«Είναι όλα ένα ψέμα. Είναι του μυαλού μας ροκανίδια. Είναι οι ταμπέλες που κακώς βάζουμε στον εαυτό μας και άδικα μας περιορίζουν»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με την ηθοποιό Νεκταρία Γιαννουδάκη)

Είναι η τηλεοπτική «Σοφία», που αγαπήσαμε φέτος μέσα από τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά του Alpha «Σασμός». Είναι η ψυχαναλύτρια της σειράς και μητέρα της «Στέλλας». Είναι αστή, αυστηρή και με καταγωγή από την Αθήνα. Βρίσκεται σε μια διαρκή, με χιουμοριστικούς τόνους, σύγκρουση με τον «Τάσο» τον σύζυγό της, που θεωρεί πως τίποτα δεν κάνει καλά. Αυτή την περίοδο, έχει ταράξει τα νερά της οικογένειάς της, με την απιστία της και οι πράξεις της σε τίποτα δεν θυμίζουν την έντιμη συμβουλάτορα και ψυχαναλύτρια, που τίποτε δεν έκανε λάθος.  

Τηλεοπτικά, μας είχε αφήσει από το μακρινό 2005, τότε που τη γνωρίσαμε μέσα από τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Φέτος, με τη δυναμική της παρουσία, ήρθε να βάλει τους δικούς της όρους και να διαγράψει ξανά τη δική της πορεία.

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1973 στα Χανιά, λίγο έξω από την παλιά πόλη. Μεγάλωσε μέσα στην ομορφιά της Κρήτης και τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πίσω από τη τζαμαρία του εμποροραφείου του πατέρα της, ο οποίος υπήρξε ράφτης της καλής κοινωνίας των Χανίων. Πάρα τα χρωματιστά και γεμάτα υφασμάτινές εικόνες, παιδικά της χρόνια, πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι η υποκριτική, ήταν ο μονόδρομος της ζωής της. Έτσι, αποφάσισε να εγκαταλείψει το όμορφο ελληνικό νησί και να βάλει πλώρη για την Αθήνα, με το πρόσχημα των σπουδών στη γαλλική φιλολογία. Παράλληλα, με τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σπούδασε στην Ανωτέρα δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με άριστα και μάλιστα κερδίζοντας τιμητική υποτροφία.

Η πρώτη της παράσταση ήταν στη Νέα Υόρκη για το Next wave festival στο Β.Α.Μ σε σκηνοθεσία Β. Καλλίτση και χορογραφίες Αποστολίας Παπαδαμάκη “The Mysteries of Eleussis”. Λίγο αργότερα ο κόσμος την απόλαυσε, ως Ιέρεια στην Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, ενώ άμεσα έπαιξε στο Ηρώδειο, κρητικό θέατρο.

Λίγο πριν τη λήξη της φετινής σεζόν, την απολαύσαμε θεατρικά στο «Τρίτο Στεφάνι», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Η Νεκταρία Γιαννουδάκη βρέθηκε επί σκηνής, σε μία συγκλονιστική παράσταση με τις Μαρία Κίτσου, Μαρία Καβογιάννη και έναν θίασο 20 εξαιρετικά ταλαντούχων ηθοποιών, στο θέατρο Παλλάς. Παράλληλα, έπαιζε στην παράσταση «Τρωίλος και Χρυσηίδα» στο θέατρο Αργώ με την Αιμιλία Υψηλάντη, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν.

Φέτος, στην πρώτη της επαγγελματική σκηνοθετική απόπειρα, σκηνοθέτησε το έργο «Dalida, τραγουδώντας μέχρι το τέλος» με την Εύα Κοτανίδη στο Μέγαρο Μουσικής, στην αίθουσα Φίλων της Μουσικής. Η παράσταση μάλιστα, θα επαναληφθεί από τις 28-31 Μαρτίου.

Σε νέα σχέδια η αγαπημένη ηθοποιός θα βρεθεί από τον Οκτώβριο στην παράσταση «Ντα», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, στο θέατρο Ιλίσια και ανάμεσα σε λατρεμένους πρωταγωνιστές, όπως ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο Γιώργος Σουξές, η Μαρία Καλλιμάνη, ο Στρατής Χατζησταματίου και άλλοι.  

Εκτός του βαριά φορτισμένου καλλιτεχνικού της προγράμματος η Νεκταρία Γιαννουδάκη, εδώ και αρκετά χρόνια εκτελεί χρέη καθηγήτριας υποκριτικής και ορθοφωνίας στη δραματική σχολή ΙΑΣΜΟΣ του Βασίλη Διαμαντόπουλου. «Η διδασκαλία είναι κάτι που λατρεύω, θεωρώ ιερό και μέσα από αυτό γίνομαι και εγώ καλύτερη. Η ανταλλαγή αυτή με τους μαθητές είναι κάτι το καταπληκτικό»

Πότε αποφασίσατε να εγκαταλείψετε τα Χανιά και να έρθετε στην ελληνική πρωτεύουσα;

Οι γονείς μου υπήρξαν αρκετά αυστηροί, οπότε σκέφτηκα ένα καλό σχέδιο για να εγκαταλείψω την Κρήτη. Έτσι, λοιπόν έφυγα με τις ευλογίες τους ως φοιτήτρια. Προσπάθησα, δηλαδή, να περάσω σε μία σχολή που δεν βρίσκονταν στην Κρήτη και βρέθηκα να σπουδάζω γαλλική φιλολογία στην Αθήνα. 2-3 χρόνια μετά, διακριτικά πέρασα και στη δραματική σχολή.

Πως καταφέρνατε να πληρώνετε τη δραματική σχολή και να βγάζετε τα προς το ζην;

Έχω περάσει από πάρα πολλές δουλειές με σκοπό να βγάζω τα έξοδα της σχολής του θεάτρου, μιας και οι γονείς μου δεν είχαν ιδέα ότι υπήρξα και φοιτήτρια της δραματικής. Καθυστέρησα να τους μιλήσω, διότι γνώριζα την αρνητική αντίδραση. Έβγαζα τα προς το ζην με ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών σε παιδιά, μοιράζοντας φυλλάδια ή με παιδικά πάρτι κλόουν. Έχω ντυθεί από Άριελ και Εσμεράλδα, μέχρι και Τουίτι.

Πως αντέδρασαν οι γονείς σας, όταν έμαθαν πια ότι η κόρη τους θα ακολουθήσει τον θεατρικό δρόμο;

Αγχώθηκαν. Μάλιστα, φοβήθηκαν να το πουν στον παππού μου και του είπαν, πως η Νεκταρία πήγε σε μία σχολή για να μάθει να λέει τις ειδήσεις! Ωστόσο, σταδιακά τους έπεισα, μιας και ξεκίνησα να κάνω καλές συνεργασίες

Ήταν πάντοτε το θέατρο η αγάπη σας; Μεγαλώσατε κοντά στο θέατρο; Είχατε κάποια πρότυπα;

Όχι, ούτε καλλιτεχνικές καταβολές υπήρξαν. Χωρίς καλά-καλά να ξέρω τι ακριβώς είναι το θέατρο, ήθελα να παίξω σε αυτό. Δεν ήταν ούτε και οι ηθοποιοί στην τηλεόραση που με έκαναν να αγαπήσω το σανίδι. Ήταν μία άλλη βαθύτερη ανάγκη μου. Θυμάμαι μικρή που έπρεπε τα μεσημέρια να κοιμάμαι σε έναν χώρο, που εκεί βρίσκονταν η ασπρόμαυρή μας τηλεόραση. Ωστόσο, εγώ δεν κοιμόμουν και θυμάμαι τον εαυτό μου με ένα ροζ κουβερτάκι και χρησιμοποιώντας την ασπρόμαυρη τηλεόραση ως καθρέπτη, έκανα διάφορες κινήσεις με τα χέρια μου και παρακολουθούσα τις πτυχώσεις, που έκανε το ύφασμα. Επίσης, θυμάμαι στην 1η γυμνασίου, να μπαίνει στην αίθουσα μία πανέμορφη καθηγήτρια με απίστευτο παράστημα, που μοσχοβολούσε πούδρα. Η γυναίκα, άρχισε να περπατάει ανάμεσα στα θρανία, να ανοίγει την Οδύσσεια και να μας διαβάζει με τρόπο θεατρικό τα κείμενα και με τα τακούνια της να κάνουν ήχο, σαν από κάποιο κρουστό, με θυμάμαι να μουδιάζω ολόκληρη. Εκεί είπα «αυτό θέλω να κάνω», που δεν ήταν όμως η εκπαίδευση, αλλά η απαγγελία, η υποκριτική, η ανάγνωση σπουδαίων κειμένων.

Η πρώτη σας δουλεία, τα «Ελευσίνια μυστήρια», ήταν στη Νέα Υόρκη Πως βρεθήκατε εκεί;

Πέρασα από οντισιόν. Ήταν μία παράσταση που πραγματοποιήθηκε το 1999 στο Music Academy of Brooklyn.  Έκαναν 7 οντισιόν για να βρουν την ελληνική ομάδα. Ήταν μια παράσταση στην οποία βρίσκονταν καλλιτέχνες από ολόκληρο τον κόσμο. Για παράδειγμα, την Περσεφόνη ενσάρκωσε μία φλαμένγκο χορεύτρια από την Ισπανία, η Λόλα Γκρέκο ή ο Άδης, ήταν ένας Γερμανός ηθοποιός. Μάλιστα, υπήρχε μέσα ακόμα και κινέζικη όπερα. Ήταν ένα πολυπολιτισμικό θέατρο, μία παράσταση που ήθελε να ενώσει όλους τους πολιτισμούς.

Ύστερα από αυτή την παράσταση, γιατί δεν παραμείνατε στη Νέα Υόρκη;

Αυτό είναι άτι που μετανιώνω. Θα ήθελα να παραμείνω και να εξελίξω τις σπουδές μου, όμως βάλλομαι από το σύνδρομο του καλού παιδιού και αυτό έχει πάντα τίμημα. Επέστρεψα για τους δικούς μου και την οικογένεια μου.

Παρά τη δυναμική παρουσία στο θέατρο, για πολλά χρόνια δεν σας βλέπαμε στη μικρή οθόνη. Ήταν συνειδητή η επιλογή; 

Στην πρώτη μου επαφή με την τηλεόραση, κάτι δεν μου πήγε πάρα πολύ καλά, κάτι δεν μου ταίριαξε. Η αλήθεια είναι ότι δεν πέρασα και πολύ όμορφα. Η τηλεόραση, απαιτεί τρομερές ταχύτητες που εκείνη τη στιγμή δεν μου πήγαιναν. Ακόμα αντιμετώπισα αυτό το μέσο με πάρα πολύ άγχος και πολύ σύντομα αποφάσισα, ότι δεν μου ταιριάζει. Έβαλα την ταμπέλα  στον εαυτό μου, πως είμαι θεατρική ηθοποιός και δεν την κυνήγησα ξανά. 

Βάλατε ταμπέλα στον εαυτό σας… Ήταν τελικά η σωστή επιλογή; Πιστεύετε, υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός θεατρικών και εμπορικών ηθοποιών;

Είναι όλα ένα ψέμα. Είναι του μυαλού μας ροκανίδια. Είναι οι ταμπέλες που κακώς βάζουμε στον εαυτό μας και άδικα μας περιορίζουν.

Τι άλλαξε από αυτή την ταμπέλα, μέχρι και τη σημερινή παρουσία σας μέσα από τη συχνότητα του ALPHA;

Να ναι καλά η καραντίνα, που ήρθε και τελικά ακύρωσε όλα όσα είχα σχεδιάσει. Κοίταξα πάρα πολύ, κυριολεκτικά, το ταβάνι, μπήκα σε έναν δικό μου εσωτερικό διάλογο, ξεκίνησα να σπουδάζω κάτι τελείως διαφορετικό, για να εξελίξω τις σπουδές μου και ανάμεσα σε όλες τις σκέψεις μου, είπα πως θα ήθελα πολύ να είμαι σε μία καλή σειρά, μιας και το μόνο πράγμα που δεν είχε σταματήσει ήταν τα τηλεοπτικά γυρίσματα. Επίσης, το χρωστάμε στην Μιράντα Ρωσταντή, τόσοι ηθοποιοί του θέατρου που μπήκαμε στην τηλεόραση. Είναι ένας άνθρωπος, που έδωσε βήμα και χώρο σε εμάς. Γενικά, πιστεύω ότι όλοι οι ηθοποιοί χρωστάμε στις «Άγριες Μέλισσες», είτε παίξαμε σε αυτή τη σειρά, είτε όχι. Βοήθησε στο να γίνουν σήριαλ και να ασχοληθούν ξανά τα κανάλια με τη μυθοπλασία.

Όταν μάθατε για τη νέα σειρά του ALPHA τον «Σασμό», ήταν γνώριμη η λέξη; Σκεφτήκατε πως εκεί, θα γίνονταν πραγματικά κάτι πολύ ωραίο;

Η αλήθεια είναι, ότι πολύ πριν μάθω για τη σειρά, είχα ακούσει κάτι στην επικαιρότητα, το οποίο με τάραξε. Είχε να κάνει με μία βεντέτα. Τότε σκέφτηκα, να κάνω μία έρευνα γύρω από τις βεντέτες στην Κρήτη και άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία. Ξεκίνησε λοιπόν να αναπτύσσεται στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω μία μικρή τραγωδία γύρω από τη βεντέτα και τον σασμό. Είχα λοιπόν στο μυαλό μου να κάνω μία παράσταση, που θα ονομάζεται «Σασμός». Μάλιστα είχα βρει και εγκληματολόγο, για να κάνει έρευνα. Αυτό το μοιράστηκα με έναν φίλο μου, ο οποίος με οδήγησε στο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη «Σασμός» και αφού προμηθεύτηκα το βιβλίο, ενημερώθηκα, πως θα γινόταν σειρά στον Alpha, βασισμένη στο μυθιστόρημά του Σπύρου Πετρουλάκη. Επομένως,  άρχισα να αποχαιρετώ τη συγκεκριμένη ιδέα, τουλάχιστον για κάποια χρόνια, και ευχόμουν να βρεθώ στη συγκεκριμένη σειρά. 

Πως ήρθε σε εσάς η πρόταση για τη σειρά;

H Μιράντα Ρωσταντή μαζί με τον σκηνοθέτη της σειράς τον Κώστα Κωστόπουλο, με κάλεσαν, να συζητήσουμε για έναν ρόλο. Έκανα λοιπόν το κάστινγκ και από εκεί και έπειτα δεν είχα νέα τους και όπως καταλαβαίνεις περίμενα σε ανάμενα κάρβουνα. Όμως, μάλλον μου το φυλούσαν για έκπληξη μιας και ήμουν από τους τελευταίους ρόλους που έκλεισαν.

