσης, συνεχίζω να κάνω live σε διαφορά κλαμπ στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Αμερική και τη Γερμανία. Φέτος, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, γιατί έδωσα ένα τραγούδι μου στον Βασίλη Καρρά, το οποίο θα ακουστεί, μέσα στον χειμώνα.

Τι θα συμβούλευες τους νέους επίδοξους καλλιτέχνες;

Θα έλεγα, να ακούνε και να μαθαίνουν πολύ μουσική. Σίγουρα, να γνωρίζουν κάποιο όργανο και να κάνουν μαθήματα φωνητικής. Από εκεί και πέρα ο καθένας, όταν είναι έτοιμος, προχωράει ένα σκαλοπάτι ακόμα. Το σημαντικό είναι, να μην βιάζονται, όλα θέλουν τον χρόνο τους και γίνονται στην ώρα τους. Επίσης, σίγουρα χρειάζεται γερό στομάχι, γιατί οφείλεις, να αντέχεις πολλές δύσκολες και ψυχοφθόρες καταστάσεις. Όμως, με σωστές επιλογές, δουλειά, ταλέντο και διατηρώντας την προσωπικότητα του, μπορεί να εξελιχθεί κανείς, σημαντικά, ως καλλιτέχνης.

«Τα λάθη μου, με έκαναν αυτό που είμαι, αυτά με έφεραν στο σήμερα. Νοιώθω ευτυχής με την πορεία μου»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον επιτυχημένο Κόω ξενοδόχο επιχειρηματία, Γαβριήλ Καραθωμά)

Γεννήθηκε στην Κω, στο νησί του Ιπποκράτη, το 1982. Μεγάλωσε μέσα στα ξενοδοχείο, καθώς ο πατέρας του, κος Ασλάνης Καραθωμάς, ήταν από του πρώτους ξενοδόχους του νησιού. Η ζωή του και η ανατροφή του μέσα στα ξενοδοχεία τον έκαναν αναπόφευκτα, να αγαπήσει αυτή τη δουλειά και να πραγματοποιήσει τουριστικές σπουδές στην Αθήνα και ένα μεταπτυχιακό στην Ελβετία. Τα ξενοδοχεία έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του και εκείνος, σταδιακά, ένας ιδιαίτερα επιτυχημένος επιχειρηματίας.

Επιστρέφοντας στην πατρίδα αναλαμβάνει «δράση», ανακαινίζοντας το πρώτο του ξενοδοχείο, το «More Meni Beach».

Πρόκειται για τον ιδρυτή και πρώην ιδιοκτήτη του Casa Cook Kos, ενός High Ent ξενοδοχείου, που πριν από κάποιους μήνες εξαγοράστηκε από την Thomas Cook. Ο Έλληνας ξενοδόχος, είχε μία πολυετή συνεργασία με την θρυλική εταιρεία Thomas Cook. Φυσικά, η είδηση της χρεοκοπίας, ήρθε σαν «κεραυνός εν αιθρία» και τάραξε τα ύδατα του ελληνικού τουρισμού και όχι μόνο.

Ο ίδιος έχει στην κατοχή του ένα ξενοδοχείο και στο νησί των ιπποτών, στη Ρόδο, ενώ ετοιμάζει νέες σπουδαίες επιχειρηματικές ενέργειες μελλοντικά. Το πάθος, ο ζήλος και η αγάπη του, δεν θα αφήσουν ανεκπλήρωτους τους στόχους του και τα όνειρα του.

  1. Ποια ήταν η πρώτη σας επιχειρηματική ενέργεια;

Γυρνώντας πίσω στο νησί της Κω, ξεκίνησα και έκανα την πρώτη μου ανακαίνιση, στο παλιό ξενοδοχείο του πατέρα μου. Το ξενοδοχείο που ανακαίνισα ήταν το Meni Beach, έτσι λέγονταν. Φέτος, ονομάζονταν Cooks Club, λόγω όμως της χρεοκοπίας της Thomas Cook, επιστρέφει η παλαιά επωνυμία «More Meni Beach».

