Τσερνόμπιλ: 35 χρόνια μετά

«Η γη αυτή δεν ανήκει πια σε κανέναν, την πήρε ο Θεός», λένε μάρτυρες που έζησαν την ιστορική καταστροφή και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη – φάντασμα τους. 35 χρόνια μετά, η φρίκη είναι η ίδια αναίσθητη, σιωπηλή, αθέατη και αόρατη.

Τραγικοί ήρωες της ιστορίας είναι εκείνοι που κάποτε ερωτεύονταν και γεύονταν τη ζωή, εκείνοι που ξαφνικά είδαν το σώμα να λιώνει, είδαν τα κομμάτια των αγαπημένων τους να χάνονται στη γη, είδαν τον τόπο που τους γέννησε να μεταλλάσσεται σε απαγορευμένη ζώνη. Άνθρωποι και οικογένειες της πόλης, που επέζησαν της καταστροφής ή που την γνωρίζουν από τους προγόνους τους, αναζητούν ακόμα και σήμερα ερείσματα για να στηριχτούν, αναζητούν κειμήλια και είδωλα που θα τους θυμίσουν τις ανέμελες στιγμές και τα πρόσωπα που χάθηκαν.

Μετά το ατύχημα η χώρα έχασε 485 χωριά, πολλά εκ των οποίων χώθηκαν βαθιά μέσα στη γη, σβήνοντας την ύπαρξη τους από τον χάρτη. Αξίζει να τονιστεί, ότι η ραδιενέργεια κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στα αίτια θνησιμότητας. Συγκεκριμένα, τη στιγμή της καταστροφής απελευθερώθηκαν  50.000.000 ραδιονουκλίδια στην ατμόσφαιρα, εκ των οποίων το 70% κατακάθισε στη Λευκορωσία, ενώ το υπόλοιπο 30% απλώθηκε στις γύρω περιοχές.  Το αποτέλεσμα του φαινομένου, είναι ο αυξημένος αριθμός των περιπτώσεων καρκίνου, διανοητικής καθυστέρησης, νευρικών – ψυχικών ασθενειών και το ποσοστό γενετικών μεταλλάξεων να μην εκλείπει από την πόλη, ακόμα και μετά από το πέρασμα τόσων χρόνων.

Για όλο τον κόσμο το Τσερνόμπιλ, είναι μία τραγική είδηση, ένα ιστορικό γεγονός, ένα θέμα για τα ΜΜΕ, μία αναζήτηση στους χάρτες για να εντοπίσουμε έναν η μόλυνση μπορεί να μας πλησιάσει, μία πόλη δυσοίωνη και αποκρουστική, είναι μια ιστορία ξεχασμένη από πολλούς. Στην πραγματικότητα όμως, είναι οι άντρες, οι γυναίκες, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, είναι οι πυροσβέστες που χάθηκαν  προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν και να σώσουν τους πληγέντες, είναι όλοι όσοι έσβησαν με την απελευθέρωση της πυρηνικής ενέργειας, είναι εκείνοι που έλιωσαν χωρίς να ρωτηθούν, είναι μελλοθάνατα παιδιά με μοίρα προδιαγεγραμμένη, είναι οι γυναίκες που γέννησαν παραμορφωμένα και νεκρά παιδιά, είναι οι μάνες που δεν τόλμησαν να ξανακάνουν παιδιά, είναι οι γλυκιές ψυχές που χάθηκαν από λευχαιμία, είναι οι νεαρές που αρνήθηκαν την καταγωγή τους μήπως δεν βρουν σύντροφο, είναι τα ξερά κορμιά, είναι οι γονιοί που έθαψαν τα παιδιά τους, είναι οι σύζυγοι που είδαν την σάρκα των αγαπημένων τους να λιώνει, είναι  μία περιοχή απαγορευμένη, μία περιοχή που την έστειλε και μας την πήρε ο Θεός, είναι οι άνθρωποι που αναρωτήθηκαν, γιατί τόσος πόνος; Το Τσερνόμπιλ είναι η μεγαλύτερη καταστροφή του 20ου αιώνα.

Κιόμως, εκεί όπου γεννήθηκε η Κόλαση εκεί οι άνθρωποι συνέχισαν να αγαπούν, να νοσταλγούν και να σκέφτονται ένα μέλλον καλύτερο, έναν κόσμο ομορφότερο για τις επόμενες γενεές της ανθρωπότητας. Μάλλον οι άνθρωποι που έλιωσαν, μας άφησαν μια παρακαταθήκη, μιαν που δεν πρέπει να ξεχάσουμε, τη γνώση της Ιστορίας, τη γνώση ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει και ταυτόχρονα μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα, να  μετατρέψει πόλεις ολόκληρες σε μαύρα κουτιά.

Πολλοί είναι εκείνοι που προσπάθησαν να δέσουν τις σκιές της πόλης και να καταλογίσουν ευθύνες σε εκείνους που προκάλεσαν το ολέθριο δυστύχημα. Βαθύτερα, αν αναζητήσουμε τους ενόχους, πιθανώς να κατηγορήσουμε τους εαυτούς μας, μία ματιά στον καθρέπτη, μάταια θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα, πως κανείς άλλος δεν έφταιξε πάρα η ανθρώπινη φύση μας. Ο  κόσμος κλονίστηκε από την αδυναμία της ιστορίας και από την ανημποριά του ανθρώπου να αντιμετωπίσει καταστάσεις και να ελέγξει τον κόσμο.  Το Τσερνόμπιλ είναι το σκοτεινότερο κομμάτι της ιστορίας, είναι η αφήγηση της καταστροφής και του αφανισμού του ανθρώπινου είδους. 35 χρόνια μετά, η γνώση της ιστορίας είναι το ασφαλέστερο μέσο, έτσι ώστε να αποτρέψουμε την επανάληψη της. Αξίζει να σκεφτούμε, τι μας μένει μετά την καταστροφή, η αντίληψή της καταστροφικότητάς μας, η γνώση της ανθρωποφάγου εξέλιξης μας ή το ένστικτο της επιβίωσης; Είναι άραγε φυσικό, να θέλουμε να ξεχάσουμε μία πόλη, πείθοντας τους εαυτούς μας ότι ανήκει στο παρελθόν και αγνοώντας τις συνέπειες της άγνοιάς μας για το μέλλον;

«Η κυβέρνηση έχει πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά»

(Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Κωνσταντίνο Δανίκα)

Είναι ο τηλεοπτικός «Φανούρης» στην αγαπημένη καθημερινή σειρά του ΑNT1 «Άγριες Μέλισσες». Τον αγαπήσαμε, μπήκε στην καρδιά μας, μέσα από τον ρόλο του και τον λατρέψαμε ως προστάτη των τριών αδελφών, που πρωταγωνιστούν στην πετυχημένη σειρά της Μελίνας Τσαμπάνη.

Ο Κωνσταντίνος Δανίκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από την μικρή του ηλικία έζησε κοντά στη μουσική, αφού τη γνώρισε μέσα από τον πατέρα του, γνωστό μαέστρο Νίκο Δανίκα. Ο ίδιος εξομολογείται, πως από την ηλικία των 5 ετών είχε τη χαρά να συνοδεύει τον μπαμπά του στις πρόβες και εκεί ήρθε σε επαφή με τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες. Γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Γιώργο Μαρίνο, τον Σταμάτη Κραουνάκη και άλλες εμβληματικές μορφές του χώρου. Το πέρασμα των χρόνων και η εφηβεία του έδειξαν, πως η μουσική δεν ήταν για εκείνον το μέσο, για να εκφραστεί και έτσι άφησε τις σπουδές του στο πιάνο και επικεντρώθηκε στην αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης. Σταδιακά ανακάλυψε τη γραφή, ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και διηγήματα, αλλά μετά από χρόνια ήρθε αντιμέτωπος και με μία άλλη στροφή στον επαγγελματικό του προσανατολισμό.  «Είχα γράψει άπειρα ποιήματα και διηγήματα και τα πέταξα όλα ξαφνικά. Ένοιωθα ότι ούτε αυτό με εξέφραζε έτσι όπως θα ήθελα». Τελευταίος σταθμός στο τρένο της ζωής του ήταν το θέατρο και εκεί αποβιβάστηκε με επιτυχία. Επέλεξε να μπει στην δραματική σχολή και να εκφράσει όσα τον απασχολούν μέσα από τη μαγεία της υποκριτικής. «Ένοιωσα ότι εκεί είναι ο τόπος μου, το μέρος μου». Την απόφαση του, να ακολουθήσει το θέατρο επηρέασαν ο παππούς του και ο Γιώργος Μαρίνος, καθώς προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια, αφού και ο προπάππους του ήταν ηθοποιός και έκανε παραστάσεις με μπουλούκια.

Το βιογραφικό του σημείωμα περιλαμβάνει πολλές πετυχημένες θεατρικές παραστάσεις και συμμετοχές σε μεγάλες παραγωγές. Έχει παίξει στις ταινίες «Νήσος 1+2», «Πίσω από τις γρυλιές», «Το σημάδι της ζωής», «Ψυχραιμία» και άλλες, ενώ στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει στις σειρές «Η Οικογένεια Βλάπτει», «L.A.P.D», «Λούφα και Παραλλαγή», «Το Δέκα» και στην «Ζωή εν Τάφω».

Αυτή τη φορά, μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντήσω έναν άνθρωπο γλυκό, έναν άνθρωπο που απλώνει κάθε μέρα το πιο πλατύ του χαμόγελο και αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής με αισιοδοξία. Αν μπορώ να πω κάτι για τον Κωνσταντίνο Δανίκα μέσα από αυτό το κείμενο, θα πω ότι συνάντησα μία ευγενική ψυχή, κάποιον που χαμογελά αληθινά και μοιράζει απλόχερα την αγάπη του.


Δεν θα μπορούσα να μην ξεκινήσω την κουβέντα μας από τις καταιγιστικές εξελίξεις στον χώρο σας. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Περίμενες αυτή την καταιγίδα;

Ο χώρος μας είναι μικρός, όλοι γνωρίζουν ότι συμβαίνουν πράγματα. Ετοιμάζονται πολλά να βγουν στη φόρα. Υπάρχουν συνάδελφοι που προετοιμάζονται να μιλήσουν ανοιχτά. Άνοιξε ένας δρόμος, αυτός της ομολογίας, και είναι πολύ θετικό. Δεν είναι ότι δεν θα ξαναγίνει τίποτα παρόμοιο ή ότι θα πάψουν να υπάρχουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά τουλάχιστον θα φοβούνται να προβούν σε τέτοιες πράξεις.

Για ποιο λόγο τα θύματα δεν μιλούσαν τόσα χρόνια;

Υπάρχουν νέοι ηθοποιοί που υπομένουν τέτοιου είδους παρενοχλήσεις, διότι φοβούνται για την καριέρα και τη ζωή τους.  Όταν είναι τόσο δυνατοί κάποιοι άνθρωποι στον χώρο, τα θύματα φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά, διότι ο χώρος μας εξαρτάται άμεσα από συγκεκριμένα πρόσωπα που συγκεντρώνουν εξουσία στα χέρια τους.  Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν βγαίνουν να μιλήσουν. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, το να φοβάσαι. Φοβάσαι τη δουλειά σου, φοβάσαι να μην σε καπελώσουν, να μην σε ακυρώσουν, ως ηθοποιό και καλλιτέχνη.  Το ότι ξεπερνούν κάποιοι άνθρωποι τον φόβο, βγαίνουν και ομολογούν τα όσα έχουν βιώσει, είναι φοβερά θετικό.

Πιστεύεις, ότι θα μπει μία τελεία μετά από όλες αυτές τις ομολογίες;

Τελεία δεν θα μπει, όμως το να υπάρχει μία «πλατφόρμα», όπου θα μπορεί ο καθένας να έχει το θάρρος και την τόλμη να μιλήσει ανοιχτά για κάποιο περιστατικό ψυχολογικής, λεκτικής ή σωματικής βίας, είναι σημαντικό. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο το γεγονός ότι, όλα αυτά γίνονται δημόσια. Το μόνο επικίνδυνο κομμάτι αυτής της δημοσιότητας, είναι μην τυχόν πάρει η μπάλα και κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν μερίδιο ευθύνης. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να κατηγορήσει έναν σκηνοθέτη, επειδή υπήρξε κάπως έντονος στις πρόβες. Υπάρχουν σκηνοθέτες που δουλεύουν πολύ έντονα, για να φτάσουν τους ηθοποιούς στα όριά τους. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει γερό στομάχι, δεν το αντέχει αυτό. Υπάρχει λοιπόν φόβος, να πάρει η μπάλα και τέτοιους ανθρώπους που δεν έχουν σκοπό να ασκήσουν καμία μορφή βίας, αλλά αντιθέτως να προσφέρουν ένα όμορφο έργο. Υπάρχει φόβος, μήπως χαθεί το μέτρο. Το μόνο που ελπίζω είναι να τελειώσει αυτή η εκμετάλλευση των νέων ανθρώπων, που ψάχνουν για δουλειά.