Ήταν ο ρόλος της «Σοφίας» αυτός τον οποίο ονειρευόσασταν εξαρχής;

Η αλήθεια είναι πως όχι. Εγώ σε αυτό το κάστινγκ είχα πάει με ένα μαύρο μαντήλι, διότι νόμιζα πως θα κάνω κάποιο δραματικό ρόλο, μία γυναίκα που πενθεί. Όταν μου δόθηκε η «Σοφία», μία αστή δηλαδή, στην αρχή μου κακοφάνηκε, όμως στην πορεία αγάπησα το συγκεκριμένο ρόλο πάρα πολύ. 

Τι σας κέρδισε στο «Σασμό»;

Αρχικά με είχε κερδίσει το βιβλίο. Όταν όμως έμαθα τους συντελεστές και τους φοβερούς ηθοποιούς, μαγεύτηκα. Όταν έμαθα, ότι θα είναι ο Δημήτρης Ήμελλος, η Μαρία Πρωτόπαπα, ο Ορφέας Αυγουστίδης, η Μαρία Τζομπανάκη και όλοι οι άλλοι σπουδαίοι και εκλεκτοί συνάδελφοι, είπα αμέσως πως «πάμε για κάτι πάρα πολύ καλό».

Είχατε συνεργαστεί στο παρελθόν με κάποιους από τους συναδέλφους σας από τον «Σασμό»;

Με τον Δημήτρη Λάλο, είχαμε συνεργαστεί σε μία ταινία μικρού μήκους του Νικόλα Κολοβού. Επίσης, έχω συνεργαστεί με την Μαρία Τζομπανάκη στις «Μάγισσες της Σμύρνης», με τον Στάθη Μαντζώρο παίζαμε στο «Τρίτο Στεφάνι», με την Μαρία Πρωτόπαπα βρισκόμασταν κατά το παρελθόν στο ίδιο θέατρο σε διαφορετικές παραστάσεις και με τον Δημήτρη Ήμελλο είχαμε διδάξει στην ίδια θεατρική σχολή, όπως επίσης βρισκόμασταν μαζί και σε κάποια σεμινάρια, στα οποία ο Δημήτρης μετέφραζε από τα ρωσικά, μιας και γνωρίζει τη γλώσσα πολύ καλά.

Στη σειρά βρισκόμαστε στο σημείο, που η Σοφία τα έχει κάνει μαντάρα. Εξαρχής την είχαμε δει να κατηγορεί την κόρη της, που ερωτεύτηκε τον λάθος άνδρα, όμως πέφτει και εκείνη στην ίδια παγίδα. Πως το δικαιολογείτε; 

Ανταλλάξαμε ρόλους. Θα δούμε ότι η «Στέλλα» μου κάνει η μαμά, με μαλώνει και με στήνει στον τοίχο. Πολύ συχνά βλέπουμε το σωστό και το λάθος στους άλλους, όμως δεν αναγνωρίζουμε τα δικά μας λάθη και τις δικές μας ελλείψεις. Η «Σοφία» έχει παντρευτεί έναν άντρα, ο οποίος είναι αρκετά μεγαλύτερος σε ηλικία και είναι πολλά χρόνια μαζί του. Το ζευγάρι έχει πέσει σε μία ρουτίνα και ζουν τη «Μέρα της Μαρμότας», κάθε μέρα δηλαδή, είναι μία ίδια μέρα. Κινούνται σαν έντομα γύρω από την κόρη τους. Όταν δύο άνθρωποι λοιπόν, δεν δουλεύουν για τη σχέση και τον γάμο τους, αλλά τα αφήνουν όλα στον αυτόματο, κάποια στιγμή επέρχεται μία τέτοια φθορά. Η απιστία είναι ένα ξέσπασμα της «Σοφίας» απέναντι στην επανάληψη και τη ρουτίνα.

Θα γνωρίσουμε το 3ο πρόσωπο;

Ναι!

Ο γάμος θα σωθεί;

Θα υπάρξουν κλυδωνισμοί, όμως έχω την αίσθηση, ότι οι σεναριογράφοι, πάνε την κατάσταση για να σωθεί το ζευγάρι.

Η κόρη θα παίξει κεντρικό ρόλο σε όλο αυτό; 

Με τις τοποθετήσεις και τις ερωτήσεις της, θα κάνει τη «Σοφία» να τα σκεφτεί όλα. Ακόμα και η αξιοπρεπής στάση του άντρα της, θα τη βάλει σε σοβαρές σκέψεις, θα την ταρακουνήσει και θα την κάνει να επιστρέψει στο παρελθόν και να σκεφτεί τους λόγους που τον αγάπησε.

Η Κρήτη πρωταγωνιστεί φέτος στη ζωή σας, μέσα από τον ρόλο σας, με τι τρόπο υπάρχει στο παρελθόν σας; Υπάρχουν στοιχεία μέσα από τη σειρά που σας θυμίζουν τα δικά σας χρόνια;

Φυσικά υπάρχουν, παρόλο που μεγάλωσα στην πόλη των Χανίων. Ωστόσο η αυστηρότητα των γονιών, είναι κάτι κοινό. Ο πατέρας μου υπήρξε πολύ πιο αυστηρός, από τον «Παντελή», για παράδειγμα. Θυμάμαι, πως ενδιαφέρονταν πάρα πολύ για το τι θα πει ο κόσμος και η κοινωνία. Ακόμα, η σειρά μου ξύπνησε τις παιδικές μνήμες, τις στιγμές που πήγαινα στο χωριό, για να επισκεφτώ τον παππού και τη γιαγιά.

Πως σας αντιμετωπίζει ο κόσμος στην Κρήτη μιας και βρίσκεστε συχνά στο νησί για τα γυρίσματα;

Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, είπε κάτι πάρα πολύ σωστό «Νοιώθω σαν τον Σάκη Ρουβά, όταν κατεβαίνω στην Κρήτη». Είναι τέτοια η αγάπη και τέτοια η ζεστασιά που παίρνουμε, που είναι πραγματικά συγκινητικό.

Τι σας λένε στον δρόμο οι θαυμαστές;

Φοβερά πράγματα πραγματικά. Τώρα πρόσφατα, μου είπαν «Είστε η μαμά, που θα ήθελα να έχω» και «Μακάρι να είχατε λίγο χρόνο να σας πω ένα θέμα μου» και άλλα. 

Έχετε βιώσει κρητικές βεντέτες και Σασμό, κατά το παρελθόν;

Δυστυχώς ναι. Πρόκειται για μία ιστορία που έχει να κάνει με συγγενείς της μητέρας μου και πιο συγκεκριμένα, με έναν θείο της. Ήταν μία ιστορία που σημάδεψε τη μητέρα μου στην παιδική της ηλικία. Ο θείος της, αγαπούσε ένα κορίτσι και το έκλεψε. Η κοπέλα ωστόσο δεν ήθελε σχέση με τον θείο μου και βρήκε τρόπο να φύγει, χωρίς βέβαια εκείνος να την έχει ατιμάσει. Οι συγγενείς της κοπέλας συνάντησαν τον θείο μου στο καφενείο, ξεκίνησαν να παίζουν χαρτιά, τον προκαλούσαν συνεχώς και βρίσκοντας ψευδή αφορμή το ότι έπαιζε άτιμα, τον μαχαίρωσαν στην κοιλιά. Βγαίνοντας λοιπόν η μητέρα μου από το σπίτι της, αντίκρισε τον θείο της, να τον έχουν ξεκοιλιάσει στην κυριολεξία και να ξεψυχά κρατώντας τα όργανά του στα χέρια. Για πολλά χρόνια η μαμά μου ζούσε με τον φόβο της άλλης οικογένειας. Ευτυχώς, οι απόγονοι και οι νεότεροι άνθρωποι, άφησαν τις έχθρες στο παρελθόν. Επιπλέον, υπήρχε και ένας άλλος θείος μου, ο αδελφός του παππού μου, ο οποίος πήγαινε επίσκεψη σε ένα σπίτι με βεντέτα, λόγω της κοπέλας του. Μάλιστα, από αφηγήσεις μου έχουν πει, πως τον προειδοποιούσαν να μην πηγαίνει σε εκείνο το σπίτι, υπό τον φόβο κάποιας επίθεσης. Έριξαν λοιπόν χειροβομβίδα σε εκείνο το σπίτι και σκοτώθηκε ο θείος μου άδικα, ενώ η βεντέτα αφορούσε στον ιδιοκτήτη του σπιτιού. Λόγω αυτού του μοιραίου λάθους και αυτή η βεντέτα έληξε και ολόκληρη η οικογένειά τους έφυγε από την Κρήτη και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.

Τα παιδιά σας, πως αντιμετωπίζουν, το ότι η μαμά είναι πια στην τηλεόραση;

Χαίρονται πολύ! Με βλέπουν στην τηλεόραση, μου ζητάνε συνέχεια σπόιλερ, μιας και ζητούν και οι συμμαθητές τους να μάθουν τι θα συμβεί παρακάτω. Επίσης, μου ασκούν κριτική: «Ωραία τα μαλλιά σου», «Καλά έπαιξες», «Αυτό, μπορούσες να το κάνεις καλύτερα».                   

Εσείς είστε αυστηρή κριτής του εαυτού σας;

Είμαι πολύ αυστηρή! Πέρασε μία χρονιά ιδιαίτερα πιεσμένη και απαιτητική με δύο παραστάσεις και μία σκηνοθεσία και συχνά νοιώθω, ότι δεν βγαίνει στο γυαλί ο πιο ξεκούραστος εαυτός μου.

Η μαγεία του θεάτρου, έζησε και σκοτεινές στιγμές με τις υποθέσεις του MeToo, θα ήθελα το σχόλιο σας. Πως σας βρήκαν οι απανωτές βόμβες που έσκασαν;

Κάποια πράγματα τα γνώριζα και κάποια άλλα τα είχα ακούσει. Το τέρας δεν είναι πάντα τέρας, πιθανώς να έχει υπάρξει και κύριος σε μία δουλειά, επειδή μπορεί να είχε στρέψει το βλέμμα του κάπου αλλού. Θεωρώ, ότι η πανδημία και η καραντίνα βοήθησε όλο αυτό το κίνημα. Οι ηθοποιοί ήρθαν αντιμέτωποι με τους δαίμονές τους, με τις αγωνίες και τα τραύματά τους. Δυστυχώς, θεωρώ ότι ο χώρος δύσκολα καθαρίζει, όμως αυτά τα τέρατα εύχομαι να φοβηθούν και να λουφάξουν.

Πέρα από την άνθιση της μυθοπλασίας τα τελευταία 2 χρόνια, έχουν ανθίσει και τα reality. Πως κρίνετε αυτά τα τηλεοπτικά προϊόντα και τη συμμετοχή πολλών συναδέλφων ηθοποιών σε αυτά;

Θεωρώ ότι δεν τα χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε άλλα πράγματα. Δεν θέλω όμως να τα κρίνω, ούτε αυτά τα προϊόντα, ούτε και τους ανθρώπους. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια από αυτά τα προγράμματα που δεν μπορώ να πω, πως δεν τα θεωρώ παντελώς ακατάλληλα και σκουπίδια. 

Σκηνοθετήσατε για πρώτη φορά το έργο «Dalida, τραγουδώντας μέχρι το τέλος», πως πήρατε την απόφαση να μπλέξετε και με τη σκηνοθεσία;

Η φίλη μου η Εύα Κοτανίδη, επέμεινε. Μου είπε, πως ζητά την γυναικεία μου ματιά στην παράσταση, πως θέλει να τη σκηνοθετήσω και τελικά είμαι πολύ περήφανη για αυτή τη δουλειά.

 Π

Η ομάδα του PDSM Athens δίνει γροθιά στην ομοφοβία.

Την Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας «17-05-21», η ομάδα του Βαγγέλη Νάκη έδωσε το δικό της μήνυμα. Δεκάδες Influencers, από την ομάδα του PSDM Athens, γνωστοί για την κοινωνική τους δράση και για τις καμπάνιες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έδωσαν το παρόν με μια δυναμική και “προκλητική” φωτογράφιση. Δύο δυναμικές Influencers η Χρύσα Γκούγκου και η Andie Alisson, έδωσαν ένα φιλί – γροθιά στην ομοφοβία.

 

 
 
 
 
 
View this post on Instagram
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Apost shared by PSDM™️ ATHENS (@psdmathens)

Στις εικόνες κυριαρχούν η “αγάπη” και ο “έρωτας” ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού, που αποτυπώνονται μέσα από τα μάτια του φωτογράφου Παναγιώτη Γιαννακόπουλου. Οι εικόνες αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συγκεντρώνοντας χιλιάδες υποστηρίχτηκα σχόλια για τα δεδομένα της “μικρής” Ελλάδας.

Με ένα θεματικό T-Shirt «LOVE IS LOVE» στα χρώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, η Owl Clothes ένα νεανικό street brand με ρίζες και γεύσεις από την Θεσσαλονίκη και οι PSDM ATHENS, ένωσαν τις δυνάμεις τους και έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα τονίζοντας, πως η αγάπη και η ισότητα, είναι ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο δημιουργός της ομάδας Βαγγέλης Νάκης τόνισε «Ο στόχος μας είναι να ευαισθητοποιήσουμε την νέα γενιά και να τους κάνουμε να αποδεχτούν το διαφορετικό, όχι μόνο στην σεξουαλικότητα αλλά και στο χρώμα, την σημαία, την εξωτερική εμφάνιση κ.ο.κ. Η χώρα μας είναι μικρή, αλλά οι στόχοι μας μεγάλοι»

Μέσα από μία αλυσίδα συμβάντων που παρελαύνουν αβίαστα στο λογαριασμό του, ο Βαγγέλης αποφάσισε ότι πρέπει να παρατηρήσει την κοινωνία, τον κόσμο γύρω του και να μιλήσει για εκείνα τα οποία είτε μας προβληματίζουν, είτε τα αγνοούμε. Τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, ένας νέος στηρίζει με τον πιο δημιουργικό τρόπο, όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε. Όταν ένας 22χρονος κατορθώνει να εκφράσει το ψυχικό και κοινωνικό κλίμα μιας περιόδου, όταν κατορθώνει να κινήσει ομάδες και σύνολα υπενθυμίζοντας, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για έναν δημιουργό, που προσπαθεί με γνησιότητα και αλήθεια ζωής να αναπαραστήσει όλα όσα βασανίζουν την εποχή μας.

