«Δύο Ζωές»: Μια ταινία για τα 25 Χρόνια του οργανισμού “Το Χαμόγελο του Παιδιού”

Όσο οι «δρόμοι» κοιμούνται ναρκωμένοι από το σκοτάδι, το πέμπτο από τα θαύματα του Βαγγέλη Νάκη παίρνει σάρκα και οστά. Ο νεαρός δημιουργός, τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, για μία ακόμα φορά δίνει ζωή και φωνή σε όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε.

Ο Βαγγέλης Νάκης και η ομάδα του (PSDM ATHENS) σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό “Το Χαμόγελο του Παιδιού” δημιούργησαν την μικρού μήκους ταινία «Δύο ζωές», για την επέτειο των 25 ετών από την ίδρυση του Οργανισμού. Στην ταινία μικρού μήκους βρισκόμαστε δίπλα στην ιστορία ενός εφήβου, ο οποίος διαγνώστηκε με κακοήθεια και δίνει την δική του σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Για τον Βαγγέλη «Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ» και η ταινία δίνει ζωή στη μνήμη του Ανδρέα Γιαννόπουλου, ενός παιδιού που σε ηλικία μόλις 10 ετών, νόσησε και άφησε την τελευταία του πνοή με μοναδική επιθυμία, την ίδρυση ενός οργανισμού που θα ζωγράφιζε με χρώματα, τα πιο γλυκά χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών. Στην ταινία παρακολουθούμε αρχειακό υλικό, αφενός από στιγμές της ζωής του μικρού Ανδρέα και αφετέρου από στιγμές γεμάτες με τα όνειρά του, για το «Χαμόγελο του Παιδιού», γιατί όπως λέει «Όταν χαμογελάς, ο πόνος περνά».  Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και πλέον ο Οργανισμός που οραματίστηκε ο 10χρονός Ανδρέας σχηματίζει τα πιο πλατιά χαμόγελα στα πρόσωπα χιλιάδων παιδιών. Πριν από 25 Χρόνια, το όνειρο ενός παιδιού που αγωνίσθηκε σκληρά, δημιούργησε το «σήμερα» και έδωσε μαγεία σε ένα εγχείρημα που σώζει καθημερινά παιδικές ζωές.

Στην ταινία πρωταγωνιστές είναι ο Μαριάν Μαξίν και ο Άγγελος Ατσαλάκης, ο οποίος υποδύεται τον Ανδρέα Γιαννόπουλο.  Σε κάθε δευτερόλεπτο γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που συνάνθρωποι μας, οι οποίοι αγωνίζονται κόντρα στην ασθένεια, βιώνουν καθημερινά. Το ηχηρό μήνυμα της ταινίας είναι ότι “Εγώ δεν τα παράτησα ποτέ!”, προτρέποντας κάθε ψυχή να δώσει την δική της μάχη. Από τη σκοπιά της ρεαλιστικής απεικόνισης τραγικών συμβάντων και περιπετειών, ο Βαγγέλης Νάκης δίνει δύναμη και εξοπλίζει με επιμονή και υπομονή, εκείνους που δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα κατά της ασθένειας.

«Τοποθετήστε το χέρι σας στην καρδιά σας, μπορείτε να το νιώσετε; Αυτό είναι που ονομάζεται σκοπός», λέει ο Βαγγέλης, προτρέποντας κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτου ηλικίας, να μην εγκαταλείψει την μάχη με την αρρώστια.

Ένα μικρό παιδί μπορεί να μην κέρδισε την μάχη, αλλά πίσω του άφησε μία μεγάλη κληρονομιά, μία ελπίδα και ένα όνειρο για κάθε πλάσμα που μάχεται στον πλανήτη μας. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα και ένας θρύλος έφυγε για έναν άλλον κόσμο, αφήνοντας τα δικά του ανεξίτηλα αποτυπώματα τα οποία σήμερα, την πρώτη μέρα του νέου μας έτους -του 2021- χαράχθηκαν με ένα σπουδαίο εγχείρημα, που έχει τίτλο «Δύο Ζωές».

Την σκηνοθεσία και το μοντάζ επιμελήθηκε ο Σωκράτης Πάτσος, την διεύθυνση φωτογραφίας ο Πέτρος Νικολίνταης, πρώτος βοηθός κάμερας ο Παναγιώτης Δελχάς, την φωτογραφία ο Μίλι Σουλοβάρι, τον συντονισμό ο Αλέξανδρος Παυλόπουλος, την παραγωγή ο Βαγγέλης Νάκης ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Πάρης Κάλπος. Sound design: Δημήτρης Μπάτζιος Ηχοληψία Voice Over: Δημήτρης Γιαννακίδης Στίχος και φωνή: Γιάννης Τεργιάκης και Τζωρτζίνα Αντωνακάκη. Πρωταγωνιστούν: Μαριάν Μαξίν και Άγγελος Ατσαλάκης. Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Νίκος Μπάρκουλης | Μαρία Μπίτσιου | Αλέξανδρος Μαύρος | Αντώνης Ρηγόπουλος | Ερβίν Τσουράϊ | Ειρήνη Κουρή | Χάρης Φιλιππόπουλος | Ελίζα Σοφία Μπίτσια | Ασπασία Μπαζίμα | Άρτεμις Βρεττάκου | Λάμπρος Κανατάς | Χάρης Δημόπουλος | Μάριος Μπιντάκος | Βασίλης Αγγελιδάκης | Νίκος Λαουτάρης | Ραφαήλ Λασιθιωτάκης | Λάμπρος Παπανικολάου | Εβίτα Κορκολιού | Κωσνταντίνος Πανάκος | Κωνσταντίνος Γρηγορίου | Άρτεμη Λιάσκου | Μάρκος Κοντός | Αντριάν Κυριακού | Natasha Kay | Myrio | Vemily | Αντιγόνη Παναγιώτα Αλί | Αντρέας Κώτσης | Αποστόλης Δεμερτζής | Άρης Γρυλονάκης | Γιάννης Καλέμι | Δημήτρης Μάρκος Τόλης | Δημήτρης Φωτεινός | Εβελίνα Μητρογιώργου | Ελίζα Σαμίου | Έντουαρντ Τεντέσκι | Ερβίν Τσουράι | Ηλίας Παντζίδης | Κωνσταντίνος Κολιάτσας | Λευτέρης Δάναμος | Λίαμ Ρουπακιάς | Λουίζα Παντουράρου | Μαίρη Τσιμπέρη | Δημήτρης Χονδρόπουλος | Μιχαέλα Καραπέτη | Μιχάλης Ματθαιάκης | Νάσος Αρβανίτης | Νένα Ξανθοπούλου | Νίκος Αγγελής | Παύλος Αγάπιος | Παύλος Ντοράτσι | Φιόνα Γεωργακοπούλου | Χρήστος Νάκας | Χρύσα Γκούγκου

 Η ταινία πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του πρακτορείου  “Matharikou Models Kids” του διαγνωστικού κέντρου “CLINITEST ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ (Kleinakis John ID.Diagnostiko Ergastirio Iatriki E.E.” και του νοσοκομείου “COSMOCLINIC” καθώς επίσης και από τις παρακάτω εταιρίες: Panik Records Entertainment | Epic Music Studio | Waterboom Festival

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου

900 χαμένα στρέμματα γης

Στις 25/05/2019

Φωνή αγωνίας, η φωνή του κυρίου Γιώργου «Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι εδώ πέρα το βράδυ με τους πυροσβεστήρες;» με ρωτά, μέσα στο μαγαζί του. Ο κύριος Γιώργος είναι 65 χρόνων και  είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου, που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, για τα τελευταία 20 χρόνια. «Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, δεν μένω πια εδώ. Έχω μόνο το μαγαζί. Μένω σε μια άλλη περιοχή (…) εγκατέλειψα τα Εξάρχεια στα καλά τους (…) δεν ήταν τα επεισόδια ο λόγος που έφυγα», εξομολογείται.

Έβλεπα το άγχος στην έκφραση και στο βλέμμα του, όσο απαντούσε στις ερωτήσεις μου. Ίσως και ένα δείγμα φόβου ή  ανησυχίας, στον τόνο της φωνής του. Δεν ήθελε να τον βιντεοσκοπήσω, φοβόταν ότι το βράδυ θα πρέπει πάλι να είναι ετοιμοπόλεμος με τους πυροσβεστήρες. «Η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τίποτα, πέφτει τρεις ώρες ξύλο, γίνεται η επαναστατική γυμναστική από όλους και τελειώνει εκεί η ιστορία. Από τις 19:00 μέχρι τις 3:00 που παίζεις ξύλο, κουράζεσαι. Τελειώνουν τα πολεμοφόδια, τελειώνουν και οι βενζίνες και πας σπίτι σου. Πως πας στον κινηματογράφο και τελειώνει και φεύγεις, έτσι». Δεν είναι ο πρώτος όμως, που παραπονιέται για την ελλιπή ασφάλεια στην περιοχή των Εξαρχείων. Ο κύριος Σταύρος, 31 ετών, υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, παραδέχεται  «Δεν υπάρχει αστυνόμευση εδώ πέρα», «δεν ξέρω πόσο μπορεί κάποιος να αντέχει να ζει στα Εξάρχεια και να αναγκάζεται να υπομένει συνεχή φθορά», «είχα φίλο που άντεξε τέσσερα χρόνια (…) του έσπασαν τέσσερις φόρες το αμάξι, έφτασε στο σημείο να μην τον καλύπτει η ασφάλεια του. Επομένως αναγκαστικά δεν μπορούσε να έχει αυτοκίνητο στα Εξάρχεια », «ξεφεύγουν τα πράγματα από τις παλιές εντάσεις, πλέον οπλοφορούν και σκοτώνεται κόσμος».  Για τους κατοίκους ή τους καταστηματάρχες των Εξαρχείων, η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αναρχικούς και στην αστυνομία , ίσως και ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απασχολήσει τη σκέψη και θα την αποπροσανατολίσει.  «Διευκολύνει αυτή η κατάσταση την όποια κυβέρνηση. Σκέφτεται ο κόσμος τα Εξάρχεια και όχι τα υπόλοιπα πράγματα της καθημερινότητας» εξομολογείται ο κύριος Γιώργος.

Στις 17 Νοεμβρίου , στις 6 Δεκεμβρίου, άλλα και ορισμένα Παρασκευοσάββατα, από τη πλατεία μέχρι την οδό Τοσίτσα ή την Χαριλάου Τρικούπη, γίνονται σκληρά επεισόδια.  Ο κόσμος ανησυχεί για τις περιουσίες του, αλλά και για την σωματική του ακεραιότητα. «Έχει τραυματιστεί μια κοπέλα από φωτοβολίδα σε ευθεία βολή που της καρφώθηκε στο πόδι και έκαιγε μέσα. Δεν μπορούσαν να την βγάλουν. (…) Δεν ξέρω τι απέγινε το κορίτσι», μου λέει.

Ο «πόνος» για  ανάγκη εγκατάλειψης της περιοχής, βιώνεται καθημερινά από τους μόνιμους κατοίκους. «Είμαι εδώ και νοιώθω τον φόβο ειδικά στις επετείους. Υπάρχει θέμα εκείνες τις ημέρες, ο κόσμος φεύγει από τα Εξάρχεια και πάει να μείνει αλλού. Στα υπόλοιπα επεισόδια ρίχνουν μολότοφ στα ΜΑΤ», «Ένας συνταξιούχος είναι αδύνατο να μείνει στα Εξάρχεια. Πως θα προστατεύσει τον εαυτό του;», αναρωτιέται ο κύριος Γιώργος .

Βέβαια, τα επεισόδια δεν αφήνουν αλώβητες τις περιουσίες των κατοίκων και των καταστηματαρχών. Οι Εξαρχιώτες υπομένουν καθημερινή φθορά στις περιουσίες τους, είτε αυτό αφορά την ολοκληρωτική καταστροφή τους, στις ήμερες των επετείων, είτε αυτό αφορά κάποιες μικροκλοπές, στις οποίες υποβάλλονται καθημερινά.  « Το πιο εύκολο πράγμα  για ένα παιδί της ηλικίας σου, ίσως και πιο μικρό, είναι να έρθει εδώ και να σου ρίξει μια μολότοφ, για πλάκα, και ας σε καταστρέψει. Αυτό είναι το πιο απλό . Ευτυχώς, εγώ την γλύτωσα και το μαγαζί μου ποτέ δεν είχε ιδιαίτερες φθορές. Όμως εδώ, δεν υπάρχουν φθορές ή καταστρέφεσαι ή δεν παθαίνεις τίποτα. Αν πάρεις φωτιά, πήρες φωτιά, δεν έχει δεύτερη». Από την άλλη μου επισημαίνει πως οι διαρρήξεις και οι μικροκλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο «Έχουν διαρρήξει το μαγαζί μου, ήταν κλεφτρόνια της πλάκας. Φυσικά δεν τους πιάνει κάνεις».

Τα συνεχή προβλήματα, στην περιοχή που κοσμεί καθημερινά τους τίτλους ειδήσεων των τηλεοπτικών πλατό, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η μποέμ περιοχή του παρελθόντος, αντικαταστάθηκε με κάτι πιο σκοτεινό, υπόγειο και σκληρό, ίσως την ζωγραφιά αντικατέστησε μια κοινωνική μουτζούρα. Οι πέτρες σαν φωτοβολίδες σκάνε στα πεζοδρόμια δημιουργώντας μικρές λακούβες στα δρομάκια, που τυλίγουν σαν φλέβες στην κεντρική πλατεία. «Έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα επεισόδια που γίνονταν παλιά, τότε ναι είχαν κάποιο σκοπό. Δεν γίνονται πλέον επεισόδια για ιδεολογικούς σκοπούς, στο όνομα της αναρχίας. Κυρίως τα επεισόδια, γίνονται από άτομα που έχουν σχέση με τον κοινό ποινικό κώδικα. Νομίζω, ότι πλέον είναι μια ευκαιρία κάποιων να κάνουν πλιάτσικο στις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων».