  1. Ποιος είναι ο λόγος που αποφασίσατε να δραστηριοποιηθείτε στην ξενοδοχειακή αγορά της Κω;

Το ξεκίνημά ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Όταν εγώ γύρισα από την Ελβετία, η οικονομική κατάσταση δεν ήταν τόσο καλή, έτσι ώστε να αναπτυχθούμε σε αλλά μέρη. Έπρεπε να φτιάξουμε πρώτα το σπίτι μας και να θέσουμε γερές βάσεις εκεί. Αφού το καταφέραμε, αποφασίσαμε ότι πρέπει να φύγουμε από την Κω και να κάνουμε διασπορά κίνδυνου.

  1. Αυτή τη στιγμή σε ποια νησιά έχετε ξενοδοχειακές μονάδες ;

Στην Κω, στην Ρόδο και ετοιμαζόμαστε για την Αθήνα.

  1. Η συνεργασία σας με την Thomas Cook σε ποιο σημείο της ζωής σας σας ξεκινάει;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου είχε υπογράψει το πρώτο συμβόλαιο με την Thomas Cook στο νησί. Η εταιρεία τότε, λέγονταν Neckermann. Από τότε λοιπόν, που έχω αναμνήσεις από την παρουσία μου στα ξενοδοχεία, η οικογένεια μου συνεργάζεται με αυτή την εταιρεία. Ήταν πραγματικά σαν μια οικογένεια για εμένα, και αυτό που συνέβη ήταν ένα πολύ βαρύ συναισθηματικό πλήγμα.

  1. Όλη αυτή η κατάσταση με τις εξελίξεις στην Thomas Cook τι αντίκτυπο είχε για εσάς;

Σαφέστατα είχαμε ένα βαρύ οικονομικό πλήγμα, με ένα σοβαρό ποσό. Ευτυχώς, μπορούμε να το αντέξουμε και να προχωρήσουμε. Η αλήθεια είναι, ότι πολλοί ξενοδόχοι δεν κατάφεραν να αντέξουν αυτό το βάρος. Ήταν μια από τις πιο δυνατές και σοβαρές πτωχεύσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ήταν πολύ σκληρό, ειδικά για την Ελλάδα.

  1. Η απόφαση σας επομένως, να πουλήσετε το Casa Cook Kos, πριν ακόμη ανακοινωθεί η πτώχευση της Thomas Cook, αποδείχθηκε ευνοϊκή.

Φυσικά, απεδείχθη μια πολύ σωστή απόφαση, διότι αυτή τη στιγμή θα ήμασταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

  1. Όταν πήρατε την απόφαση γνωρίζατε, ότι η Τhomas Cook είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα; Συνέβαλλε και αυτό στην απόφαση σας;

Ναι το γνώριζα! Πήρα αυτή την απόφαση και για αυτό τον λόγο. Γνώριζα, ότι η εταιρεία είχε προβλήματα και πολλά από αυτά είχαν βγει στο φως της δημοσιότητας. Ωστόσο, κατάλαβα πολλά από το γεγονός, ότι η εταιρεία καθυστερούσε με τις πληρωμές της και δεν ήταν τόσο σωστή, όσο στο παρελθόν. Όταν βλέπεις έναν τέτοιο κολοσσό, με 9 δισεκατομμύρια τζίρο, να μην είναι συνεπής, κατανοείς ότι κάτι συμβαίνει. Γενικά, ένας συνδυασμός πράγματων και μια καλή πρόταση, με ωθήσαν προς την πώληση του Casa Cook Kos.

  1. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες;

Αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Σίγουρα, είχα μια πάρα πολύ σταθερή βάση από τον πατερά μου και τον ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτό, αλλά θεωρώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ, για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα. Ρίσκαρα όλη μου τη ζωή και όλα μου τα χρήματα.

  1. Έχετε ρισκάρει πολλές φορές στη ζωή σας , με το άνοιγμα ξενοδοχείων, σας φόβισε ποτέ το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα;

Δεν φοβήθηκα ποτέ το ρίσκο, διότι τις στιγμές που το έκανα δεν είχα άλλη επιλογή. Θεωρώ, ότι για να μπορεί να επιβιώσει ένας άνθρωπος, όταν είναι οικονομικά δύσκολα τα πράγματα, πρέπει να πάρει ένα μεγάλο ρίσκο στη ζωή του. Αν του βγει, του βγήκε, αν δεν του βγει, φυσικά υπάρχουν επιπτώσεις, αλλά αν δεν ρισκάρεις, δεν μπορείς να βγάλεις χρήματα. Επιχειρηματίας σημαίνει, να ρισκάρεις. Ποτέ δεν ξέρεις, αν θα σου πάνε όλα δεξιά. Για να γίνεις πετυχημένος σε αυτή τη δουλειά, πρέπει να ρισκάρεις και ιδιαίτερα στην αρχή, πολλά χρήματα.