Η ομάδα του PSDM Athens: https://psdm.gr

Η εταιρία ρουχισμού OWL CLOTHES: https://www.owlclothes.com

Αφοί Τσαχουρίδη: «Έχουμε παίξει μουσική για τον David Beckham»

Δύο αδέλφια, δύο παράλληλες πορείες, δυο σπουδαίοι μουσικοί, ξεκίνησαν από τη Βέροια, κατέληξαν στο Λονδίνο, και κρατούν πλέον στα χέρια τους διακρίσεις, βραβεύσεις και συνεργασίες με σπουδαία ονόματα του καλλιτεχνικού και όχι μόνο χώρου. Το μοναδικό πάθος τους και η αγάπη για τη μουσική, τους έκανε να καθιερώσουν την ποντιακή λύρα, σε ένα όργανο με δυνατότητες, που ξεπερνούν τη μουσική φαντασία. Κατάφεραν να αγκαλιάσουν ταυτόχρονα τον Verdi με τον Χατζιδάκι, τον Puccini με τον Θεοδωράκη και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη.

Ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης γεννήθηκε το 1980 και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το πρώτο πανελλήνιο βραβείο ερμηνείας παραδοσιακής μουσικής. Αποσπώντας υποτροφία από την Ιερά Μητρόπολη Βεροίας σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Goldsmiths, όπου ήδη βρίσκονταν ο αδελφός του Ματθαίος Τσαχουρίδης, ενώ τελείωσε με άριστα τη διδακτορική του διατριβή, ως υπότροφος του ιδρύματος Michael Marks Charitable Trust.

To 2004 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Μίμη Πλέσσα στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Τα παιδιά της Νιόβης». Ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας τόνισε για τους αδελφούς «Υπάρχουν δύο ειδών παιδιά θαύματα, αυτά που ήταν και παρέμειναν απλά ένα παιδικό όνειρο και αυτά που συνεχίζουν το όνειρο με παιδικό ενθουσιασμό, μεγαλουργώντας με μουσικά πλέον θαύματα.  Αυτά είναι τα Τσαχουρίδια μου». Ακολούθησαν τα ορατόρια «Κοσμάς ο Αιτωλός» και «Απόστολος Παύλος», καθώς και η μουσική μονογραφία «Άγιες Μνήμες». Έναν χρόνο αργότερα, ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης βραβεύτηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα του Λονδίνου, ως «Ο πιο υποσχόμενος νέος, Έλληνας καλλιτέχνης του Λονδίνου».

Λίγα χρόνια αργότερα, ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή και σολίστα στο 21ο Διεθνές Βυζαντινό Συνέδριο του Λονδίνου, με πατρόνα τον Πρίγκιπα Κάρολο.KAROLOS AGGLIAS - TΑπό το 2008 μέχρι και σήμερα ο κόσμος γνωρίζει τις παραστάσεις των δύο αδελφών, «Ψυχή και Σώμα», που τους επιτρέπουν να γεφυρώνουν μουσικά την Ανατολή και την Δύση.  Στα χρόνια της μουσικής τους πορείας, έχουν συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Cat Stevens, η Natasha Atlas, και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, την Μαρινέλλα και πολλούς άλλους. Τα δύο αδέλφια έχουν περάσει από το ανάκτορο του Κρεμλίνου, μέχρι και το παλάτι του Buckingham, ταξιδεύοντας -μέσα από τη φωνή του Κωνσταντίνου και την ποντιακή λύρα του Ματθαίου- στα κέντρα πολιτισμού του δυτικού κόσμου και της μέσης Ανατολής.

Σήμερα, ζουν στην Ελλάδα και ακολουθούν το δικό τους μουσικό ταξίδι που τους επιβάλλει πάνω από 20 ταξίδια ετησίως ανά τον κόσμο. Ο Κωνσταντίνος από το 2010 διδάσκει ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας της Ελλάδος, μεταφέροντας τις μουσικές γνώσεις και την τέχνη του, στις νέες γενιές.

Πρόκειται για ένα σπάνιο δίδυμο, για δύο αδελφούς που καταφέρνουν να έχουν αυτή τη μουσική ευελιξία να παίζουν διάφορα μουσικά είδη και να παραμένουν Έλληνες, τιμώντας την ελληνική μουσική και παράδοση. Μέσα από την δική τους ελληνική ματιά, καταφέρνουν να αγκαλιάσουν μαγικά ένα παγκόσμιο ρεπερτόριο.

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με τον Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη)

Είστε δύο αδέρφια με παράλληλη πορεία, τόσο στη ζωή, όσο και στην τέχνη. Πόσο σημαντική είναι η σχέση μεταξύ σας;

Είναι πολύ σημαντική η σχέση μας, πιστεύω ότι είναι στην κυριολεξία το άλφα και το ωμέγα. Το «Ψυχή και Σώμα», ως μουσική οντότητα των  δύο αδελφών Τσαχουρίδη, αιχμαλωτίζεται ως μία ανθρώπινη σχέση. Είναι μία σχέση δύο αδελφών που μεγαλώσανε μαζί, έκαναν παράλληλους μουσικούς βίους και σπουδές. Επομένως αυτό το δέσιμο, θα μας ακολουθεί για πάντα. Σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μουσικής μας πορευόμαστε μαζί, όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι ο καθένας μας δεν ασχολείται ξεχωριστά και με άλλα πράγματα.

Πότε καταλάβατε και οι δύο ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την παραδοσιακή  μουσική;

Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Μεγαλώσαμε σε μία μουσική οικογένεια, όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής. Πάντα παίζαμε και ακούγαμε μουσική στο σπίτι, μέχρι που ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε σοβαρά και ακαδημαϊκά με το αντικείμενο. Θέλαμε να αποκτήσουμε την κατάλληλη τεχνογνωσία που θα μας επέτρεπε να προχωρήσουμε.

Επηρεάσατε ο ένας τον άλλον; Αποτέλεσε ο ένας, κίνητρο για τον άλλον;

Πολύ! Εγώ τον τραβάω προς τη Δύση και εκείνος με τραβά προς την Ανατολή. Δημιουργούμε μαζί το δικό μας ψυχικό σταυροδρόμι.

Παρόλο που οι γονείς σας δεν είχαν κάποια επαγγελματική σχέση με τη μουσική, πως γεννήθηκε ο «έρωτας» σας για τη μουσική;

Οι γονείς μας δεν είχαν κάποια σχέση με τη μουσική, σε ότι έχει να κάνει με το εκτελεστικό κομμάτι, όμως ο μπαμπάς μου και ο παππούς μου, έπαιζαν  λύρα, όπως επίσης και ολόκληρο το σόι μου, είναι εκπληκτικοί τραγουδιστές.

Είναι αλήθεια ότι όταν σας ρωτούσαν ως παιδάκια, τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε, λέγατε ο ένας γυναικολόγος και ο άλλος γιατρός;

Ναι, τότε βέβαια ήμασταν σε πολύ μικρή ηλικία. Ο βαθύς έρωτας για τη μουσική όμως, μας οδήγησε σε άλλα μονοπάτια. Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου, χωρίς τη μουσική.

Έχετε εικόνες από τα παιδικά σας χρόνια;

Φυσικά, θυμάμαι μουσική και πολλή αγάπη μέσα στο σπίτι μας. Είμαστε μία δεμένη ποντιακή οικογένεια. Μεγαλώσαμε σε μία προσφυγική γειτονιά στη Βέροια, όπου όλες οι γιαγιάδες μιλούσαν μονίμως ποντιακά. Από εκεί και πέρα, τα παιδικά μου χρόνιά είναι συνώνυμα της ξεγνοιασιάς. Μεγαλώσαμε πολύ όμορφα τον καιρό, που δεν είχαμε κλειδωμένες τις πόρτες.

Ξέρετε να παίζετε λύρα ή είστε μόνο ερμηνευτής;

Ξέρω πολύ λίγα πράγματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι να τραγουδάω. Το τραγούδι και η φωνή ήταν το μουσικό όργανο, που με άφηνε να εκφράσω όλα μου τα συναισθήματα. Όταν πήγα στο Λονδίνο και έκανα όπερα για σχεδόν 10 χρόνια, ανακάλυψα μία ακόμη μεγάλη μου αγάπη, την ιταλική όπερα. Μάλιστα, αφιέρωσα πέντε χρόνια από τις σπουδές μου στην παραγωγή της φωνής, στο πως και γιατί τραγουδάει ο Έλληνας τραγουδιστής, διότι η γλώσσα και το τραγούδι είναι πάρα πολύ στενά δεμένα.

Ποιος μύησε τον αδελφό σας Ματθαίο, στην ποντιακή λύρα;

Ο παππούς ήταν ο πρώτος μύστης, αλλά και ο θείος μας Παναγιώτης Τσαχουρίδης δίδαξε στον αδελφό μου, πολλά από τα μυστικά της ποντιακής μουσικής.

«Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά»

Πως ξεκινούν τα δύο αγόρια από τη Βέροια, φτάνουν μέχρι το Λονδίνο και καταλήγουν με σπουδαίες σπουδές, διακρίσεις και βραβεύσεις;

Το πρώτο έναυσμα, μας δόθηκε όταν διαγωνιστήκαμε στους πρώτους πανελλήνιους μαθητικούς μουσικούς διαγωνισμούς το 1996. Δεν θα ξεχάσω, πως διαγωνιστήκαμε ανάμεσα σε 6,5 χιλιάδες παιδιά και βγήκαμε πρώτοι, τότε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αυτό το βραβείο, ενέπνευσε τον Μητροπολίτη Βεροίας και μας παραχώρησε μία υποτροφία, με την οποία πρώτα έφυγε ο Ματθαίος στο Λονδίνο για περεταίρω σπουδές πάνω στη μουσική. Μετά από περίπου δύο χρόνια έφυγα και εγώ. Με πολλή και ατελείωτη δουλειά ήρθε και μία δεύτερη υποτροφία, από ένα αγγλικό ίδρυμα, το «Michael Marks Charitable Trust», που αναγνώρισε την αγάπη μας για τη μουσική και μας παραχώρησε την υποτροφία για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας σε επίπεδο διδακτορικού πλέον.

Πως ήταν τα πράγματα στην Αγγλία. Είχατε κάποιον να σας βοηθάει και να σας στηρίζει;

Στην Αγγλία δεν είχαμε καμία στήριξη, πήραμε τη ζωή στα χέρια μας. Πέραν της υποτροφίας που κάλυπτε τα δίδακτρα, βρισκόμασταν σε μία από τις πιο ακριβές πόλεις. Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά και είπαμε πως θα γυρνούσαμε πίσω, όμως πάντα κάτι συνέβαινε και ο Θεός δεν μας άφηνε. Καταφέραμε να τελειώσουμε τις σπουδές μας με άριστα και έπειτα επιστρέψαμε στην Ελλάδα

Ισχύει ότι εργαστήκατε, ως ξεναγός στο Λονδίνο;

Ναι, η ξενάγηση ήταν ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι και κατ΄ επέκταση ένας τρόπος για να βιοποριστώ. Έκανα ξεναγήσεις σε ελληνόφωνα γκρουπ, μιας και ξέρω το κέντρο του Λονδίνου, πάρα πολύ καλά, σε σημείο που το ξεναγούσα ιστορικά.

Πως προέκυψε αυτή η αγάπη για την ιστορία και τις ξένες γλώσσες, σε σημείο που να μπορείτε να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες μίας ξενάγησης;

Πάντα είχα μία αγάπη για τη γεωγραφία και πάντοτε μου άρεσε, όταν θα πάω σε έναν ξένο τόπο να τον περπατήσω, να τον γνωρίσω σπιθαμή προς σπιθαμή. Επομένως, μου φάνηκε πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον, το να ασχοληθώ με την ξενάγηση.

Θα μπορούσατε να εκτελέσετε και χρέη ξεναγού, σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη;

Όχι, παρόλο που έχω πάει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, από τη Μόσχα μέχρι τη Λισαβόνα, δεν νομίζω ότι αγάπησα άλλη πόλη τόσο πολύ, όσο το Λονδίνο.

«Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία»

Έχετε ένα πολύ ιδιαίτερο εύρος φωνής και μια πολυμορφία. Ερμηνεύετε από κλασική μουσική, μέχρι παραδοσιακά τραγούδια, βυζαντινά, ακόμα και λαϊκά. Αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, είναι ταλέντο, είναι άγνωστα τοπία που θέλατε να ανακαλύψετε, ή μήπως ένας συνδυασμός;

Ο συνδυασμός και των τριών, δημιουργεί το κράμα της απάντησης μου. Προφανώς, όλο αυτό θεμελιώνεται από το πάθος και την αγάπη προς τη μουσική. Στην δική μου περίπτωση, βοηθά πολύ η τεχνογνωσία που απέκτησα στο Λονδίνο. Αυτή, μου επιτρέπει να μετακινούμαι από το ένα είδος στο άλλο ελεύθερα. Φυσικά, όλα αυτά απαιτούν χρόνια εξάσκηση, δεν είναι κάτι απλό.  Πολλές φορές «έβαλα κάμερα» στο λαρύγγι μου και στα λαρύγγια άλλων τραγουδιστών, για να δω πως λειτουργεί αυτό το φαινόμενο που λέγεται ανθρώπινη φωνή.

Τι πιστεύετε ότι φταίει και πολλές φορές, βλέπουμε άλλους τραγουδιστές να μετακινούνται ανάμεσα στα διαφορετικά είδη και να μην έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Λείπει η έρευνα, η μελέτη και η ακαδημαϊκή υπόσταση στον κλάδο μας. Πολλοί άνθρωποι, επειδή η φωνή βρίσκεται μέσα στο στόμα μας, θεωρούν ότι δεν χρήζει ακαδημαϊκής γνώσης. Αυτό είναι λάθος! Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία. Είναι αποδεδειγμένο, ότι η κακή χρήση του οργάνου, φέρνει τον βιασμό του και το τέλος μιας καριέρας.

«Παντρεύουμε όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη»

Ξεκινήσατε ως δίδυμο με τις παραστάσεις «Ψυχή Και Σώμα». Πως προέκυψε αυτή η ιδέα και ποια είναι η ιδιαιτερότητα των παραστάσεων»;

Το «Ψυχή και Σώμα» σαν οντότητα ξεκίνησε, όταν υπερασπιζόμουν τη διατριβή μου στο διδακτορικό και έκανα το τελικό μου κονσέρτο, το οποίο ονόμασα «Ψυχή και Σώμα», ακριβώς επειδή η ψυχή δεν κάνει χωρίς το σώμα και το σώμα χωρίς την ψυχή, όπως και τα δύο αδέλφια. Η ιδιαιτερότητα έγκειται, στο ότι κανείς δεν περιμένει πως μία φωνή και μια ποντιακή λύρα, μπορούν να αγκαλιάσουν τόσα μουσικά είδη. Είμαστε οι μοναδικοί που καταφέρνουμε να αγγίξουμε αυτό το είδος μουσικής στα Βαλκάνια.