Από τα 900 στρέμματα γης που καλύπτουν το κέντρο την Αθηνάς και συνορεύουν με το Κολωνάκι, δεν έμεινε ο παλαιός ιδιαίτερος, ξεχωριστός και εναλλακτικός χαρακτήρας. «Τελείωσαν τα παλιά Εξάρχεια, τελείωσε η τότε καλύτερη περιοχή της Αθήνας. Αυτό γινόταν το 1970, ήταν άλλες εποχές». Είδα τη λησμονιά στο βλέμμα του. Αναπολεί τα παλιά καλά Εξάρχεια, στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Θυμάται τα Εξάρχεια του Παλαμά, του Άσιμου, του Γερμανού, του Χορν, της Βέμπο και πολλών άλλων που σημάδεψαν την Ελλάδα με τις επιτυχίες και το όνομα τους. Του έλειψαν, για μια στιγμή τα Εξάρχεια της ιδεολογίας, της γιορτής, της φαντασίας και του αστείρευτου χιούμορ. Έπειτα, η σκέψη του ήρθε και πάλι στη συνέντευξη μας, στην σκληρή πραγματικότητα «Είχανε σπάσει όλα τα τζάμια στην διπλά πολυκατοικία. Είναι κατάμαυρη, από την έκρηξη ενός αυτοκίνητου που κάηκε (…) δεν υπάρχει η αίγλη στην οποία ζούσαμε τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν φύγει». Η ιστορική ομώνυμη πλατεία έγινε ένας τόπος, με πλανόδιους πωλητές ή ζωντανούς – νεκρούς να παρακαλούν για μια «δόση» ακόμα. Μάλλον εκείνοι καταπλάκωσαν τον μουσικό και τον ποιητή του 70.

Χάνουμε 900 καλλιτεχνικά και ξεχωριστά  στρέμματα γης, που κοσμούν την Αθήνα, αφήνοντας τα, να εξελιχθούν σε έναν βίαιο τόπο, επισφραγίζοντας την πτώση τους. Η περιοχή με την ασήκωτη και σπουδαία ιστορία, η περιοχή των καλλιτεχνών, εκείνη με τα πολλά τραύματα και τα πολλά πρόσωπα , αντικαταστάθηκε με ένα και μόνο προσωπείο εκείνο των επεισοδίων, των μολότοφ και των γηπεδικών.

«Αχ Ντίνα είμαι σε καραντίνα»: Το viral τραγούδι της εποχής του κορωνοϊού

(Μία συνέντευξη με τον Απίκο (πραγματικό όνομα: Θέμος Ρίζος) από τους Picos Apicos & the Piña Coladas)

(Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, καλό είναι να κάνεις λεμονάδα, μου λέγανε. Η κρίση λοιπόν τις εποχής έκανε και τις συνεντεύξεις μου τηλεφωνικές…)

Το ευρύ κοινό, γνώρισε εκείνον και τους Picos Apicos & the Pina Colladas, μέσα από ένα τραγούδι που έγραψε ο Apicos (Θέμος Ρίζος), για εκείνους που σκέφτηκαν να σπάσουν την καραντίνα, για να δουν την δική τους «Ντίνα».  Δημιουργώντας το σουξέ του κορωνοϊού, αφού έκανε τις απαραίτητες αλλαγές από το τραγούδι «Oh Carol» του Neil Sedaka, ο Αpicos καλεί τους ερωτοχτυπημένους της περιόδου να μείνουν στο σπίτι περιμένοντας την εκάστοτε αξιαγάπητη Ντίνα. Χαρίζοντας στιγμές αστείρευτου γέλιου, μέσα από το όλο φαντασία βιντεάκι του κομματιού, καταφέρνει να δώσει λίγο κουράγιο σε όσους είναι σε καραντίνα και να τους κάνει να απλώσουν ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο τους, ξεχνώντας για λίγο την ταραχή, που έχει προκληθεί στις ανθρώπινες ζωές και στον κόσμο. Το τραγούδι κατάφερε μόλις σε μία ημέρα να γίνει viral και πλέον έχει αγγίζει τις 1.000.000 προβολές, αθροιστικά στο YouTube και στο Facebook.

Σίγουρα, ο Θέμος είναι μία από τις απτές αποδείξεις, ότι το #Μένουμε Σπίτι έχει διεγείρει την φαντασία και έχει φέρει εκρήξεις έμπνευσης. Ίσως δεν μου δίνεται η δυνατότητα να περιγράψω πολλά πράγματα για τον Apico, αλλά η φωνή έχει μια δύναμη μαγική και σε αυτή την περίπτωση ένοιωσα μια καλοσύνη μοναδική.

Υπάρχουν όμως πολλά που κανείς δεν γνωρίζει, για τον δημιουργό του «Αχ Ντίνα», των -όλο, γέλιο φαντασία και δημιουργικότητα- βίντεο και τον τραγουδοποιό της εναλλακτικής ροκ ελληνικής σκηνής.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, ενώ αργότερα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του πάνω στην Επίλυση Συγκρούσεων. Ύστερα, σπουδάζοντας δημοσιογραφία στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, ασχολήθηκε αποκλειστικά με το επάγγελμα του δημοσιογράφου, μέχρι το 2018, όποτε και αποφάσισε να αφοσιωθεί στην παιδική και μεγάλη του αγάπη, την μουσική.

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην ΕΡΤ, στο MTV, στη Nickelodeon, στο ΒΗΜΑ FM, αλλά και σε εταιρείες παραγωγής που συνεργάζονταν με την γερμανική δημόσια τηλεόραση, την αυστριακή τηλεόραση και το τσεχικό ραδιόφωνο.

Όσον αφορά τη μουσική, όπως ομολογεί, αυτή ήταν πάντοτε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. «Μουσική και μουσικοί, υπήρχαν πάντα στο σπίτι. Η μητέρα μου σχεδίαζε εξώφυλλα δίσκων για την εταιρεία Columbia, όποτε από 2-3 ετών έβλεπα την μητέρα μου να ακούει τον δίσκο και να σχεδιάζει το εξώφυλλο. Πάντα έμπαιναν σπίτι μας ο Νίκος Παπάζογλου, ο Γερμανός και πάρα πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Όταν ήμουν περίπου 10 ετών ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας σε ωδείο. Ύστερα στην εφηβεία ξεκινήσαμε, να έχουμε τις μπάντες μας και να κάνουμε διάφορες συναυλίες «Ο Θεός να τις κάνει», αλλά ήμασταν όλοι παθιασμένοι, όσο και αν δεν ξέραμε να παίζουμε»

Το 2006 δημιουργούνται οι Picos Apicos & the Piña Coladas και εμφανίστηκαν, για να παντρέψουν το κλασικό rock ‘n’ roll με τα αθάνατα ελληνικά τραγούδια των 80s και 90s, για να προσθέσουν swing και reggae-ska διασκευές και για να χαρίσουν ατελείωτο χορό. Εκτός από πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, «ξεσηκώνουν» φεστιβάλ, parties γάμων, εταιρικά και άλλα events.

Παράλληλα, ο Apicos ή Θέμος Ρίζος, έχει ακόμα μία μπάντα, την οποία θα εκτιμήσουν δεόντως οι λάτρεις των αείμνηστων Beatles. «Είμαστε οι “Tribute στους Beatles” και παίζουμε τα τραγούδια τους, όσο πιο πιστά γίνεται».


Ξαφνικά είδαμε στις οθόνες των υπολογιστών μας το «ΑΧ ΝΤΙΝΑ» εν μέσω καραντίνας. Πως γεννιέται αυτή η ιδέα;

Ήταν κάτι που πραγματικά έκανα τελείως για το χαβαλέ και για να περάσει η ώρα στην καραντίνα. Χωρίς πραγματικά να το περιμένω, έγινε αυτός ο χαμός με το κομμάτι και ήταν μία τεράστια έκπληξη.

Η Ντίνα που αναφέρεις στο τραγούδι είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που σου λείπει ή ένα πρόσωπο φανταστικό;

Είναι τελείως φανταστικό. Δεν υπάρχει Ντίνα. Είμαι παντρεμένος. Απλώς Ντίνα…Καραντίνα, έκανε ομοιοκαταληξία.  Γενικώς, τα περισσότερα κομμάτια που γράφουμε, αναφέρονται σε κάποια κοπέλα ή σε ερωτική κατάσταση. Ίσως κάποια είναι εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα, αλλά συνήθως τα τραγούδια προέρχονται από φανταστικά σενάρια.

Το «Αχ Ντίνα» είναι το πρώτο κομμάτι που έβγαλες στο YouTube;

Είχα γράψει και είχα ανεβάσει άλλο ένα λίγες μέρες πριν, το «Ο καρ@@λις ο ιός», αλλά αυτό δεν έγινε τόσο viral, όσο το «Αχ Ντίνα». Ίσως λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιείται,  δεν έφτασε τις προβολές «της Ντίνας».

Ξαφνικά βλέπεις το τραγούδι, που ουσιαστικά πόσταρες για λόγους χιουμοριστικούς, να γίνεται viral και εν μία νυκτί έρχονται χιλιάδες views. Ποια τα συναισθήματα;

Ήταν μία  μεγάλη έκπληξη όλο αυτό. Ενώ θεωρητικά αυτή είναι η σκέψη κάθε μουσικού, να γίνουν τα τραγούδια του viral και να έχουν πολλές προβολές στο ΥouΤube, ίσως αγχώθηκα, μου ήρθε απότομο, γιατί δεν το περίμενα. Ουσιαστικά, ανέβασα ένα τραγούδι, όπως κάνουμε συχνά, και ξαφνικά είδα τα share να πολλαπλασιάζονται, σαν τον ιό. Σκέψου, ότι το video «της Ντίνας» το τέλειωσα πολύ αργά το βραδύ, μετά τη 1:30-2:00, και είπα «Ας το ανεβάσω και ας είναι αργά». Μισή ώρα πριν κοιμηθώ κοιτάω το κινητό μου και είχε 10 κοινοποιήσεις. Ξυπνάω το πρωί και το κινητό μου δεν σταματούσε να χτυπάει. Φυσικά ενθουσιάστηκα, αλλά ταυτόχρονα αγχώθηκα, διότι μέσα σε δύο ημέρες είχα περισσότερα από 1.000 αιτήματα φιλίας και τηλεφωνήματα από δημοσιογράφους. Η αλήθεια είναι, ότι το ευρύτερο κοινό με γνώρισε από ένα τραγούδι που το έκανα τελείως στην πλάκα, ενώ με την μπάντα μου, τους Picos Apicos & the Piña Coladas, έχουμε βγάλει αρκετά κομμάτια, στα οποία έχουμε ρίξει πολλή και σοβαρή δουλειά. Αυτό το τραγούδι, δεν ήταν κάτι το οποίο μελέτησα με λεπτομέρεια. Σκέψου μόνο, ότι όλα τα γύρισα στο στούντιο του σπιτιού, που δεν είναι ένα στούντιο πλήρως εξοπλισμένο. Προσπάθησα με όσα είχα στο σπίτι, να φτιάξω βιντεάκια αστεία.

Μέσα από αυτό το βίντεο, ποια ήταν τα πιο αστεία σχόλια που δέχθηκες;

Πολύς κόσμος δεν κατάλαβε, ότι στο βίντεο του «Αχ Ντίνα» είναι ένα μόνο πρόσωπο. Αν δεις στα σχόλια του βίντεο ο κόσμος μου γράφει «Πολύ ωραίοι είστε» ή «Φανταστικοί και οι τρεις» και διάφορα τέτοια.

Να περιμένουμε και άλλα τραγούδια, με αφορμή την καραντίνα;

Ναι, ετοιμάζω κάτι για τις επόμενες ημέρες. Έχω τελειώσει την ηχογράφηση και ετοιμάζω το βίντεο. Προς το παρόν συνολικά έχουν βγει 5. Μάλιστα ένα το βγάλαμε όλοι μαζί, ως Picos Apicos & the Piña Coladas, το «Ότι αγαπάω είναι σαν καραντίνα». Το δημιουργήσαμε εξ’ αποστάσεως. Ο  καθένας έγραψε το δικό του κομμάτι, μου τα έστειλαν και εγώ τα συνέθεσα.

Οι «Picos Apicos & the Piña Coladas» είναι η κύρια μπάντα σου. Πως προκύπτει αυτό το ιδιαίτερο όνομα;

Ο Picos Apicos, ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας σε μια σειρά της ΕΡΤ, της δεκαετίας του 80, τη Φρουτοπία. Τότε ήταν μία σειρά πολύ διαδεδομένη και ο Picos Apicos ήταν ο δημοσιογράφος στη σειρά. Τότε που ξεκινούσαμε το συγκρότημα, εγώ ήμουν δημοσιογράφος και σκέφτηκα ότι το Picos Apicos , θα ήταν ωραίο για όνομα συγκροτήματος. Μετά το «Pina Collada» είναι το γνωστό κοκτέιλ, το οποίο «κόλλησε», γιατί ακούγονταν ωραία. Ουσιαστικά, ο ένας τραγουδιστής μας λέγεται «Picos», εγώ «Apicos» και τα άλλα παιδιά είναι οι «Pina Colladas».

 

Αδιαμφισβήτητα βιώνουμε μια «δυνατή» κρίση. Λόγω της κατάστασης γνωρίζω, ότι όλα «πάγωσαν». Υπάρχουν όμως κάποια μελλοντικά σχέδια ή σκέψεις;

Προς το παρόν τα live μας έχουν παγώσει και στο στούντιο δεν μπορούμε να βρεθούμε, για να κάνουμε πρόβα και να συζητήσουμε τις ιδέες μας. Ομολογουμένως, είναι μια περίοδος κατά την οποία προκύπτουν πολλές ιδέες και ο κόσμος φαίνεται να έχει πολύ έμπνευση. Μια πολύ ωραία πρωτοβουλία της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, είναι τα «Pijama Sessions», που κάνουμε. Σκεφτήκαμε, να φέρουμε ξανά την μουσική και τις συναυλίες κοντά στον κόσμο. Έτσι, ο κάθε μουσικός παίζει στο σπίτι του και γραφεί με το κινητό του το βίντεο. Εγώ, μαζεύω αυτά τα βίντεο και δημιουργώ ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, για το κάθε συγκρότημα.

https://www.facebook.com/technopoliscityofathens/videos/163347664993101/?t=3

Για εσένα πως είναι τα πράγματα, πως περνάς την καραντίνα σου, πέρα από την αθεράπευτη μουσική έμπνευσή σου;

Μαγειρεύω πολύ. Δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα στην κουζίνα. Για παράδειγμα, ο ντράμερ μας, μου είχε φέρει μια κολοκύθα γλυκιά από το χωριό του. Αυτή λοιπόν η κολοκύθα, έμενε στην κουζίνα για 3 εβδομάδες περίπου, πριν ξεκινήσει η καραντίνα. Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα, έκανα την μισή σούπα βελουτέ και την άλλη μισή κολοκυθόπιτα.  Βλέπω ταινίες ή σειρές κάθε βράδυ και στέλνω συχνά το 6 για περπάτημα. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για πολλούς, αυτή η περίοδος είναι μια ευκαιρία, για να φροντίσουμε τις σχέσεις μας και να κάνουμε όσα δημιουργικά πράγματα θέλαμε. Ας είναι και ένα βιβλίο, που κάθεται στην άκρη.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις, με αφορμή αυτή τη δύσκολη εποχή;

Κουράγιο και υπομονή σε όλους! Θεωρώ πως τα μέτρα, που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι απολύτως απαραίτητα, για αυτό και ο αριθμός των κρουσμάτων είναι περιορισμένος. Έχω την αίσθηση, ότι αρκετός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα των μέτρων. Αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ταύτισης, απλά με λογική, κρίνω ότι καλώς αντέδρασαν οι αρμόδιοι με αυτό τον τρόπο. Θέλω να στείλω δύναμη και στους μουσικούς, που αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα. Κάποιοι κάνουν μεροκάματα σε διάφορα μαγαζιά με live εμφανίσεις και όταν δεν έχουν πλήρη ένσημα, αδυνατούν να πάρουν το βοήθημα των 800€.