  1. Τι αποκομίσατε από αυτή την συνεργασία, αν μπορούσαμε να βγάλουμε μία συνολική αποτίμηση των χρόνων συνεργασίας;

Αντιλήφθηκα, ότι είναι πολύ μεγάλο ρίσκο, να βασίζεσαι σε μία και μόνο εταιρεία ειδικά στον χώρο του τουρισμού. Δεν πρέπει, να βάζεις όλα τα αβγά στο ίδιο καλάθι. Πρέπει, να γίνεται διασπορά του ρίσκου. Αν βασίζεσαι σε έναν και μόνο άνθρωπο και δεν πάει καλά, δεν θα πας και εσύ καλά. Θεωρώ, ότι το σωστό είναι να συνεργαστεί κανείς με περισσότερες από μια εταιρείες. Για εμένα όμως, αυτή η συνεργασία ήταν ένα ισχυρό εργαλείο, γιατί ως οικογένεια είχαμε μεγάλη δύναμη στο συγκεκριμένο πρακτορείο.

  1. Την solo πορεία σε αυτό το χώρο, την θεωρείτε ενδεδειγμένη;

Δύσκολο. Για να τα καταφέρει κανείς, πρέπει να είναι πάρα πολύ κάλος και να γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει, γιατί ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και τα ξενοδοχεία άπειρα. Μια εταιρεία λειτουργεί σαν δικλείδα ασφαλείας, σαν ένα back-up. Φυσικά, μπορεί κανείς να συνεργάζεται με μια εταιρεία και να ακολουθήσει και μια solo πορεία, αν το θέλει.

  1. Επομένως εσείς, ξεκινάτε μια νέα συνεργασία;

Ναι! Δέχθηκα πάρα πολλές προτάσεις και τελικά κάναμε μια συνεργασία με την Der Touristic. Μια εταιρεία, που ανήκει στην εταιρεία REVE Group (μια από τις δυνατότερες εταιρείες στην Γερμανία με κύκλο εργασιών 60 δισεκατομμύρια τον χρόνο). Πρόκειται, για μια εταιρεία που εξελίσσεται ραγδαία. Με την λήξη της συνεργασίας μου με την Thomas Cook, μπορώ να σου πω, ότι αντιλήφθηκα την αξία μου. Τα γραφεία, που έσπευσαν να μου προτείνουν συνεργασία, ήταν πάρα πολύ αξιόλογα με τεράστια δύναμη στον κόσμο. Φυσικά, έτσι έγινα και εγώ πιο σκληρός με τις διαπραγματεύσεις μου.

  1. Με ποια κριτήρια επιλέξατε αυτή την συγκεκριμένη εταιρεία αναμεσά σε όλες εκείνες που σας έκαναν πρόταση;

H Der Touristic, με την οποία υπέγραψα, δεν είναι μια από τις δυνατότερες εταιρείες στο κομμάτι του τουρισμού. Τα πολλά χρήματα, τα βγάζει από τα super market. Εγώ, την διάλεξα όχι για τα χρήματα, αλλά για τις προοπτικές ανάπτυξης. Θεωρώ, ότι είναι μια εταιρεία, που θα αναπτυχθεί ραγδαία μελλοντικά και είναι καλύτερο για εμένα, να αναπτυχθώ μαζί της. Αν διάλεγα μια εταιρεία, που είναι ήδη καλά εδραιωμένη, με δικούς της ανθρώπους στο χώρο, θα ήταν πολύ δύσκολο να με αφήσουν να εξελιχθώ, όσο θα ήθελα.