Σε ποιες χώρες πλην της Ελλάδος έχετε ταξιδέψει με την παράσταση «Ψυχή Και Σώμα»;

Έχουμε ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μία παράσταση που κάθε χρόνο ανανεώνεται, ακολουθεί όμως πάντοτε μία γραμμή που παντρεύει όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα που δεν συναντάται πουθενά αλλού, εκτός από το «Ψυχή και Σώμα».

Έχετε προσεγγίσει μουσικές άλλων λαών, όπως των Αφρικανών ή των Κινέζων;

Δεν έχουμε εντρυφήσει τόσο πολύ στην αφρικανική ή κινέζικη μουσική. Ωστόσο θα μπορούσε να θεωρηθεί έδαφος προς εξερεύνηση. Φυσικά, οι μουσικές που αγαπήσαμε περισσότερο είναι εκείνες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Από την Ελλάδα, μέχρι και το Αφγανιστάν. Ο Ματθαίος συμμετείχε σε αφγανικό συγκρότημα στο Λονδίνο με την ονομασία «Πακτάρ» (σ.σ οι Βάκτριοι – οι Έλληνες του Αφγανιστάν). Βέβαια όμως κατά κύριο λόγο ασχολούμαστε με τη μουσική του Δυτικού πολιτισμού, με την ιταλική όπερα ή ακόμα και την λάτιν μουσική.

Έχετε ταξιδέψει σε πολλές χώρες, σε Ευρώπη, Αμερική, Ανατολή. Πως βλέπουν εκεί την ποντιακή λύρα;

Η αλήθεια είναι ότι ο Δυτικός κόσμος, αλλά και οι άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικές κουλτούρες έχουν ένα προτέρημα, του να σέβονται και να δέχονται το άγνωστο, αυτό που εξαρχής μπορεί να μην κατανοούν. Συνεπώς, έχουν την περιέργεια και την προσοχή να ακούσουν νέα πράγματα. Εμείς πάντα, με τη μουσική μας προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτιστικό διάλογο μεταξύ της ξένης κουλτούρας και της δικής μας, επομένως δημιουργώντας ένα τέτοιο κανάλι επικοινωνίας προσπαθούμε να φέρουμε τον κόσμο κοντά και να τον κάνουμε να αγαπήσει τον ήχο της ποντιακής λύρας, μέσα από τις διασκευές μας.

«Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας»

Πώς είναι πρακτικά να συνεργάζονται επαγγελματικά δύο αδέλφια; Είστε συγκοινωνούντα δοχεία; Ένα βλέμμα, μια ανάσα, μια κίνηση είναι αρκετά για να συνεννοείστε την ώρα που παίζετε μουσική;

Σαφώς! Από τα 14 μας, παίζουμε με μία λύρα και με μία κιθάρα τα βράδια. Όλο αυτό έχει δημιουργήσει μία σπάνια μουσική άνεση. Ένα βλέμμα είναι αρκετό, για να ξέρω τα επόμενα τρία τραγούδια που θα πει ο αδελφός μου και το ίδιο συμβαίνει και αντιστρόφως.

Συζητήσατε ποτέ το ενδεχόμενο να ακολουθήσει ο καθένας σας, μία σόλο πορεία;

Σαφώς, η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει κάτι που να μας σταματήσει. Άλλωστε, ο αδελφός μου ασχολείται καθαρά με το ποντιακό κομμάτι, ενώ εγώ είμαι λίγο Ευρωπόντιος, έχω ξεφύγει από το καθαρά ποντιακό κομμάτι και πειραματίζομαι με άλλα πράγματα.

«Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004. Βρίσκονταν στην Βρετανική Πρεσβεία ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά»

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, με ονόματα και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα. Ποια στιγμή σας ξεχωρίζετε και γιατί;

Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Σίγουρα, αυτές ήταν συνεργασίες που μας σημάδεψαν και που αποδείχθηκαν ένα μεγάλο σχολείο για εμάς. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι όλες οι άλλες συνεργασίες μας δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

Έχετε συναντηθεί και με τον πρίγκιπα Κάρολο της Αγγλίας. Υπάρχει κάποια άλλη σπουδαία συνάντηση σας;

Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004, την περίοδο που ήταν αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας. Τότε εκείνος βρίσκονταν στη Βρετανική Πρεσβεία, ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά.

Τι άλλο να περιμένουμε από σας, τι έχετε στα σκαριά;

Ετοιμάζουμε καινούργιες ηχογραφήσεις και συνεργασίες. Αν όλα πάνε καλά, Θεού θέλοντας και του ξακουστού κορωνοϊού επιτρέποντος, έρχεται μία συνεργασία με την αγαπημένη μας Γλυκερία, αυτό το καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα, ετοιμάζουμε κάποιες πολύ ιδιαίτερες παραστάσεις που έχουν να κάνουν με την παρουσίαση της μουσικής μας σε 3D, εικονικό περιβάλλον. Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, αν κατορθώσουμε και το πετύχουμε θα είμαστε μουσικο-τεχνολογικά στο επίπεδο του Χονκ-Κονγκ, το οποίο βρίσκεται πέντε χρόνια μπροστά από την Ευρώπη. Μιλάμε για ένα ογκοδέστατο πρότζεκτ, με απίστευτη λεπτομέρεια.

Τσερνόμπιλ: 35 χρόνια μετά

«Η γη αυτή δεν ανήκει πια σε κανέναν, την πήρε ο Θεός», λένε μάρτυρες που έζησαν την ιστορική καταστροφή και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη – φάντασμα τους. 35 χρόνια μετά, η φρίκη είναι η ίδια αναίσθητη, σιωπηλή, αθέατη και αόρατη.

Τραγικοί ήρωες της ιστορίας είναι εκείνοι που κάποτε ερωτεύονταν και γεύονταν τη ζωή, εκείνοι που ξαφνικά είδαν το σώμα να λιώνει, είδαν τα κομμάτια των αγαπημένων τους να χάνονται στη γη, είδαν τον τόπο που τους γέννησε να μεταλλάσσεται σε απαγορευμένη ζώνη. Άνθρωποι και οικογένειες της πόλης, που επέζησαν της καταστροφής ή που την γνωρίζουν από τους προγόνους τους, αναζητούν ακόμα και σήμερα ερείσματα για να στηριχτούν, αναζητούν κειμήλια και είδωλα που θα τους θυμίσουν τις ανέμελες στιγμές και τα πρόσωπα που χάθηκαν.

Μετά το ατύχημα η χώρα έχασε 485 χωριά, πολλά εκ των οποίων χώθηκαν βαθιά μέσα στη γη, σβήνοντας την ύπαρξη τους από τον χάρτη. Αξίζει να τονιστεί, ότι η ραδιενέργεια κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στα αίτια θνησιμότητας. Συγκεκριμένα, τη στιγμή της καταστροφής απελευθερώθηκαν  50.000.000 ραδιονουκλίδια στην ατμόσφαιρα, εκ των οποίων το 70% κατακάθισε στη Λευκορωσία, ενώ το υπόλοιπο 30% απλώθηκε στις γύρω περιοχές.  Το αποτέλεσμα του φαινομένου, είναι ο αυξημένος αριθμός των περιπτώσεων καρκίνου, διανοητικής καθυστέρησης, νευρικών – ψυχικών ασθενειών και το ποσοστό γενετικών μεταλλάξεων να μην εκλείπει από την πόλη, ακόμα και μετά από το πέρασμα τόσων χρόνων.

Για όλο τον κόσμο το Τσερνόμπιλ, είναι μία τραγική είδηση, ένα ιστορικό γεγονός, ένα θέμα για τα ΜΜΕ, μία αναζήτηση στους χάρτες για να εντοπίσουμε έναν η μόλυνση μπορεί να μας πλησιάσει, μία πόλη δυσοίωνη και αποκρουστική, είναι μια ιστορία ξεχασμένη από πολλούς. Στην πραγματικότητα όμως, είναι οι άντρες, οι γυναίκες, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, είναι οι πυροσβέστες που χάθηκαν  προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν και να σώσουν τους πληγέντες, είναι όλοι όσοι έσβησαν με την απελευθέρωση της πυρηνικής ενέργειας, είναι εκείνοι που έλιωσαν χωρίς να ρωτηθούν, είναι μελλοθάνατα παιδιά με μοίρα προδιαγεγραμμένη, είναι οι γυναίκες που γέννησαν παραμορφωμένα και νεκρά παιδιά, είναι οι μάνες που δεν τόλμησαν να ξανακάνουν παιδιά, είναι οι γλυκιές ψυχές που χάθηκαν από λευχαιμία, είναι οι νεαρές που αρνήθηκαν την καταγωγή τους μήπως δεν βρουν σύντροφο, είναι τα ξερά κορμιά, είναι οι γονιοί που έθαψαν τα παιδιά τους, είναι οι σύζυγοι που είδαν την σάρκα των αγαπημένων τους να λιώνει, είναι  μία περιοχή απαγορευμένη, μία περιοχή που την έστειλε και μας την πήρε ο Θεός, είναι οι άνθρωποι που αναρωτήθηκαν, γιατί τόσος πόνος; Το Τσερνόμπιλ είναι η μεγαλύτερη καταστροφή του 20ου αιώνα.

Κιόμως, εκεί όπου γεννήθηκε η Κόλαση εκεί οι άνθρωποι συνέχισαν να αγαπούν, να νοσταλγούν και να σκέφτονται ένα μέλλον καλύτερο, έναν κόσμο ομορφότερο για τις επόμενες γενεές της ανθρωπότητας. Μάλλον οι άνθρωποι που έλιωσαν, μας άφησαν μια παρακαταθήκη, μιαν που δεν πρέπει να ξεχάσουμε, τη γνώση της Ιστορίας, τη γνώση ότι ο άνθρωπος μπορεί να δημιουργήσει και ταυτόχρονα μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα, να  μετατρέψει πόλεις ολόκληρες σε μαύρα κουτιά.

Πολλοί είναι εκείνοι που προσπάθησαν να δέσουν τις σκιές της πόλης και να καταλογίσουν ευθύνες σε εκείνους που προκάλεσαν το ολέθριο δυστύχημα. Βαθύτερα, αν αναζητήσουμε τους ενόχους, πιθανώς να κατηγορήσουμε τους εαυτούς μας, μία ματιά στον καθρέπτη, μάταια θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα, πως κανείς άλλος δεν έφταιξε πάρα η ανθρώπινη φύση μας. Ο  κόσμος κλονίστηκε από την αδυναμία της ιστορίας και από την ανημποριά του ανθρώπου να αντιμετωπίσει καταστάσεις και να ελέγξει τον κόσμο.  Το Τσερνόμπιλ είναι το σκοτεινότερο κομμάτι της ιστορίας, είναι η αφήγηση της καταστροφής και του αφανισμού του ανθρώπινου είδους. 35 χρόνια μετά, η γνώση της ιστορίας είναι το ασφαλέστερο μέσο, έτσι ώστε να αποτρέψουμε την επανάληψη της. Αξίζει να σκεφτούμε, τι μας μένει μετά την καταστροφή, η αντίληψή της καταστροφικότητάς μας, η γνώση της ανθρωποφάγου εξέλιξης μας ή το ένστικτο της επιβίωσης; Είναι άραγε φυσικό, να θέλουμε να ξεχάσουμε μία πόλη, πείθοντας τους εαυτούς μας ότι ανήκει στο παρελθόν και αγνοώντας τις συνέπειες της άγνοιάς μας για το μέλλον;

«Η κυβέρνηση έχει πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά»

(Μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Κωνσταντίνο Δανίκα)

Είναι ο τηλεοπτικός «Φανούρης» στην αγαπημένη καθημερινή σειρά του ΑNT1 «Άγριες Μέλισσες». Τον αγαπήσαμε, μπήκε στην καρδιά μας, μέσα από τον ρόλο του και τον λατρέψαμε ως προστάτη των τριών αδελφών, που πρωταγωνιστούν στην πετυχημένη σειρά της Μελίνας Τσαμπάνη.

Ο Κωνσταντίνος Δανίκας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Από την μικρή του ηλικία έζησε κοντά στη μουσική, αφού τη γνώρισε μέσα από τον πατέρα του, γνωστό μαέστρο Νίκο Δανίκα. Ο ίδιος εξομολογείται, πως από την ηλικία των 5 ετών είχε τη χαρά να συνοδεύει τον μπαμπά του στις πρόβες και εκεί ήρθε σε επαφή με τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες. Γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Γιώργο Μαρίνο, τον Σταμάτη Κραουνάκη και άλλες εμβληματικές μορφές του χώρου. Το πέρασμα των χρόνων και η εφηβεία του έδειξαν, πως η μουσική δεν ήταν για εκείνον το μέσο, για να εκφραστεί και έτσι άφησε τις σπουδές του στο πιάνο και επικεντρώθηκε στην αναζήτηση νέων τρόπων έκφρασης. Σταδιακά ανακάλυψε τη γραφή, ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και διηγήματα, αλλά μετά από χρόνια ήρθε αντιμέτωπος και με μία άλλη στροφή στον επαγγελματικό του προσανατολισμό.  «Είχα γράψει άπειρα ποιήματα και διηγήματα και τα πέταξα όλα ξαφνικά. Ένοιωθα ότι ούτε αυτό με εξέφραζε έτσι όπως θα ήθελα». Τελευταίος σταθμός στο τρένο της ζωής του ήταν το θέατρο και εκεί αποβιβάστηκε με επιτυχία. Επέλεξε να μπει στην δραματική σχολή και να εκφράσει όσα τον απασχολούν μέσα από τη μαγεία της υποκριτικής. «Ένοιωσα ότι εκεί είναι ο τόπος μου, το μέρος μου». Την απόφαση του, να ακολουθήσει το θέατρο επηρέασαν ο παππούς του και ο Γιώργος Μαρίνος, καθώς προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια, αφού και ο προπάππους του ήταν ηθοποιός και έκανε παραστάσεις με μπουλούκια.