Η Εποχή του «Μένοντας Σπίτι»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Μέσα σε ένα κλίμα, μιας πρωτοφανούς για την εποχή, παγκόσμιας πανδημίας οι κυβερνήσεις πολλών κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) αποφάσισαν να θέσουν τους πολίτες τους, σε καθολική απαγόρευση, περιορίζοντας τις άσκοπες εξόδους και την εξάπλωση του νέου ιού. Η ελληνική κυβέρνηση με μηδενική ανοχή στα τεχνάσματα των εφευρετικών Ελλήνων, υπόσχεται να λάβει σκληρότερα μέτρα, με σκοπό να συνετίσει δια της επιβολής, εκείνους που -παροντικά- δεν συνετίζονται.  Το νέο σύνθημα των ημερών, που φιγουράρει ατέρμονα στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαφημίσεις, είναι το #Μένουμε Σπίτι.

Κάπως έτσι, κληθήκαμε όλοι να μείνουμε στα σπίτια μας, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές και τους συμπολίτες μας, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό.

Έχουν περάσει τέσσερις εβδομάδες από τότε που άφησα πίσω μου, την καθημερινή δουλειά στον εργασιακό μου χώρο, τα ξέγνοιαστα Σαββατόβραδα και τις Κυριακάτικες βόλτες.  Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ημέρες από τότε που το εφευρετικό μου μυαλό έπρεπε να βρει τρόπους, για να περάσει δημιουργικά ο χρόνος στο σπίτι. Άλλοτε τα πάζλ, τα επιτραπέζια, ένα βιβλίο, η μαγειρική, τα οικογενειακά αστεία, το jogging στη γειτονιά μου, και άλλοτε οι τηλεδιασκέψεις για τα μαθήματα πανεπιστήμιου έκαναν τις ημέρες να περάσουν. Συχνά σκέφτομαι, πως με υπομονή και ανάλογες δημιουργικές δραστηριότητες θα περάσουν και οι υπόλοιπες ημέρες σε αυτή την «εποχή του κορωνοϊού», που έμελλε να γράψει ιστορία.

Μέσα σε μία κατάσταση εγκλεισμού, οι εντάσεις και τα ξεσπάσματα αγανάκτησης βρίσκονται μέσα σε κάθε σπίτι. Άλλωστε, βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν έρθουμε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα φέρει στο έλεος της μοίρας πολλές ελληνικές -και όχι μόνο- οικογένειες. Η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία, είναι παρούσα τόσο στο δικό μου όσο και στο πνεύμα της οικογένειας μου. Έχοντας εξοπλιστεί με υπομονή, αποβάλλουμε το άγχος και περιμένουμε να περάσει η δύσκολη εποχή. Εκείνο που μου λείπει περισσότερο είναι μία τρυφερή αγκαλιά, όταν αγουροξυπνημένοι θα μαζευτούμε στην τραπεζαρία για το οικογενειακό πρωινό. Μου λείπει το ζεστό φιλί, όταν νυσταγμένη θα πω «Καληνύχτα».

Η περίοδος του COVID 19 μας έφερε μπροστά σε μία αποκλειστικά ψηφιακή εποχή.  Πλέον, οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή. Έτσι, οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω online τηλεδιασκέψεων, έχοντας την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσουν την σκέψη τους, αλλά και να παρουσιάσουν τις προσωπικές τους εργασίες, ιδέες και απόψεις. Και καθώς οι προπτυχιακές σπουδές μου, δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί, βρίσκομαι και εγώ ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν αυτές τις πρωτόγνωρες -για την ελληνική εκπαίδευση- on-line συναντήσεις. Παρά την αρχική ανησυχία μου, για την πρακτική λειτουργία, αυτού του on-line νέου συστήματος διδασκαλίας, τα πράγματα λειτούργησαν και κάθε on-line διάσκεψη πραγματοποιείται με επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά η δια ζώσης επικοινωνία με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, εντός της φυσικής τάξης, δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την στεγνή και ψυχρή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει κάτι που με απασχολεί. Συχνά περιστρέφονται σκέψεις γύρω από το μυαλό μου, γιατί δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας, για τους οποίους το «μένουμε σπίτι» είναι μία υπόθεση δύσκολη. Τα λίγα τετραγωνικά μέτρα, τα υπόγεια, τα ανύπαρκτα μπαλκόνια και οι λιγοστές ανέσεις, οδηγούν ορισμένους συμπολίτες μας, στα άδυτα μίας ψυχικής κατάπτωσης. Η ποιοτική και δημιουργική ενασχόληση στο σπίτι και η σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι για κάποιους ένα άπιαστο όνειρο, μία «τρελή» πολυτέλεια. Για πολλούς Έλληνες φοιτητές και μαθητές η παρακολούθηση των διαδικτυακών συναντήσεων είναι ανέφικτη -λόγω οικονομικών δυσχεριών- και ως εκ τούτου δημιουργείται χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν τακτικά την ύλη και σε εκείνους που αναγκαστικά «μένουν πίσω».

Το σύνθημα και η πράξη του «μένουμε σπίτι» δεν είναι εύκολο. Σίγουρα σε περιόδους κρίσεων η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις οξύνεται. Τα άτομα που βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, είναι εξοπλισμένα με περισσότερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τις επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με κάποιους συμπολίτες μας, που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Κλείνοντας, βλέποντας «τα πράγματα» αντιλαμβάνομαι, πως η παραμονή στο σπίτι, είναι το μοναδικό όπλο κάθε οικογένειας, για να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια που ταλανίζει τον πλανήτη και μία αφορμή, για να εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, την οικογένεια, την εστία, μία αγκαλιά και ένα φιλί.

ΤΡΕΙΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Η κρίση της εποχής κατάφερε να αναδείξει όχι μόνο έναν αόρατο εχθρό, αλλά και μερικούς ήρωες, που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη στους χώρους εργασίας τους και προσφέρουν αλληλεγγύη στον αγώνα εναντίον της πανδημίας, που ταλανίζει τον πλανήτη μας.

Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στον υγειονομικό τομέα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον του κορωνοϊού, αλλά κάπου εκεί κοντά βρίσκονται και μερικοί αφανείς ήρωες, που κάνοντας υπομονή και επιμονή, περιμένουν να περάσει η δύσκολη εποχή.

Υπάλληλος αλυσίδας Σούπερ Μάρκετ – Σου προσφέρει τα καθημερινά και απαραίτητα προϊόντα για να εξασφαλίσεις την επιβίωση σου

Η Μαρίνα είναι 27 ετών και εργάζεται εδώ και 5 χρόνια σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, στον χώρο της μαναβικής. Μου λέει σχεδόν αγανακτισμένη, πως όσα χρόνια δουλεύει στο σούπερ μάρκετ δεν έχει έρθει ποτέ αντιμέτωπη, με κάποια παρόμοια κατάσταση «Ο κόσμος έχει τρομερές απαιτήσεις, μιλάνε σε όλους μας πολύ άσχημα, απότομα και με νεύρα. Δεν κρατάνε ούτε αποστάσεις ασφαλείας. Οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης, νομίζουν ότι η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει και έχει σκοπό να τους “κατασκοπεύσει”» . Η Μαρίνα για ευνόητους λόγους, είναι από εκείνους τους εργαζόμενους που δεν μπορεί να δουλεύει ακίνδυνα από το σπίτι της, αλλά εργάζεται καθημερινά 8 με 9 ώρες στο σούπερ μάρκετ περιτριγυρισμένη από πλήθος κόσμου. Χάρη σε κείνη και την δική της υπομονή και επιμονή, μπορούμε να εφοδιάζουμε τα σπίτια μας, με φρέσκα λαχανικά και φρούτα.

Όπως η ίδια τονίζει, στο σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν ελλείψεις σε προϊόντα, ακόμα και τα αντισηπτικά, τα μαντηλάκια και τα γάντια που βρίσκονταν σε έλλειψη, πλέον έχουν ανεφοδιαστεί πλήρως. Έτσι, ο κόσμος περιμένοντας υπομονετικά στις ουρές των σούπερ μάρκετ, μπορεί να βρει «τα πάντα» χαρίζοντας παράλληλα ένα χαμόγελο σε αυτούς τους ανθρώπους, που αγωνίζονται εκτεθειμένοι προσφέροντας αλληλεγγύη.

Διανομέας Τροφίμων– Σε γλιτώνει, από την έκθεση στον κίνδυνο του ιού

«Βλέποντας μάσκες, γάντια, αντισηπτικά θα λέγατε, ότι δουλεύω σε νοσοκομείο. Κι όμως όχι , δουλεύω με το μηχανάκι μου, ως διανομέας». Αυτά είναι -και θα είναι- τα όπλα και η καθημερινότητα του κυρίου Γιάννη, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια εργάζεται ως διανομέας τροφίμων. Αυτή όμως την περίοδο ο κύριος Γιάννης, έχει συσσωρεύει όλο του το θάρρος και συνεχίζει να εργάζεται, διαποτισμένος την επιθυμία του να εξυπηρετήσει τον συνάνθρωπο «Τα πράγματα είναι δύσκολα, φοβόμαστε για τις οικογένειες μας. Θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι υγιής, ενώ εξακολουθούμε να δουλεύουμε».

Εκείνο όμως που μου κεντρίζει περισσότερο την προσοχή, είναι η αισιοδοξία του και το χαμόγελο που είναι απλωμένο γλυκά, στο πρόσωπο του. «Εύχομαι υγεία πάνω από όλα, θα το ξεπεράσουμε και θα γυρίσουμε όλοι στις δουλειές μας», μου λέει.

Αρτοποιός – Ζυμώνει καθημερινά ψωμί σου

Την στιγμή που όλα κλείνουν και οι Έλληνες τίθενται σε καθολική απαγόρευση εκείνοι παραμένουν ανοιχτοί, για να ζυμώνουν το ψωμί μας. Οι αρτοποιοί συνεχίζουν να ξυπνούν τα χαράματα για να προσφέρουν στον κόσμο φρέσκο ζεστό ψωμί. Μίλησα με την Παυλίνα, την κόρη ενός φούρναρη. Αυτή την περίοδο βοηθά τους γονείς της, στην οικογενειακή επιχείρηση και μου περιγράφει την δύσκολη κατάσταση που βιώνει καθημερινά. «Είναι απίστευτο, γιατί με το που εκδόθηκαν τα μέτρα περιορισμού, ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα. Συνέχισαν να σχηματίζουν ουρές, για να πάρουν ψωμί και καφέ. Δεν πήραν στα σοβαρά την κατάσταση. Βέβαια, τώρα τελευταία είναι αρκετοί εκείνοι που μαζεύτηκαν στο σπίτι τους και ίσως προτίμησαν να ζυμώσουν το ψωμί τους, παρά να εκτεθούν στον αόρατο εχθρό». Από τις 6 το πρωί μέχρι και τις 7 το απόγευμα, η Παυλίνα είναι εκεί μαζί με τους γονείς της, ζυμώνοντας το καλύτερο ψωμί. Το πρωτοφανές της κατάστασης είναι η άσχημη και απαιτητική συμπεριφορά των καταναλωτών, οι οποίοι σκυθρωποί και νευρικοί ζητούν να εξυπηρετηθούν, ενώ οι νεαροί χωρίς μάσκα ή γάντια επισκέπτονται τον φούρνο, για να αγοράσουν μονάχα ένα καφέ «Δεν μπορώ να καταλάβω, θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους γύρω τους, για να αγοράσουν ένα καφέ που κάλλιστα θα μπορούσαν να τον φτιάξουν στο σπίτι». Εκείνη το μόνο που ζήτα ως αντάλλαγμα, στις υπηρεσίες που προσφέρει το κατάστημα της, είναι ένα χαμόγελο, μία καλή συμπεριφορά και υπευθυνότητα, για να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα αυτή η εποχή.

#Μένουμε Σπίτι

Στηρίζουμε όλοι την προσπάθεια, αγαπώντας τον συνάνθρωπο και σεβόμενοι την δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα . Μένουμε λοιπόν στο σπίτι, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους συνάνθρωπους μας.

Αυτή είναι η προσπάθεια που στήριξαν καλλιτέχνες, ηθοποιοί και παρουσιαστές, στέλνοντας το δικό τους «δημιουργικό» μήνυμα προς του Έλληνες, καλώντας τους να #μείνουν στο σπίτι, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό. Πολλές φωνές ένωσαν τις δυνάμεις τους και φωνάξαν δυνατά το σύνθημα, μέσα από τους προσωπικούς λογαριασμούς στα social media.

Το proino sfera 102.2 αντιμετώπισε τον ιό, δημιουργώντας ένα όμορφο παιδικό τραγούδι, που υπενθύμισε τόσο σε μικρούς όσο και μεγάλους, την σημασία του να πλένουμε τακτικά και προσεκτικά τα χέρια μας. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, η Νάνσυ Αντωνίου, ο Παναγής Τζωρτζάτος, ο Γιώργος Λιανός και ο Νίκος Καλλούδης, πέρασαν δημιουργικές στιγμές, κλέβοντας τις εντυπώσεις και γράφοντας την μουσική και τους στίχους ενός τραγουδιού που δίνει οδηγίες, με ευχάριστο και εύληπτο τρόπο.  Το μήνυμα είναι, ότι ο καθένας ξεχωριστά οφείλει να προσέχει όχι μόνο την υγειά του, αλλά και την υγεία των συνανθρώπων του.