Όλη αυτή η δημοσιότητα μπορεί να βάλει «ταμπέλα» στον χώρο; Να θεωρηθεί ως ένας χώρος «βρώμικος», από τους νέους ανθρώπους;

Φυσικά, υπάρχει αυτό το ρίσκο. Δεν ισχύει όμως αυτό. Βρώμικοι είναι άνθρωποι, ο χώρος μας παράγει έργο. Είναι μία υπέροχη δουλειά, μπορώ να σου μιλάω ώρες για το τι σημαίνει η δουλειά του ηθοποιού. Αν είναι βρώμικος ο άνθρωπος και πάρει την εξουσία στα χέρια του, θα φέρεται αντίστοιχα. Αν ένας άνθρωπος είναι σωστός και δίκαιος, δεν υπάρχει περίπτωση να καταχραστεί την εξουσία. Δεν είναι ο πόνος, σκοπός της δουλειάς μας. Η δουλειά μας είναι ιερή, παράγουμε πολιτισμό. Δεν είναι δυνατόν ο πολιτισμός να εξαρτάται από τέτοιους ανθρώπους. Αυτοί οι «βρώμικοι» άνθρωποι είναι που πρέπει, να εξαφανιστούν από τον χώρο.

Έχεις γίνει μάρτυρας τέτοιου περιστατικού;

Όχι, και ευτυχώς, διότι με εξοργίζει η αδικία, η έλλειψη σεβασμού και η εκμετάλλευση της εξουσίας, είτε σε επαγγελματικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο. Αν έβλεπα ένα τέτοιο γεγονός, θα μιλούσα, θα έφτανα στα όρια.

FANOURHS

Να περάσω και στα ευχάριστα, αφού εδώ και ενάμιση χρόνο ζεις μία πολύ όμορφη εμπειρία κοντά στον «Φανούρη» και τις «Άγριες Μέλισσες». Ο «Φανούρης» πως μπαίνει στη ζωή του Κωνσταντίνου;

Όταν έκανα γύρισμα για τη «Ζωή εν Τάφω», έμαθα από μία συνάδελφο, ότι ο Λευτέρης Χαρίτος κάνει κάστινγκ, για ένα καθημερινό σίριαλ. Επειδή εκτιμώ πάρα πολύ τον Λευτέρη σαν σκηνοθέτη, σκέφτηκα ότι θα ήθελα πάρα πολύ να περάσω από το κάστινγκ. Αφού κανονίστηκε το ραντεβού μου και τους συνάντησα μου έδωσαν κατευθείαν να διαβάσω τον Φανούρη. Πήγα άλλη μία φορά και μου ανακοίνωσαν επιτόπου, ότι θα γίνει η συνεργασία. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος και εξαρχής θετικός με το γεγονός ότι θα σκηνοθετούσε ο Λευτέρης ένα καθημερινό σήριαλ.

Ο ρόλος του Αργύρη Πανταζάρα, ο «Τάκης», είναι ένας, που μου αρέσει πολύ, διότι έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σαν ρόλοι αυτοί οι τύποι.

Προτάσεις για καθημερινό σήριαλ, είχες δεχτεί στο παρελθόν;

Ναι, αλλά δεν δέχτηκα καμία, γιατί τα καθημερινά έχουν την εξής δυσκολία, πρέπει ο ρόλος να σου γίνει βίωμα και να σου γίνει βίωμα χρειάζεται χρόνος. Σε ένα καθημερινό που γυρίζεις τόσες πολλές σκηνές σε καθημερινή βάση, δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου. Πάντα λοιπόν, με φόβιζε το καθημερινό, διότι είτε καλός είτε κακός ηθοποιός να είσαι, δεν σε αφήνει να δουλέψεις όσο θα ήθελες. Όταν όμως είδα το κάστ των ηθοποιών και γνώριζα ότι θα σκηνοθετήσει ο Λευτέρης, ένοιωσα ασφάλεια. Εντυπωσιάστηκα με την ομάδα, με το σενάριο και σκεφτόμουν ότι αυτή η δουλειά θα πάει πολύ καλά.

Έτσι όπως εξελίχθηκε το σενάριο και η ιστορία των «Άγριων Μελισσών» υπάρχει κάποιος άλλος ρόλος που σου αρέσει και που «ζηλεύεις»;

Όλοι οι ρόλοι είναι εξαιρετικοί, είναι υπέροχα γραμμένοι από τους σεναριογράφους, διότι όλες οι πράξεις τους και οι επιθυμίες τους είναι δικαιολογημένες. Αυτό είναι κάτι που βοηθάει πάρα πολύ τους ηθοποιούς, γιατί υπάρχουν σενάρια που δεν δείχνουν τον δρόμο στους ηθοποιούς, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις των ρόλων τους. Η αλήθεια είναι, ότι μου δίνεται για πρώτη φορά ένας ρόλος, καλός, δίκαιος και τίμιος. Μέχρι τώρα τηλεοπτικά και θεατρικά έκανα ρόλους, όπως αυτός του Αργύρη Πανταζάρα, ο «Τάκης». Ενσάρκωνα πάντα τους αλήτες, τους είρωνες, τα ρεμάλια. Ο ρόλος του Αργύρη είναι ένας, που μου αρέσει πολύ, διότι έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σαν ρόλοι αυτοί οι τύποι. Φυσικά, δεν υποτιμώ κανέναν άλλο ρόλο, διότι πραγματικά όλοι τους είναι υπέροχοι.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που πιστεύεις ότι δεν θα μπορούσες να κάνεις;

Όχι πως δεν θα μπορούσα, αλλά πιστεύω ότι δεν θα μου ταίριαζε να κάνω τον «Βόσκαρη» (σ.σ ενσαρκώνει ο Βασίλης Μπισμπίκης) ή τον «Μιλτιάδη» (σ.σ ενσαρκώνει ο Γιώργος Γάλλος). Δεν αναφέρομαι ως προς το θέμα της δυσκολίας του ρόλου, αλλά ως προς το ότι σαν φυσιογνωμία, ηλικιακά και σαν ενέργεια δεν θα μπορούσαν να μου ταιριάξουν.

Η συνεργασία πως είναι με τα υπόλοιπους ηθοποιούς;

Είναι πραγματικά εξαιρετική. Αν δεν υπήρχε η καραντίνα ακόμα θα βγαίναμε, θα πίναμε τα ποτά μας, θα τα λέγαμε και θα δενόμασταν περισσότερο. Δεν υπήρξαν ποτέ κόντρες μεταξύ μας, κάτι που είναι λογικό όταν μιλάμε για 30 διαφορετικούς χαρακτήρες. Κι όμως εδώ και ενάμιση χρόνο που δουλεύουμε μαζί δεν έχει υπάρξει ούτε μία ρήξη. Αυτό σημαίνει χημεία και ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι σωστοί επαγγελματίες.

Θα δούμε τον «Φανούρη» να εξελίσσεται ως ρόλος; Όλοι οι ρόλοι κάνουν κάποια στιγμή μία έκρηξη, θα έρθει και η στιγμή του «Φανούρη»;

Θα δούμε και την έκρηξη του Φανούρη, πολύ σύντομα.  Θα είναι έκρηξη αγανάκτησης και θυμού απέναντι στην αδικία και θα σχετίζεται με την αγάπη του και τον ρόλο προστασίας που έχει για τις τρεις αδελφές.

Θα μάθουμε κάτι άλλο για τον «Φανούρη», κάτι που να σχετίζεται με το παρελθόν και την προέλευση του;

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μάθουμε κάτι άλλο, διότι για να μάθουμε το παρελθόν του, θα πρέπει κάποια συνθήκη από το παρελθόν, να έρθει στο παρόν. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στα σενάρια.

Υπάρχουν συζητήσεις για να πάει η σειρά και 3η σεζόν;

Ναι, όμως το μόνο που γνωρίζω είναι ότι απλώς συζητούν.

Μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι εξελίξεις και οι ανατροπές;

Αυτό σχολιάζαμε στην πρώτη σεζόν και ήρθε η δεύτερη σεζόν για να μας αποδείξει, ότι οι εξελίξεις μπορούν να είναι διαρκώς καταιγιστικές. Είναι τρομερό που αυτή η σειρά δεν έχει κάνει ούτε μία φορά «κοιλιά».

Τον «Φανούρη» θα τον δούμε με γυναικά;

Έλα ντε!!! Πες τα!!! Είναι παντρεμένος με την «Μερόπη» και έχει την κόρη του την «Φωτεινούλα», οι οποίες δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ. Ευτυχώς, το μόνο που ακούμε είναι «τι ωραίες πίτες που φτιάχνει η Μερόπη». Περιμένω και εγώ, πως και πως να δω, ποια είναι η γυναίκα μου και πως είναι κόρη μου.

Τον εαυτό σου τον βλέπεις στην τηλεόραση; Κάνεις την αυτοκριτική σου;

Λόγω όμως περιορισμένου χρόνου δεν προλαβαίνω να βλέπω πάντα όλα τα επεισόδια, όμως προσπαθώ να το παρακολουθώ όσο περισσότερο μπορώ. Θέλω να βλέπω τον εαυτό μου, αλλά προετοιμάζομαι πριν το κάνω, γιατί είμαι πάρα πολύ αυστηρός κριτής και αυτό δεν είναι κάτι που βοηθάει, μπορεί να οδηγήσει σε λάθος δρόμους.

Δεν είναι Δημοκρατία, όταν χρειάζεται να στείλεις μήνυμα για να βγεις από το σπίτι σου.

Την τηλεόραση της εποχής μας και τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρουσιάζονται, πως τα κρίνεις;

Πριν ένα χρόνο πήρα τηλεόραση, παλαιότερα δεν είχα, διότι έκανα μία δική μου προσωπική επανάσταση απέναντι σε κάποιες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Επειδή η τηλεόραση είναι το βασικότερο μέσο επικοινωνίας, έχει τεράστια ευθύνη απέναντι στους τηλεθεατές της.  Καταλαβαίνω, γιατί υπάρχουν ορισμένα προγράμματα, γιατί υπάρχει και το αντίστοιχο κοινό που τα παρακολουθεί. Ποτέ δεν απαξίωσα την ανάγκη του κοινού, να δει τέτοιου είδους προγράμματα. Ωστόσο εγώ, σε προσωπικό επίπεδο, έκανα τη δική μου επανάσταση. Για εμένα, αυτά τα προγράμματα δεν πρέπει να υπάρχουν στην τηλεόραση. Θεωρώ, ότι με κάποιο τρόπο θα πρέπει να προστατευθεί η δημόσια σφαίρα.

Η κυβέρνηση έχει -κυριολεκτικά- πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά, διότι δεν τους ενδιαφέρει. Ποια είναι η προτεραιότητα, να ανοίξουν τα κομμωτήρια ή τα θέατρα;

Με τον εγκλεισμό της εποχής μας πως τα πας;

Δεν τον καταλαβαίνω. Δεν είναι Δημοκρατία, όταν χρειάζεται να στείλεις μήνυμα για να βγεις από το σπίτι σου. Είναι παράλογο. Το να σταματήσουν κάποιον και να του κόψουν κλήση, επειδή δεν φοράει μάσκα είναι λογικό, το να σταματήσουν κάποιον που φοράει μάσκα, δεν έχει στείλει μήνυμα και να του κόψουν πρόστιμο, δεν έχει καμία λογική.

Τι συμβαίνει με το θέατρο; Έχετε κάποια ενημέρωση από το Υπουργείο Πολιτισμού;

Δεν έχω να πω πάρα πολλά πράγματα, μονάχα ότι η κυβέρνηση έχει -κυριολεκτικά- πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά, διότι δεν τους ενδιαφέρει. Δεν υπάρχει πραγματικά καμία δικαιολογία για αυτό. Όταν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό της πατρίδας του, σημαίνει ότι αδιαφορεί και για την ψυχή του. Ποια είναι η προτεραιότητα, να ανοίξουν τα κομμωτήρια ή τα θέατρα; Συνεχώς ακούμε πόσο σημαντικό είναι να ανοίξουν τα κομμωτήρια και αγνοούμε τον πολιτισμό. Στο κομμωτήριο ή στο κέντρο περιποίησης, υπάρχει επαφή με τον πελάτη και θα έπρεπε να θεωρείται επικίνδυνο, σε αντίθεση με τα θέατρα που δέχονται συγκεκριμένο αριθμό θεατών, με μάσκες και με τις προβλεπόμενες αποστάσεις. Πες μου για ποιο λόγο δεν ανοίγουν οι κινηματογράφοι; Ας μην γεμίσει η αίθουσα. Εκεί δεν υπάρχουν ούτε ηθοποιοί, ούτε γίνεται λόγος για πρόβες. Με τρώει, αυτό το «γιατί;».  Μιλάμε για πράγματα χωρίς λογική.