  1. Τι θα αλλάζατε στην πορεία σας αν είχατε μία ακόμα ευκαιρία;

Δεν θα άλλαζα τίποτα. Θεωρώ, ότι τα λάθη μου, με έχουν κάνει αυτό που είμαι. Είμαι πολύ ικανοποιημένος με την πορεία μου, με τα λάθη και τα στραβά μου, γιατί αυτά δημιούργησαν το σήμερα. Επιχειρηματικά, ίσως δοκίμαζα, να φύγω νωρίτερα από την Κω, καθώς έφυγα από το νησί 6 χρόνια μετά, για να ανοίξω ξενοδοχείο στη Ρόδο και να πραγματοποιήσω -αυτό που λέμε- διασπορά κινδύνου.

  1. Ποια είναι τα νέα σας σχέδια; Σκέφτεστε να δημιουργήσετε και άλλες ξενοδοχειακές μονάδες σε κάποιο μέρος της Ελλάδος;

Σκεφτόμαστε, να κάνουμε στην Αθηνά ένα Ηigh Εnt luxury ξενοδοχείο, με πάρα πολύ υψηλές τιμές και κατ’ αντιστοιχία με πολύ υψηλές προδιάγραφες. Θα κάνουμε κάτι πάρα πολύ δυνατό, που θα έχει 60 περίπου δωμάτια. Είναι κάτι το οποίο το χτίζουμε σαν σκέψη και σαν έργο αυτή τη στιγμή. Θέλω πρώτα, να δω την αγορά και να γνωρίσω καλύτερα την Αθήνα, διότι δεν είμαι από εδώ.

  1. Θα θέλατε να δραστηριοποιηθείτε στο εξωτερικό;

Θα ήθελα, να πάω σε όλο τον κόσμο. Έχω όμως την οικογένεια μου και θέλω να βλέπω τα παιδιά μου και την γυναίκα μου. Επομένως, σίγουρα αυτό είναι κάτι που με κρατάει πίσω. Αν ήμουν εργένης, θα το είχα ήδη κάνει. Αυτή τη στιγμή όμως, έχω τη δυνατότητα να γυρίζω τον κόσμο κάνοντας πολλά ταξίδια.

  1. Σαν επιχειρηματίας, ποιος είναι ο τουρισμός στον οποίο «στοχεύετε» με τα ξενοδοχεία σας;

Γενικά, νοιώθω ότι με «τραβάει» ο δρόμος των High Εnt πρότζεκτ, γιατί μπορώ να καταφέρω, να δώσω την ποιότητα που θέλω στον πελάτη. Λόγω ιδιοσυγκρασίας, θέλω να δημιουργώ όμορφα πράγματα. Ο κόσμος εκτιμάει το καλό και το ποιοτικό. Είναι δηλαδή διατεθειμένος, να πληρώσει προκειμένου να εξυπηρετηθεί και να απολαύσει μοναδικές υπηρεσίες.

  1. Πως βλέπετε τα πράγματα στην Ελλάδα, σε σχέση με τον τουρισμό;

Είμαστε πάρα πολύ καλοί. Είμαστε πάρα πολύ ανταγωνιστικοί και έχουμε τρομερό σέρβις. Πρέπει κάποια στιγμή, να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια. Δεν είναι όλα άσχημα και τελειωμένα σε αυτή τη χώρα. Έχουμε φανταστικά ξενοδοχεία, φανταστικό καιρό, φανταστικό σέρβις και νομίζω, ότι αν συνεχίσουμε έτσι -με τη νέα γενιά να φέρνει καινοτόμες και έξυπνες ιδέες- θα τα πάμε πάρα πολύ καλά. Κατά την άποψη μου τουριστικά, είμαστε σε ένα πάρα πολύ καλό επίπεδο. Σίγουρα, όμως ως χώρα έχουμε πολλά περιθώρια ανάπτυξης και βελτίωσης. Το ωραίο στην Ελλάδα, είναι ότι υπάρχουν μέρη που μπορούν να ανταποκριθούν στο εισόδημα κάθε ανθρώπου. Μπορείς, να πας στην Μύκονο με 100ευρώ την ημέρα, να πας και με 10 ή 20.000 ευρώ την ημέρα και να περάσεις καλά και στις δύο περιπτώσεις.