Ακόμα, ο Νίκος Απέργης στηρίζοντας το #μένουμεσπίτι κατάφερε να περάσει όχι μόνο δημιουργικά τον χρόνο του, αλλά άνοιξε το δρόμο για να αντιληφθεί ο κόσμος όμορφα, ένα σημαντικό μήνυμα. Στέλνοντας ένα ακόμη κοινωνικό μήνυμα, χαρίζοντας μας μία ακόμα όμορφη μουσική στιγμή και απευθυνόμενους στους ερωτοχτυπημένους της περιόδου, τους καλεί να κάνουν υπομονή, να μείνουν σπίτι και να περιμένουν με αγωνία την αγκαλιά των αγαπημένων τους. Άλλωστε, η υπομονή και πειθαρχία στους κανόνες, είναι τα στοιχεία που θα χρησιμοποιήσει ο ελληνικός λαός, για να νικήσει τον πόλεμο με αυτό τον επιθετικό εχθρό.

Για όσους επιθυμούν να ακούσουν το νέο κομμάτι, εκείνο φιγουράρει στο Youtube, στο κανάλι του τραγουδιστή. Εμένα κάτι μου λέει, ότι και αυτό θα αγαπηθεί.

 «Στο Dream Show μία στυλίστρια μου έδωσε κρυφά το CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη και το άκουγα κάθε βράδυ»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον τραγουδοποιό Νίκο Απέργη)

Είναι εκείνος ο τραγουδοποιός του οποίου τα κομμάτια αγαπήσαμε. Αυτά είναι, που κάποτε μας συγκίνησαν και άλλοτε μας έκαναν να τα φωνάξουμε σε εκείνον ή εκείνη που αγαπήσαμε. Τα χρόνια που πέρασαν έφεραν τα κομμάτια του, στην κορυφή των ραδιοφωνικών charts και έδωσαν χιλιάδες προβολές στο YouTube. Συνάντησα εκείνον, που μας έδωσε την ευκαιρία να πούμε σε κάποιον «Κομμάτι της ζωής μου γίνε» ή «Σπάσε τα φρένα, μην ακούς κανέναν» και πολλά άλλα. Τελευταία του μεγάλη επιτυχία, είναι το «Εγώ ο δυνατός» που μετά την κυκλοφορία του κατάφερε να φτάσει γρήγορα στο No1 των τάσεων του YouTube.

Σε δύο, περίπου, μήνες θα κυκλοφορήσει ο νέος του δίσκος από την Panik Platinum, που θα περιλαμβάνει, τόσο τα ήδη υπάρχοντα και πολυαγαπημένα κομμάτια του, όσο και νέα.

Όπως μου εξομολογείται, τα κομμάτια του τα αγάπησε και αδιαμφισβήτητα μας έκανε να τα αγαπήσουμε. H επιτυχία κάθε κομματιού που δημιουργεί με τους συνεργάτες του, για εμένα δεν είναι καθόλου τυχαία. Το μεράκι, ο ζήλος, ο έρωτας, η αγάπη και όλα όσα δίνει στη μουσική του, έκαναν τον κόσμο να ταυτιστεί και να τραγουδήσει μαζί του, τις επιτυχίες του. Ιδιαίτερα, ερμηνεύοντας το «Κομμάτι της ζωής μου», κατάφερε να περάσει και ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα σε συνεργασία με την εταιρεία κοινωνικής ευθύνης Ηumane. Είναι σπουδαίο, να υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν την δύναμη της μουσικής, με σκοπό να ευαισθητοποιούν το κοινό και να παραγάγουν κοινωνικό έργο. Είναι σημαντικό κάθε πολίτης, να συνεισφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δίνοντας δύναμη σε εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη. Μπορείτε και εσείς να στηρίξετε την αξιέπαινη προσπάθεια της Humane κάνοντας κλικ στο https://humane.gr/  και αγοράζοντας προϊόντα, κάνοντας δωρεές, ή συνεισφέροντας εθελοντικά.

Ο Νίκος, συστήθηκε στο ελληνικό κοινό μέσα από τηλεοπτικό talent show «Dream Show» του Alpha. Κατά την συνέντευξης μας, μου αποκαλύπτει τις στιγμές που έζησε στο τηλεοπτικό παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια τον απολαμβάνουμε on stage, κάθε Τετάρτη στο OPPUS της Γλυφάδας και κάθε Κυριακή στο BLOCK στο Κολωνάκι. Το ταλέντο του αδιαμφισβήτητο, η φωνή του μελωδική και οι χορευτικές φιγούρες του κόσμου ατελείωτες. Άλλωστε, η πορεία του και τα ανοδικά βήματα που εκτελεί, δικαιώνουν την απόφαση του, να ακολουθήσει τον δρόμο της μουσικής εγκαταλείποντας τις σπουδές του, στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών.

Το πείσμα, η φιλοδοξία και η πολλή δουλειά σίγουρα απέδωσαν. Παρά τις δύσκολες καταστάσεις και τις δυσάρεστες στιγμές που βίωσε εξαιτίας ορισμένων επιχειρηματιών εκείνος στάθηκε στα πόδια του και χάραξε μόνος του τον δικό του δρόμο στην μουσική βιομηχανία.

Βλέπω έναν άνθρωπο με πολλά και όμορφα όνειρα. Αν είχα τα λόγια του, νομίζω θα έλεγε, πως η μουσική είναι μια μυστήρια δύναμη έκφρασης, που κάνει τα μάτια του να φωτίζουν κάθε φορά που οι λέξεις ακουμπούν πάνω σε νότες. Νομίζω έχει μία χαρά, για τις στιγμές της ζωής, γεμάτη ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω μέσα από την συνέντευξη μας, εγώ θα πω, πως μοιάζει άνθρωπος με τα πόδια προσγειωμένα στη γη και τα μάτια καρφωμένα στα αστέρια.


Το τραγούδι σου «Κομμάτι της ζωής μου» έχει φτάσει τις 20.000.000 προβολές, και διαρκώς ανεβαίνει. Το πίστεψες αυτό το κομμάτι;

Το πίστευα ως κομμάτι από την πρώτη στιγμή, τους στίχους, την μουσική, το βίντεο κλιπ και περίμενα ότι θα πάει καλά. Ήμουν σίγουρος ότι θα το αγαπήσει ο κόσμος, αλλά δεν περίμενα ότι θα αγαπηθεί τόσο πολύ.

Στο τέλος του Video clip, βλέπουμε το logo της HUMANE, μια εταιρείας κοινωνικού σκοπού. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Η συνεργασία ήταν μία δική μου πρωτοβουλία και μία ιδέα που υλοποιήσαμε μαζί με τον συνεργάτη μου. Ο Πρόεδρος της Humane είναι κουμπάρος του συνεργάτη μου, και σε συνδυασμό με τους στίχους του κομματιού έγινε η σύνδεση με την δωρεά οργάνων, που εκείνη την περίοδο υπήρξε αντικείμενο της Humane. Σκεφτήκαμε να παντρέψουμε τη μουσική μαζί με ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα, ευαισθητοποιώντας τον κόσμο.

Μέσα από το video clip σου, ποια είναι η σύνδεση με την δωρεά οργάνων και κατ΄ επέκταση με το κοινωνικό μήνυμα;

Στο βίντεο κλιπ βλέπουμε μία κοπέλα η οποία έχει κάνει μεταμόσχευση καρδιάς και ψάχνει τη μητέρα του δότη. Γενικά θέλω μέσα από την δύναμη που έχει η μουσική να μπορώ να περνάω κοινωνικά μηνύματα. Η αλήθεια είναι ότι θέλω πραγματικά να ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα, και να συμβάλλω και εγώ διακριτικά, όπως μπορώ. Θέλω να δείξω ότι μπορούμε όλοι, να βοηθήσουμε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Πες μου όμως, τι είναι η Humane και ποια είναι η δράση της;

Ο συγκεκριμένος οργανισμός κάθε 6 μήνες αναλαμβάνει να ασχοληθεί και να προβάλλει ένα διαφορετικό κοινωνικό μήνυμα, είτε αυτό αφορά τη δωρεά οργάνων, είτε την ευαισθητοποίηση του κοινού ως προς τα πρόσωπα με αναπηρία, και άλλα. Για να συνεισφέρει ο κόσμος σε αυτή τη δράση μπορεί να αγοράσει μέσα από το e-shop της HUMANE, διάφορα είδη ή αξεσουάρ. Επιπλέον, ο οργανισμός δίνει την ευκαιρία για εθελοντική δράση-συνεισφορά ή παροχή δωρεών.  Το σημαντικό είναι, ότι οποιοσδήποτε αποφασίσει να κάνει μία αγορά, δωρεά ή να συνεισφέρει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, μπορεί να δει ανά πάσα ώρα και στιγμή, που θα πάνε τα χρήματα.

Το τελευταίο σου κομμάτι είναι το «Εγώ ο Δυνατός» το όποιο ήταν και #1 στις τάσεις. Πως καταφέρνεις κάθε σου τραγούδι να γίνεται επιτυχία;

Η αλήθεια είναι ότι και αυτό το κομμάτι το πίστευα πολύ. Μάλιστα πριν κυκλοφορήσει επισήμως, το τραγουδούσα στα μαγαζιά που εμφανιζόμουν και ήδη είχα πάρει ένα πολύ θετικό feedback από τον κόσμο. Επομένως, ήξερα ότι θα πάει δυνατά, αλλά το #1 στις τάσεις του YouTube ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το ότι τα κομμάτια μου αγαπιούνται τόσο πολύ κόσμο, νομίζω είναι το αποτέλεσμα της ίδιας αγάπης, που αφιερώνω εγώ και οι συνεργάτες μου όταν τα δημιουργούμε.

Θα δούμε νέα κομμάτια ή ακόμα και δίσκο από εσένα τους επόμενους μήνες;

Αυτή την περίοδο είμαστε στο στούντιο για να ολοκληρώσουμε τον δίσκο, ο οποίος θα κυκλοφορήσει από την Panik Platinum. Θα περιλαμβάνει γύρω στα 11 κομμάτια, από τα οποία τα 5 θα είναι καινούργια. Κάποια από αυτά, θα τα ηχογραφήσουμε κατά τον Απρίλιο. Σε όλα, η μουσική είναι δική μου και σε ορισμένα έχω συμμετοχή και στον στίχο. Κατά κύριο λόγο, ο Αλέξανδρος Ελευθεριάδης είναι ο βασικός στιχουργός, με τον οποίο συνεργαζόμαστε πολύ καιρό.

Για το καλοκαίρι που μας έρχεται υπάρχει κάτι στο πλάνο, όσον αφορά τις εμφανίσεις σου;

Για το καλοκαίρι συνεχίζουμε κανονικά τις εμφανίσεις στο Block της Ερυθραίας. Επίσης, γυρνάμε την Ελλάδα και την Κύπρο κάνοντας live εμφανίσεις σε κλάμπ. Υπάρχει και ένα πλάνο για να φύγουμε στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Αμερική.

Είσαι από τους τραγουδιστές που συστήθηκαν στο κοινό μέσα από ένα Talent Show, συγκεκριμένα μέσα από το DREAM SHOW του ALPHA. Πως σου φάνηκε η εμπειρία εκεί;

Ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία, σίγουρα το διασκέδασα πάρα πολύ. Τότε μάλιστα δεν με άγχωναν καθόλου οι κάμερες μέσα στο σπίτι, όποτε τα αντιμετώπισα όλα πολύ χαλαρά. Ήμουν και 21 ετών. Βέβαια, υπήρχε πάρα πολύς ανταγωνισμός.

Θεωρείς ότι τέτοιου είδους τηλεοπτικά προγράμματα βοηθούν τους ανερχόμενους καλλιτέχνες; Θα συμβούλευες ένα νέο παιδί να δοκιμαστεί σε κάτι τέτοιο;

Εννοείται. Η τηλεόραση είναι ένα πάρα πολύ δυνατό μέσο προβολής. Φυσικά είναι απαραίτητη προϋπόθεση το reality, το talent show ή η εκπομπή που θα πάει, να είναι αξιόλογη. Πολλοί θα πουν, ότι οποιασδήποτε τρόπος προβολής στην τηλεόραση είναι καλός. Εγώ διαφωνώ. Σε μία καλή παραγωγή είναι καλό να προβάλλεσαι, σε μία μέτρια ή κακή παραγωγή μόνο ζημιογόνο μπορεί να είναι.

Μετά από την συμμετοχή σου στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, σου έγιναν νέες προτάσεις, βίωσες την αναγνωρισιμότητα;

Η αλήθεια είναι, ότι ήδη πριν δηλώσω συμμετοχή στο Dream Show εργαζόμουν ως τραγουδιστής. Είχα συνεργαστεί μάλιστα με την Έλλη Κοκκίνου, τον Βασίλη Καρρά και άλλους. Επομένως, ήμουν με κάποιο τρόπο ήδη σε αυτό το περιβάλλον.

Οι συνεργασίες αυτές πως προέκυψαν με την Έλλη Κοκκίνου και τον Βασίλη Καρρά;

Θα σου εξηγήσω τα πράγματα από την αρχ. Μπαίνοντας στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, δεν είχα κανέναν γνωστό στον χώρο. Προσπαθούσαμε με τους γονείς μου, να βρούμε κάποιον να με βοηθήσει, παρόλα αυτά δεν τα καταφέραμε. Κάποια στιγμή βρέθηκε μια γυναικά, που εργάζονταν ως τραγουδίστρια σε ένα μαγαζί και μου πρότεινε έναν ατζέντη. Έτσι, άρχισα να πηγαίνω σε οντισιόν και με πήραν σε ένα μαγαζί στην Εκάλη, με ένα νεανικό σχήμα. Από εκεί, με είδε ο μαέστρος του ROMEO και ξεκινήσαμε μια συνεργασία. Έτσι το ένα έφερε το άλλο και σιγά σιγά ήρθαν οι επαφές και οι συνεργασίες, με τα μεγάλα ονόματα του χώρου.