Το βιογραφικό του σημείωμα περιλαμβάνει πολλές πετυχημένες θεατρικές παραστάσεις και συμμετοχές σε μεγάλες παραγωγές. Έχει παίξει στις ταινίες «Νήσος 1+2», «Πίσω από τις γρυλιές», «Το σημάδι της ζωής», «Ψυχραιμία» και άλλες, ενώ στην τηλεόραση έχει συμμετάσχει στις σειρές «Η Οικογένεια Βλάπτει», «L.A.P.D», «Λούφα και Παραλλαγή», «Το Δέκα» και στην «Ζωή εν Τάφω».

Αυτή τη φορά, μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντήσω έναν άνθρωπο γλυκό, έναν άνθρωπο που απλώνει κάθε μέρα το πιο πλατύ του χαμόγελο και αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής με αισιοδοξία. Αν μπορώ να πω κάτι για τον Κωνσταντίνο Δανίκα μέσα από αυτό το κείμενο, θα πω ότι συνάντησα μία ευγενική ψυχή, κάποιον που χαμογελά αληθινά και μοιράζει απλόχερα την αγάπη του.


Δεν θα μπορούσα να μην ξεκινήσω την κουβέντα μας από τις καταιγιστικές εξελίξεις στον χώρο σας. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Περίμενες αυτή την καταιγίδα;

Ο χώρος μας είναι μικρός, όλοι γνωρίζουν ότι συμβαίνουν πράγματα. Ετοιμάζονται πολλά να βγουν στη φόρα. Υπάρχουν συνάδελφοι που προετοιμάζονται να μιλήσουν ανοιχτά. Άνοιξε ένας δρόμος, αυτός της ομολογίας, και είναι πολύ θετικό. Δεν είναι ότι δεν θα ξαναγίνει τίποτα παρόμοιο ή ότι θα πάψουν να υπάρχουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αλλά τουλάχιστον θα φοβούνται να προβούν σε τέτοιες πράξεις.

Για ποιο λόγο τα θύματα δεν μιλούσαν τόσα χρόνια;

Υπάρχουν νέοι ηθοποιοί που υπομένουν τέτοιου είδους παρενοχλήσεις, διότι φοβούνται για την καριέρα και τη ζωή τους.  Όταν είναι τόσο δυνατοί κάποιοι άνθρωποι στον χώρο, τα θύματα φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά, διότι ο χώρος μας εξαρτάται άμεσα από συγκεκριμένα πρόσωπα που συγκεντρώνουν εξουσία στα χέρια τους.  Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν βγαίνουν να μιλήσουν. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, το να φοβάσαι. Φοβάσαι τη δουλειά σου, φοβάσαι να μην σε καπελώσουν, να μην σε ακυρώσουν, ως ηθοποιό και καλλιτέχνη.  Το ότι ξεπερνούν κάποιοι άνθρωποι τον φόβο, βγαίνουν και ομολογούν τα όσα έχουν βιώσει, είναι φοβερά θετικό.

Πιστεύεις, ότι θα μπει μία τελεία μετά από όλες αυτές τις ομολογίες;

Τελεία δεν θα μπει, όμως το να υπάρχει μία «πλατφόρμα», όπου θα μπορεί ο καθένας να έχει το θάρρος και την τόλμη να μιλήσει ανοιχτά για κάποιο περιστατικό ψυχολογικής, λεκτικής ή σωματικής βίας, είναι σημαντικό. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο το γεγονός ότι, όλα αυτά γίνονται δημόσια. Το μόνο επικίνδυνο κομμάτι αυτής της δημοσιότητας, είναι μην τυχόν πάρει η μπάλα και κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν μερίδιο ευθύνης. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να κατηγορήσει έναν σκηνοθέτη, επειδή υπήρξε κάπως έντονος στις πρόβες. Υπάρχουν σκηνοθέτες που δουλεύουν πολύ έντονα, για να φτάσουν τους ηθοποιούς στα όριά τους. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει γερό στομάχι, δεν το αντέχει αυτό. Υπάρχει λοιπόν φόβος, να πάρει η μπάλα και τέτοιους ανθρώπους που δεν έχουν σκοπό να ασκήσουν καμία μορφή βίας, αλλά αντιθέτως να προσφέρουν ένα όμορφο έργο. Υπάρχει φόβος, μήπως χαθεί το μέτρο. Το μόνο που ελπίζω είναι να τελειώσει αυτή η εκμετάλλευση των νέων ανθρώπων, που ψάχνουν για δουλειά.

Όλη αυτή η δημοσιότητα μπορεί να βάλει «ταμπέλα» στον χώρο; Να θεωρηθεί ως ένας χώρος «βρώμικος», από τους νέους ανθρώπους;

Φυσικά, υπάρχει αυτό το ρίσκο. Δεν ισχύει όμως αυτό. Βρώμικοι είναι άνθρωποι, ο χώρος μας παράγει έργο. Είναι μία υπέροχη δουλειά, μπορώ να σου μιλάω ώρες για το τι σημαίνει η δουλειά του ηθοποιού. Αν είναι βρώμικος ο άνθρωπος και πάρει την εξουσία στα χέρια του, θα φέρεται αντίστοιχα. Αν ένας άνθρωπος είναι σωστός και δίκαιος, δεν υπάρχει περίπτωση να καταχραστεί την εξουσία. Δεν είναι ο πόνος, σκοπός της δουλειάς μας. Η δουλειά μας είναι ιερή, παράγουμε πολιτισμό. Δεν είναι δυνατόν ο πολιτισμός να εξαρτάται από τέτοιους ανθρώπους. Αυτοί οι «βρώμικοι» άνθρωποι είναι που πρέπει, να εξαφανιστούν από τον χώρο.

Έχεις γίνει μάρτυρας τέτοιου περιστατικού;

Όχι, και ευτυχώς, διότι με εξοργίζει η αδικία, η έλλειψη σεβασμού και η εκμετάλλευση της εξουσίας, είτε σε επαγγελματικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο. Αν έβλεπα ένα τέτοιο γεγονός, θα μιλούσα, θα έφτανα στα όρια.

FANOURHS

Να περάσω και στα ευχάριστα, αφού εδώ και ενάμιση χρόνο ζεις μία πολύ όμορφη εμπειρία κοντά στον «Φανούρη» και τις «Άγριες Μέλισσες». Ο «Φανούρης» πως μπαίνει στη ζωή του Κωνσταντίνου;

Όταν έκανα γύρισμα για τη «Ζωή εν Τάφω», έμαθα από μία συνάδελφο, ότι ο Λευτέρης Χαρίτος κάνει κάστινγκ, για ένα καθημερινό σίριαλ. Επειδή εκτιμώ πάρα πολύ τον Λευτέρη σαν σκηνοθέτη, σκέφτηκα ότι θα ήθελα πάρα πολύ να περάσω από το κάστινγκ. Αφού κανονίστηκε το ραντεβού μου και τους συνάντησα μου έδωσαν κατευθείαν να διαβάσω τον Φανούρη. Πήγα άλλη μία φορά και μου ανακοίνωσαν επιτόπου, ότι θα γίνει η συνεργασία. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος και εξαρχής θετικός με το γεγονός ότι θα σκηνοθετούσε ο Λευτέρης ένα καθημερινό σήριαλ.

Ο ρόλος του Αργύρη Πανταζάρα, ο «Τάκης», είναι ένας, που μου αρέσει πολύ, διότι έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σαν ρόλοι αυτοί οι τύποι.

Προτάσεις για καθημερινό σήριαλ, είχες δεχτεί στο παρελθόν;

Ναι, αλλά δεν δέχτηκα καμία, γιατί τα καθημερινά έχουν την εξής δυσκολία, πρέπει ο ρόλος να σου γίνει βίωμα και να σου γίνει βίωμα χρειάζεται χρόνος. Σε ένα καθημερινό που γυρίζεις τόσες πολλές σκηνές σε καθημερινή βάση, δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου. Πάντα λοιπόν, με φόβιζε το καθημερινό, διότι είτε καλός είτε κακός ηθοποιός να είσαι, δεν σε αφήνει να δουλέψεις όσο θα ήθελες. Όταν όμως είδα το κάστ των ηθοποιών και γνώριζα ότι θα σκηνοθετήσει ο Λευτέρης, ένοιωσα ασφάλεια. Εντυπωσιάστηκα με την ομάδα, με το σενάριο και σκεφτόμουν ότι αυτή η δουλειά θα πάει πολύ καλά.

Έτσι όπως εξελίχθηκε το σενάριο και η ιστορία των «Άγριων Μελισσών» υπάρχει κάποιος άλλος ρόλος που σου αρέσει και που «ζηλεύεις»;

Όλοι οι ρόλοι είναι εξαιρετικοί, είναι υπέροχα γραμμένοι από τους σεναριογράφους, διότι όλες οι πράξεις τους και οι επιθυμίες τους είναι δικαιολογημένες. Αυτό είναι κάτι που βοηθάει πάρα πολύ τους ηθοποιούς, γιατί υπάρχουν σενάρια που δεν δείχνουν τον δρόμο στους ηθοποιούς, για να δικαιολογήσουν τις πράξεις των ρόλων τους. Η αλήθεια είναι, ότι μου δίνεται για πρώτη φορά ένας ρόλος, καλός, δίκαιος και τίμιος. Μέχρι τώρα τηλεοπτικά και θεατρικά έκανα ρόλους, όπως αυτός του Αργύρη Πανταζάρα, ο «Τάκης». Ενσάρκωνα πάντα τους αλήτες, τους είρωνες, τα ρεμάλια. Ο ρόλος του Αργύρη είναι ένας, που μου αρέσει πολύ, διότι έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σαν ρόλοι αυτοί οι τύποι. Φυσικά, δεν υποτιμώ κανέναν άλλο ρόλο, διότι πραγματικά όλοι τους είναι υπέροχοι.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που πιστεύεις ότι δεν θα μπορούσες να κάνεις;

Όχι πως δεν θα μπορούσα, αλλά πιστεύω ότι δεν θα μου ταίριαζε να κάνω τον «Βόσκαρη» (σ.σ ενσαρκώνει ο Βασίλης Μπισμπίκης) ή τον «Μιλτιάδη» (σ.σ ενσαρκώνει ο Γιώργος Γάλλος). Δεν αναφέρομαι ως προς το θέμα της δυσκολίας του ρόλου, αλλά ως προς το ότι σαν φυσιογνωμία, ηλικιακά και σαν ενέργεια δεν θα μπορούσαν να μου ταιριάξουν.

Η συνεργασία πως είναι με τα υπόλοιπους ηθοποιούς;

Είναι πραγματικά εξαιρετική. Αν δεν υπήρχε η καραντίνα ακόμα θα βγαίναμε, θα πίναμε τα ποτά μας, θα τα λέγαμε και θα δενόμασταν περισσότερο. Δεν υπήρξαν ποτέ κόντρες μεταξύ μας, κάτι που είναι λογικό όταν μιλάμε για 30 διαφορετικούς χαρακτήρες. Κι όμως εδώ και ενάμιση χρόνο που δουλεύουμε μαζί δεν έχει υπάρξει ούτε μία ρήξη. Αυτό σημαίνει χημεία και ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι σωστοί επαγγελματίες.

Θα δούμε τον «Φανούρη» να εξελίσσεται ως ρόλος; Όλοι οι ρόλοι κάνουν κάποια στιγμή μία έκρηξη, θα έρθει και η στιγμή του «Φανούρη»;

Θα δούμε και την έκρηξη του Φανούρη, πολύ σύντομα.  Θα είναι έκρηξη αγανάκτησης και θυμού απέναντι στην αδικία και θα σχετίζεται με την αγάπη του και τον ρόλο προστασίας που έχει για τις τρεις αδελφές.

Θα μάθουμε κάτι άλλο για τον «Φανούρη», κάτι που να σχετίζεται με το παρελθόν και την προέλευση του;

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μάθουμε κάτι άλλο, διότι για να μάθουμε το παρελθόν του, θα πρέπει κάποια συνθήκη από το παρελθόν, να έρθει στο παρόν. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στα σενάρια.

Υπάρχουν συζητήσεις για να πάει η σειρά και 3η σεζόν;

Ναι, όμως το μόνο που γνωρίζω είναι ότι απλώς συζητούν.

Μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι εξελίξεις και οι ανατροπές;

Αυτό σχολιάζαμε στην πρώτη σεζόν και ήρθε η δεύτερη σεζόν για να μας αποδείξει, ότι οι εξελίξεις μπορούν να είναι διαρκώς καταιγιστικές. Είναι τρομερό που αυτή η σειρά δεν έχει κάνει ούτε μία φορά «κοιλιά».

Τον «Φανούρη» θα τον δούμε με γυναικά;

Έλα ντε!!! Πες τα!!! Είναι παντρεμένος με την «Μερόπη» και έχει την κόρη του την «Φωτεινούλα», οι οποίες δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ. Ευτυχώς, το μόνο που ακούμε είναι «τι ωραίες πίτες που φτιάχνει η Μερόπη». Περιμένω και εγώ, πως και πως να δω, ποια είναι η γυναίκα μου και πως είναι κόρη μου.

Τον εαυτό σου τον βλέπεις στην τηλεόραση; Κάνεις την αυτοκριτική σου;

Λόγω όμως περιορισμένου χρόνου δεν προλαβαίνω να βλέπω πάντα όλα τα επεισόδια, όμως προσπαθώ να το παρακολουθώ όσο περισσότερο μπορώ. Θέλω να βλέπω τον εαυτό μου, αλλά προετοιμάζομαι πριν το κάνω, γιατί είμαι πάρα πολύ αυστηρός κριτής και αυτό δεν είναι κάτι που βοηθάει, μπορεί να οδηγήσει σε λάθος δρόμους.

Δεν είναι Δημοκρατία, όταν χρειάζεται να στείλεις μήνυμα για να βγεις από το σπίτι σου.

Την τηλεόραση της εποχής μας και τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρουσιάζονται, πως τα κρίνεις;

Πριν ένα χρόνο πήρα τηλεόραση, παλαιότερα δεν είχα, διότι έκανα μία δική μου προσωπική επανάσταση απέναντι σε κάποιες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης. Επειδή η τηλεόραση είναι το βασικότερο μέσο επικοινωνίας, έχει τεράστια ευθύνη απέναντι στους τηλεθεατές της.  Καταλαβαίνω, γιατί υπάρχουν ορισμένα προγράμματα, γιατί υπάρχει και το αντίστοιχο κοινό που τα παρακολουθεί. Ποτέ δεν απαξίωσα την ανάγκη του κοινού, να δει τέτοιου είδους προγράμματα. Ωστόσο εγώ, σε προσωπικό επίπεδο, έκανα τη δική μου επανάσταση. Για εμένα, αυτά τα προγράμματα δεν πρέπει να υπάρχουν στην τηλεόραση. Θεωρώ, ότι με κάποιο τρόπο θα πρέπει να προστατευθεί η δημόσια σφαίρα.