Πως βρίσκεις όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε; Το βρίσκεις υπερβολικό;

Ναι! Νοιώθω ότι γίνεται πολύς χαμός. Δεν αμφισβητώ τίποτα, ούτε μιλώ για θεωρίες συνομωσίας. Πιστεύω όμως ότι όλη η κατάσταση έχει και μια υπερβολή μέσα της. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που έχουν αντιμετωπίσει τον κορωνοϊό πολύ ήπια, υιοθετώντας την τακτική της ανοσίας της αγέλης. Θεωρώ, ότι δεν δίνονται όσα χρήματα θα έπρεπε, στο σύστημα υγείας. Αν αντί για 1000 ΜΕΘ είχαμε τις δεκαπλάσιες, δεν θα αντιμετωπίζαμε κανένα ζήτημα εγκλεισμού και θα είχαμε λιγότερους θανάτους.

Υπάρχει κάποιος προγραμματισμός για την συμμετοχή σου σε κάποια θεατρική παράσταση;

Σε έναν μήνα περίπου θα ξεκινήσουμε πρόβες για την παράσταση «Ο Θάνατος και η Κόρη» του Ariel Dorfman, σε σκηνοθεσία Θάλειας Γρίβα. Στην παράσταση θα είμαστε μαζί με τις Σίσσυ Μαράθου και Χρήστο Σαπουντζή. Είμαι πραγματικά πάρα πολύ χαρούμενος, γιατί αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου έργα. Έχουμε σκοπό να ανέβει στα μέσα του Νοεμβρίου, αν όλα πάνε καλά.

Τον Γιώργο Μαρίνο τον έχουν βάλει στη φυλακή. Το 1969-1970, στα πρώτα χρόνια της Χούντας, ο Μαρίνος σατίριζε τους επώνυμους και την γυναίκα του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα.

Βρίσκεσαι και στο ΣΕΗ, πιστεύεις ότι η δράση σας μέσα από αυτό τον Σωματείο είναι επαρκής και καλύπτει τα δικαιώματα σας;

Το ΣΕΗ κάνει πραγματικά ό,τι μπορεί. Σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν πολλά περισσότερα από το Σωματείο, όμως σε καμία περίπτωση δεν το κατηγορώ. Γίνονται προσπάθειες επικοινωνίας με το Υπουργείο Πολιτισμού, όμως όταν το ίδιο το Υπουργείο δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, όποια ενέργεια και να κάνουμε εμείς θα βρίσκει τοίχο. Από τη στιγμή που δεν δουλεύουν τα θέατρα, η μόνη δύναμη του Σωματείου είναι να κάνει απεργία, όμως καμία απεργία δεν μπορεί να γίνει, όταν σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί είναι άνεργοι.

Ποιος σου γνώρισε τον κόσμο του θεάτρου;

Δεν υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος που μου έδειξε αυτό τον δρόμο, υπήρξαν όμως ερεθίσματα που τα εισέπραξα στην μικρή μου ηλικία και όταν ήρθε η στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια.  Ο πρώτος που μου έδωσε το ερέθισμα ήταν ο πάππους μου, που ήταν και ηθοποιός, και ο άλλος άνθρωπος ήταν ο Γιώργος Μαρίνος, τον οποίο παρακολουθούσα και με συγκλόνιζε το πάθος, η εκφραστικότητα, η ενέργεια και η επαφή του με τον κόσμο.

Έχεις κάποια ανάμνηση από τον Γιώργο Μαρίνο;

Πολλές!! Μία που θυμάμαι πολύ έντονα, ήταν όταν τραγούδησε το «Σεξ» για πρώτη φορά. Θυμάμαι πόσο καταπληκτικό, αστείο και ταυτόχρονα σοκαριστικό ήταν αυτό ο τραγούδι. Για ένα παιδάκι όλα αυτά τα λόγια, δημιουργούσαν την ιδέα του παράνομου. Επίσης, τον Γιώργο Μαρίνο τον έχουν βάλει στη φυλακή. Το 1969-1970, στα πρώτα χρόνια της Χούντας, ο Μαρίνος σατίριζε τους επώνυμους και την γυναίκα του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα. Κάποια στιγμή, ενώ την σατίριζε, μπήκαν μέσα στο μαγαζί άνθρωποι του δικτάτορα και τον πήγαν στη φυλακή. Για καλή του τύχη, έπεσε στον υποδιοικητή της ασφάλειας, ο οποίος του ζήτησε να σταματήσει να σατιρίζει την γυναίκα του Παπαδόπουλου και του είπε, πως είναι τυχερός που δεν είναι στο τμήμα ο διοικητής. Έτσι, ο υποδιοικητής τον άφησε ελεύθερο και του είπε πως την επόμενη φορά δεν θα έχει την ίδια τύχη, εάν και εφόσον συνεχίσει.

Τι δεν γνωρίζουμε για τον Κωσταντίνο; Ποια είναι τα χόμπυ του;

Το ψαροντούφεκο είναι η μεγάλη μου αγάπη. Το καλοκαίρι πάω μία εβδομάδα, στήνω την σκηνή μου και κάθομαι στην παράλια όλη μέρα και όλη νύχτα. Προμηθεύομαι μόνο νερά και παξιμάδια, ψαρεύω και τρώω τα ψάρια πουπιάνω. Αυτή η εβδομάδα είναι η προσωπική μου ψυχοθεραπεία και την περιμένω πως και πως.

«Δύο Ζωές»: Μια ταινία για τα 25 Χρόνια του οργανισμού “Το Χαμόγελο του Παιδιού”

Όσο οι «δρόμοι» κοιμούνται ναρκωμένοι από το σκοτάδι, το πέμπτο από τα θαύματα του Βαγγέλη Νάκη παίρνει σάρκα και οστά. Ο νεαρός δημιουργός, τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, για μία ακόμα φορά δίνει ζωή και φωνή σε όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε.

Ο Βαγγέλης Νάκης και η ομάδα του (PSDM ATHENS) σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό “Το Χαμόγελο του Παιδιού” δημιούργησαν την μικρού μήκους ταινία «Δύο ζωές», για την επέτειο των 25 ετών από την ίδρυση του Οργανισμού. Στην ταινία μικρού μήκους βρισκόμαστε δίπλα στην ιστορία ενός εφήβου, ο οποίος διαγνώστηκε με κακοήθεια και δίνει την δική του σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Για τον Βαγγέλη «Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ» και η ταινία δίνει ζωή στη μνήμη του Ανδρέα Γιαννόπουλου, ενός παιδιού που σε ηλικία μόλις 10 ετών, νόσησε και άφησε την τελευταία του πνοή με μοναδική επιθυμία, την ίδρυση ενός οργανισμού που θα ζωγράφιζε με χρώματα, τα πιο γλυκά χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών. Στην ταινία παρακολουθούμε αρχειακό υλικό, αφενός από στιγμές της ζωής του μικρού Ανδρέα και αφετέρου από στιγμές γεμάτες με τα όνειρά του, για το «Χαμόγελο του Παιδιού», γιατί όπως λέει «Όταν χαμογελάς, ο πόνος περνά».  Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και πλέον ο Οργανισμός που οραματίστηκε ο 10χρονός Ανδρέας σχηματίζει τα πιο πλατιά χαμόγελα στα πρόσωπα χιλιάδων παιδιών. Πριν από 25 Χρόνια, το όνειρο ενός παιδιού που αγωνίσθηκε σκληρά, δημιούργησε το «σήμερα» και έδωσε μαγεία σε ένα εγχείρημα που σώζει καθημερινά παιδικές ζωές.

Στην ταινία πρωταγωνιστές είναι ο Μαριάν Μαξίν και ο Άγγελος Ατσαλάκης, ο οποίος υποδύεται τον Ανδρέα Γιαννόπουλο.  Σε κάθε δευτερόλεπτο γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που συνάνθρωποι μας, οι οποίοι αγωνίζονται κόντρα στην ασθένεια, βιώνουν καθημερινά. Το ηχηρό μήνυμα της ταινίας είναι ότι “Εγώ δεν τα παράτησα ποτέ!”, προτρέποντας κάθε ψυχή να δώσει την δική της μάχη. Από τη σκοπιά της ρεαλιστικής απεικόνισης τραγικών συμβάντων και περιπετειών, ο Βαγγέλης Νάκης δίνει δύναμη και εξοπλίζει με επιμονή και υπομονή, εκείνους που δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα κατά της ασθένειας.

«Τοποθετήστε το χέρι σας στην καρδιά σας, μπορείτε να το νιώσετε; Αυτό είναι που ονομάζεται σκοπός», λέει ο Βαγγέλης, προτρέποντας κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτου ηλικίας, να μην εγκαταλείψει την μάχη με την αρρώστια.

Ένα μικρό παιδί μπορεί να μην κέρδισε την μάχη, αλλά πίσω του άφησε μία μεγάλη κληρονομιά, μία ελπίδα και ένα όνειρο για κάθε πλάσμα που μάχεται στον πλανήτη μας. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα και ένας θρύλος έφυγε για έναν άλλον κόσμο, αφήνοντας τα δικά του ανεξίτηλα αποτυπώματα τα οποία σήμερα, την πρώτη μέρα του νέου μας έτους -του 2021- χαράχθηκαν με ένα σπουδαίο εγχείρημα, που έχει τίτλο «Δύο Ζωές».

Την σκηνοθεσία και το μοντάζ επιμελήθηκε ο Σωκράτης Πάτσος, την διεύθυνση φωτογραφίας ο Πέτρος Νικολίνταης, πρώτος βοηθός κάμερας ο Παναγιώτης Δελχάς, την φωτογραφία ο Μίλι Σουλοβάρι, τον συντονισμό ο Αλέξανδρος Παυλόπουλος, την παραγωγή ο Βαγγέλης Νάκης ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Πάρης Κάλπος. Sound design: Δημήτρης Μπάτζιος Ηχοληψία Voice Over: Δημήτρης Γιαννακίδης Στίχος και φωνή: Γιάννης Τεργιάκης και Τζωρτζίνα Αντωνακάκη. Πρωταγωνιστούν: Μαριάν Μαξίν και Άγγελος Ατσαλάκης. Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Νίκος Μπάρκουλης | Μαρία Μπίτσιου | Αλέξανδρος Μαύρος | Αντώνης Ρηγόπουλος | Ερβίν Τσουράϊ | Ειρήνη Κουρή | Χάρης Φιλιππόπουλος | Ελίζα Σοφία Μπίτσια | Ασπασία Μπαζίμα | Άρτεμις Βρεττάκου | Λάμπρος Κανατάς | Χάρης Δημόπουλος | Μάριος Μπιντάκος | Βασίλης Αγγελιδάκης | Νίκος Λαουτάρης | Ραφαήλ Λασιθιωτάκης | Λάμπρος Παπανικολάου | Εβίτα Κορκολιού | Κωσνταντίνος Πανάκος | Κωνσταντίνος Γρηγορίου | Άρτεμη Λιάσκου | Μάρκος Κοντός | Αντριάν Κυριακού | Natasha Kay | Myrio | Vemily | Αντιγόνη Παναγιώτα Αλί | Αντρέας Κώτσης | Αποστόλης Δεμερτζής | Άρης Γρυλονάκης | Γιάννης Καλέμι | Δημήτρης Μάρκος Τόλης | Δημήτρης Φωτεινός | Εβελίνα Μητρογιώργου | Ελίζα Σαμίου | Έντουαρντ Τεντέσκι | Ερβίν Τσουράι | Ηλίας Παντζίδης | Κωνσταντίνος Κολιάτσας | Λευτέρης Δάναμος | Λίαμ Ρουπακιάς | Λουίζα Παντουράρου | Μαίρη Τσιμπέρη | Δημήτρης Χονδρόπουλος | Μιχαέλα Καραπέτη | Μιχάλης Ματθαιάκης | Νάσος Αρβανίτης | Νένα Ξανθοπούλου | Νίκος Αγγελής | Παύλος Αγάπιος | Παύλος Ντοράτσι | Φιόνα Γεωργακοπούλου | Χρήστος Νάκας | Χρύσα Γκούγκου

 Η ταινία πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του πρακτορείου  “Matharikou Models Kids” του διαγνωστικού κέντρου “CLINITEST ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ (Kleinakis John ID.Diagnostiko Ergastirio Iatriki E.E.” και του νοσοκομείου “COSMOCLINIC” καθώς επίσης και από τις παρακάτω εταιρίες: Panik Records Entertainment | Epic Music Studio | Waterboom Festival

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου

900 χαμένα στρέμματα γης

Στις 25/05/2019

Φωνή αγωνίας, η φωνή του κυρίου Γιώργου «Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι εδώ πέρα το βράδυ με τους πυροσβεστήρες;» με ρωτά, μέσα στο μαγαζί του. Ο κύριος Γιώργος είναι 65 χρόνων και  είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου, που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, για τα τελευταία 20 χρόνια. «Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, δεν μένω πια εδώ. Έχω μόνο το μαγαζί. Μένω σε μια άλλη περιοχή (…) εγκατέλειψα τα Εξάρχεια στα καλά τους (…) δεν ήταν τα επεισόδια ο λόγος που έφυγα», εξομολογείται.