Πες μου και κάποια άλλα ονόματα του χώρου με τα οποία έχεις συνεργαστεί.

Έχω συνεργαστεί με τον Κώστα Χατζή, την Πίτσα Παπαδοπούλου, τον Στέλιο Ρόκκο, τον Νίκο Βέρτη, τον Πέτρο Ίμβριο, την Καλομοίρα, τον Χρήστο Δάντη, τον Γιώργο Τσαλίκη, την Χρύσπα, τον Ανδρέα Στάμο και άλλους.

Η αλήθεια είναι, πως είσαι ένας καλλιτέχνης  που ύστερα από τη συμμετοχή σου στο talent show, χάθηκες για κάποιο χρονικό διάστημα και επανεμφανίστηκες μετά από αρκετά χρόνια. Σε τι οφείλονταν εκείνη η αποχή;

Πράγματι χάθηκα. Βγαίνοντας από το reality ήμουν δεσμευμένος με συμβόλαιο σε μία επιχείρηση. Επειδή όμως, η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε συμβόλαιο και με έναν άλλο διαγωνιζόμενο, έδωσε προτεραιότητα σε εκείνον. Επομένως, εμένα με απέρριψαν σχολιάζοντας, ότι ήμουν άπειρος και ότι είχα περιττά κιλά. Πέρασαν 2-3 χρόνια χωρίς ο επιχειρηματίας να με εκμεταλλευτεί, παρά το συμβόλαιο που είχαμε, και ενώ ζητούσα να φύγω -από το συμβόλαιο- εκείνος δεν με άφηνε. Όλο αυτό με κράτησε πίσω και σταδιακά η αναγνωρισιμότητα που μου είχε προσφέρει το παιχνίδι , χάθηκε. Ουσιαστικά, ήταν σαν να ξεκινούσα και πάλι μόνος μου, από τη αρχή. Φυσικά, εκείνο το διάστημα που χάθηκα λίγο από το προσκήνιο, εργαζόμουν κανονικά ως τραγουδιστής, απλώς έχασα την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της δισκογραφίας και της αναγνωρισιμότητας.

Από ότι καταλαβαίνω έχεις βιώσει δύσκολες στιγμές. Κατά κύριο λόγο από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, από τους οποίους έχεις υποστεί και ένα είδος Bullying για την εμφάνιση σου.

Κατά κάποιον τρόπο ναι, χρησιμοποίησαν την απειρία μου και το γεγονός ότι ήμουν στο ξεκίνημα μου. Σχολίαζαν την εμφάνιση μου και τα περιττά κιλά που είχα, άκομψα και ως δικαιολογία για να μην με βγάλουν μπροστά. Με την πάροδο του χρόνου βλέπω, ότι όλα αυτά δεν είχαν βάση, γιατί αυτή την στιγμή εκείνος ο επιχειρηματίας, ο οποίος με απέρριψε -και άλλοι- με ζητούν στα μαγαζιά τους. Τότε προφασίζονταν ότι τα περιττά κιλά μου, ήταν πρόβλημα. Περιττό να σου πω, ότι τώρα που με πιέζουν για να τραγουδήσω στα μαγαζιά τους, έχω βάλει περισσότερα κιλά από αυτά που είχα τότε. Αυτό που ξέρω είναι ότι, στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος θέλει να περνάει καλά μέσα από τα τραγούδια. Καμία εμφάνιση δεν παίζει ρόλο για τον κόσμο. Τα τραγούδια και η αγάπη για τη μουσική, είναι αυτά που θα φέρουν την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου

Όταν οι επιχειρηματίες επέμεναν για το βάρος σου, εσύ μπήκες στη διαδικασία να χάσεις κιλά;

Ναι. Το συζητούσα και με τους δικούς μου ανθρώπους. Είχα πάει μάλιστα και σε διατροφολόγους. Βέβαια, το έκανα και για εμένα, για την δική μου υγεία. Γενικά σαν άνθρωπος, έχω μία κατασκευή που παίρνω πολύ εύκολα κιλά και χάνω δύσκολα. Ωστόσο, με τις προσβολές -αυτού του ανθρώπου- για το βάρος μου, το μόνο που κατάφερε είναι να με πεισμώσει.

Τα τελευταία χρόνια δεν σε βρίσκουμε στα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας, όπου είχες βρεθεί κατά το παρελθόν. Υπάρχει κάποιος λόγος που επιλέγεις τις live εμφανίσεις σου σε κλαμπ και όχι σε μπουζούκια;

Ναι. Νοιώθω ότι είναι κάτι, που μου ταιριάζει περισσότερο. Ταιριάζει στον τρόπο που βλέπω την διασκέδαση και θεωρώ ότι αυτό που κάνω ανταποκρίνεται και στα γούστα του κόσμου. Δεν σου κρύβω ότι, φέτος είχα μπει στην διαδικασία συζητήσεων με ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας. Ο λόγος που μπήκα στο τρυπάκι των συζητήσεων ήταν, επειδή μου ζητήθηκε να μεταφέρω σε εκείνη την σκηνή, αυτό ακριβώς αυτό που κάνω στους χώρους που εμφανίζομαι. Επομένως, θα είχα τους δικούς μου μουσικούς, το δικό μου πρόγραμμα, έτσι ακριβώς όπως το οραματίζομαι. Το ζήτημα για ΄μένα δεν είναι οι χώροι, αν αυτός θα είναι μπουζούκια ή μια μικρότερη σκηνή της Αθήνας, αλλά ο τρόπος που θα παρουσιαστεί η δουλειά μου και τα τραγούδια μου. Θέλω να υπάρχουν εναλλαγές και μέσα από το πρόγραμμα μου, να καλύπτομαι όλα τα γούστα. Αυτό είναι και ο λόγος, για τον οποίο τραγουδάω ποπ – λαϊκά -έντεχνα – trap – ξένα. Προσπαθώ, με λίγα λόγια, να ενσωματώνω σχεδόν όλα τα είδη μουσικής.

Τελευταία σου εμφάνιση στα μπουζούκια ήταν το 2013 κοντά στον Νίκο Βέρτη, τι αναμνήσεις έχεις από εκείνη τη συνεργασία;

Θυμάμαι μία εξαιρετική συνεργασία. Είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης αλλά και άνθρωπος. Είναι από τους ανθρώπους που σέβονται πάρα πολύ το κοινό και φροντίζουν για την ποιότητα του προγράμματος. Μάλιστα, εκτός από εξαιρετικός καλλιτέχνης, ως επιχειρηματίας φροντίζει πάντα να τα οργανώνει όλα με επαγγελματικό και αξιοπρεπή τρόπο.

Με ποιον καλλιτέχνη, που δεν έχεις συνεργαστεί μέχρι σήμερα, θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω σε όλα τα επίπεδα. Έχει προσφέρει πάρα πολλά στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Περιττό να σου πω, ότι όταν ήμουν στο Dream Show στον Alpha, είχε βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ένα CD, που περιλάμβανε ζωντανή ηχογράφηση από μία συναυλία του, στον Λυκαβηττό. Μία στυλίστρια στο παιχνίδι, που γνώριζε ότι είναι φαν, μου έδωσε κρυφά το συγκεκριμένο CD, ως δώρο για τα γενέθλια μου. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού επιτρέπονταν να έχουμε μόνο τα CD, που μας έδινε η παραγωγή, τα οποία περιλάμβαναν τα τραγούδια που έπρεπε να μάθουμε για τον διαγωνισμό. Εγώ λοιπόν, κάθε βράδυ μέχρι που αποχώρησα άκουγα τα τραγούδια του και ήξερα μέχρι και πότε θα έπαιρνε ανάσα.

Πέρα από τις ερμηνευτικές σου ικανότητες, γράφεις και συνθέτεις τραγούδια. Σε ποιους καλλιτέχνες έχεις δώσει τραγούδια σου;

Έχω δώσει στον Στέλιο Ρόκκο ένα τραγούδι, το «Σε Έχασα», πριν από κάποια χρόνια. Έπειτα έχω γράψει και στον Σάκη Αρσενίου και στον Κώστα Δόξα. Γενικά, θέλω να είμαι ακόμα πιο ενεργός και σε αυτό το δημιουργικό κομμάτι της μουσικής.

Γνωρίζω ότι είχες ακολουθήσει και την ακαδημαϊκή οδό. Τι συνέβη και άφησες τελικά το πτυχίο σου;

Ναι, είχα περάσει στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών. Δεν παρακολουθούσα πολύ συχνά τα μαθήματα, γιατί έτυχε η πρώτη μου δουλειά να είναι 6 ημέρες την εβδομάδα, επομένως δεν κατάφερνα να παρακολουθώ και την σχολή. Έτσι την άφησα. Φτάνοντας βέβαια στο σήμερα το έχω μετανιώσει λίγο, θα ήθελα να έχω πάρει το πτυχίο μου. Μάλιστα να σου πω, ότι είχα καθηγητή τον Γιάνη Βαρουφάκη. Τολμώ να πω ότι, ξέχωρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικός καθηγητής.

Φαίνεται να είσαι ιδιαίτερα πολυάσχολος, έχεις χρόνο για προσωπική ζωή;

Πάντα θα βρεθεί προσωπικός χρόνος, έστω και ελάχιστος. Θεωρώ ότι επιβάλλεται να εξασφαλίζει κανείς, χρόνο για τον εαυτό του. Το να δίνεις τα πάντα στη δουλειά, δεν έχει πάντοτε θετικά αποτελέσματα. Χρειάζεται μία ισορροπία.

Στον χρόνο που διαθέτεις για τον εαυτό σου, τι κάνεις;

Μου αρέσει πάρα πολύ να χαλαρώνω στον καναπέ και να βλέπω τηλεόραση. Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες και ο κινηματογράφος. Αν τύχει κάποιες φορές, μπορεί να μαζευτούμε με φίλους και να παίξουμε  μπάσκετ.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία.

Το «August Rush». Μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί συνδυάζει πολλά και διαφορετικά συναισθήματα μαζί με την μουσική.

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος κοντά σου που να σε στηρίζει και να βλέπετε μαζί τις αγαπημένες σου ταινίες;

Ναι, τυχαίνει να βλέπουμε και μαζί τις ταινίες.

Είναι και εκείνη από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας ή εργάζεται σε κάποιον άλλο τομέα;

Όχι δεν έχει σχέση με τη δουλειά μας, είναι δασκάλα.

Σε ζηλεύει καθόλου, μιας και άλλες κοπέλες μέσα από τη δουλεία σου μπορεί να σε προσεγγίζουν;

Υπάρχει κατανόηση από την μεριά της, όσον αφορά τη φύση της δουλειάς και βέβαια εμπιστοσύνη.  Πάντα υπάρχει το συναίσθημα της ζήλειας, η οποία πρέπει να κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα, για να είναι η σχέση υγιής. Η αναισθησία δεν είναι καλό σημάδι. Έτσι και αλλιώς, σαν άνθρωπος δεν μου αρέσουν οι αρρωστημένες και ακραίες καταστάσεις, με κάνουν να χαλιέμαι.

Θα ήθελες να μου πεις και πως γνωριστήκατε;

Γενικά, έρχονταν σε αρκετά από τα live που έκανα. Εκείνη ανέβαζε διάφορα story στο Instagram κάνοντάς με tag. Εγώ παρακολουθούσα τα story, κάποια στιγμή έστειλα και έγινε η επαφή.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Γενικά, σαν άνθρωπος δεν έχω καθόλου υπομονή. Θέλω αυτό που έχω στο μυαλό μου, να γίνει εκείνη την στιγμή. Τα πράγματα πριν γίνουν, χρειάζονται σκέψη και επεξεργασία, εγώ είμαι στο στάδιο που ενεργώ άμεσα, αυθόρμητα και χωρίς υπομονή.  Από τα θετικά θεωρώ, ότι είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, πάντοτε βλέπω το καλό μέσα από τους ανθρώπους και είμαι έξω καρδιά, που λέμε.

Είσαι άνθρωπος της οικογένειας, θα ήθελες κάποια στιγμή να αποκτήσεις την δική σου οικογένεια;

Ναι, γιατί προέρχομαι και εγώ από μία πολύ αγαπημένη οικογένεια.

Ακόμη δεν έχεις δημιουργήσει την δική σου οικογένεια, βρέθηκε όμως κάποια στιγμή η γυναίκα, που ενστικτωδώς σε έκανε να πιστεύεις, ότι θα μπορούσες να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο;

Ήμουν σε μία σχέση με μία κοπέλα για 5 χρόνια, όμως μέσα μου δεν ένοιωσα, ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μαζί.

Ο γάμος πως σου φαίνεται, θα ήθελες να παντρευτείς αν βρεις τον σωστό άνθρωπο ή είναι ένας θεσμός που δεν υποστηρίζεις πολύ;

Δεν είμαι πολύ του γάμου, είτε πολιτικός είτε θρησκευτικός. Αν είσαι με έναν άνθρωπο, έχετε οικογένεια μαζί και είστε ευτυχισμένοι, δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ο γάμος για να φέρει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Παρ΄ όλα αυτά, σαν άνθρωπος είμαι παραδοσιακός, δεν απορρίπτω τον γάμο, αν συμβεί στη ζωή μου και θελήσουμε από κοινού με τον άνθρωπο μου να παντρευτούμε, θα το κάνω και με θρησκευτικό γάμο. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι δεν πιστεύω ότι «ντε και καλά» πρέπει να υπάρξει γάμος. Όταν υπάρχει αγάπη, όλα τα άλλα είναι περιττά.

Κωστής Σαββιδάκης – Ο παπά-Γρηγόρης από τις «Άγριες Μέλισσες» στο Journalize: «Ο παπάς είναι ικανός να πάρει το βάρος του φόνου πάνω του»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Κωστή Σαββιδάκη)

Φωτογραφία: Βίκτορ Λαμπρινός

Είναι ένας άνθρωπος γλυκύς με μία όμορφη και καθαρή ψυχή. Είπε το «ναι» σε αυτή τη συνέντευξη με τόσο μεγάλη χαρά, που εμένα με έκανε να χαίρομαι διπλά. Είναι από εκείνους τους αξιολάτρευτους ανθρώπους, που το βλέμμα τους σε καθησυχάζει και σε ηρεμεί. Είναι όλο καλοσύνη και ομορφιά. Στάζει γλυκιές λέξεις και όμορφες κουβέντες. Σαν να νοιώθω την αγνότητα της ψυχής του και αυτό είναι που με γοητεύει περισσότερο.