  1. Ποιο είναι για εσάς το μυστικό της επιτυχίας;

Μυστικό είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις και να δώσεις ρίσκο σε αυτό. Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις δουλείες, όχι με σκοπό να βγάλεις χρήματα, αλλά επειδή τις αγαπάς και βάζεις μέσα, όλο σου το «είναι». Το χρήμα έρχεται σε δεύτερη μοίρα, πρωταρχικός σκοπός, πρέπει να είναι η εξυπηρέτηση του πελάτη. Αν σκέφτεται κανείς αντίστροφα, έχει χάσει. Επομένως, λέω στα νέα παιδιά να κάνουν αυτό που αγαπάνε και να το κάνουν με όλη τους την καρδιά. Θα γίνουν τέλειοι.

«Οι καριέρες χτίζονται με τα ‘όχι’ και όχι με τα ‘ναί’»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον Γιώργο Δασκουλίδη)

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μέχρι τα 7 του έτη παρέμεινε στην συμπρωτεύουσα. Αργότερα, έφυγε για τη Γερμανία, όπου και παρέμεινε για 6 χρόνια με τους γονείς του. Για τα επόμενα χρόνια, ο τόπος καταγωγής της μητέρας του, η Ρόδος, έμελλε να γίνει το σπίτι του τραγουδιστή.

Όντας πρωταθλητής Ελλάδος στα 400μέτρα στο στίβο, αποφασίζει να σπουδάσει στην Αθλητική Ακαδημία και να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον αθλητισμό.

Η μοίρα και η τύχη, όμως, είχαν άλλα σχέδια για τη ζωή του, καθώς το μικρόβιο της μουσικής τον «μόλυνε» κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Ο αθλητισμός, έγινε παρελθόν και το τραγούδι πήρε, σταδιακά, τη θέση του.

Πως προέκυψε η πρώτη σας εμφάνιση;

Έγινε εντελώς τυχαία. Πήγαμε με μία παρέα σε ένα μαγαζί στη Ρόδο και επειδή η παρέα ήξερε ότι τραγουδάω , με παρακίνησε να ανέβω στη σκηνή. Έτσι, είπα δύο τραγούδια, με άκουσε ο επιχειρηματίας του μαγαζιού (Βασίλης Παπανικόλας – ιδιοκτήτης του Melody στη Ρόδο) και μου πρότεινε να το κάνω επάγγελμα. Επομένως, ξεκίνησα τις εμφανίσεις μου, σε αυτό το μαγαζί και έκανα το πρώτο μου βήμα σε αυτό το χώρο.

Πως συνεχίστηκε η πορεία σας, πως η μία εμφάνιση διαδέχτηκε την άλλη και προέκυψαν οι δισκογραφικές δουλειές;

Όλα γίνανε πάρα πολύ γρήγορα. Ξεκίνησα στη Ρόδο το 1991 δούλεψα σε αρκετά μαγαζιά του νησιού, ώσπου συνεργάστηκα με την Άντζυ Σαμίου. Η Άντζυ, δούλευε τότε με τον Αργύρη Παπαργυρόπουλο -έναν πολύ μεγάλο επιχειρηματία, που είχε τα νυχτερινά κέντρα «Αστέρια» και «Αθήναια»- και του μίλησε για εμένα. Είπε, ότι υπάρχει ένα παιδί στη Ρόδο, ταλαντούχο, που αξίζει να το δει. Αυτός ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη Ρόδο και μου έκανε πρόταση, να ξεκινήσω να τραγουδάω στο «Αθήναια». Κάνοντας την πρώτη μου εμφάνιση στην πρωτεύουσα, με άκουσε ο άντρας της Ελένης Δήμου, ο Άκης Γκολφίδης μαζί με τον Τέρη Σιγανό, που ήταν παραγωγοί δισκογραφικής εταιρείας και μου έγινε πρόταση για την πρώτη δισκογραφική δουλειά.