Έβλεπα το άγχος στην έκφραση και στο βλέμμα του, όσο απαντούσε στις ερωτήσεις μου. Ίσως και ένα δείγμα φόβου ή  ανησυχίας, στον τόνο της φωνής του. Δεν ήθελε να τον βιντεοσκοπήσω, φοβόταν ότι το βράδυ θα πρέπει πάλι να είναι ετοιμοπόλεμος με τους πυροσβεστήρες. «Η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τίποτα, πέφτει τρεις ώρες ξύλο, γίνεται η επαναστατική γυμναστική από όλους και τελειώνει εκεί η ιστορία. Από τις 19:00 μέχρι τις 3:00 που παίζεις ξύλο, κουράζεσαι. Τελειώνουν τα πολεμοφόδια, τελειώνουν και οι βενζίνες και πας σπίτι σου. Πως πας στον κινηματογράφο και τελειώνει και φεύγεις, έτσι». Δεν είναι ο πρώτος όμως, που παραπονιέται για την ελλιπή ασφάλεια στην περιοχή των Εξαρχείων. Ο κύριος Σταύρος, 31 ετών, υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, παραδέχεται  «Δεν υπάρχει αστυνόμευση εδώ πέρα», «δεν ξέρω πόσο μπορεί κάποιος να αντέχει να ζει στα Εξάρχεια και να αναγκάζεται να υπομένει συνεχή φθορά», «είχα φίλο που άντεξε τέσσερα χρόνια (…) του έσπασαν τέσσερις φόρες το αμάξι, έφτασε στο σημείο να μην τον καλύπτει η ασφάλεια του. Επομένως αναγκαστικά δεν μπορούσε να έχει αυτοκίνητο στα Εξάρχεια », «ξεφεύγουν τα πράγματα από τις παλιές εντάσεις, πλέον οπλοφορούν και σκοτώνεται κόσμος».  Για τους κατοίκους ή τους καταστηματάρχες των Εξαρχείων, η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αναρχικούς και στην αστυνομία , ίσως και ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απασχολήσει τη σκέψη και θα την αποπροσανατολίσει.  «Διευκολύνει αυτή η κατάσταση την όποια κυβέρνηση. Σκέφτεται ο κόσμος τα Εξάρχεια και όχι τα υπόλοιπα πράγματα της καθημερινότητας» εξομολογείται ο κύριος Γιώργος.

Στις 17 Νοεμβρίου , στις 6 Δεκεμβρίου, άλλα και ορισμένα Παρασκευοσάββατα, από τη πλατεία μέχρι την οδό Τοσίτσα ή την Χαριλάου Τρικούπη, γίνονται σκληρά επεισόδια.  Ο κόσμος ανησυχεί για τις περιουσίες του, αλλά και για την σωματική του ακεραιότητα. «Έχει τραυματιστεί μια κοπέλα από φωτοβολίδα σε ευθεία βολή που της καρφώθηκε στο πόδι και έκαιγε μέσα. Δεν μπορούσαν να την βγάλουν. (…) Δεν ξέρω τι απέγινε το κορίτσι», μου λέει.

Ο «πόνος» για  ανάγκη εγκατάλειψης της περιοχής, βιώνεται καθημερινά από τους μόνιμους κατοίκους. «Είμαι εδώ και νοιώθω τον φόβο ειδικά στις επετείους. Υπάρχει θέμα εκείνες τις ημέρες, ο κόσμος φεύγει από τα Εξάρχεια και πάει να μείνει αλλού. Στα υπόλοιπα επεισόδια ρίχνουν μολότοφ στα ΜΑΤ», «Ένας συνταξιούχος είναι αδύνατο να μείνει στα Εξάρχεια. Πως θα προστατεύσει τον εαυτό του;», αναρωτιέται ο κύριος Γιώργος .

Βέβαια, τα επεισόδια δεν αφήνουν αλώβητες τις περιουσίες των κατοίκων και των καταστηματαρχών. Οι Εξαρχιώτες υπομένουν καθημερινή φθορά στις περιουσίες τους, είτε αυτό αφορά την ολοκληρωτική καταστροφή τους, στις ήμερες των επετείων, είτε αυτό αφορά κάποιες μικροκλοπές, στις οποίες υποβάλλονται καθημερινά.  « Το πιο εύκολο πράγμα  για ένα παιδί της ηλικίας σου, ίσως και πιο μικρό, είναι να έρθει εδώ και να σου ρίξει μια μολότοφ, για πλάκα, και ας σε καταστρέψει. Αυτό είναι το πιο απλό . Ευτυχώς, εγώ την γλύτωσα και το μαγαζί μου ποτέ δεν είχε ιδιαίτερες φθορές. Όμως εδώ, δεν υπάρχουν φθορές ή καταστρέφεσαι ή δεν παθαίνεις τίποτα. Αν πάρεις φωτιά, πήρες φωτιά, δεν έχει δεύτερη». Από την άλλη μου επισημαίνει πως οι διαρρήξεις και οι μικροκλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο «Έχουν διαρρήξει το μαγαζί μου, ήταν κλεφτρόνια της πλάκας. Φυσικά δεν τους πιάνει κάνεις».

Τα συνεχή προβλήματα, στην περιοχή που κοσμεί καθημερινά τους τίτλους ειδήσεων των τηλεοπτικών πλατό, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η μποέμ περιοχή του παρελθόντος, αντικαταστάθηκε με κάτι πιο σκοτεινό, υπόγειο και σκληρό, ίσως την ζωγραφιά αντικατέστησε μια κοινωνική μουτζούρα. Οι πέτρες σαν φωτοβολίδες σκάνε στα πεζοδρόμια δημιουργώντας μικρές λακούβες στα δρομάκια, που τυλίγουν σαν φλέβες στην κεντρική πλατεία. «Έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα επεισόδια που γίνονταν παλιά, τότε ναι είχαν κάποιο σκοπό. Δεν γίνονται πλέον επεισόδια για ιδεολογικούς σκοπούς, στο όνομα της αναρχίας. Κυρίως τα επεισόδια, γίνονται από άτομα που έχουν σχέση με τον κοινό ποινικό κώδικα. Νομίζω, ότι πλέον είναι μια ευκαιρία κάποιων να κάνουν πλιάτσικο στις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων».

Από τα 900 στρέμματα γης που καλύπτουν το κέντρο την Αθηνάς και συνορεύουν με το Κολωνάκι, δεν έμεινε ο παλαιός ιδιαίτερος, ξεχωριστός και εναλλακτικός χαρακτήρας. «Τελείωσαν τα παλιά Εξάρχεια, τελείωσε η τότε καλύτερη περιοχή της Αθήνας. Αυτό γινόταν το 1970, ήταν άλλες εποχές». Είδα τη λησμονιά στο βλέμμα του. Αναπολεί τα παλιά καλά Εξάρχεια, στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Θυμάται τα Εξάρχεια του Παλαμά, του Άσιμου, του Γερμανού, του Χορν, της Βέμπο και πολλών άλλων που σημάδεψαν την Ελλάδα με τις επιτυχίες και το όνομα τους. Του έλειψαν, για μια στιγμή τα Εξάρχεια της ιδεολογίας, της γιορτής, της φαντασίας και του αστείρευτου χιούμορ. Έπειτα, η σκέψη του ήρθε και πάλι στη συνέντευξη μας, στην σκληρή πραγματικότητα «Είχανε σπάσει όλα τα τζάμια στην διπλά πολυκατοικία. Είναι κατάμαυρη, από την έκρηξη ενός αυτοκίνητου που κάηκε (…) δεν υπάρχει η αίγλη στην οποία ζούσαμε τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν φύγει». Η ιστορική ομώνυμη πλατεία έγινε ένας τόπος, με πλανόδιους πωλητές ή ζωντανούς – νεκρούς να παρακαλούν για μια «δόση» ακόμα. Μάλλον εκείνοι καταπλάκωσαν τον μουσικό και τον ποιητή του 70.

Χάνουμε 900 καλλιτεχνικά και ξεχωριστά  στρέμματα γης, που κοσμούν την Αθήνα, αφήνοντας τα, να εξελιχθούν σε έναν βίαιο τόπο, επισφραγίζοντας την πτώση τους. Η περιοχή με την ασήκωτη και σπουδαία ιστορία, η περιοχή των καλλιτεχνών, εκείνη με τα πολλά τραύματα και τα πολλά πρόσωπα , αντικαταστάθηκε με ένα και μόνο προσωπείο εκείνο των επεισοδίων, των μολότοφ και των γηπεδικών.

«Αχ Ντίνα είμαι σε καραντίνα»: Το viral τραγούδι της εποχής του κορωνοϊού

(Μία συνέντευξη με τον Απίκο (πραγματικό όνομα: Θέμος Ρίζος) από τους Picos Apicos & the Piña Coladas)

(Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, καλό είναι να κάνεις λεμονάδα, μου λέγανε. Η κρίση λοιπόν τις εποχής έκανε και τις συνεντεύξεις μου τηλεφωνικές…)

Το ευρύ κοινό, γνώρισε εκείνον και τους Picos Apicos & the Pina Colladas, μέσα από ένα τραγούδι που έγραψε ο Apicos (Θέμος Ρίζος), για εκείνους που σκέφτηκαν να σπάσουν την καραντίνα, για να δουν την δική τους «Ντίνα».  Δημιουργώντας το σουξέ του κορωνοϊού, αφού έκανε τις απαραίτητες αλλαγές από το τραγούδι «Oh Carol» του Neil Sedaka, ο Αpicos καλεί τους ερωτοχτυπημένους της περιόδου να μείνουν στο σπίτι περιμένοντας την εκάστοτε αξιαγάπητη Ντίνα. Χαρίζοντας στιγμές αστείρευτου γέλιου, μέσα από το όλο φαντασία βιντεάκι του κομματιού, καταφέρνει να δώσει λίγο κουράγιο σε όσους είναι σε καραντίνα και να τους κάνει να απλώσουν ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο τους, ξεχνώντας για λίγο την ταραχή, που έχει προκληθεί στις ανθρώπινες ζωές και στον κόσμο. Το τραγούδι κατάφερε μόλις σε μία ημέρα να γίνει viral και πλέον έχει αγγίζει τις 1.000.000 προβολές, αθροιστικά στο YouTube και στο Facebook.

Σίγουρα, ο Θέμος είναι μία από τις απτές αποδείξεις, ότι το #Μένουμε Σπίτι έχει διεγείρει την φαντασία και έχει φέρει εκρήξεις έμπνευσης. Ίσως δεν μου δίνεται η δυνατότητα να περιγράψω πολλά πράγματα για τον Apico, αλλά η φωνή έχει μια δύναμη μαγική και σε αυτή την περίπτωση ένοιωσα μια καλοσύνη μοναδική.

Υπάρχουν όμως πολλά που κανείς δεν γνωρίζει, για τον δημιουργό του «Αχ Ντίνα», των -όλο, γέλιο φαντασία και δημιουργικότητα- βίντεο και τον τραγουδοποιό της εναλλακτικής ροκ ελληνικής σκηνής.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, ενώ αργότερα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του πάνω στην Επίλυση Συγκρούσεων. Ύστερα, σπουδάζοντας δημοσιογραφία στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, ασχολήθηκε αποκλειστικά με το επάγγελμα του δημοσιογράφου, μέχρι το 2018, όποτε και αποφάσισε να αφοσιωθεί στην παιδική και μεγάλη του αγάπη, την μουσική.

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην ΕΡΤ, στο MTV, στη Nickelodeon, στο ΒΗΜΑ FM, αλλά και σε εταιρείες παραγωγής που συνεργάζονταν με την γερμανική δημόσια τηλεόραση, την αυστριακή τηλεόραση και το τσεχικό ραδιόφωνο.