Μιλάει για όλους και για όλα στην συνέντευξη μας. Μου δίνει την ευκαιρία, να ξετυλίξω του κουβάρι της ζωής του και μονάχα ευγνωμοσύνη νοιώθω για αυτό. Παραδίνομαι στη ζωηράδα της συνομιλίας μας και περιμένω τις σκέψεις του, να ξεδιπλωθούν.

Γεννήθηκε και έχει μεγαλώσει στη Ρόδο. Κατάγεται από τα Σφακιά, με πολλές ρίζες από τα Δωδεκάνησα. Ήδη από τα 14 του έτη, εργάζονταν ως γκρουμ σε ξενοδοχεία ή σερβιτόρος σε μπαρ και εστιατόρια ή κάνοντας θεατρικό παιχνίδι σε παιδιά. Μετά το Λύκειο, και έχοντας αντιληφθεί την αγάπη του για την υποκριτική, ιδρύει με φίλους την θεατρική ομάδα «PRAXIS». Παράλληλα, όταν ξεκίνησε να λειτουργεί το θεατρικό Εργαστήρι της Ρόδου, άρχισε να παρακολουθεί σεμινάρια και να παίζει σε παραστάσεις. Αργότερα, ανέλαβε δράση ως επιχειρηματίας στο Νησί των Ιπποτών, ιδρύοντας το μπαράκι «ΑLTER EGO». Την επιχείρηση διατήρησε για 12 ολόκληρα χρόνια (2002-2014) μέχρι που πήρε την απόφαση, να μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική.

Τον έχουμε απολαύσει σε αρκετές από τις μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής τηλεόρασης («Λόλα», «Singles», «Λατρεμένοι μου Γείτονες», «Με τα Παντελόνια Κάτω»)

Φέτος, μας έδωσε τη χαρά, να τον θαυμάσουμε μέσα από τη συχνότητα του ΑΝΤ1 και τις «Άγριες Μέλισσες», στον ρόλο του παπά-Γρηγόρη. Είναι ένας πράος και σεβάσμιος άνθρωπος, χωρίς βέβαια να λείπει από το καφενείο και τα γλέντια. Στα επόμενα επεισόδια αναμένουμε, πως θα γίνει ο μάρτυρας, των αμαρτιών των κατοίκων του μικρού χωριού της δεκαετίας του 50, διά της εξομολόγησης.

Βέβαια, η υποκριτική του ευφυΐα δεν θα μπορούσε να λείπει από τον κινηματογράφο. Μέσα στους επόμενους μήνες, θα έχουμε την δυνατότητα να τον παρακολουθήσουμε μέσα από τη μεγάλη οθόνη των κινηματογραφικών αιθουσών σε 3 ταινίες. Το Πάσχα θα ενσαρκώσει τον βοσκό, τον Μαυρογένη, στην ταινία «Το δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου. Τον Σεπτέμβρη θα τον δούμε, ως Αιγύπτιο, στην ταινία «Εξορία» του Βασίλη Μαζωμένου. Λίγους μήνες αργότερα, θα γίνει ο βασιλιάς των αθανάτων στην ταινία «TISIS» του Γιώργου Ευαγγελόπουλου. Τέλος, θα τον απολαύσουμε σε ένα ντοκιμαντέρ, που θα αναβιώσει την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με τίτλο «ΧΩΡΥΓΟΣΚΑΛΑ – THE PATH OF SACRIFICE» του Κωνσταντίνου Γουργιώτη. 


Φέτος ζούμε μαζί σας μία μεγάλη επιτυχία, τις «Άγριες Μέλισσες». Τα κύματα αγάπης που στέλνει ο κόσμος είναι τεράστια. Περιμένατε αυτή την γλυκιά ανταπόκριση από τον κόσμο;

Διαβάζοντας τα πρώτα επεισόδια περίμενα ότι θα είναι κάτι πάρα πολύ καλό. Ήξερα μέσα μου ότι θα κάνει επιτυχία, κάνεις όμως  δεν ήξερε ότι θα γίνονταν τόσο μεγάλη επιτυχία. Μονάχα ευτυχία είναι όλο αυτό που βιώνουμε. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες μεμονωμένες ακραίες περιπτώσεις, αλλά οι περισσότεροι είναι πολύ ζεστοί και θερμοί. Μπαίνουμε στα σπίτια των ανθρώπων και πραγματικά νοιώθω, ότι με κάποιο τρόπο έχουμε γίνει και εμείς μέλος της οικογένειας τους.

Έχει τύχει να σας στείλουν ιερείς μηνύματα, με αφορμή την ερμηνεία σας στη σειρά;

Πριν δύο μέρες συνέβη ένα περιστατικό. Πήγα στην Τράπεζα για κάποιες υποχρεώσεις. Στο ταμείο λοιπόν ήταν ένας ιερέας, ο οποίος μόλις ολοκλήρωσε την συναλλαγή του έρχεται, πάει να μου φιλήσει το χέρι και με αποκαλεί «Συνάδελφε»,  μπροστά στον κόσμο. Πάγωσα και του λέω γελώντας «Σας παρακαλώ μην το κάνατε αυτό». Όπως καταλαβαίνεις όλοι μας κοιτούσαν. Η αλήθεια είναι, ότι βλέπουν πάρα πολλοί ιερείς την σειρά και μου στέλνουν μηνύματα.   

Ο παπάς από όσο έχουμε ήδη δει, δεν γνωρίζει τίποτα από όσα συμβαίνουν στο μικρό χωριό της δεκαετίας του 1950…

Νομίζω ότι ο παπάς γνωρίζει τα πάντα, αλλά που να το πει και που να τον πιστέψουν.  Μέσα από τις εξομολογήσεις θα μάθει πολλά πράγματα, στα επόμενα επεισόδια.

Πως πιστεύετε ότι θα αντιδράσει ο παπάς, όταν μάθει τι έχουν κάνει οι 3 αδελφές που τόσο πολύ αγαπάει; Θα προσπαθήσει να τις καλύψει;

Είμαι σίγουρος ότι θα τις καλύψει, αν το μάθει. Είμαι σίγουρος ότι θα τις δικαιολογήσει, διότι αμύνθηκαν. Οποιοσδήποτε στην θέση τους, το ίδιο θα έκανε. Το ότι δεν ομολογήσαν, είναι ένα άλλο θέμα. Ίσως εκεί βρίσκεται η αμαρτία τους. Έκρυψαν τον φόνο και χρεώθηκε κάποιος άλλος την δολοφονία. Έχω ικανό τον παπά- Γρηγόρη να πάρει ακόμα και το βάρος του φόνου πάνω του.  

Ποιο είναι το ιδανικό τέλος για εσάς;

Να σου πω την αλήθεια, αυτό δεν το έχω σκεφτεί. Νομίζω όμως, ότι μία ιδανική σκέψη θα ήταν, να αφεθεί το τέλος κάπως μετέωρο στην σκέψη των τηλεθεατών. Θα ήταν ωραίο να το οραματιστεί ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Ορμώμενη από το γεγονός ότι υποδύεστε τον ιερέα. Ποια είναι η δική σας σχέση με την θρησκεία;

Πολύ στενή.  Έχω μεγαλώσει μέσα στην εκκλησία. Μάλιστα η νονά μου είναι παπαδιά, γυναίκα παπά.

Να περάσω τώρα στην κινηματογραφική σας δράση. Στον αριθμό τρεις οι ταινίες που έχουμε να περιμένουμε από εσάς και ένα ντοκιμαντέρ.

Σωστά! Η πρώτη είναι η «Εξορία» του Βασίλη Μαζωμένου, η οποία ταξιδεύει στα Φεστιβάλ του εσωτερικού και του εξωτερικού. Τον Σεπτέμβρη θα επιστέψει στην Ελλάδα, για να παρουσιαστεί επίσημα στους κινηματογράφους.

Η δεύτερη ταινία είναι «Το δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου, που περιμένουμε να βγει το Πάσχα. Εκεί υποδύομαι τον βοσκό, τον Μαυρογένη, ο οποίος έχει μεγαλώσει στα βουνά μακριά από τον κόσμο και ζει με τη γυναίκα του, τη Μαριώ. Οι δυο τους αποφασίζουν να κατέβουν στο χωριό Λαχανάδες, ώστε να προμηθεύονται ευκολότερα τα απαραίτητα για την συντήρησή τους. Εκεί, ο Μαυρογένης, βλέπει για πρώτη φορά Εκκλησία και Ιερέα. Λόγω της απονήρευτης και καλοσυνάτης καρδιάς του, ακούει με πολύ ενδιαφέρον τα όσα κηρύττει ο Παπά Φώτης και σταδιακά εξελίσσεται η ιστορία του και το ταξίδι του.   

Η Τρίτη ταινία είναι η «TISIS» του Γιώργου Ευαγγελόπουλου. Αυτή είναι μία ταινία επιστημονικής φαντασίας, με θνητούς και αθανάτους. Εγώ υποδύομαι τον βασιλιά των αθανάτων, που ρίχνει μία κατάρα «Οποίος θνητός ερωτοτροπήσει με αθάνατο, το παιδί θα βγει καταραμένο». Η συγκεκριμένη ταινία θα βγει τον Σεπτέμβρη και μάλιστα επειδή είναι πολύ χαμηλού budget, την γυρίζουμε 4 χρόνια.

Τέλος, έχουμε το ντοκιμαντέρ του Κωνσταντίνου Γουργιώτη με τίτλο «ΧΩΡΥΓΟΣΚΑΛΑ – THE PATH OF SACRIFICE» και αφορά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

 Φωτογραφία: Ηλίας Περγαντής

Τον Δεκέμβρη του 2018 βρεθήκατε και στην Αμερική, κάνοντας τον Δία σε μία παράσταση. Μιλήστε μου για αυτή σας την εμπειρία.

Ήταν μία απίστευτη εμπειρία. Ήταν τρελό. Μέσα σε 20 μέρες έπρεπε να μάθω τον ρόλο στα αγγλικά, ενώ τα αγγλικά μου δεν βρίσκονται σε άριστο επίπεδο. Ευτυχώς ο Δίας είναι Έλληνας, επομένως δικαιολογήθηκε η ελληνική προφορά που είχα. Η παράσταση πήγε πάρα πολύ καλά και γίνονταν συζητήσεις για να γυριστεί και ως κινηματογραφική ταινία. Ακόμα, πριν κάποιους μήνες μου έγινε πρόταση, να πάω ξανά στην άλλη μεριά του ατλαντικού για ένα σίριαλ αυτή τη φορά. Λόγω πιεσμένου ωραρίου στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στον ρόλο, μιας και ήταν βασικός από την μία και στην αγγλική γλώσσα από την άλλη. Δυστυχώς έπρεπε να αρνηθώ.

Πως είδατε τα πράγματα στην Αμερική στον χώρο της υποκριτικής;

Πολύ σωστά, ψυχρά, επαγγελματικά. Εκεί, ο ηθοποιός θα δουλέψει και θα πληρωθεί μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Για παράδειγμα, όταν τελείωνε στις 22:30 η παράσταση, μέχρι τις 23:00 ο χώρος έπρεπε να αδειάσει, αν η ώρα έφτανε 23:01 χρεώνονταν η παραγωγή 14.000$ το λεπτό. Τα πάντα είναι business εκεί.  Φυσικά, όπως καταλαβαίνεις δεν υπάρχει αυτή η ζεστασιά που υπάρχει στην δική μας χώρα. Όταν όλα είναι αμιγώς επαγγελματικά το κλίμα είναι αναπόφευκτα σκληρό και ψυχρό.

Είχατε βρεθεί στο παρελθόν από την άλλη μεριά του ατλαντικού για επαγγελματικούς σκοπούς;

Στα 19 μου πήγα στο Los Angeles για 3 μήνες. Σκόπευα τότε, να βρω μία σχολή για να σπουδάσω υποκριτική. Με το χέρι στην καρδιά, θα σου πω ότι δεν μου άρεσε. Μάλιστα, οι σχολές ήταν πάρα πολύ ακριβές για τα δικά μου τα μέτρα και ένοιωθα ότι δεν μου ταιριάζει η ζωή και η νοοτροπία της χώρας. Τότε, που τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν διαφορετικά, ήμασταν κάθε βράδυ έξω. Αντίθετα, στην Αμερική ήμασταν όλη μέρα σπίτι και το Σάββατο κάναμε πιτζάμα πάρτυ, κάτι που εγώ -ως Έλληνας- θεωρούσα γελοίο (γέλια).

Ακόμα έχετε ιδρύσει και μία δική σας θεατρική ομάδα…

Ναι, οι «Συν Κάτι». Είναι μία ομάδα που έχουμε εδώ και 15 χρόνια, και ιδρύσαμε μαζί με τον Κωνσταντίνο Κωσνταντόπουλο. Είμαστε μία ομάδα που αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε και προσπαθούμε να το κάνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η ομάδα μας αναλαμβάνει τα πάντα παραγωγή, σενάριο, σκηνοθεσία.  

Το όνομα της ομάδας σας «Συν Κάτι», πως προέκυψε;

Στα μαθήματα υποκριτικής που κάνει ο Κωνσταντίνος, συνηθίζει να αναφέρει αυτή την έκφραση «Συν Κάτι», δηλαδή σε αυτό που κάνεις πρόσθεσε και κάτι ακόμα, για να κάνεις κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν, κρατήσαμε αυτή την αγαπημένη έκφραση του Κωνσταντίνου.

Βέβαια κλείνοντας την ενότητα της υποκριτικής θα ήθελα να ρωτήσω, πότε εμφανίζεται το μικρόβιο;

Από την πολύ μικρή μου ηλικία. Θυμάμαι ότι πολλές φορές τριγυρνούσα στο χωρίο και έκανα ότι ήμουν κάποιος άλλος ή ένας αόρατος. Για παράδειγμα, δεν χαιρετούσα την γειτόνισσα, γιατί προσποιούμουν κάποιον άλλο. Μέσα μου θεωρούσα, ότι η γειτόνισσα δεν με γνώριζε, και αυτό γιατί εγώ είχα μπει στο πετσί του ρόλου.  Μάλιστα, κάποια στιγμή έκαναν και παράπονα στην μητέρα μου, της έλεγαν «Γιατί δεν μας μιλάει ο γιος σας;».