Ποιο θεωρείται ως κομβικό σημείο για την εξέλιξη της καριέρας σας ;

Νομίζω η συνεργασία μου με τον Σπύρο Σπυράκο με το ROMEO αποτελεί σταθμό. Το 1997 περίπου ήρθε στην καριέρα μου η απογείωση. Προτείναμε ένα νέο είδος διασκέδασης στο ελληνικό κοινό, συνδυάζοντας τα μπουζούκια με το κλάμπ. Τότε έκανα και την πρώτη μου πετυχημένη δισκογραφική δουλειά, το «Φταις», μαζί με την BMG.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι ή συνεργασία που μπορείτε να ξεχωρίσετε ;

Έχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους σημερνούς μεγάλους καλλιτέχνες. Η συνεργασία με την Καίτη Γαρμπή, ήταν από τις πολύ όμορφες. Εκείνη όμως, που ξεχωρίζω είναι αυτή, με την Άννα Βίσση στα «Αστέρια», πριν ακόμα κάνω μεγάλη επιτυχία. Εκεί πραγματικά, θαύμασα τον καλλιτέχνη Άννα Βίσση. Ήταν και είναι, εκπληκτική. Είναι, κατά τη γνώμη μου, από τις λίγες star, που έχουν βγει σε αυτή τη χώρα.

Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε όλη αυτή την πορεία;

Αντιμετώπισα σαφώς πολλές δυσκολίες. Έχει τύχει, να απογοητευτώ πάρα πολύ, διότι ήμουν πάντα το «καλό» παιδί. Όταν αρχίζει να σε αναγνωρίζει ο κόσμος, θα πρέπει να γίνεις λίγο το «κακό» παιδί. Πολλές φορές πρέπει να πεις «όχι», σε κάποια πράγματα. Οι καριέρες χτίζονται με τα «όχι», και όχι με τα «ναι». Εγώ, πολλές φορές είπα «ναι» σε πράγματα, που δεν έπρεπε, μόνο και μόνο από φιλότιμο ή από υποχρέωση, που μπορεί να ένοιωθα σε κάποιους ανθρώπους. Είπα δυστυχώς, «ναι», σε συνεργασίες που με έριξαν ή που με πήγαν πίσω δισκογραφικά.

Θεωρείτε ότι κάνατε λάθος επιλογές ;

Το κυριότερο πράγμα, για το οποίο έχω μετανιώσει στην πορεία μου είναι, ότι στο «πικ» της καριέρας μου, έπρεπε να δώσω πολύ περισσότερη βάση στη δισκογραφία. Είχα πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία στα μαγαζιά. Κάθε φορά που τραγουδούσα γέμιζαν πολύ εύκολα και έτσι, δεν έδωσα το απαιτούμενο βάρος και την προσοχή εκεί που έπρεπε. Δεν το έκανα, γιατί δεν είχα ανθρώπους δίπλα μου, να με καθοδηγήσουν. Πλέον, οι επιχειρηματίες επενδύουν πάνω στους καλλιτέχνες, τότε δεν υπήρχε αυτό. Ο καθένας χάραζε την πορεία του με τον τρόπο που γνώριζε.

Μιλήστε μου για την εμπειρία σας στην Αφρική. Πώς αποφασίσατε να εκαγκαταλέιψετε για μία ξένη Ήπειρο;

Μου έγινε μια πρόταση πριν από περίπου 6 χρόνια, να ξεκινήσω να δραστηριοποιούμαι επιχειρηματικά στην Ζάμπια της Αφρικής. Βλέποντας την κατάσταση στην Ελλάδα και τις αμοιβές να μειώνονται κατακόρυφα, θεώρησα ότι ήταν μία, ναι μεν δύσκολη, άλλα μακροπρόθεσμα επικερδής απόφαση. Τελικά όμως, δεν έπραξα καλά, γιατί αυτή η συνεργασία δεν ευδοκίμησε. Ήταν ουσιαστικά μια επιχειρηματική συνεργασία, η οποία θα συμπεριλάμβανε κάποια μαγαζιά εστίασης, στην Αφρική. Τα πράγματα δυστυχώς δεν ήρθαν έτσι όπως τα υπολόγιζα και ύστερα από 7 μήνες, πήρα το αεροπλάνο για Ελλάδα. Τολμώ, όμως να σου πω, ότι μόλις γύρισα, πάτησα το πόδι μου στην Ελλαδα και κοίταξα τον ουρανό μας, είπα μέσα μου «Δόξα το Θεό».