Όσον αφορά τη μουσική, όπως ομολογεί, αυτή ήταν πάντοτε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. «Μουσική και μουσικοί, υπήρχαν πάντα στο σπίτι. Η μητέρα μου σχεδίαζε εξώφυλλα δίσκων για την εταιρεία Columbia, όποτε από 2-3 ετών έβλεπα την μητέρα μου να ακούει τον δίσκο και να σχεδιάζει το εξώφυλλο. Πάντα έμπαιναν σπίτι μας ο Νίκος Παπάζογλου, ο Γερμανός και πάρα πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Όταν ήμουν περίπου 10 ετών ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας σε ωδείο. Ύστερα στην εφηβεία ξεκινήσαμε, να έχουμε τις μπάντες μας και να κάνουμε διάφορες συναυλίες «Ο Θεός να τις κάνει», αλλά ήμασταν όλοι παθιασμένοι, όσο και αν δεν ξέραμε να παίζουμε»

Το 2006 δημιουργούνται οι Picos Apicos & the Piña Coladas και εμφανίστηκαν, για να παντρέψουν το κλασικό rock ‘n’ roll με τα αθάνατα ελληνικά τραγούδια των 80s και 90s, για να προσθέσουν swing και reggae-ska διασκευές και για να χαρίσουν ατελείωτο χορό. Εκτός από πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, «ξεσηκώνουν» φεστιβάλ, parties γάμων, εταιρικά και άλλα events.

Παράλληλα, ο Apicos ή Θέμος Ρίζος, έχει ακόμα μία μπάντα, την οποία θα εκτιμήσουν δεόντως οι λάτρεις των αείμνηστων Beatles. «Είμαστε οι “Tribute στους Beatles” και παίζουμε τα τραγούδια τους, όσο πιο πιστά γίνεται».


Ξαφνικά είδαμε στις οθόνες των υπολογιστών μας το «ΑΧ ΝΤΙΝΑ» εν μέσω καραντίνας. Πως γεννιέται αυτή η ιδέα;

Ήταν κάτι που πραγματικά έκανα τελείως για το χαβαλέ και για να περάσει η ώρα στην καραντίνα. Χωρίς πραγματικά να το περιμένω, έγινε αυτός ο χαμός με το κομμάτι και ήταν μία τεράστια έκπληξη.

Η Ντίνα που αναφέρεις στο τραγούδι είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που σου λείπει ή ένα πρόσωπο φανταστικό;

Είναι τελείως φανταστικό. Δεν υπάρχει Ντίνα. Είμαι παντρεμένος. Απλώς Ντίνα…Καραντίνα, έκανε ομοιοκαταληξία.  Γενικώς, τα περισσότερα κομμάτια που γράφουμε, αναφέρονται σε κάποια κοπέλα ή σε ερωτική κατάσταση. Ίσως κάποια είναι εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα, αλλά συνήθως τα τραγούδια προέρχονται από φανταστικά σενάρια.

Το «Αχ Ντίνα» είναι το πρώτο κομμάτι που έβγαλες στο YouTube;

Είχα γράψει και είχα ανεβάσει άλλο ένα λίγες μέρες πριν, το «Ο καρ@@λις ο ιός», αλλά αυτό δεν έγινε τόσο viral, όσο το «Αχ Ντίνα». Ίσως λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιείται,  δεν έφτασε τις προβολές «της Ντίνας».

Ξαφνικά βλέπεις το τραγούδι, που ουσιαστικά πόσταρες για λόγους χιουμοριστικούς, να γίνεται viral και εν μία νυκτί έρχονται χιλιάδες views. Ποια τα συναισθήματα;

Ήταν μία  μεγάλη έκπληξη όλο αυτό. Ενώ θεωρητικά αυτή είναι η σκέψη κάθε μουσικού, να γίνουν τα τραγούδια του viral και να έχουν πολλές προβολές στο ΥouΤube, ίσως αγχώθηκα, μου ήρθε απότομο, γιατί δεν το περίμενα. Ουσιαστικά, ανέβασα ένα τραγούδι, όπως κάνουμε συχνά, και ξαφνικά είδα τα share να πολλαπλασιάζονται, σαν τον ιό. Σκέψου, ότι το video «της Ντίνας» το τέλειωσα πολύ αργά το βραδύ, μετά τη 1:30-2:00, και είπα «Ας το ανεβάσω και ας είναι αργά». Μισή ώρα πριν κοιμηθώ κοιτάω το κινητό μου και είχε 10 κοινοποιήσεις. Ξυπνάω το πρωί και το κινητό μου δεν σταματούσε να χτυπάει. Φυσικά ενθουσιάστηκα, αλλά ταυτόχρονα αγχώθηκα, διότι μέσα σε δύο ημέρες είχα περισσότερα από 1.000 αιτήματα φιλίας και τηλεφωνήματα από δημοσιογράφους. Η αλήθεια είναι, ότι το ευρύτερο κοινό με γνώρισε από ένα τραγούδι που το έκανα τελείως στην πλάκα, ενώ με την μπάντα μου, τους Picos Apicos & the Piña Coladas, έχουμε βγάλει αρκετά κομμάτια, στα οποία έχουμε ρίξει πολλή και σοβαρή δουλειά. Αυτό το τραγούδι, δεν ήταν κάτι το οποίο μελέτησα με λεπτομέρεια. Σκέψου μόνο, ότι όλα τα γύρισα στο στούντιο του σπιτιού, που δεν είναι ένα στούντιο πλήρως εξοπλισμένο. Προσπάθησα με όσα είχα στο σπίτι, να φτιάξω βιντεάκια αστεία.

Μέσα από αυτό το βίντεο, ποια ήταν τα πιο αστεία σχόλια που δέχθηκες;

Πολύς κόσμος δεν κατάλαβε, ότι στο βίντεο του «Αχ Ντίνα» είναι ένα μόνο πρόσωπο. Αν δεις στα σχόλια του βίντεο ο κόσμος μου γράφει «Πολύ ωραίοι είστε» ή «Φανταστικοί και οι τρεις» και διάφορα τέτοια.

Να περιμένουμε και άλλα τραγούδια, με αφορμή την καραντίνα;

Ναι, ετοιμάζω κάτι για τις επόμενες ημέρες. Έχω τελειώσει την ηχογράφηση και ετοιμάζω το βίντεο. Προς το παρόν συνολικά έχουν βγει 5. Μάλιστα ένα το βγάλαμε όλοι μαζί, ως Picos Apicos & the Piña Coladas, το «Ότι αγαπάω είναι σαν καραντίνα». Το δημιουργήσαμε εξ’ αποστάσεως. Ο  καθένας έγραψε το δικό του κομμάτι, μου τα έστειλαν και εγώ τα συνέθεσα.

Οι «Picos Apicos & the Piña Coladas» είναι η κύρια μπάντα σου. Πως προκύπτει αυτό το ιδιαίτερο όνομα;

Ο Picos Apicos, ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας σε μια σειρά της ΕΡΤ, της δεκαετίας του 80, τη Φρουτοπία. Τότε ήταν μία σειρά πολύ διαδεδομένη και ο Picos Apicos ήταν ο δημοσιογράφος στη σειρά. Τότε που ξεκινούσαμε το συγκρότημα, εγώ ήμουν δημοσιογράφος και σκέφτηκα ότι το Picos Apicos , θα ήταν ωραίο για όνομα συγκροτήματος. Μετά το «Pina Collada» είναι το γνωστό κοκτέιλ, το οποίο «κόλλησε», γιατί ακούγονταν ωραία. Ουσιαστικά, ο ένας τραγουδιστής μας λέγεται «Picos», εγώ «Apicos» και τα άλλα παιδιά είναι οι «Pina Colladas».

 

Αδιαμφισβήτητα βιώνουμε μια «δυνατή» κρίση. Λόγω της κατάστασης γνωρίζω, ότι όλα «πάγωσαν». Υπάρχουν όμως κάποια μελλοντικά σχέδια ή σκέψεις;

Προς το παρόν τα live μας έχουν παγώσει και στο στούντιο δεν μπορούμε να βρεθούμε, για να κάνουμε πρόβα και να συζητήσουμε τις ιδέες μας. Ομολογουμένως, είναι μια περίοδος κατά την οποία προκύπτουν πολλές ιδέες και ο κόσμος φαίνεται να έχει πολύ έμπνευση. Μια πολύ ωραία πρωτοβουλία της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, είναι τα «Pijama Sessions», που κάνουμε. Σκεφτήκαμε, να φέρουμε ξανά την μουσική και τις συναυλίες κοντά στον κόσμο. Έτσι, ο κάθε μουσικός παίζει στο σπίτι του και γραφεί με το κινητό του το βίντεο. Εγώ, μαζεύω αυτά τα βίντεο και δημιουργώ ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, για το κάθε συγκρότημα.

https://www.facebook.com/technopoliscityofathens/videos/163347664993101/?t=3

Για εσένα πως είναι τα πράγματα, πως περνάς την καραντίνα σου, πέρα από την αθεράπευτη μουσική έμπνευσή σου;

Μαγειρεύω πολύ. Δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα στην κουζίνα. Για παράδειγμα, ο ντράμερ μας, μου είχε φέρει μια κολοκύθα γλυκιά από το χωριό του. Αυτή λοιπόν η κολοκύθα, έμενε στην κουζίνα για 3 εβδομάδες περίπου, πριν ξεκινήσει η καραντίνα. Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα, έκανα την μισή σούπα βελουτέ και την άλλη μισή κολοκυθόπιτα.  Βλέπω ταινίες ή σειρές κάθε βράδυ και στέλνω συχνά το 6 για περπάτημα. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για πολλούς, αυτή η περίοδος είναι μια ευκαιρία, για να φροντίσουμε τις σχέσεις μας και να κάνουμε όσα δημιουργικά πράγματα θέλαμε. Ας είναι και ένα βιβλίο, που κάθεται στην άκρη.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις, με αφορμή αυτή τη δύσκολη εποχή;

Κουράγιο και υπομονή σε όλους! Θεωρώ πως τα μέτρα, που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι απολύτως απαραίτητα, για αυτό και ο αριθμός των κρουσμάτων είναι περιορισμένος. Έχω την αίσθηση, ότι αρκετός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα των μέτρων. Αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ταύτισης, απλά με λογική, κρίνω ότι καλώς αντέδρασαν οι αρμόδιοι με αυτό τον τρόπο. Θέλω να στείλω δύναμη και στους μουσικούς, που αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα. Κάποιοι κάνουν μεροκάματα σε διάφορα μαγαζιά με live εμφανίσεις και όταν δεν έχουν πλήρη ένσημα, αδυνατούν να πάρουν το βοήθημα των 800€.

Η Εποχή του «Μένοντας Σπίτι»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Μέσα σε ένα κλίμα, μιας πρωτοφανούς για την εποχή, παγκόσμιας πανδημίας οι κυβερνήσεις πολλών κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) αποφάσισαν να θέσουν τους πολίτες τους, σε καθολική απαγόρευση, περιορίζοντας τις άσκοπες εξόδους και την εξάπλωση του νέου ιού. Η ελληνική κυβέρνηση με μηδενική ανοχή στα τεχνάσματα των εφευρετικών Ελλήνων, υπόσχεται να λάβει σκληρότερα μέτρα, με σκοπό να συνετίσει δια της επιβολής, εκείνους που -παροντικά- δεν συνετίζονται.  Το νέο σύνθημα των ημερών, που φιγουράρει ατέρμονα στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαφημίσεις, είναι το #Μένουμε Σπίτι.

Κάπως έτσι, κληθήκαμε όλοι να μείνουμε στα σπίτια μας, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές και τους συμπολίτες μας, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό.

Έχουν περάσει τέσσερις εβδομάδες από τότε που άφησα πίσω μου, την καθημερινή δουλειά στον εργασιακό μου χώρο, τα ξέγνοιαστα Σαββατόβραδα και τις Κυριακάτικες βόλτες.  Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ημέρες από τότε που το εφευρετικό μου μυαλό έπρεπε να βρει τρόπους, για να περάσει δημιουργικά ο χρόνος στο σπίτι. Άλλοτε τα πάζλ, τα επιτραπέζια, ένα βιβλίο, η μαγειρική, τα οικογενειακά αστεία, το jogging στη γειτονιά μου, και άλλοτε οι τηλεδιασκέψεις για τα μαθήματα πανεπιστήμιου έκαναν τις ημέρες να περάσουν. Συχνά σκέφτομαι, πως με υπομονή και ανάλογες δημιουργικές δραστηριότητες θα περάσουν και οι υπόλοιπες ημέρες σε αυτή την «εποχή του κορωνοϊού», που έμελλε να γράψει ιστορία.

Μέσα σε μία κατάσταση εγκλεισμού, οι εντάσεις και τα ξεσπάσματα αγανάκτησης βρίσκονται μέσα σε κάθε σπίτι. Άλλωστε, βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν έρθουμε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα φέρει στο έλεος της μοίρας πολλές ελληνικές -και όχι μόνο- οικογένειες. Η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία, είναι παρούσα τόσο στο δικό μου όσο και στο πνεύμα της οικογένειας μου. Έχοντας εξοπλιστεί με υπομονή, αποβάλλουμε το άγχος και περιμένουμε να περάσει η δύσκολη εποχή. Εκείνο που μου λείπει περισσότερο είναι μία τρυφερή αγκαλιά, όταν αγουροξυπνημένοι θα μαζευτούμε στην τραπεζαρία για το οικογενειακό πρωινό. Μου λείπει το ζεστό φιλί, όταν νυσταγμένη θα πω «Καληνύχτα».