Μάλιστα, ασχοληθήκατε για ένα μικρό χρονικό διάστημα και με την πολιτική. Από το θέατρο στις κάλπες… Πως πήρατε αυτή απόφαση;

Ναι, κατέβηκα στις Ευρωεκλογές του 2019, μαζί με την Ζωή Κωνσταντοπούλου και ύστερα στις Βουλευτικές Εκλογές των Δωδεκανήσων, μιας και κατάγομαι από εκεί με το κόμμα «Πλεύση Ελευθερίας». Βέβαια δεν εκλέχτηκα, παρόλα αυτά η Ζωή ήταν μία γυναίκα, που πραγματικά εμπιστεύτηκα. Ποτέ δεν θα κατέβαινα με κανένα άλλο κόμμα. Θεωρώ ότι όλοι είναι απατεώνες. Η μόνη που με έπεισε και ότι είπε, το έπραξε, ήταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Παράτησε την θέση του Προέδρου της Βουλής, γιατί θεώρησε ότι τα άλλα πρόσωπα διέπρατταν προδοσία στη χώρα. Εμένα αυτό με έπεισε. Πιστεύω, ότι αυτή η γυναίκα έχει πράγματα να δώσει. Έτσι, όταν μου έκανε την πρόταση, δέχθηκα. Ήθελα να το παλέψω μαζί της και να την στηρίξω.

Αν σας ρωτούσα τι αποκομίσατε από όλη αυτή την εμπειρία, τι θα μου λέγατε;

Ότι παίζονται τρελά παιχνίδια πίσω από τις πλάτες των πολιτών. Συγκεκριμένα, το ποσοστό που έδωσαν στο κόμμα, με το οποίο κατέβηκα, ήταν 1,4%, όμως πριν ακόμα κλείσουν οι κάλπες έδιναν το ίδιο ποσοστό (1,4%). Μέχρι λοιπόν να κλείσουν οι κάλπες αυτό το ποσοστό δεν άλλαξε. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας», ζήτησε καταμέτρηση των ψήφων. Εκεί είδαμε πολλά παράδοξα και στημένα, τα οποία σύντομα θα ανακοινώσει η ίδια. Η ευθύνη είναι δικιά μας, νομίζω κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε, τι και ποιους ψηφίζουμε.

Σκέφτεστε να ασχοληθείτε κάποια στιγμή και πάλι με την πολιτική;

Δεν ξέρω! Αν μπορώ να φανώ χρήσιμος, στην συγκεκριμένη κυρία, την Ζωή Κωνσταντοπούλου, θα το έκανα.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα στέλνατε στους νυν πολιτικούς εκπροσώπους της χώρας μας;

Να σεβαστούν τους ανθρώπους που τους έχουν ψηφίσει και όσοι αδυνατούν να το κάνουν, να μας αδειάσουν τη γωνιά.

Πως θα χαρακτηρίζατε εσείς ο ίδιος τον εαυτό σας;

Νομίζω είμαι ευγενής, είμαι καλός-καλός μέχρι να μου πατήσεις τον κάλο. Αν δεν νοιώσω σεβασμό, αλλάζω στάση. Όσο ήμερος είμαι, αν θυμώσω θα θυμώσω πολύ άσχημα.

Τι μουσική ακούτε;

Πραγματικά τα πάντα, θα μπορούσα μόνο να πω ότι δεν μου αρέσει η Hard Rock. Έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στα παραδοσιακά και τα τελευταία 3 χρόνια, ακούω πολύ βυζαντινή μουσική και εκκλησιαστικούς ψαλμούς.  Ηρεμεί το μυαλό μου και χαλαρώνει.

Ψέλνετε παράλληλα;

Όχι, αν και θα ήθελα πάρα πολύ. Την Μεγάλη Εβδομάδα πηγαίνω στην εκκλησία και προσπαθώ όσο μπορώ.

Πως περνάτε τον ελεύθερο σας χρόνο;

Μου αρέσει να είμαι με φίλους. Το καλοκαίρι αγαπώ την θάλασσα, τα ταβερνάκια, συνοδευόμενα από ούζο καλαμαράκια και χταποδάκια. Επειδή είχα για 12 χρόνια μπαρ στη Ρόδο, δεν μπορώ πια την έντονη μουσική. Θέλω στις εξόδους μου, να μπορώ να ακούσω και να ακουστώ.  

Αντιλαμβάνομαι μία κατάσταση με φίλους και όμορφες διαπροσωπικές συζητήσεις. Πως σας φαίνεται η σημερινή εποχή των διαδικτυακών μηνυμάτων;

Μου φαίνεται γελοίο και ταυτόχρονα ανατριχιαστικά τρομακτικό. Μάλιστα κάποια στιγμή, είδα ένα μικρό παιδί στην εκκλησία, το οποίο καθώς προσκυνούσε στην εικόνα πήγε να την «αλλάξει» σαν να ήταν τάμπλετ. Είναι μία εποχή που, ναι μεν όλες οι δουλείες γίνονται από τις ηλεκτρονικές συσκευές, αλλά χάνεται το μέτρο. Ο κόσμος πια δεν φλερτάρει. Στην δική μου εποχή θυμάμαι, ότι παντού και πάντα υπήρχε το φλερτ, αυτά τα όμορφα βλέμματα με τις κοπέλες. Δεν υπάρχει πια αυτό, είναι όλοι με ένα κινητό. Βλέπω αγόρια, να έχουν δίπλα τους πανέμορφες κοπέλες -και το αντίστροφο βέβαια- και στέλνουν μηνύματα, αντί να κοιτούν ο ένας τον άλλο.

Τι σημαίνει για εσάς η υποκριτική;

Σεβασμός στους χαρακτήρες, τους ρόλους και τα έργα που αναλαμβάνουμε.

Ο «Κερέμ» από το «Κόκκινο Ποτάμι» στο Journalize:  «Έμεινα στο υπερπολυτελές Loft του Bob Wilson, στο Manhattan, με θέα το Empire State Building»

(Μία συνέντευξη με τον ηθοποιό Θοδωρή Φραντζέσκο)

Αυτή τη φορά συναντώ τον Θοδωρή Φραντζέσκο, τον Κερέμ από τη σειρά -του Μανούσου Μανουσάκη- «Κόκκινο Ποτάμι», σε ένα μαγικό καφέ σε ένα μικρό στενάκι, που κρύβεται στο Μοναστηράκι.

Για το 2019 συστήθηκε επισήμως στο ελληνικό κοινό μέσα από τη συχνότητα του OPEN BEYOND, ως «Κερέμ Καρτάλ». Είναι εκείνος ο Τούρκος αξιωματικός που γεμάτος ηθική και αγάπη για τον συνάνθρωπο, προσπαθεί να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη και να σώσει εκείνους που αγαπά.  Είναι ένας χαρακτήρας που -όπως τονίζει ο Θοδωρής- ταίριαξε απόλυτα στη ιδιοσυγκρασία του. Τον αγάπησε και εμείς τον αγαπήσαμε μέσα από την εξαιρετική ερμηνεία, που μας χαρίζει τις νύχτες κάθε Κυριακής.

Για τον Θοδωρή τα μονοπάτια της υποκριτικής υπήρξαν τραχιά και γεμάτα δυσκολίες. Μέχρι τα 19 του, ασχολήθηκε ενεργά με το ποδόσφαιρο, αργότερα ακολούθησε την ακαδημαϊκή οδό σπουδάζοντας στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστήμιου Κρήτης. Ωστόσο, η έλλειψη και το καλλιτεχνικό – δημιουργικό κενό που κυριαρχούσε στην ψυχή του, τον οδηγούν άμεσα στην Αθήνα και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παρατηρώντας την εξέλιξή του, θα έλεγε κάνεις πως στο πρόσωπο της υποκριτικής βρήκε σίγουρα την ευτυχία και τον εαυτό του.

Κάθε φορά που μου μιλά για την τέχνη του, αποκτά ξαφνικά λαμπερά μάτια και ξεκάθαρη – στεντόρεια φωνή. Κάθε φορά που μου μιλά για τα μελλοντικά σχέδιά του, σίγουρα διακρίνω ένα αστείρευτο πάθος. Όπως μου εξομολογείται, επιθυμεί τη δημιουργία μίας δικής του θεατρικής παραγωγής σε συνεργασία με έναν δικό του άνθρωπο. Θέλει να δημιουργήσει τις παραστάσεις και τις δουλειές που ονειρεύεται, θέλει να κοιτάζει τους ανθρώπους θαρρετά στα μάτια και να υπερασπίζεται το δίκαιο έχοντας οραματιστεί έναν κόσμο ομορφότερο.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης μας, μου διηγείται και μία δική του παραμυθένια ιστορία. Απορροφημένη από την ιστορία του, ακούω προσεκτικά όσα βίωσε τις ημέρες που επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και όλα όσα έμαθε, πλάι στον σπουδαίο Αμερικανό σκηνοθέτη Bob Wilson.

Ακόμα, μου μιλά για τη μουσική, μία ακόμη δική του μεγάλη αγάπη. Σαν να νοιώθω, ότι κάθε φορά που αφήνει να τον συνεπάρουν τα φτερά της μουσικής, εκείνος γραφεί μοναδικά κομμάτια. Στόχος του και επιθυμία μας, είναι να τα ακούσουμε μέσα από τους ραδιοφωνικούς δέκτες μας ή να τα απολαύσουμε στις σκηνές της Αθήνας.


Πως σου γίνεται η πρόταση για το «Κόκκινο Ποτάμι»;

Ήταν ένα από τα πολλά e-mail που είχα στείλει με το βιογραφικό μου. Στην πραγματικότητα έτυχε να στείλω το κατάλληλο e-mail, την κατάλληλη στιγμή και έτσι προέκυψε και το τηλεφώνημα τους.

Πέρασες από κάστινγκ για να καταλήξεις να ενσαρκώνεις τον «Κερέμ»;

Ναι, ήταν ένα σύντομο καστινγκ θα έλεγα. Θυμάμαι μπήκα στο γραφείο του κυρίου Μανουσάκη,  μου έδωσαν τον ρόλο του «Κερέμ», 2-3 σελίδες κείμενο και ακριβώς 5 λεπτά για να μάθω τα λόγια. Πηγαίνω έξω λοιπόν και δεν σου κρύβω ότι με έπιασε πονοκέφαλος, από τον ζήλο μου, να μάθω αυτές τις σελίδες και να τις αναπαράγω. Στο τέλος, η casting director μου είπε, ότι κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι εγώ ο «Κερέμ» και πως από την πρώτη στιγμή, που με είδε ο κύριος Μανουσάκης, είχε οραματιστεί τον «Κερέμ».

Τι σοι άνθρωπος είναι ο Κερέμ;

Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει μέσα σε 2 κόσμους. Με το ένα πόδι βρίσκεται στον κόσμο που του επιβάλλουν οι συνθήκες της εποχής και με το άλλο πόδι βρίσκεται εκεί που πραγματικά επιθυμεί. Είναι ένας χαρακτήρας που πιστεύει στην αξία της ανθρώπινης φύσης. Δεν λογαριάζει ούτε διαφορές, ούτε διακρίσεις. Ο «Κερέμ» βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανάμεσα στον πατέρα του και στην δικαιοσύνη. Μάλιστα οι αντιδράσεις αυτού του χαρακτήρα, προς ένα κυβερνητικό στέλεχος (προς τον πατέρα του, Υπουργό Μεχμέτ Καρτάλ) θεωρούνται ακραίες. Τότε, κανείς δεν είχε την δυνατότητα να πάει κόντρα στον λόγο του πατέρα του και πόσο μάλλον όταν αυτός ήταν στέλεχος της κυβέρνησης.

Νοιώθεις ότι έχεις κάτι από τον «Κερέμ»;

Ναι, όταν διάβασα τον ρόλο ένοιωσα κάτι μαγικό, ήταν σαν να διάβαζα τα λόγια που ενδεχομένως να έλεγα και εγώ ο ίδιος.  Έχω πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον «Κερέμ», διότι είμαι και εγώ ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων και δίκαιος.

Στα τελευταία επεισόδια δεν βλέπουμε τον «Κερέμ»… Τι συμβαίνει;

Ο «Κερέμ» βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Κωνσταντινούπολη. Στο μεθεπόμενο επεισόδιο θα εμφανιστεί και από εκεί και πέρα η παρουσία του, θα είναι ενεργή μέχρι και το τέλος της σειράς.

Ψυχολογικά πόσο δύσκολο είναι να υποστηριχτούν αυτές οι σκηνές; Η γενοκτονία των Ποντίων είναι μία πληγή στην ελληνική ιστορία που μπορεί να κλείσει, είναι μία ιστορία αβάσταχτη για τους Έλληνες.

Σίγουρα είναι μία επίπονη διαδικασία. Πολλές φορές πριν ξεκινήσει το γύρισμα απομονώνομαι προκειμένου, να εντάξω τον εαυτό μου μέσα  στην φιλοσοφία και την ένταση της εποχής.  Ομολογουμένως, είναι πολύ επικίνδυνα μονοπάτια αυτά, σίγουρα τρομάζεις και δεν αποκλείεται να χαθείς. Κάθε φορά, κλείνω τα μάτια μου και με πιάνει ρίγος. Αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει η στολή που φοράω και νοιώθω το όπλο που κρατάω. Σκέφτομαι ότι οι στιγμές που έζησαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τρομακτικές. Να σου πω, ότι όλα τα όπλα στη σειρά είναι αληθινά και έχουν συμμετάσχει σε πόλεμο, καθώς είναι από το Πολεμικό Μουσείο. Ταυτόχρονα όμως, όλα αυτά μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε σε μία εποχή, στην οποία ναι μεν υπάρχουν προβλήματα, ωστόσο δεν βιώνουμε ως Έλληνες τις θηριωδίες που βίωσαν εκείνοι οι άνθρωποι.

Μπορείς να μου περιγράψεις ένα δύσκολο και σκληρό γύρισμα που είχατε;

Το καλοκαίρι, τότε που ήμασταν στα Δερβενοχώρια και γυρνούσαμε τη σκηνή από το πρώτο επεισόδιο, που θα είναι και το τελευταίο της σειράς. Ήμασταν με τις στολές, οι οποίες είναι ήδη πάρα πολύ ζεστές, και με 40-45 βαθμούς κελσίου καύσωνα. Οι σκηνές και οι συνθήκες ήταν πάρα πολύ επώδυνες, διότι υπήρχαν όπλα, σκοτωμοί και φυσικά η επιμονή στην τελειότητα έφερνε διαρκείς επαναλήψεις. Είχαμε οδηγηθεί σε μία ακραία ψυχική και σωματική κατάσταση. Ήμασταν στα όρια της λιποθυμίας.