Η κυβέρνηση έχει -κυριολεκτικά- πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά, διότι δεν τους ενδιαφέρει. Ποια είναι η προτεραιότητα, να ανοίξουν τα κομμωτήρια ή τα θέατρα;

Με τον εγκλεισμό της εποχής μας πως τα πας;

Δεν τον καταλαβαίνω. Δεν είναι Δημοκρατία, όταν χρειάζεται να στείλεις μήνυμα για να βγεις από το σπίτι σου. Είναι παράλογο. Το να σταματήσουν κάποιον και να του κόψουν κλήση, επειδή δεν φοράει μάσκα είναι λογικό, το να σταματήσουν κάποιον που φοράει μάσκα, δεν έχει στείλει μήνυμα και να του κόψουν πρόστιμο, δεν έχει καμία λογική.

Τι συμβαίνει με το θέατρο; Έχετε κάποια ενημέρωση από το Υπουργείο Πολιτισμού;

Δεν έχω να πω πάρα πολλά πράγματα, μονάχα ότι η κυβέρνηση έχει -κυριολεκτικά- πάρει τον πολιτισμό και τον έχει πετάξει μέσα σε ένα κουβά, διότι δεν τους ενδιαφέρει. Δεν υπάρχει πραγματικά καμία δικαιολογία για αυτό. Όταν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό της πατρίδας του, σημαίνει ότι αδιαφορεί και για την ψυχή του. Ποια είναι η προτεραιότητα, να ανοίξουν τα κομμωτήρια ή τα θέατρα; Συνεχώς ακούμε πόσο σημαντικό είναι να ανοίξουν τα κομμωτήρια και αγνοούμε τον πολιτισμό. Στο κομμωτήριο ή στο κέντρο περιποίησης, υπάρχει επαφή με τον πελάτη και θα έπρεπε να θεωρείται επικίνδυνο, σε αντίθεση με τα θέατρα που δέχονται συγκεκριμένο αριθμό θεατών, με μάσκες και με τις προβλεπόμενες αποστάσεις. Πες μου για ποιο λόγο δεν ανοίγουν οι κινηματογράφοι; Ας μην γεμίσει η αίθουσα. Εκεί δεν υπάρχουν ούτε ηθοποιοί, ούτε γίνεται λόγος για πρόβες. Με τρώει, αυτό το «γιατί;».  Μιλάμε για πράγματα χωρίς λογική.

Πως βρίσκεις όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε; Το βρίσκεις υπερβολικό;

Ναι! Νοιώθω ότι γίνεται πολύς χαμός. Δεν αμφισβητώ τίποτα, ούτε μιλώ για θεωρίες συνομωσίας. Πιστεύω όμως ότι όλη η κατάσταση έχει και μια υπερβολή μέσα της. Υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες που έχουν αντιμετωπίσει τον κορωνοϊό πολύ ήπια, υιοθετώντας την τακτική της ανοσίας της αγέλης. Θεωρώ, ότι δεν δίνονται όσα χρήματα θα έπρεπε, στο σύστημα υγείας. Αν αντί για 1000 ΜΕΘ είχαμε τις δεκαπλάσιες, δεν θα αντιμετωπίζαμε κανένα ζήτημα εγκλεισμού και θα είχαμε λιγότερους θανάτους.

Υπάρχει κάποιος προγραμματισμός για την συμμετοχή σου σε κάποια θεατρική παράσταση;

Σε έναν μήνα περίπου θα ξεκινήσουμε πρόβες για την παράσταση «Ο Θάνατος και η Κόρη» του Ariel Dorfman, σε σκηνοθεσία Θάλειας Γρίβα. Στην παράσταση θα είμαστε μαζί με τις Σίσσυ Μαράθου και Χρήστο Σαπουντζή. Είμαι πραγματικά πάρα πολύ χαρούμενος, γιατί αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου έργα. Έχουμε σκοπό να ανέβει στα μέσα του Νοεμβρίου, αν όλα πάνε καλά.

Τον Γιώργο Μαρίνο τον έχουν βάλει στη φυλακή. Το 1969-1970, στα πρώτα χρόνια της Χούντας, ο Μαρίνος σατίριζε τους επώνυμους και την γυναίκα του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα.

Βρίσκεσαι και στο ΣΕΗ, πιστεύεις ότι η δράση σας μέσα από αυτό τον Σωματείο είναι επαρκής και καλύπτει τα δικαιώματα σας;

Το ΣΕΗ κάνει πραγματικά ό,τι μπορεί. Σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν πολλά περισσότερα από το Σωματείο, όμως σε καμία περίπτωση δεν το κατηγορώ. Γίνονται προσπάθειες επικοινωνίας με το Υπουργείο Πολιτισμού, όμως όταν το ίδιο το Υπουργείο δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, όποια ενέργεια και να κάνουμε εμείς θα βρίσκει τοίχο. Από τη στιγμή που δεν δουλεύουν τα θέατρα, η μόνη δύναμη του Σωματείου είναι να κάνει απεργία, όμως καμία απεργία δεν μπορεί να γίνει, όταν σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί είναι άνεργοι.

Ποιος σου γνώρισε τον κόσμο του θεάτρου;

Δεν υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος που μου έδειξε αυτό τον δρόμο, υπήρξαν όμως ερεθίσματα που τα εισέπραξα στην μικρή μου ηλικία και όταν ήρθε η στιγμή βγήκαν στην επιφάνεια.  Ο πρώτος που μου έδωσε το ερέθισμα ήταν ο πάππους μου, που ήταν και ηθοποιός, και ο άλλος άνθρωπος ήταν ο Γιώργος Μαρίνος, τον οποίο παρακολουθούσα και με συγκλόνιζε το πάθος, η εκφραστικότητα, η ενέργεια και η επαφή του με τον κόσμο.

Έχεις κάποια ανάμνηση από τον Γιώργο Μαρίνο;

Πολλές!! Μία που θυμάμαι πολύ έντονα, ήταν όταν τραγούδησε το «Σεξ» για πρώτη φορά. Θυμάμαι πόσο καταπληκτικό, αστείο και ταυτόχρονα σοκαριστικό ήταν αυτό ο τραγούδι. Για ένα παιδάκι όλα αυτά τα λόγια, δημιουργούσαν την ιδέα του παράνομου. Επίσης, τον Γιώργο Μαρίνο τον έχουν βάλει στη φυλακή. Το 1969-1970, στα πρώτα χρόνια της Χούντας, ο Μαρίνος σατίριζε τους επώνυμους και την γυναίκα του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα. Κάποια στιγμή, ενώ την σατίριζε, μπήκαν μέσα στο μαγαζί άνθρωποι του δικτάτορα και τον πήγαν στη φυλακή. Για καλή του τύχη, έπεσε στον υποδιοικητή της ασφάλειας, ο οποίος του ζήτησε να σταματήσει να σατιρίζει την γυναίκα του Παπαδόπουλου και του είπε, πως είναι τυχερός που δεν είναι στο τμήμα ο διοικητής. Έτσι, ο υποδιοικητής τον άφησε ελεύθερο και του είπε πως την επόμενη φορά δεν θα έχει την ίδια τύχη, εάν και εφόσον συνεχίσει.

Τι δεν γνωρίζουμε για τον Κωσταντίνο; Ποια είναι τα χόμπυ του;

Το ψαροντούφεκο είναι η μεγάλη μου αγάπη. Το καλοκαίρι πάω μία εβδομάδα, στήνω την σκηνή μου και κάθομαι στην παράλια όλη μέρα και όλη νύχτα. Προμηθεύομαι μόνο νερά και παξιμάδια, ψαρεύω και τρώω τα ψάρια πουπιάνω. Αυτή η εβδομάδα είναι η προσωπική μου ψυχοθεραπεία και την περιμένω πως και πως.

«Δύο Ζωές»: Μια ταινία για τα 25 Χρόνια του οργανισμού “Το Χαμόγελο του Παιδιού”

Όσο οι «δρόμοι» κοιμούνται ναρκωμένοι από το σκοτάδι, το πέμπτο από τα θαύματα του Βαγγέλη Νάκη παίρνει σάρκα και οστά. Ο νεαρός δημιουργός, τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, για μία ακόμα φορά δίνει ζωή και φωνή σε όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε.

Ο Βαγγέλης Νάκης και η ομάδα του (PSDM ATHENS) σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό “Το Χαμόγελο του Παιδιού” δημιούργησαν την μικρού μήκους ταινία «Δύο ζωές», για την επέτειο των 25 ετών από την ίδρυση του Οργανισμού. Στην ταινία μικρού μήκους βρισκόμαστε δίπλα στην ιστορία ενός εφήβου, ο οποίος διαγνώστηκε με κακοήθεια και δίνει την δική του σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Για τον Βαγγέλη «Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ» και η ταινία δίνει ζωή στη μνήμη του Ανδρέα Γιαννόπουλου, ενός παιδιού που σε ηλικία μόλις 10 ετών, νόσησε και άφησε την τελευταία του πνοή με μοναδική επιθυμία, την ίδρυση ενός οργανισμού που θα ζωγράφιζε με χρώματα, τα πιο γλυκά χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών. Στην ταινία παρακολουθούμε αρχειακό υλικό, αφενός από στιγμές της ζωής του μικρού Ανδρέα και αφετέρου από στιγμές γεμάτες με τα όνειρά του, για το «Χαμόγελο του Παιδιού», γιατί όπως λέει «Όταν χαμογελάς, ο πόνος περνά».  Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και πλέον ο Οργανισμός που οραματίστηκε ο 10χρονός Ανδρέας σχηματίζει τα πιο πλατιά χαμόγελα στα πρόσωπα χιλιάδων παιδιών. Πριν από 25 Χρόνια, το όνειρο ενός παιδιού που αγωνίσθηκε σκληρά, δημιούργησε το «σήμερα» και έδωσε μαγεία σε ένα εγχείρημα που σώζει καθημερινά παιδικές ζωές.

Στην ταινία πρωταγωνιστές είναι ο Μαριάν Μαξίν και ο Άγγελος Ατσαλάκης, ο οποίος υποδύεται τον Ανδρέα Γιαννόπουλο.  Σε κάθε δευτερόλεπτο γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που συνάνθρωποι μας, οι οποίοι αγωνίζονται κόντρα στην ασθένεια, βιώνουν καθημερινά. Το ηχηρό μήνυμα της ταινίας είναι ότι “Εγώ δεν τα παράτησα ποτέ!”, προτρέποντας κάθε ψυχή να δώσει την δική της μάχη. Από τη σκοπιά της ρεαλιστικής απεικόνισης τραγικών συμβάντων και περιπετειών, ο Βαγγέλης Νάκης δίνει δύναμη και εξοπλίζει με επιμονή και υπομονή, εκείνους που δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα κατά της ασθένειας.

«Τοποθετήστε το χέρι σας στην καρδιά σας, μπορείτε να το νιώσετε; Αυτό είναι που ονομάζεται σκοπός», λέει ο Βαγγέλης, προτρέποντας κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτου ηλικίας, να μην εγκαταλείψει την μάχη με την αρρώστια.

Ένα μικρό παιδί μπορεί να μην κέρδισε την μάχη, αλλά πίσω του άφησε μία μεγάλη κληρονομιά, μία ελπίδα και ένα όνειρο για κάθε πλάσμα που μάχεται στον πλανήτη μας. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα και ένας θρύλος έφυγε για έναν άλλον κόσμο, αφήνοντας τα δικά του ανεξίτηλα αποτυπώματα τα οποία σήμερα, την πρώτη μέρα του νέου μας έτους -του 2021- χαράχθηκαν με ένα σπουδαίο εγχείρημα, που έχει τίτλο «Δύο Ζωές».

Την σκηνοθεσία και το μοντάζ επιμελήθηκε ο Σωκράτης Πάτσος, την διεύθυνση φωτογραφίας ο Πέτρος Νικολίνταης, πρώτος βοηθός κάμερας ο Παναγιώτης Δελχάς, την φωτογραφία ο Μίλι Σουλοβάρι, τον συντονισμό ο Αλέξανδρος Παυλόπουλος, την παραγωγή ο Βαγγέλης Νάκης ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Πάρης Κάλπος. Sound design: Δημήτρης Μπάτζιος Ηχοληψία Voice Over: Δημήτρης Γιαννακίδης Στίχος και φωνή: Γιάννης Τεργιάκης και Τζωρτζίνα Αντωνακάκη. Πρωταγωνιστούν: Μαριάν Μαξίν και Άγγελος Ατσαλάκης. Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Νίκος Μπάρκουλης | Μαρία Μπίτσιου | Αλέξανδρος Μαύρος | Αντώνης Ρηγόπουλος | Ερβίν Τσουράϊ | Ειρήνη Κουρή | Χάρης Φιλιππόπουλος | Ελίζα Σοφία Μπίτσια | Ασπασία Μπαζίμα | Άρτεμις Βρεττάκου | Λάμπρος Κανατάς | Χάρης Δημόπουλος | Μάριος Μπιντάκος | Βασίλης Αγγελιδάκης | Νίκος Λαουτάρης | Ραφαήλ Λασιθιωτάκης | Λάμπρος Παπανικολάου | Εβίτα Κορκολιού | Κωσνταντίνος Πανάκος | Κωνσταντίνος Γρηγορίου | Άρτεμη Λιάσκου | Μάρκος Κοντός | Αντριάν Κυριακού | Natasha Kay | Myrio | Vemily | Αντιγόνη Παναγιώτα Αλί | Αντρέας Κώτσης | Αποστόλης Δεμερτζής | Άρης Γρυλονάκης | Γιάννης Καλέμι | Δημήτρης Μάρκος Τόλης | Δημήτρης Φωτεινός | Εβελίνα Μητρογιώργου | Ελίζα Σαμίου | Έντουαρντ Τεντέσκι | Ερβίν Τσουράι | Ηλίας Παντζίδης | Κωνσταντίνος Κολιάτσας | Λευτέρης Δάναμος | Λίαμ Ρουπακιάς | Λουίζα Παντουράρου | Μαίρη Τσιμπέρη | Δημήτρης Χονδρόπουλος | Μιχαέλα Καραπέτη | Μιχάλης Ματθαιάκης | Νάσος Αρβανίτης | Νένα Ξανθοπούλου | Νίκος Αγγελής | Παύλος Αγάπιος | Παύλος Ντοράτσι | Φιόνα Γεωργακοπούλου | Χρήστος Νάκας | Χρύσα Γκούγκου

 Η ταινία πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του πρακτορείου  “Matharikou Models Kids” του διαγνωστικού κέντρου “CLINITEST ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ (Kleinakis John ID.Diagnostiko Ergastirio Iatriki E.E.” και του νοσοκομείου “COSMOCLINIC” καθώς επίσης και από τις παρακάτω εταιρίες: Panik Records Entertainment | Epic Music Studio | Waterboom Festival

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου

900 χαμένα στρέμματα γης

Στις 25/05/2019

Φωνή αγωνίας, η φωνή του κυρίου Γιώργου «Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι εδώ πέρα το βράδυ με τους πυροσβεστήρες;» με ρωτά, μέσα στο μαγαζί του. Ο κύριος Γιώργος είναι 65 χρόνων και  είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου, που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, για τα τελευταία 20 χρόνια. «Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, δεν μένω πια εδώ. Έχω μόνο το μαγαζί. Μένω σε μια άλλη περιοχή (…) εγκατέλειψα τα Εξάρχεια στα καλά τους (…) δεν ήταν τα επεισόδια ο λόγος που έφυγα», εξομολογείται.