Η περίοδος του COVID 19 μας έφερε μπροστά σε μία αποκλειστικά ψηφιακή εποχή.  Πλέον, οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή. Έτσι, οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω online τηλεδιασκέψεων, έχοντας την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσουν την σκέψη τους, αλλά και να παρουσιάσουν τις προσωπικές τους εργασίες, ιδέες και απόψεις. Και καθώς οι προπτυχιακές σπουδές μου, δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί, βρίσκομαι και εγώ ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν αυτές τις πρωτόγνωρες -για την ελληνική εκπαίδευση- on-line συναντήσεις. Παρά την αρχική ανησυχία μου, για την πρακτική λειτουργία, αυτού του on-line νέου συστήματος διδασκαλίας, τα πράγματα λειτούργησαν και κάθε on-line διάσκεψη πραγματοποιείται με επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά η δια ζώσης επικοινωνία με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, εντός της φυσικής τάξης, δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την στεγνή και ψυχρή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει κάτι που με απασχολεί. Συχνά περιστρέφονται σκέψεις γύρω από το μυαλό μου, γιατί δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας, για τους οποίους το «μένουμε σπίτι» είναι μία υπόθεση δύσκολη. Τα λίγα τετραγωνικά μέτρα, τα υπόγεια, τα ανύπαρκτα μπαλκόνια και οι λιγοστές ανέσεις, οδηγούν ορισμένους συμπολίτες μας, στα άδυτα μίας ψυχικής κατάπτωσης. Η ποιοτική και δημιουργική ενασχόληση στο σπίτι και η σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι για κάποιους ένα άπιαστο όνειρο, μία «τρελή» πολυτέλεια. Για πολλούς Έλληνες φοιτητές και μαθητές η παρακολούθηση των διαδικτυακών συναντήσεων είναι ανέφικτη -λόγω οικονομικών δυσχεριών- και ως εκ τούτου δημιουργείται χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν τακτικά την ύλη και σε εκείνους που αναγκαστικά «μένουν πίσω».

Το σύνθημα και η πράξη του «μένουμε σπίτι» δεν είναι εύκολο. Σίγουρα σε περιόδους κρίσεων η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις οξύνεται. Τα άτομα που βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, είναι εξοπλισμένα με περισσότερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τις επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με κάποιους συμπολίτες μας, που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Κλείνοντας, βλέποντας «τα πράγματα» αντιλαμβάνομαι, πως η παραμονή στο σπίτι, είναι το μοναδικό όπλο κάθε οικογένειας, για να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια που ταλανίζει τον πλανήτη και μία αφορμή, για να εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, την οικογένεια, την εστία, μία αγκαλιά και ένα φιλί.

ΤΡΕΙΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Η κρίση της εποχής κατάφερε να αναδείξει όχι μόνο έναν αόρατο εχθρό, αλλά και μερικούς ήρωες, που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη στους χώρους εργασίας τους και προσφέρουν αλληλεγγύη στον αγώνα εναντίον της πανδημίας, που ταλανίζει τον πλανήτη μας.

Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στον υγειονομικό τομέα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον του κορωνοϊού, αλλά κάπου εκεί κοντά βρίσκονται και μερικοί αφανείς ήρωες, που κάνοντας υπομονή και επιμονή, περιμένουν να περάσει η δύσκολη εποχή.

Υπάλληλος αλυσίδας Σούπερ Μάρκετ – Σου προσφέρει τα καθημερινά και απαραίτητα προϊόντα για να εξασφαλίσεις την επιβίωση σου

Η Μαρίνα είναι 27 ετών και εργάζεται εδώ και 5 χρόνια σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, στον χώρο της μαναβικής. Μου λέει σχεδόν αγανακτισμένη, πως όσα χρόνια δουλεύει στο σούπερ μάρκετ δεν έχει έρθει ποτέ αντιμέτωπη, με κάποια παρόμοια κατάσταση «Ο κόσμος έχει τρομερές απαιτήσεις, μιλάνε σε όλους μας πολύ άσχημα, απότομα και με νεύρα. Δεν κρατάνε ούτε αποστάσεις ασφαλείας. Οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης, νομίζουν ότι η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει και έχει σκοπό να τους “κατασκοπεύσει”» . Η Μαρίνα για ευνόητους λόγους, είναι από εκείνους τους εργαζόμενους που δεν μπορεί να δουλεύει ακίνδυνα από το σπίτι της, αλλά εργάζεται καθημερινά 8 με 9 ώρες στο σούπερ μάρκετ περιτριγυρισμένη από πλήθος κόσμου. Χάρη σε κείνη και την δική της υπομονή και επιμονή, μπορούμε να εφοδιάζουμε τα σπίτια μας, με φρέσκα λαχανικά και φρούτα.

Όπως η ίδια τονίζει, στο σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν ελλείψεις σε προϊόντα, ακόμα και τα αντισηπτικά, τα μαντηλάκια και τα γάντια που βρίσκονταν σε έλλειψη, πλέον έχουν ανεφοδιαστεί πλήρως. Έτσι, ο κόσμος περιμένοντας υπομονετικά στις ουρές των σούπερ μάρκετ, μπορεί να βρει «τα πάντα» χαρίζοντας παράλληλα ένα χαμόγελο σε αυτούς τους ανθρώπους, που αγωνίζονται εκτεθειμένοι προσφέροντας αλληλεγγύη.

Διανομέας Τροφίμων– Σε γλιτώνει, από την έκθεση στον κίνδυνο του ιού

«Βλέποντας μάσκες, γάντια, αντισηπτικά θα λέγατε, ότι δουλεύω σε νοσοκομείο. Κι όμως όχι , δουλεύω με το μηχανάκι μου, ως διανομέας». Αυτά είναι -και θα είναι- τα όπλα και η καθημερινότητα του κυρίου Γιάννη, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια εργάζεται ως διανομέας τροφίμων. Αυτή όμως την περίοδο ο κύριος Γιάννης, έχει συσσωρεύει όλο του το θάρρος και συνεχίζει να εργάζεται, διαποτισμένος την επιθυμία του να εξυπηρετήσει τον συνάνθρωπο «Τα πράγματα είναι δύσκολα, φοβόμαστε για τις οικογένειες μας. Θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι υγιής, ενώ εξακολουθούμε να δουλεύουμε».

Εκείνο όμως που μου κεντρίζει περισσότερο την προσοχή, είναι η αισιοδοξία του και το χαμόγελο που είναι απλωμένο γλυκά, στο πρόσωπο του. «Εύχομαι υγεία πάνω από όλα, θα το ξεπεράσουμε και θα γυρίσουμε όλοι στις δουλειές μας», μου λέει.

Αρτοποιός – Ζυμώνει καθημερινά ψωμί σου

Την στιγμή που όλα κλείνουν και οι Έλληνες τίθενται σε καθολική απαγόρευση εκείνοι παραμένουν ανοιχτοί, για να ζυμώνουν το ψωμί μας. Οι αρτοποιοί συνεχίζουν να ξυπνούν τα χαράματα για να προσφέρουν στον κόσμο φρέσκο ζεστό ψωμί. Μίλησα με την Παυλίνα, την κόρη ενός φούρναρη. Αυτή την περίοδο βοηθά τους γονείς της, στην οικογενειακή επιχείρηση και μου περιγράφει την δύσκολη κατάσταση που βιώνει καθημερινά. «Είναι απίστευτο, γιατί με το που εκδόθηκαν τα μέτρα περιορισμού, ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα. Συνέχισαν να σχηματίζουν ουρές, για να πάρουν ψωμί και καφέ. Δεν πήραν στα σοβαρά την κατάσταση. Βέβαια, τώρα τελευταία είναι αρκετοί εκείνοι που μαζεύτηκαν στο σπίτι τους και ίσως προτίμησαν να ζυμώσουν το ψωμί τους, παρά να εκτεθούν στον αόρατο εχθρό». Από τις 6 το πρωί μέχρι και τις 7 το απόγευμα, η Παυλίνα είναι εκεί μαζί με τους γονείς της, ζυμώνοντας το καλύτερο ψωμί. Το πρωτοφανές της κατάστασης είναι η άσχημη και απαιτητική συμπεριφορά των καταναλωτών, οι οποίοι σκυθρωποί και νευρικοί ζητούν να εξυπηρετηθούν, ενώ οι νεαροί χωρίς μάσκα ή γάντια επισκέπτονται τον φούρνο, για να αγοράσουν μονάχα ένα καφέ «Δεν μπορώ να καταλάβω, θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους γύρω τους, για να αγοράσουν ένα καφέ που κάλλιστα θα μπορούσαν να τον φτιάξουν στο σπίτι». Εκείνη το μόνο που ζήτα ως αντάλλαγμα, στις υπηρεσίες που προσφέρει το κατάστημα της, είναι ένα χαμόγελο, μία καλή συμπεριφορά και υπευθυνότητα, για να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα αυτή η εποχή.

#Μένουμε Σπίτι

Στηρίζουμε όλοι την προσπάθεια, αγαπώντας τον συνάνθρωπο και σεβόμενοι την δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα . Μένουμε λοιπόν στο σπίτι, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους συνάνθρωπους μας.

Αυτή είναι η προσπάθεια που στήριξαν καλλιτέχνες, ηθοποιοί και παρουσιαστές, στέλνοντας το δικό τους «δημιουργικό» μήνυμα προς του Έλληνες, καλώντας τους να #μείνουν στο σπίτι, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό. Πολλές φωνές ένωσαν τις δυνάμεις τους και φωνάξαν δυνατά το σύνθημα, μέσα από τους προσωπικούς λογαριασμούς στα social media.

Το proino sfera 102.2 αντιμετώπισε τον ιό, δημιουργώντας ένα όμορφο παιδικό τραγούδι, που υπενθύμισε τόσο σε μικρούς όσο και μεγάλους, την σημασία του να πλένουμε τακτικά και προσεκτικά τα χέρια μας. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, η Νάνσυ Αντωνίου, ο Παναγής Τζωρτζάτος, ο Γιώργος Λιανός και ο Νίκος Καλλούδης, πέρασαν δημιουργικές στιγμές, κλέβοντας τις εντυπώσεις και γράφοντας την μουσική και τους στίχους ενός τραγουδιού που δίνει οδηγίες, με ευχάριστο και εύληπτο τρόπο.  Το μήνυμα είναι, ότι ο καθένας ξεχωριστά οφείλει να προσέχει όχι μόνο την υγειά του, αλλά και την υγεία των συνανθρώπων του.

Ακόμα, ο Νίκος Απέργης στηρίζοντας το #μένουμεσπίτι κατάφερε να περάσει όχι μόνο δημιουργικά τον χρόνο του, αλλά άνοιξε το δρόμο για να αντιληφθεί ο κόσμος όμορφα, ένα σημαντικό μήνυμα. Στέλνοντας ένα ακόμη κοινωνικό μήνυμα, χαρίζοντας μας μία ακόμα όμορφη μουσική στιγμή και απευθυνόμενους στους ερωτοχτυπημένους της περιόδου, τους καλεί να κάνουν υπομονή, να μείνουν σπίτι και να περιμένουν με αγωνία την αγκαλιά των αγαπημένων τους. Άλλωστε, η υπομονή και πειθαρχία στους κανόνες, είναι τα στοιχεία που θα χρησιμοποιήσει ο ελληνικός λαός, για να νικήσει τον πόλεμο με αυτό τον επιθετικό εχθρό.

Για όσους επιθυμούν να ακούσουν το νέο κομμάτι, εκείνο φιγουράρει στο Youtube, στο κανάλι του τραγουδιστή. Εμένα κάτι μου λέει, ότι και αυτό θα αγαπηθεί.

 «Στο Dream Show μία στυλίστρια μου έδωσε κρυφά το CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη και το άκουγα κάθε βράδυ»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον τραγουδοποιό Νίκο Απέργη)

Είναι εκείνος ο τραγουδοποιός του οποίου τα κομμάτια αγαπήσαμε. Αυτά είναι, που κάποτε μας συγκίνησαν και άλλοτε μας έκαναν να τα φωνάξουμε σε εκείνον ή εκείνη που αγαπήσαμε. Τα χρόνια που πέρασαν έφεραν τα κομμάτια του, στην κορυφή των ραδιοφωνικών charts και έδωσαν χιλιάδες προβολές στο YouTube. Συνάντησα εκείνον, που μας έδωσε την ευκαιρία να πούμε σε κάποιον «Κομμάτι της ζωής μου γίνε» ή «Σπάσε τα φρένα, μην ακούς κανέναν» και πολλά άλλα. Τελευταία του μεγάλη επιτυχία, είναι το «Εγώ ο δυνατός» που μετά την κυκλοφορία του κατάφερε να φτάσει γρήγορα στο No1 των τάσεων του YouTube.