Τα γυρίσματα της σειράς έχουν ολοκληρωθεί;

Όχι. Ακόμα δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνει το τελευταίο μας γύρισμα. Πιθανώς λίγο μετά το Πάσχα να έχουν ολοκληρωθεί.

Υπάρχει κάτι το οποίο μπορείς να μας αποκαλύψεις; Τι να περιμένουμε στα επόμενα επεισόδια;

Τραγικές, δραματικές και δύσκολες αποχωρήσεις.

Με την Ιφιγένεια, την οποία φαίνεται να αγαπά ο Κερέμ, τι θα συμβεί;

Κατά πάσα πιθανότητα, όπως άλλωστε έχουμε δει και στα επεισόδια που έχουν παιχτεί ως τώρα, ο έρωτας του Κερέμ προς την Ιφιγένεια δεν θα βρει ανταπόκριση.

Πότε μπήκε στη ζωή σου το μικρόβιο της υποκριτικής;

Πάντοτε υπήρχε. Το ένοιωθα μέσα μου και το εξέφραζα με διάφορους τρόπους, όπως στις σχολικές παραστάσεις. Πάντοτε αναλάμβανα τις παραστάσεις του σχολείου μας, ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής. Θυμάμαι όλοι λάμβαναν μέρος στη θεατρική ομάδα για να χάσουν μάθημα, όμως στο τέλος όλοι ξεγλιστρούσαν και έμενα μόνος στην σκηνή, με όλα τα άλλα παιδιά να κάνουν τα φαντάσματα ή τις φωνές. Μάλιστα όλο αυτό, ήταν η αντίδραση μου απέναντι στην ντροπή που ένοιωθα τότε. Μικρός ήμουν πολύ ντροπαλός και επειδή είμαι λίγο των άκρων θεώρησα, ότι η παρουσία μου στην σκηνή θα ήταν μία ωραία πρόκληση για να καταπολεμήσω την ντροπή μου.

Είναι η πρώτη φορά που κάνεις τηλεόραση έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς στο παρελθόν είχες κάνει μονάχα κάποιες guest εμφανίσεις. Πως το βιώνεις όλο αυτό; 

Είχα ξεκινήσει με κάποιες guest εμφανίσεις στο «Ταμάμ» του ΑΝΤ1, στο «Σαν οικογένεια» που είχε προβληθεί στον Alpha Ελλάδος και Κύπρου και στην ταινία της Lacta μαζί με την Αναστασία Παντούση (Ιφιγένεια από το Κόκκινο Ποτάμι). Ομολογουμένως, με την Αναστασία έχουμε μία καρμική σχέση. Συναντηθήκαμε στις 2 δουλείες που προανέφερα και τώρα πάλι στο Κόκκινο Ποτάμι. Όσον αφορά τον ρόλο μου φέτος, σίγουρα τα πράγματα είναι διαφορετικά, σίγουρα δεν ήρθε αυτή η πρόταση τυχαία και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για ότι μου συμβαίνει. Από το 2014 που τελείωσα την σχολή, είπα πάρα πολλά «όχι» σε τηλεοπτικές σειρές. Ήταν δουλείες που δεν με γέμιζαν. Όλο αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είχε κόστος οικονομικό και ψυχολογικό. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι, έπρεπε κάπως να βιοποριστώ και έτσι εργαζόμουν τη νύχτα σε μπαρ. Επομένως, μετά τις σπουδές μου στο Εθνικό Θέατρο αναγκάστηκα να δουλέψω εκτός χώρου, για να μπορέσω να επιβιώσω. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι ο ρόλος μου στο Κόκκινο Ποτάμι και όλα όσα βιώνω δεν είναι μονάχα θέμα τύχης. Είναι απόρροια πολύ μεγάλου κόπου, πόνου και μόχθου όλα αυτά τα χρόνια.

Κακές συνεργασίες έχεις συναντήσει στην πορεία σου μέχρι σήμερα;

Φυσικά, έχω συναντήσει πράγματα τα οποία δεν μου άρεσαν. Δεν μπορώ να ανεχτώ πολύ εύκολα καταστάσεις, που υποτιμούν τη δουλειά και την προσωπικότητα μου. Σίγουρα, δεν θα αντιδράσω ακραία και δεν θα τσακωθώ, απλώς θα κάνω λίγο πίσω, θα κάνω υπομονή και με την πρώτη ευκαιρία θα προσπαθήσω να απεμπλακώ από την όλη κατάσταση.

Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Συνεχώς υπάρχει αυτή η σκέψη και παράλληλα υπάρχει και μία φωνή που σου λέει να συνεχίσεις. Όπως και να έχει, μεγαλώνουμε και πρέπει να έχουμε κάποιες σταθερές, ενώ ο κόσμος γύρω μας καταρρέει. Ουσιαστικά, ποτέ δεν έχω σκεφτεί να το αφήσω. Θα το κυνηγήσω μέχρι τέλους και έχω κάποια πλανά στο μυαλό μου, για να μπορέσω να εξασφαλίσω την σταθερότητα που επιζητώ.

Το 2013 επισκέφθηκες τις ΗΠΑ και μαθήτευσες δίπλα στον γνωστό σκηνοθέτη Bob Wilson. Πως προέκυψε αυτό το ταξίδι και αυτή η γνωριμία;

Μόλις τελείωσε το πρώτο έτος, ήρθε ο Bob Wilson στο Εθνικό Θέατρο, για να ανεβάσει μία παράσταση. Ο ίδιος ζήτησε κάποια άτομα από την σχολή, για να γίνουν αντικαταστάτες ηθοποιοί στις πρόβες. Ουσιαστικά, δεδομένου, ότι είναι ένας σκηνοθέτης που δουλεύει με ιδιαίτερους φωτισμούς στις παραστάσεις του, η συμβολή μας ήταν απαραίτητη.

Για να φωτιστεί  ο κάθε ηθοποιός στις διάφορες θέσεις, θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί καθημερινά πάνω από 10 ώρες. Εφόσον αυτό ήταν ανέφικτο, παίρναμε την θέση των ηθοποιών στις πρόβες, για να ρυθμιστούν οι φωτισμοί. Η συνεργασία μας με αυτόν τον σκηνοθέτη, που κουβαλά στους ώμους του μία τεράστια ιστορία, ήταν ένα όνειρο. Εγώ ήμουν από εκείνους που το είχα δει πιο ένθερμα. Τότε μάλιστα δούλευα ως μπάρμαν για να μαζέψω τα χρήματα του χειμώνα.
Όταν έτυχε αυτή η παράσταση, παράτησα τα πάντα. Ήμουν εκεί από το πρωί μέχρι το βράδυ. Έτσι λοιπόν αναγνώρισε τον ζήλο μου, με καλούσε στα meeting και ενδιαφέρονταν για την γνώμη μου. Ύστερα, με προσκάλεσε στο camp που κάνει κάθε καλοκαίρι στην Νέα Υόρκη. Βρισκόμασταν σε έναν ονειρικό δικό του χώρο -σαν μουσείο- που περιλάμβανε ένα τεράστιο δάσος. Κάθε χρόνο μαζεύονταν εκεί, περίπου 40 καλλιτέχνες και έκαναν ο καθένας μία δική του παράσταση, σε συνδυασμό με σεμινάρια και διαλέξεις. Καθημερινά, οργανώναμε και ήμασταν υπεύθυνοι για την λειτουργία του χώρου, αφού χωριζόμασταν σε ομάδες, αναλαμβάνοντας συγκεκριμένους ρόλους.

Κατά την διάρκεια του προγράμματος είχα κάνει και μια δική μου παράσταση, την οποία είχα ονομάσει Humanity. Ουσιαστικά, μέσα στον χώρο αλλά και στο δάσος υπήρχαν διάφορες δράσεις, τις οποίες παρακολουθούσαν οι καλεσμένοι του Gala, καθώς περιηγούνταν.  Νοιώθω τυχερός που έζησα αυτή την εμπειρία, γιατί ήρθα σε επαφή και βρέθηκα κοντά σε σπουδαίους ανθρώπους, όπως ο Χιου Τζάκμαν ή η Lady Gaga.

Όλο το πρόγραμμα ήταν πληρωμένο και εμείς για ενάμιση μήνα -όσο διαρκούσε το πρόγραμμα- μέναμε σε ενοικιαζόμενες βίλλες στο Long Island. Κάθε δύο μέρες, κάθε βίλλα διοργάνωνε ένα πάρτυ. Μάλιστα, για να μπορούμε να συνεννοούμαστε κάθε σπίτι είχε το δικό του όνομα. Το δικό μας λέγονταν pastel house, λόγω του παστέλ χρώματος του.

Στο τέλος αυτής της εμπειρίας όλοι κρατήσαμε 1 ή 2 εβδομάδες κενό, για να κάνουμε διακοπές στο Manhattan. Τα παιδιά με τα οποία έκανα παρέα, προέρχονταν από ευκατάστατες οικογένειες. Συνεπώς, είχαν την δυνατότητα να υποστηρίξουν οικονομικά την παραμονή τους στο Manhattan. Εγώ είχα μόλις 320$ στην τσέπη μου για 15 μέρες. Έτσι, τους ενημέρωσα ότι δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω τις διακοπές τους, αλλά θα έβρισκα κάποιο Hostel για να μείνω στη Νέα Υόρκη και θα δίναμε τα ανάλογα ραντεβού. Επισκέφθηκα λοιπόν τον Bob Wilson, ώστε να μου προτείνει κάποιο οικονομικό και ασφαλές μέρος για να μείνω. Εκείνος τότε, θα ταξίδευε στην Γερμανία για δουλείες και μου πρότεινε να μείνω στο σπίτι του στο Manhattan. Έμεινα λοιπόν στο υπερπολυτελές Loft του Bob Wilson, με θέα το Empire State Building. Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου και τα ξανά-άνοιγα αναρωτιόμουν αν βρίσκομαι σε κάποιο παραμύθι.

Επίσης γνωρίζω ότι ασχολείσαι και με την μουσική. Πως λοιπόν μπαίνει αυτή η τέχνη στη ζωή σου;

Ναι, κατά κύριο λόγο γράφω κομμάτια. Από μικρός ασχολήθηκα με τη μουσική και γύρω στα 17 μου αποφάσισα να παίξω με την κιθάρα μου τα δικά μου τραγούδια. Μάλιστα έχω έτοιμα σε πλήρη μορφή κάποια τραγούδια, τα οποία θέλω να δώσω σε κάποιους καλλιτέχνες.

Τι μουσική ακούς;

Ακούω τα πάντα. Ελληνικά και ξένα. Τα μόνα είδη μουσικής που δεν μου αρέσουν είναι τo RnB, η House μουσική και τα trap κομμάτια. Ομολογουμένως, μου είναι αδύνατο να συλληφθώ, ότι η γενιά του 60 ή του 70 γαλουχήθηκε με τις μαγικές μουσικές του Μίκη Θεοδωράκη ή του Μάνου Χατζιδάκι και ότι οι αντίστοιχες σημερινές γενιές δεν είναι οικειοποιημένες σε τέτοια ακούσματα.

Δεδομένου, ότι είσαι ένας άνθρωπος αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό, οι γυναίκες σε φλερτάρουν πιο έντονα;

Ναι σίγουρα είναι πιο έντονο. Όμως πάντοτε «έπαιζε» το φλερτ. Πλέον βέβαια είμαι και εγώ λίγο πιο προσεκτικός. Προσπαθώ να φυλάγομαι με την έννοια, ότι μπορεί και αυτή η αναγνωσιμότητα να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου στις προσωπικές σου σχέσεις;

Όσο περνάει ο καιρός γίνομαι όλο και πιο «ανοιχτός» με τους ανθρώπους και δένομαι πιο εύκολα. Είναι κάτι το οποίο προσπαθώ με τον καιρό να βελτιώσω, καθώς πιο μικρός ήμουν ιδιαίτερα ντροπαλός και πιο «κλειστός» σαν άνθρωπος. Πλέον έχω συνειδητοποιήσει, ότι βρισκόμαστε εδώ, γιατί πρέπει να ζήσουμε ουσιαστικά, αναπτύσσοντας επαφές με ανθρώπους, ισχυρούς δεσμούς και φιλίες.

Αν σου ζητήσω να μου πεις ένα ελάττωμα σου και ένα προτέρημα σου τι θα μου πεις;

Ένα ελάττωμα μου είναι το άγχος μου. Μπορώ να αγχωθώ ορισμένες φορές σε ακραίο βαθμό. Επίσης, είμαι αυστηρός κριτής του εαυτού μου, πάντοτε ζητάω περισσότερα από τον εαυτό μου και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να μην απολαμβάνω τις στιγμές επιτυχίας.

Όσον αφορά τα προτερήματα, είμαι πολύ υπομονετικός και συγκαταβατικός.

Η δημιουργία οικογένειας είναι στα σχέδια σου;

Όχι άμεσα, μακροπρόθεσμα σίγουρα θα το ήθελα. Θα ήθελα να κάνω πολλά παιδιά, να έχω μία πολυμελή οικογένεια με 3-4 παιδιά.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

Μου αρέσει πάρα πολύ η μεξικάνικη κουζίνα. Αν και δεν έχω θέμα με το φαγητό, μου αρέσει πολύ.

Μετά το τέλος της σειράς τι άλλο έχουμε να περιμένουμε από εσένα; Ετοιμάζεις κάτι θεατρικά;

Σχεδιάζω να κάνω μία δική μου παραγωγή μαζί με έναν φίλο και συνεργάτη μου. Είμαστε ακόμα στις συζητήσεις και επιθυμούμε να κάνουμε τις δικές μας, μικρές παράγωγες στο θέατρο και να παρουσιάσουμε τα έργα μας, όπως τα έχουμε οραματιστεί.

Κλείνοντας να σε ρωτήσω, τι σημαίνει για εσένα η υποκριτική;

Υποκριτική είναι μία ανάγκη έκφρασης. Ίσως είναι το οξυγόνο, σε έναν κόσμο ασφυκτικό. Είναι για εμένα ο τρόπος, για να ζήσω μία ζωή ευτυχισμένη.