Έβλεπα το άγχος στην έκφραση και στο βλέμμα του, όσο απαντούσε στις ερωτήσεις μου. Ίσως και ένα δείγμα φόβου ή  ανησυχίας, στον τόνο της φωνής του. Δεν ήθελε να τον βιντεοσκοπήσω, φοβόταν ότι το βράδυ θα πρέπει πάλι να είναι ετοιμοπόλεμος με τους πυροσβεστήρες. «Η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τίποτα, πέφτει τρεις ώρες ξύλο, γίνεται η επαναστατική γυμναστική από όλους και τελειώνει εκεί η ιστορία. Από τις 19:00 μέχρι τις 3:00 που παίζεις ξύλο, κουράζεσαι. Τελειώνουν τα πολεμοφόδια, τελειώνουν και οι βενζίνες και πας σπίτι σου. Πως πας στον κινηματογράφο και τελειώνει και φεύγεις, έτσι». Δεν είναι ο πρώτος όμως, που παραπονιέται για την ελλιπή ασφάλεια στην περιοχή των Εξαρχείων. Ο κύριος Σταύρος, 31 ετών, υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, παραδέχεται  «Δεν υπάρχει αστυνόμευση εδώ πέρα», «δεν ξέρω πόσο μπορεί κάποιος να αντέχει να ζει στα Εξάρχεια και να αναγκάζεται να υπομένει συνεχή φθορά», «είχα φίλο που άντεξε τέσσερα χρόνια (…) του έσπασαν τέσσερις φόρες το αμάξι, έφτασε στο σημείο να μην τον καλύπτει η ασφάλεια του. Επομένως αναγκαστικά δεν μπορούσε να έχει αυτοκίνητο στα Εξάρχεια », «ξεφεύγουν τα πράγματα από τις παλιές εντάσεις, πλέον οπλοφορούν και σκοτώνεται κόσμος».  Για τους κατοίκους ή τους καταστηματάρχες των Εξαρχείων, η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αναρχικούς και στην αστυνομία , ίσως και ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απασχολήσει τη σκέψη και θα την αποπροσανατολίσει.  «Διευκολύνει αυτή η κατάσταση την όποια κυβέρνηση. Σκέφτεται ο κόσμος τα Εξάρχεια και όχι τα υπόλοιπα πράγματα της καθημερινότητας» εξομολογείται ο κύριος Γιώργος.

Στις 17 Νοεμβρίου , στις 6 Δεκεμβρίου, άλλα και ορισμένα Παρασκευοσάββατα, από τη πλατεία μέχρι την οδό Τοσίτσα ή την Χαριλάου Τρικούπη, γίνονται σκληρά επεισόδια.  Ο κόσμος ανησυχεί για τις περιουσίες του, αλλά και για την σωματική του ακεραιότητα. «Έχει τραυματιστεί μια κοπέλα από φωτοβολίδα σε ευθεία βολή που της καρφώθηκε στο πόδι και έκαιγε μέσα. Δεν μπορούσαν να την βγάλουν. (…) Δεν ξέρω τι απέγινε το κορίτσι», μου λέει.

Ο «πόνος» για  ανάγκη εγκατάλειψης της περιοχής, βιώνεται καθημερινά από τους μόνιμους κατοίκους. «Είμαι εδώ και νοιώθω τον φόβο ειδικά στις επετείους. Υπάρχει θέμα εκείνες τις ημέρες, ο κόσμος φεύγει από τα Εξάρχεια και πάει να μείνει αλλού. Στα υπόλοιπα επεισόδια ρίχνουν μολότοφ στα ΜΑΤ», «Ένας συνταξιούχος είναι αδύνατο να μείνει στα Εξάρχεια. Πως θα προστατεύσει τον εαυτό του;», αναρωτιέται ο κύριος Γιώργος .

Βέβαια, τα επεισόδια δεν αφήνουν αλώβητες τις περιουσίες των κατοίκων και των καταστηματαρχών. Οι Εξαρχιώτες υπομένουν καθημερινή φθορά στις περιουσίες τους, είτε αυτό αφορά την ολοκληρωτική καταστροφή τους, στις ήμερες των επετείων, είτε αυτό αφορά κάποιες μικροκλοπές, στις οποίες υποβάλλονται καθημερινά.  « Το πιο εύκολο πράγμα  για ένα παιδί της ηλικίας σου, ίσως και πιο μικρό, είναι να έρθει εδώ και να σου ρίξει μια μολότοφ, για πλάκα, και ας σε καταστρέψει. Αυτό είναι το πιο απλό . Ευτυχώς, εγώ την γλύτωσα και το μαγαζί μου ποτέ δεν είχε ιδιαίτερες φθορές. Όμως εδώ, δεν υπάρχουν φθορές ή καταστρέφεσαι ή δεν παθαίνεις τίποτα. Αν πάρεις φωτιά, πήρες φωτιά, δεν έχει δεύτερη». Από την άλλη μου επισημαίνει πως οι διαρρήξεις και οι μικροκλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο «Έχουν διαρρήξει το μαγαζί μου, ήταν κλεφτρόνια της πλάκας. Φυσικά δεν τους πιάνει κάνεις».

Τα συνεχή προβλήματα, στην περιοχή που κοσμεί καθημερινά τους τίτλους ειδήσεων των τηλεοπτικών πλατό, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η μποέμ περιοχή του παρελθόντος, αντικαταστάθηκε με κάτι πιο σκοτεινό, υπόγειο και σκληρό, ίσως την ζωγραφιά αντικατέστησε μια κοινωνική μουτζούρα. Οι πέτρες σαν φωτοβολίδες σκάνε στα πεζοδρόμια δημιουργώντας μικρές λακούβες στα δρομάκια, που τυλίγουν σαν φλέβες στην κεντρική πλατεία. «Έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα επεισόδια που γίνονταν παλιά, τότε ναι είχαν κάποιο σκοπό. Δεν γίνονται πλέον επεισόδια για ιδεολογικούς σκοπούς, στο όνομα της αναρχίας. Κυρίως τα επεισόδια, γίνονται από άτομα που έχουν σχέση με τον κοινό ποινικό κώδικα. Νομίζω, ότι πλέον είναι μια ευκαιρία κάποιων να κάνουν πλιάτσικο στις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων».

Από τα 900 στρέμματα γης που καλύπτουν το κέντρο την Αθηνάς και συνορεύουν με το Κολωνάκι, δεν έμεινε ο παλαιός ιδιαίτερος, ξεχωριστός και εναλλακτικός χαρακτήρας. «Τελείωσαν τα παλιά Εξάρχεια, τελείωσε η τότε καλύτερη περιοχή της Αθήνας. Αυτό γινόταν το 1970, ήταν άλλες εποχές». Είδα τη λησμονιά στο βλέμμα του. Αναπολεί τα παλιά καλά Εξάρχεια, στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Θυμάται τα Εξάρχεια του Παλαμά, του Άσιμου, του Γερμανού, του Χορν, της Βέμπο και πολλών άλλων που σημάδεψαν την Ελλάδα με τις επιτυχίες και το όνομα τους. Του έλειψαν, για μια στιγμή τα Εξάρχεια της ιδεολογίας, της γιορτής, της φαντασίας και του αστείρευτου χιούμορ. Έπειτα, η σκέψη του ήρθε και πάλι στη συνέντευξη μας, στην σκληρή πραγματικότητα «Είχανε σπάσει όλα τα τζάμια στην διπλά πολυκατοικία. Είναι κατάμαυρη, από την έκρηξη ενός αυτοκίνητου που κάηκε (…) δεν υπάρχει η αίγλη στην οποία ζούσαμε τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν φύγει». Η ιστορική ομώνυμη πλατεία έγινε ένας τόπος, με πλανόδιους πωλητές ή ζωντανούς – νεκρούς να παρακαλούν για μια «δόση» ακόμα. Μάλλον εκείνοι καταπλάκωσαν τον μουσικό και τον ποιητή του 70.

Χάνουμε 900 καλλιτεχνικά και ξεχωριστά  στρέμματα γης, που κοσμούν την Αθήνα, αφήνοντας τα, να εξελιχθούν σε έναν βίαιο τόπο, επισφραγίζοντας την πτώση τους. Η περιοχή με την ασήκωτη και σπουδαία ιστορία, η περιοχή των καλλιτεχνών, εκείνη με τα πολλά τραύματα και τα πολλά πρόσωπα , αντικαταστάθηκε με ένα και μόνο προσωπείο εκείνο των επεισοδίων, των μολότοφ και των γηπεδικών.

«Αχ Ντίνα είμαι σε καραντίνα»: Το viral τραγούδι της εποχής του κορωνοϊού

(Μία συνέντευξη με τον Απίκο (πραγματικό όνομα: Θέμος Ρίζος) από τους Picos Apicos & the Piña Coladas)

(Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, καλό είναι να κάνεις λεμονάδα, μου λέγανε. Η κρίση λοιπόν τις εποχής έκανε και τις συνεντεύξεις μου τηλεφωνικές…)

Το ευρύ κοινό, γνώρισε εκείνον και τους Picos Apicos & the Pina Colladas, μέσα από ένα τραγούδι που έγραψε ο Apicos (Θέμος Ρίζος), για εκείνους που σκέφτηκαν να σπάσουν την καραντίνα, για να δουν την δική τους «Ντίνα».  Δημιουργώντας το σουξέ του κορωνοϊού, αφού έκανε τις απαραίτητες αλλαγές από το τραγούδι «Oh Carol» του Neil Sedaka, ο Αpicos καλεί τους ερωτοχτυπημένους της περιόδου να μείνουν στο σπίτι περιμένοντας την εκάστοτε αξιαγάπητη Ντίνα. Χαρίζοντας στιγμές αστείρευτου γέλιου, μέσα από το όλο φαντασία βιντεάκι του κομματιού, καταφέρνει να δώσει λίγο κουράγιο σε όσους είναι σε καραντίνα και να τους κάνει να απλώσουν ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο τους, ξεχνώντας για λίγο την ταραχή, που έχει προκληθεί στις ανθρώπινες ζωές και στον κόσμο. Το τραγούδι κατάφερε μόλις σε μία ημέρα να γίνει viral και πλέον έχει αγγίζει τις 1.000.000 προβολές, αθροιστικά στο YouTube και στο Facebook.

Σίγουρα, ο Θέμος είναι μία από τις απτές αποδείξεις, ότι το #Μένουμε Σπίτι έχει διεγείρει την φαντασία και έχει φέρει εκρήξεις έμπνευσης. Ίσως δεν μου δίνεται η δυνατότητα να περιγράψω πολλά πράγματα για τον Apico, αλλά η φωνή έχει μια δύναμη μαγική και σε αυτή την περίπτωση ένοιωσα μια καλοσύνη μοναδική.

Υπάρχουν όμως πολλά που κανείς δεν γνωρίζει, για τον δημιουργό του «Αχ Ντίνα», των -όλο, γέλιο φαντασία και δημιουργικότητα- βίντεο και τον τραγουδοποιό της εναλλακτικής ροκ ελληνικής σκηνής.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, ενώ αργότερα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του πάνω στην Επίλυση Συγκρούσεων. Ύστερα, σπουδάζοντας δημοσιογραφία στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, ασχολήθηκε αποκλειστικά με το επάγγελμα του δημοσιογράφου, μέχρι το 2018, όποτε και αποφάσισε να αφοσιωθεί στην παιδική και μεγάλη του αγάπη, την μουσική.

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην ΕΡΤ, στο MTV, στη Nickelodeon, στο ΒΗΜΑ FM, αλλά και σε εταιρείες παραγωγής που συνεργάζονταν με την γερμανική δημόσια τηλεόραση, την αυστριακή τηλεόραση και το τσεχικό ραδιόφωνο.

Όσον αφορά τη μουσική, όπως ομολογεί, αυτή ήταν πάντοτε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. «Μουσική και μουσικοί, υπήρχαν πάντα στο σπίτι. Η μητέρα μου σχεδίαζε εξώφυλλα δίσκων για την εταιρεία Columbia, όποτε από 2-3 ετών έβλεπα την μητέρα μου να ακούει τον δίσκο και να σχεδιάζει το εξώφυλλο. Πάντα έμπαιναν σπίτι μας ο Νίκος Παπάζογλου, ο Γερμανός και πάρα πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Όταν ήμουν περίπου 10 ετών ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας σε ωδείο. Ύστερα στην εφηβεία ξεκινήσαμε, να έχουμε τις μπάντες μας και να κάνουμε διάφορες συναυλίες «Ο Θεός να τις κάνει», αλλά ήμασταν όλοι παθιασμένοι, όσο και αν δεν ξέραμε να παίζουμε»

Το 2006 δημιουργούνται οι Picos Apicos & the Piña Coladas και εμφανίστηκαν, για να παντρέψουν το κλασικό rock ‘n’ roll με τα αθάνατα ελληνικά τραγούδια των 80s και 90s, για να προσθέσουν swing και reggae-ska διασκευές και για να χαρίσουν ατελείωτο χορό. Εκτός από πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, «ξεσηκώνουν» φεστιβάλ, parties γάμων, εταιρικά και άλλα events.

Παράλληλα, ο Apicos ή Θέμος Ρίζος, έχει ακόμα μία μπάντα, την οποία θα εκτιμήσουν δεόντως οι λάτρεις των αείμνηστων Beatles. «Είμαστε οι “Tribute στους Beatles” και παίζουμε τα τραγούδια τους, όσο πιο πιστά γίνεται».