Σε δύο, περίπου, μήνες θα κυκλοφορήσει ο νέος του δίσκος από την Panik Platinum, που θα περιλαμβάνει, τόσο τα ήδη υπάρχοντα και πολυαγαπημένα κομμάτια του, όσο και νέα.

Όπως μου εξομολογείται, τα κομμάτια του τα αγάπησε και αδιαμφισβήτητα μας έκανε να τα αγαπήσουμε. H επιτυχία κάθε κομματιού που δημιουργεί με τους συνεργάτες του, για εμένα δεν είναι καθόλου τυχαία. Το μεράκι, ο ζήλος, ο έρωτας, η αγάπη και όλα όσα δίνει στη μουσική του, έκαναν τον κόσμο να ταυτιστεί και να τραγουδήσει μαζί του, τις επιτυχίες του. Ιδιαίτερα, ερμηνεύοντας το «Κομμάτι της ζωής μου», κατάφερε να περάσει και ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα σε συνεργασία με την εταιρεία κοινωνικής ευθύνης Ηumane. Είναι σπουδαίο, να υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν την δύναμη της μουσικής, με σκοπό να ευαισθητοποιούν το κοινό και να παραγάγουν κοινωνικό έργο. Είναι σημαντικό κάθε πολίτης, να συνεισφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δίνοντας δύναμη σε εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη. Μπορείτε και εσείς να στηρίξετε την αξιέπαινη προσπάθεια της Humane κάνοντας κλικ στο https://humane.gr/  και αγοράζοντας προϊόντα, κάνοντας δωρεές, ή συνεισφέροντας εθελοντικά.

Ο Νίκος, συστήθηκε στο ελληνικό κοινό μέσα από τηλεοπτικό talent show «Dream Show» του Alpha. Κατά την συνέντευξης μας, μου αποκαλύπτει τις στιγμές που έζησε στο τηλεοπτικό παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια τον απολαμβάνουμε on stage, κάθε Τετάρτη στο OPPUS της Γλυφάδας και κάθε Κυριακή στο BLOCK στο Κολωνάκι. Το ταλέντο του αδιαμφισβήτητο, η φωνή του μελωδική και οι χορευτικές φιγούρες του κόσμου ατελείωτες. Άλλωστε, η πορεία του και τα ανοδικά βήματα που εκτελεί, δικαιώνουν την απόφαση του, να ακολουθήσει τον δρόμο της μουσικής εγκαταλείποντας τις σπουδές του, στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών.

Το πείσμα, η φιλοδοξία και η πολλή δουλειά σίγουρα απέδωσαν. Παρά τις δύσκολες καταστάσεις και τις δυσάρεστες στιγμές που βίωσε εξαιτίας ορισμένων επιχειρηματιών εκείνος στάθηκε στα πόδια του και χάραξε μόνος του τον δικό του δρόμο στην μουσική βιομηχανία.

Βλέπω έναν άνθρωπο με πολλά και όμορφα όνειρα. Αν είχα τα λόγια του, νομίζω θα έλεγε, πως η μουσική είναι μια μυστήρια δύναμη έκφρασης, που κάνει τα μάτια του να φωτίζουν κάθε φορά που οι λέξεις ακουμπούν πάνω σε νότες. Νομίζω έχει μία χαρά, για τις στιγμές της ζωής, γεμάτη ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω μέσα από την συνέντευξη μας, εγώ θα πω, πως μοιάζει άνθρωπος με τα πόδια προσγειωμένα στη γη και τα μάτια καρφωμένα στα αστέρια.


Το τραγούδι σου «Κομμάτι της ζωής μου» έχει φτάσει τις 20.000.000 προβολές, και διαρκώς ανεβαίνει. Το πίστεψες αυτό το κομμάτι;

Το πίστευα ως κομμάτι από την πρώτη στιγμή, τους στίχους, την μουσική, το βίντεο κλιπ και περίμενα ότι θα πάει καλά. Ήμουν σίγουρος ότι θα το αγαπήσει ο κόσμος, αλλά δεν περίμενα ότι θα αγαπηθεί τόσο πολύ.

Στο τέλος του Video clip, βλέπουμε το logo της HUMANE, μια εταιρείας κοινωνικού σκοπού. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Η συνεργασία ήταν μία δική μου πρωτοβουλία και μία ιδέα που υλοποιήσαμε μαζί με τον συνεργάτη μου. Ο Πρόεδρος της Humane είναι κουμπάρος του συνεργάτη μου, και σε συνδυασμό με τους στίχους του κομματιού έγινε η σύνδεση με την δωρεά οργάνων, που εκείνη την περίοδο υπήρξε αντικείμενο της Humane. Σκεφτήκαμε να παντρέψουμε τη μουσική μαζί με ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα, ευαισθητοποιώντας τον κόσμο.

Μέσα από το video clip σου, ποια είναι η σύνδεση με την δωρεά οργάνων και κατ΄ επέκταση με το κοινωνικό μήνυμα;

Στο βίντεο κλιπ βλέπουμε μία κοπέλα η οποία έχει κάνει μεταμόσχευση καρδιάς και ψάχνει τη μητέρα του δότη. Γενικά θέλω μέσα από την δύναμη που έχει η μουσική να μπορώ να περνάω κοινωνικά μηνύματα. Η αλήθεια είναι ότι θέλω πραγματικά να ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα, και να συμβάλλω και εγώ διακριτικά, όπως μπορώ. Θέλω να δείξω ότι μπορούμε όλοι, να βοηθήσουμε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Πες μου όμως, τι είναι η Humane και ποια είναι η δράση της;

Ο συγκεκριμένος οργανισμός κάθε 6 μήνες αναλαμβάνει να ασχοληθεί και να προβάλλει ένα διαφορετικό κοινωνικό μήνυμα, είτε αυτό αφορά τη δωρεά οργάνων, είτε την ευαισθητοποίηση του κοινού ως προς τα πρόσωπα με αναπηρία, και άλλα. Για να συνεισφέρει ο κόσμος σε αυτή τη δράση μπορεί να αγοράσει μέσα από το e-shop της HUMANE, διάφορα είδη ή αξεσουάρ. Επιπλέον, ο οργανισμός δίνει την ευκαιρία για εθελοντική δράση-συνεισφορά ή παροχή δωρεών.  Το σημαντικό είναι, ότι οποιοσδήποτε αποφασίσει να κάνει μία αγορά, δωρεά ή να συνεισφέρει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, μπορεί να δει ανά πάσα ώρα και στιγμή, που θα πάνε τα χρήματα.

Το τελευταίο σου κομμάτι είναι το «Εγώ ο Δυνατός» το όποιο ήταν και #1 στις τάσεις. Πως καταφέρνεις κάθε σου τραγούδι να γίνεται επιτυχία;

Η αλήθεια είναι ότι και αυτό το κομμάτι το πίστευα πολύ. Μάλιστα πριν κυκλοφορήσει επισήμως, το τραγουδούσα στα μαγαζιά που εμφανιζόμουν και ήδη είχα πάρει ένα πολύ θετικό feedback από τον κόσμο. Επομένως, ήξερα ότι θα πάει δυνατά, αλλά το #1 στις τάσεις του YouTube ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το ότι τα κομμάτια μου αγαπιούνται τόσο πολύ κόσμο, νομίζω είναι το αποτέλεσμα της ίδιας αγάπης, που αφιερώνω εγώ και οι συνεργάτες μου όταν τα δημιουργούμε.

Θα δούμε νέα κομμάτια ή ακόμα και δίσκο από εσένα τους επόμενους μήνες;

Αυτή την περίοδο είμαστε στο στούντιο για να ολοκληρώσουμε τον δίσκο, ο οποίος θα κυκλοφορήσει από την Panik Platinum. Θα περιλαμβάνει γύρω στα 11 κομμάτια, από τα οποία τα 5 θα είναι καινούργια. Κάποια από αυτά, θα τα ηχογραφήσουμε κατά τον Απρίλιο. Σε όλα, η μουσική είναι δική μου και σε ορισμένα έχω συμμετοχή και στον στίχο. Κατά κύριο λόγο, ο Αλέξανδρος Ελευθεριάδης είναι ο βασικός στιχουργός, με τον οποίο συνεργαζόμαστε πολύ καιρό.

Για το καλοκαίρι που μας έρχεται υπάρχει κάτι στο πλάνο, όσον αφορά τις εμφανίσεις σου;

Για το καλοκαίρι συνεχίζουμε κανονικά τις εμφανίσεις στο Block της Ερυθραίας. Επίσης, γυρνάμε την Ελλάδα και την Κύπρο κάνοντας live εμφανίσεις σε κλάμπ. Υπάρχει και ένα πλάνο για να φύγουμε στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Αμερική.

Είσαι από τους τραγουδιστές που συστήθηκαν στο κοινό μέσα από ένα Talent Show, συγκεκριμένα μέσα από το DREAM SHOW του ALPHA. Πως σου φάνηκε η εμπειρία εκεί;

Ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία, σίγουρα το διασκέδασα πάρα πολύ. Τότε μάλιστα δεν με άγχωναν καθόλου οι κάμερες μέσα στο σπίτι, όποτε τα αντιμετώπισα όλα πολύ χαλαρά. Ήμουν και 21 ετών. Βέβαια, υπήρχε πάρα πολύς ανταγωνισμός.

Θεωρείς ότι τέτοιου είδους τηλεοπτικά προγράμματα βοηθούν τους ανερχόμενους καλλιτέχνες; Θα συμβούλευες ένα νέο παιδί να δοκιμαστεί σε κάτι τέτοιο;

Εννοείται. Η τηλεόραση είναι ένα πάρα πολύ δυνατό μέσο προβολής. Φυσικά είναι απαραίτητη προϋπόθεση το reality, το talent show ή η εκπομπή που θα πάει, να είναι αξιόλογη. Πολλοί θα πουν, ότι οποιασδήποτε τρόπος προβολής στην τηλεόραση είναι καλός. Εγώ διαφωνώ. Σε μία καλή παραγωγή είναι καλό να προβάλλεσαι, σε μία μέτρια ή κακή παραγωγή μόνο ζημιογόνο μπορεί να είναι.

Μετά από την συμμετοχή σου στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, σου έγιναν νέες προτάσεις, βίωσες την αναγνωρισιμότητα;

Η αλήθεια είναι, ότι ήδη πριν δηλώσω συμμετοχή στο Dream Show εργαζόμουν ως τραγουδιστής. Είχα συνεργαστεί μάλιστα με την Έλλη Κοκκίνου, τον Βασίλη Καρρά και άλλους. Επομένως, ήμουν με κάποιο τρόπο ήδη σε αυτό το περιβάλλον.

Οι συνεργασίες αυτές πως προέκυψαν με την Έλλη Κοκκίνου και τον Βασίλη Καρρά;

Θα σου εξηγήσω τα πράγματα από την αρχ. Μπαίνοντας στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, δεν είχα κανέναν γνωστό στον χώρο. Προσπαθούσαμε με τους γονείς μου, να βρούμε κάποιον να με βοηθήσει, παρόλα αυτά δεν τα καταφέραμε. Κάποια στιγμή βρέθηκε μια γυναικά, που εργάζονταν ως τραγουδίστρια σε ένα μαγαζί και μου πρότεινε έναν ατζέντη. Έτσι, άρχισα να πηγαίνω σε οντισιόν και με πήραν σε ένα μαγαζί στην Εκάλη, με ένα νεανικό σχήμα. Από εκεί, με είδε ο μαέστρος του ROMEO και ξεκινήσαμε μια συνεργασία. Έτσι το ένα έφερε το άλλο και σιγά σιγά ήρθαν οι επαφές και οι συνεργασίες, με τα μεγάλα ονόματα του χώρου.

Πες μου και κάποια άλλα ονόματα του χώρου με τα οποία έχεις συνεργαστεί.

Έχω συνεργαστεί με τον Κώστα Χατζή, την Πίτσα Παπαδοπούλου, τον Στέλιο Ρόκκο, τον Νίκο Βέρτη, τον Πέτρο Ίμβριο, την Καλομοίρα, τον Χρήστο Δάντη, τον Γιώργο Τσαλίκη, την Χρύσπα, τον Ανδρέα Στάμο και άλλους.