Θεωρείτε ότι το τραγούδι μπορεί να αποτελέσει συνδυαστική ενασχόληση; Να ασχολείται δηλαδή κάποιός με το τραγούδι, παράλληλα με κάποιο άλλο αντικείμενο;

Το έχω κάνει και αυτό. Το 2010 είχα ανοίξει δικό μου μαγαζί στη Ρόδο και λειτουργούσα, ως επιχειρηματίας και ως καλλιτέχνης. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και δεν το προτείνω σε κανέναν. Ο καλλιτέχνης, θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα είναι καλλιτέχνης ή επιχειρηματίας. Εγώ προσωπικά, νοιώθω τραγουδιστής και θα παραμείνω τραγουδιστής.

Υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πορεία σας;

Θα άλλαζα σίγουρα τις αποφάσεις που πήρα δισκογραφικά. Πιστεύω, ότι πολλές φορές θα μπορούσα να είχα πει πολύ διαφορετικά τραγούδια και να είχα συνεργαστεί με πολύ περισσοτέρους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό, εκεί που βλέπεις ότι τα πράγματα στρώνονται μπροστά σου, να δουλέψεις δυο φορές περισσότερο από ότι δούλευες πριν. Αυτό εγώ δεν το είχα, σαν συμβουλή. Φυσικά, δεν είναι ότι δεν δούλεψα πολύ στη ζωή μου, απλώς αν είχα μια ακόμη ευκαιρία θα δούλευα πολύ περισσότερο στο κομμάτι της δισκογραφίας.

Ποια είναι η γνώμη σας για τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες του σήμερα ;

Πλέον δεν υπάρχουν δισκογραφικές, γιατί δεν υπάρχουν και έσοδα. Μέχρι και το 2008 ίσως υπήρχαν. Πλέον, είναι όλα ζήτημα εμπορίου. Κάθε δισκογραφική εταιρεία παίρνει καλλιτέχνες , χωρίς καν να έχει στο νου της, αν αυτό ο άνθρωπος τραγουδάει ή έχει ταλέντο. Το μοναδικό πράγμα που την απασχολεί είναι, να του πάρει κάποια χρήματα για να βγει ο δίσκος. Καλλιτέχνης, από εκεί, δεν βγαίνεις αν δεν πληρώσεις και αν δεν βγεις χρεωμένος. Βέβαια το χειρότερο όλων είναι, ότι αυτό καταστρέφει και την ίδια την χώρα, γιατί δεν βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν. Παλιά θυμάμαι, ψάχνανε εξονυχιστικά τους τραγουδιστές προκειμένου να ανακαλύψουν, αν πραγματικά είναι ταλαντούχοι με ξεχωριστή προσωπικότητα. Στις μέρες μας αυτό το θέμα δεν τίθενται καν. Για αυτό εγώ, έχω αποφασίσει να συνεργάζομαι με μικρότερες δισκογραφικές, συγκεκριμένα με τη Real Music, η οποία είναι πιο «ρομαντική». Είναι παιδιά, τα οποία το κάνουν από χόμπι, πιο πολύ, και όχι για τα χρήματα. Προσέχουν περισσότερο τους καλλιτέχνες και σέβονται περισσότερο την πορεία σου. Έχω παρατηρήσει ότι, οι μεγαλύτερες εταιρείες δεν την πολύ-σέβονται.

Ποιες είναι οι συμβουλές που θα θέλατε να δώσετε στους επίδοξους καλλιτέχνες;

Μην επαναπαύεστε στην επιτυχία σας, η επιτυχία είναι απλώς το ξεκίνημα και εκεί είναι, που πρέπει να δουλέψετε πολύ. Στο 100% θα έλεγα στα νέα παιδιά, να προσπαθήσουν να ενταχθούν σε μικρότερες δισκογραφικές, να έχουν ένα όραμα για αυτό που κάνουν και να γνωρίζουν ότι πρέπει να δουλέψουν πάρα πολύ.

Ποιο είναι το Μυστικό της Επιτυχίας;

Τη σημερινή εποχή είναι απαραίτητο, να έχεις ταλέντο, επιμονή και να κάνεις αυτή τη δουλειά, όχι με σκοπό να βγάλεις χρήματα αλλά με πάθος και από αγάπη