Ξαφνικά είδαμε στις οθόνες των υπολογιστών μας το «ΑΧ ΝΤΙΝΑ» εν μέσω καραντίνας. Πως γεννιέται αυτή η ιδέα;

Ήταν κάτι που πραγματικά έκανα τελείως για το χαβαλέ και για να περάσει η ώρα στην καραντίνα. Χωρίς πραγματικά να το περιμένω, έγινε αυτός ο χαμός με το κομμάτι και ήταν μία τεράστια έκπληξη.

Η Ντίνα που αναφέρεις στο τραγούδι είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που σου λείπει ή ένα πρόσωπο φανταστικό;

Είναι τελείως φανταστικό. Δεν υπάρχει Ντίνα. Είμαι παντρεμένος. Απλώς Ντίνα…Καραντίνα, έκανε ομοιοκαταληξία.  Γενικώς, τα περισσότερα κομμάτια που γράφουμε, αναφέρονται σε κάποια κοπέλα ή σε ερωτική κατάσταση. Ίσως κάποια είναι εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα, αλλά συνήθως τα τραγούδια προέρχονται από φανταστικά σενάρια.

Το «Αχ Ντίνα» είναι το πρώτο κομμάτι που έβγαλες στο YouTube;

Είχα γράψει και είχα ανεβάσει άλλο ένα λίγες μέρες πριν, το «Ο καρ@@λις ο ιός», αλλά αυτό δεν έγινε τόσο viral, όσο το «Αχ Ντίνα». Ίσως λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιείται,  δεν έφτασε τις προβολές «της Ντίνας».

Ξαφνικά βλέπεις το τραγούδι, που ουσιαστικά πόσταρες για λόγους χιουμοριστικούς, να γίνεται viral και εν μία νυκτί έρχονται χιλιάδες views. Ποια τα συναισθήματα;

Ήταν μία  μεγάλη έκπληξη όλο αυτό. Ενώ θεωρητικά αυτή είναι η σκέψη κάθε μουσικού, να γίνουν τα τραγούδια του viral και να έχουν πολλές προβολές στο ΥouΤube, ίσως αγχώθηκα, μου ήρθε απότομο, γιατί δεν το περίμενα. Ουσιαστικά, ανέβασα ένα τραγούδι, όπως κάνουμε συχνά, και ξαφνικά είδα τα share να πολλαπλασιάζονται, σαν τον ιό. Σκέψου, ότι το video «της Ντίνας» το τέλειωσα πολύ αργά το βραδύ, μετά τη 1:30-2:00, και είπα «Ας το ανεβάσω και ας είναι αργά». Μισή ώρα πριν κοιμηθώ κοιτάω το κινητό μου και είχε 10 κοινοποιήσεις. Ξυπνάω το πρωί και το κινητό μου δεν σταματούσε να χτυπάει. Φυσικά ενθουσιάστηκα, αλλά ταυτόχρονα αγχώθηκα, διότι μέσα σε δύο ημέρες είχα περισσότερα από 1.000 αιτήματα φιλίας και τηλεφωνήματα από δημοσιογράφους. Η αλήθεια είναι, ότι το ευρύτερο κοινό με γνώρισε από ένα τραγούδι που το έκανα τελείως στην πλάκα, ενώ με την μπάντα μου, τους Picos Apicos & the Piña Coladas, έχουμε βγάλει αρκετά κομμάτια, στα οποία έχουμε ρίξει πολλή και σοβαρή δουλειά. Αυτό το τραγούδι, δεν ήταν κάτι το οποίο μελέτησα με λεπτομέρεια. Σκέψου μόνο, ότι όλα τα γύρισα στο στούντιο του σπιτιού, που δεν είναι ένα στούντιο πλήρως εξοπλισμένο. Προσπάθησα με όσα είχα στο σπίτι, να φτιάξω βιντεάκια αστεία.

Μέσα από αυτό το βίντεο, ποια ήταν τα πιο αστεία σχόλια που δέχθηκες;

Πολύς κόσμος δεν κατάλαβε, ότι στο βίντεο του «Αχ Ντίνα» είναι ένα μόνο πρόσωπο. Αν δεις στα σχόλια του βίντεο ο κόσμος μου γράφει «Πολύ ωραίοι είστε» ή «Φανταστικοί και οι τρεις» και διάφορα τέτοια.

Να περιμένουμε και άλλα τραγούδια, με αφορμή την καραντίνα;

Ναι, ετοιμάζω κάτι για τις επόμενες ημέρες. Έχω τελειώσει την ηχογράφηση και ετοιμάζω το βίντεο. Προς το παρόν συνολικά έχουν βγει 5. Μάλιστα ένα το βγάλαμε όλοι μαζί, ως Picos Apicos & the Piña Coladas, το «Ότι αγαπάω είναι σαν καραντίνα». Το δημιουργήσαμε εξ’ αποστάσεως. Ο  καθένας έγραψε το δικό του κομμάτι, μου τα έστειλαν και εγώ τα συνέθεσα.

Οι «Picos Apicos & the Piña Coladas» είναι η κύρια μπάντα σου. Πως προκύπτει αυτό το ιδιαίτερο όνομα;

Ο Picos Apicos, ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας σε μια σειρά της ΕΡΤ, της δεκαετίας του 80, τη Φρουτοπία. Τότε ήταν μία σειρά πολύ διαδεδομένη και ο Picos Apicos ήταν ο δημοσιογράφος στη σειρά. Τότε που ξεκινούσαμε το συγκρότημα, εγώ ήμουν δημοσιογράφος και σκέφτηκα ότι το Picos Apicos , θα ήταν ωραίο για όνομα συγκροτήματος. Μετά το «Pina Collada» είναι το γνωστό κοκτέιλ, το οποίο «κόλλησε», γιατί ακούγονταν ωραία. Ουσιαστικά, ο ένας τραγουδιστής μας λέγεται «Picos», εγώ «Apicos» και τα άλλα παιδιά είναι οι «Pina Colladas».

 

Αδιαμφισβήτητα βιώνουμε μια «δυνατή» κρίση. Λόγω της κατάστασης γνωρίζω, ότι όλα «πάγωσαν». Υπάρχουν όμως κάποια μελλοντικά σχέδια ή σκέψεις;

Προς το παρόν τα live μας έχουν παγώσει και στο στούντιο δεν μπορούμε να βρεθούμε, για να κάνουμε πρόβα και να συζητήσουμε τις ιδέες μας. Ομολογουμένως, είναι μια περίοδος κατά την οποία προκύπτουν πολλές ιδέες και ο κόσμος φαίνεται να έχει πολύ έμπνευση. Μια πολύ ωραία πρωτοβουλία της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, είναι τα «Pijama Sessions», που κάνουμε. Σκεφτήκαμε, να φέρουμε ξανά την μουσική και τις συναυλίες κοντά στον κόσμο. Έτσι, ο κάθε μουσικός παίζει στο σπίτι του και γραφεί με το κινητό του το βίντεο. Εγώ, μαζεύω αυτά τα βίντεο και δημιουργώ ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, για το κάθε συγκρότημα.

https://www.facebook.com/technopoliscityofathens/videos/163347664993101/?t=3

Για εσένα πως είναι τα πράγματα, πως περνάς την καραντίνα σου, πέρα από την αθεράπευτη μουσική έμπνευσή σου;

Μαγειρεύω πολύ. Δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα στην κουζίνα. Για παράδειγμα, ο ντράμερ μας, μου είχε φέρει μια κολοκύθα γλυκιά από το χωριό του. Αυτή λοιπόν η κολοκύθα, έμενε στην κουζίνα για 3 εβδομάδες περίπου, πριν ξεκινήσει η καραντίνα. Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα, έκανα την μισή σούπα βελουτέ και την άλλη μισή κολοκυθόπιτα.  Βλέπω ταινίες ή σειρές κάθε βράδυ και στέλνω συχνά το 6 για περπάτημα. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για πολλούς, αυτή η περίοδος είναι μια ευκαιρία, για να φροντίσουμε τις σχέσεις μας και να κάνουμε όσα δημιουργικά πράγματα θέλαμε. Ας είναι και ένα βιβλίο, που κάθεται στην άκρη.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις, με αφορμή αυτή τη δύσκολη εποχή;

Κουράγιο και υπομονή σε όλους! Θεωρώ πως τα μέτρα, που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι απολύτως απαραίτητα, για αυτό και ο αριθμός των κρουσμάτων είναι περιορισμένος. Έχω την αίσθηση, ότι αρκετός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα των μέτρων. Αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ταύτισης, απλά με λογική, κρίνω ότι καλώς αντέδρασαν οι αρμόδιοι με αυτό τον τρόπο. Θέλω να στείλω δύναμη και στους μουσικούς, που αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα. Κάποιοι κάνουν μεροκάματα σε διάφορα μαγαζιά με live εμφανίσεις και όταν δεν έχουν πλήρη ένσημα, αδυνατούν να πάρουν το βοήθημα των 800€.

Η Εποχή του «Μένοντας Σπίτι»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Μέσα σε ένα κλίμα, μιας πρωτοφανούς για την εποχή, παγκόσμιας πανδημίας οι κυβερνήσεις πολλών κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) αποφάσισαν να θέσουν τους πολίτες τους, σε καθολική απαγόρευση, περιορίζοντας τις άσκοπες εξόδους και την εξάπλωση του νέου ιού. Η ελληνική κυβέρνηση με μηδενική ανοχή στα τεχνάσματα των εφευρετικών Ελλήνων, υπόσχεται να λάβει σκληρότερα μέτρα, με σκοπό να συνετίσει δια της επιβολής, εκείνους που -παροντικά- δεν συνετίζονται.  Το νέο σύνθημα των ημερών, που φιγουράρει ατέρμονα στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαφημίσεις, είναι το #Μένουμε Σπίτι.

Κάπως έτσι, κληθήκαμε όλοι να μείνουμε στα σπίτια μας, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές και τους συμπολίτες μας, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό.

Έχουν περάσει τέσσερις εβδομάδες από τότε που άφησα πίσω μου, την καθημερινή δουλειά στον εργασιακό μου χώρο, τα ξέγνοιαστα Σαββατόβραδα και τις Κυριακάτικες βόλτες.  Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ημέρες από τότε που το εφευρετικό μου μυαλό έπρεπε να βρει τρόπους, για να περάσει δημιουργικά ο χρόνος στο σπίτι. Άλλοτε τα πάζλ, τα επιτραπέζια, ένα βιβλίο, η μαγειρική, τα οικογενειακά αστεία, το jogging στη γειτονιά μου, και άλλοτε οι τηλεδιασκέψεις για τα μαθήματα πανεπιστήμιου έκαναν τις ημέρες να περάσουν. Συχνά σκέφτομαι, πως με υπομονή και ανάλογες δημιουργικές δραστηριότητες θα περάσουν και οι υπόλοιπες ημέρες σε αυτή την «εποχή του κορωνοϊού», που έμελλε να γράψει ιστορία.

Μέσα σε μία κατάσταση εγκλεισμού, οι εντάσεις και τα ξεσπάσματα αγανάκτησης βρίσκονται μέσα σε κάθε σπίτι. Άλλωστε, βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν έρθουμε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα φέρει στο έλεος της μοίρας πολλές ελληνικές -και όχι μόνο- οικογένειες. Η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία, είναι παρούσα τόσο στο δικό μου όσο και στο πνεύμα της οικογένειας μου. Έχοντας εξοπλιστεί με υπομονή, αποβάλλουμε το άγχος και περιμένουμε να περάσει η δύσκολη εποχή. Εκείνο που μου λείπει περισσότερο είναι μία τρυφερή αγκαλιά, όταν αγουροξυπνημένοι θα μαζευτούμε στην τραπεζαρία για το οικογενειακό πρωινό. Μου λείπει το ζεστό φιλί, όταν νυσταγμένη θα πω «Καληνύχτα».

Η περίοδος του COVID 19 μας έφερε μπροστά σε μία αποκλειστικά ψηφιακή εποχή.  Πλέον, οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή. Έτσι, οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω online τηλεδιασκέψεων, έχοντας την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσουν την σκέψη τους, αλλά και να παρουσιάσουν τις προσωπικές τους εργασίες, ιδέες και απόψεις. Και καθώς οι προπτυχιακές σπουδές μου, δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί, βρίσκομαι και εγώ ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν αυτές τις πρωτόγνωρες -για την ελληνική εκπαίδευση- on-line συναντήσεις. Παρά την αρχική ανησυχία μου, για την πρακτική λειτουργία, αυτού του on-line νέου συστήματος διδασκαλίας, τα πράγματα λειτούργησαν και κάθε on-line διάσκεψη πραγματοποιείται με επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά η δια ζώσης επικοινωνία με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, εντός της φυσικής τάξης, δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την στεγνή και ψυχρή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει κάτι που με απασχολεί. Συχνά περιστρέφονται σκέψεις γύρω από το μυαλό μου, γιατί δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας, για τους οποίους το «μένουμε σπίτι» είναι μία υπόθεση δύσκολη. Τα λίγα τετραγωνικά μέτρα, τα υπόγεια, τα ανύπαρκτα μπαλκόνια και οι λιγοστές ανέσεις, οδηγούν ορισμένους συμπολίτες μας, στα άδυτα μίας ψυχικής κατάπτωσης. Η ποιοτική και δημιουργική ενασχόληση στο σπίτι και η σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι για κάποιους ένα άπιαστο όνειρο, μία «τρελή» πολυτέλεια. Για πολλούς Έλληνες φοιτητές και μαθητές η παρακολούθηση των διαδικτυακών συναντήσεων είναι ανέφικτη -λόγω οικονομικών δυσχεριών- και ως εκ τούτου δημιουργείται χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν τακτικά την ύλη και σε εκείνους που αναγκαστικά «μένουν πίσω».

Το σύνθημα και η πράξη του «μένουμε σπίτι» δεν είναι εύκολο. Σίγουρα σε περιόδους κρίσεων η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις οξύνεται. Τα άτομα που βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, είναι εξοπλισμένα με περισσότερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τις επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με κάποιους συμπολίτες μας, που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Κλείνοντας, βλέποντας «τα πράγματα» αντιλαμβάνομαι, πως η παραμονή στο σπίτι, είναι το μοναδικό όπλο κάθε οικογένειας, για να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια που ταλανίζει τον πλανήτη και μία αφορμή, για να εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, την οικογένεια, την εστία, μία αγκαλιά και ένα φιλί.