Η αλήθεια είναι, πως είσαι ένας καλλιτέχνης  που ύστερα από τη συμμετοχή σου στο talent show, χάθηκες για κάποιο χρονικό διάστημα και επανεμφανίστηκες μετά από αρκετά χρόνια. Σε τι οφείλονταν εκείνη η αποχή;

Πράγματι χάθηκα. Βγαίνοντας από το reality ήμουν δεσμευμένος με συμβόλαιο σε μία επιχείρηση. Επειδή όμως, η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε συμβόλαιο και με έναν άλλο διαγωνιζόμενο, έδωσε προτεραιότητα σε εκείνον. Επομένως, εμένα με απέρριψαν σχολιάζοντας, ότι ήμουν άπειρος και ότι είχα περιττά κιλά. Πέρασαν 2-3 χρόνια χωρίς ο επιχειρηματίας να με εκμεταλλευτεί, παρά το συμβόλαιο που είχαμε, και ενώ ζητούσα να φύγω -από το συμβόλαιο- εκείνος δεν με άφηνε. Όλο αυτό με κράτησε πίσω και σταδιακά η αναγνωρισιμότητα που μου είχε προσφέρει το παιχνίδι , χάθηκε. Ουσιαστικά, ήταν σαν να ξεκινούσα και πάλι μόνος μου, από τη αρχή. Φυσικά, εκείνο το διάστημα που χάθηκα λίγο από το προσκήνιο, εργαζόμουν κανονικά ως τραγουδιστής, απλώς έχασα την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της δισκογραφίας και της αναγνωρισιμότητας.

Από ότι καταλαβαίνω έχεις βιώσει δύσκολες στιγμές. Κατά κύριο λόγο από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, από τους οποίους έχεις υποστεί και ένα είδος Bullying για την εμφάνιση σου.

Κατά κάποιον τρόπο ναι, χρησιμοποίησαν την απειρία μου και το γεγονός ότι ήμουν στο ξεκίνημα μου. Σχολίαζαν την εμφάνιση μου και τα περιττά κιλά που είχα, άκομψα και ως δικαιολογία για να μην με βγάλουν μπροστά. Με την πάροδο του χρόνου βλέπω, ότι όλα αυτά δεν είχαν βάση, γιατί αυτή την στιγμή εκείνος ο επιχειρηματίας, ο οποίος με απέρριψε -και άλλοι- με ζητούν στα μαγαζιά τους. Τότε προφασίζονταν ότι τα περιττά κιλά μου, ήταν πρόβλημα. Περιττό να σου πω, ότι τώρα που με πιέζουν για να τραγουδήσω στα μαγαζιά τους, έχω βάλει περισσότερα κιλά από αυτά που είχα τότε. Αυτό που ξέρω είναι ότι, στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος θέλει να περνάει καλά μέσα από τα τραγούδια. Καμία εμφάνιση δεν παίζει ρόλο για τον κόσμο. Τα τραγούδια και η αγάπη για τη μουσική, είναι αυτά που θα φέρουν την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου

Όταν οι επιχειρηματίες επέμεναν για το βάρος σου, εσύ μπήκες στη διαδικασία να χάσεις κιλά;

Ναι. Το συζητούσα και με τους δικούς μου ανθρώπους. Είχα πάει μάλιστα και σε διατροφολόγους. Βέβαια, το έκανα και για εμένα, για την δική μου υγεία. Γενικά σαν άνθρωπος, έχω μία κατασκευή που παίρνω πολύ εύκολα κιλά και χάνω δύσκολα. Ωστόσο, με τις προσβολές -αυτού του ανθρώπου- για το βάρος μου, το μόνο που κατάφερε είναι να με πεισμώσει.

Τα τελευταία χρόνια δεν σε βρίσκουμε στα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας, όπου είχες βρεθεί κατά το παρελθόν. Υπάρχει κάποιος λόγος που επιλέγεις τις live εμφανίσεις σου σε κλαμπ και όχι σε μπουζούκια;

Ναι. Νοιώθω ότι είναι κάτι, που μου ταιριάζει περισσότερο. Ταιριάζει στον τρόπο που βλέπω την διασκέδαση και θεωρώ ότι αυτό που κάνω ανταποκρίνεται και στα γούστα του κόσμου. Δεν σου κρύβω ότι, φέτος είχα μπει στην διαδικασία συζητήσεων με ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας. Ο λόγος που μπήκα στο τρυπάκι των συζητήσεων ήταν, επειδή μου ζητήθηκε να μεταφέρω σε εκείνη την σκηνή, αυτό ακριβώς αυτό που κάνω στους χώρους που εμφανίζομαι. Επομένως, θα είχα τους δικούς μου μουσικούς, το δικό μου πρόγραμμα, έτσι ακριβώς όπως το οραματίζομαι. Το ζήτημα για ΄μένα δεν είναι οι χώροι, αν αυτός θα είναι μπουζούκια ή μια μικρότερη σκηνή της Αθήνας, αλλά ο τρόπος που θα παρουσιαστεί η δουλειά μου και τα τραγούδια μου. Θέλω να υπάρχουν εναλλαγές και μέσα από το πρόγραμμα μου, να καλύπτομαι όλα τα γούστα. Αυτό είναι και ο λόγος, για τον οποίο τραγουδάω ποπ – λαϊκά -έντεχνα – trap – ξένα. Προσπαθώ, με λίγα λόγια, να ενσωματώνω σχεδόν όλα τα είδη μουσικής.

Τελευταία σου εμφάνιση στα μπουζούκια ήταν το 2013 κοντά στον Νίκο Βέρτη, τι αναμνήσεις έχεις από εκείνη τη συνεργασία;

Θυμάμαι μία εξαιρετική συνεργασία. Είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης αλλά και άνθρωπος. Είναι από τους ανθρώπους που σέβονται πάρα πολύ το κοινό και φροντίζουν για την ποιότητα του προγράμματος. Μάλιστα, εκτός από εξαιρετικός καλλιτέχνης, ως επιχειρηματίας φροντίζει πάντα να τα οργανώνει όλα με επαγγελματικό και αξιοπρεπή τρόπο.

Με ποιον καλλιτέχνη, που δεν έχεις συνεργαστεί μέχρι σήμερα, θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω σε όλα τα επίπεδα. Έχει προσφέρει πάρα πολλά στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Περιττό να σου πω, ότι όταν ήμουν στο Dream Show στον Alpha, είχε βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ένα CD, που περιλάμβανε ζωντανή ηχογράφηση από μία συναυλία του, στον Λυκαβηττό. Μία στυλίστρια στο παιχνίδι, που γνώριζε ότι είναι φαν, μου έδωσε κρυφά το συγκεκριμένο CD, ως δώρο για τα γενέθλια μου. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού επιτρέπονταν να έχουμε μόνο τα CD, που μας έδινε η παραγωγή, τα οποία περιλάμβαναν τα τραγούδια που έπρεπε να μάθουμε για τον διαγωνισμό. Εγώ λοιπόν, κάθε βράδυ μέχρι που αποχώρησα άκουγα τα τραγούδια του και ήξερα μέχρι και πότε θα έπαιρνε ανάσα.

Πέρα από τις ερμηνευτικές σου ικανότητες, γράφεις και συνθέτεις τραγούδια. Σε ποιους καλλιτέχνες έχεις δώσει τραγούδια σου;

Έχω δώσει στον Στέλιο Ρόκκο ένα τραγούδι, το «Σε Έχασα», πριν από κάποια χρόνια. Έπειτα έχω γράψει και στον Σάκη Αρσενίου και στον Κώστα Δόξα. Γενικά, θέλω να είμαι ακόμα πιο ενεργός και σε αυτό το δημιουργικό κομμάτι της μουσικής.

Γνωρίζω ότι είχες ακολουθήσει και την ακαδημαϊκή οδό. Τι συνέβη και άφησες τελικά το πτυχίο σου;

Ναι, είχα περάσει στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών. Δεν παρακολουθούσα πολύ συχνά τα μαθήματα, γιατί έτυχε η πρώτη μου δουλειά να είναι 6 ημέρες την εβδομάδα, επομένως δεν κατάφερνα να παρακολουθώ και την σχολή. Έτσι την άφησα. Φτάνοντας βέβαια στο σήμερα το έχω μετανιώσει λίγο, θα ήθελα να έχω πάρει το πτυχίο μου. Μάλιστα να σου πω, ότι είχα καθηγητή τον Γιάνη Βαρουφάκη. Τολμώ να πω ότι, ξέχωρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικός καθηγητής.

Φαίνεται να είσαι ιδιαίτερα πολυάσχολος, έχεις χρόνο για προσωπική ζωή;

Πάντα θα βρεθεί προσωπικός χρόνος, έστω και ελάχιστος. Θεωρώ ότι επιβάλλεται να εξασφαλίζει κανείς, χρόνο για τον εαυτό του. Το να δίνεις τα πάντα στη δουλειά, δεν έχει πάντοτε θετικά αποτελέσματα. Χρειάζεται μία ισορροπία.

Στον χρόνο που διαθέτεις για τον εαυτό σου, τι κάνεις;

Μου αρέσει πάρα πολύ να χαλαρώνω στον καναπέ και να βλέπω τηλεόραση. Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες και ο κινηματογράφος. Αν τύχει κάποιες φορές, μπορεί να μαζευτούμε με φίλους και να παίξουμε  μπάσκετ.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία.

Το «August Rush». Μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί συνδυάζει πολλά και διαφορετικά συναισθήματα μαζί με την μουσική.

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος κοντά σου που να σε στηρίζει και να βλέπετε μαζί τις αγαπημένες σου ταινίες;

Ναι, τυχαίνει να βλέπουμε και μαζί τις ταινίες.

Είναι και εκείνη από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας ή εργάζεται σε κάποιον άλλο τομέα;

Όχι δεν έχει σχέση με τη δουλειά μας, είναι δασκάλα.

Σε ζηλεύει καθόλου, μιας και άλλες κοπέλες μέσα από τη δουλεία σου μπορεί να σε προσεγγίζουν;

Υπάρχει κατανόηση από την μεριά της, όσον αφορά τη φύση της δουλειάς και βέβαια εμπιστοσύνη.  Πάντα υπάρχει το συναίσθημα της ζήλειας, η οποία πρέπει να κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα, για να είναι η σχέση υγιής. Η αναισθησία δεν είναι καλό σημάδι. Έτσι και αλλιώς, σαν άνθρωπος δεν μου αρέσουν οι αρρωστημένες και ακραίες καταστάσεις, με κάνουν να χαλιέμαι.

Θα ήθελες να μου πεις και πως γνωριστήκατε;

Γενικά, έρχονταν σε αρκετά από τα live που έκανα. Εκείνη ανέβαζε διάφορα story στο Instagram κάνοντάς με tag. Εγώ παρακολουθούσα τα story, κάποια στιγμή έστειλα και έγινε η επαφή.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Γενικά, σαν άνθρωπος δεν έχω καθόλου υπομονή. Θέλω αυτό που έχω στο μυαλό μου, να γίνει εκείνη την στιγμή. Τα πράγματα πριν γίνουν, χρειάζονται σκέψη και επεξεργασία, εγώ είμαι στο στάδιο που ενεργώ άμεσα, αυθόρμητα και χωρίς υπομονή.  Από τα θετικά θεωρώ, ότι είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, πάντοτε βλέπω το καλό μέσα από τους ανθρώπους και είμαι έξω καρδιά, που λέμε.

Είσαι άνθρωπος της οικογένειας, θα ήθελες κάποια στιγμή να αποκτήσεις την δική σου οικογένεια;

Ναι, γιατί προέρχομαι και εγώ από μία πολύ αγαπημένη οικογένεια.

Ακόμη δεν έχεις δημιουργήσει την δική σου οικογένεια, βρέθηκε όμως κάποια στιγμή η γυναίκα, που ενστικτωδώς σε έκανε να πιστεύεις, ότι θα μπορούσες να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο;

Ήμουν σε μία σχέση με μία κοπέλα για 5 χρόνια, όμως μέσα μου δεν ένοιωσα, ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μαζί.

Ο γάμος πως σου φαίνεται, θα ήθελες να παντρευτείς αν βρεις τον σωστό άνθρωπο ή είναι ένας θεσμός που δεν υποστηρίζεις πολύ;

Δεν είμαι πολύ του γάμου, είτε πολιτικός είτε θρησκευτικός. Αν είσαι με έναν άνθρωπο, έχετε οικογένεια μαζί και είστε ευτυχισμένοι, δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ο γάμος για να φέρει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Παρ΄ όλα αυτά, σαν άνθρωπος είμαι παραδοσιακός, δεν απορρίπτω τον γάμο, αν συμβεί στη ζωή μου και θελήσουμε από κοινού με τον άνθρωπο μου να παντρευτούμε, θα το κάνω και με θρησκευτικό γάμο. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι δεν πιστεύω ότι «ντε και καλά» πρέπει να υπάρξει γάμος. Όταν υπάρχει αγάπη, όλα τα άλλα είναι περιττά.