«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου

«Αχ Ντίνα είμαι σε καραντίνα»: Το viral τραγούδι της εποχής του κορωνοϊού

(Μία συνέντευξη με τον Απίκο (πραγματικό όνομα: Θέμος Ρίζος) από τους Picos Apicos & the Piña Coladas)

(Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, καλό είναι να κάνεις λεμονάδα, μου λέγανε. Η κρίση λοιπόν τις εποχής έκανε και τις συνεντεύξεις μου τηλεφωνικές…)

Το ευρύ κοινό, γνώρισε εκείνον και τους Picos Apicos & the Pina Colladas, μέσα από ένα τραγούδι που έγραψε ο Apicos (Θέμος Ρίζος), για εκείνους που σκέφτηκαν να σπάσουν την καραντίνα, για να δουν την δική τους «Ντίνα».  Δημιουργώντας το σουξέ του κορωνοϊού, αφού έκανε τις απαραίτητες αλλαγές από το τραγούδι «Oh Carol» του Neil Sedaka, ο Αpicos καλεί τους ερωτοχτυπημένους της περιόδου να μείνουν στο σπίτι περιμένοντας την εκάστοτε αξιαγάπητη Ντίνα. Χαρίζοντας στιγμές αστείρευτου γέλιου, μέσα από το όλο φαντασία βιντεάκι του κομματιού, καταφέρνει να δώσει λίγο κουράγιο σε όσους είναι σε καραντίνα και να τους κάνει να απλώσουν ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο τους, ξεχνώντας για λίγο την ταραχή, που έχει προκληθεί στις ανθρώπινες ζωές και στον κόσμο. Το τραγούδι κατάφερε μόλις σε μία ημέρα να γίνει viral και πλέον έχει αγγίζει τις 1.000.000 προβολές, αθροιστικά στο YouTube και στο Facebook.

Σίγουρα, ο Θέμος είναι μία από τις απτές αποδείξεις, ότι το #Μένουμε Σπίτι έχει διεγείρει την φαντασία και έχει φέρει εκρήξεις έμπνευσης. Ίσως δεν μου δίνεται η δυνατότητα να περιγράψω πολλά πράγματα για τον Apico, αλλά η φωνή έχει μια δύναμη μαγική και σε αυτή την περίπτωση ένοιωσα μια καλοσύνη μοναδική.

Υπάρχουν όμως πολλά που κανείς δεν γνωρίζει, για τον δημιουργό του «Αχ Ντίνα», των -όλο, γέλιο φαντασία και δημιουργικότητα- βίντεο και τον τραγουδοποιό της εναλλακτικής ροκ ελληνικής σκηνής.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές, ενώ αργότερα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του πάνω στην Επίλυση Συγκρούσεων. Ύστερα, σπουδάζοντας δημοσιογραφία στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ, ασχολήθηκε αποκλειστικά με το επάγγελμα του δημοσιογράφου, μέχρι το 2018, όποτε και αποφάσισε να αφοσιωθεί στην παιδική και μεγάλη του αγάπη, την μουσική.

Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην ΕΡΤ, στο MTV, στη Nickelodeon, στο ΒΗΜΑ FM, αλλά και σε εταιρείες παραγωγής που συνεργάζονταν με την γερμανική δημόσια τηλεόραση, την αυστριακή τηλεόραση και το τσεχικό ραδιόφωνο.

Όσον αφορά τη μουσική, όπως ομολογεί, αυτή ήταν πάντοτε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. «Μουσική και μουσικοί, υπήρχαν πάντα στο σπίτι. Η μητέρα μου σχεδίαζε εξώφυλλα δίσκων για την εταιρεία Columbia, όποτε από 2-3 ετών έβλεπα την μητέρα μου να ακούει τον δίσκο και να σχεδιάζει το εξώφυλλο. Πάντα έμπαιναν σπίτι μας ο Νίκος Παπάζογλου, ο Γερμανός και πάρα πολλοί άλλοι καλλιτέχνες. Όταν ήμουν περίπου 10 ετών ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας σε ωδείο. Ύστερα στην εφηβεία ξεκινήσαμε, να έχουμε τις μπάντες μας και να κάνουμε διάφορες συναυλίες «Ο Θεός να τις κάνει», αλλά ήμασταν όλοι παθιασμένοι, όσο και αν δεν ξέραμε να παίζουμε»

Το 2006 δημιουργούνται οι Picos Apicos & the Piña Coladas και εμφανίστηκαν, για να παντρέψουν το κλασικό rock ‘n’ roll με τα αθάνατα ελληνικά τραγούδια των 80s και 90s, για να προσθέσουν swing και reggae-ska διασκευές και για να χαρίσουν ατελείωτο χορό. Εκτός από πολλές μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας, «ξεσηκώνουν» φεστιβάλ, parties γάμων, εταιρικά και άλλα events.

Παράλληλα, ο Apicos ή Θέμος Ρίζος, έχει ακόμα μία μπάντα, την οποία θα εκτιμήσουν δεόντως οι λάτρεις των αείμνηστων Beatles. «Είμαστε οι “Tribute στους Beatles” και παίζουμε τα τραγούδια τους, όσο πιο πιστά γίνεται».


Ξαφνικά είδαμε στις οθόνες των υπολογιστών μας το «ΑΧ ΝΤΙΝΑ» εν μέσω καραντίνας. Πως γεννιέται αυτή η ιδέα;

Ήταν κάτι που πραγματικά έκανα τελείως για το χαβαλέ και για να περάσει η ώρα στην καραντίνα. Χωρίς πραγματικά να το περιμένω, έγινε αυτός ο χαμός με το κομμάτι και ήταν μία τεράστια έκπληξη.

Η Ντίνα που αναφέρεις στο τραγούδι είναι ένα πραγματικό πρόσωπο που σου λείπει ή ένα πρόσωπο φανταστικό;

Είναι τελείως φανταστικό. Δεν υπάρχει Ντίνα. Είμαι παντρεμένος. Απλώς Ντίνα…Καραντίνα, έκανε ομοιοκαταληξία.  Γενικώς, τα περισσότερα κομμάτια που γράφουμε, αναφέρονται σε κάποια κοπέλα ή σε ερωτική κατάσταση. Ίσως κάποια είναι εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα, αλλά συνήθως τα τραγούδια προέρχονται από φανταστικά σενάρια.

Το «Αχ Ντίνα» είναι το πρώτο κομμάτι που έβγαλες στο YouTube;

Είχα γράψει και είχα ανεβάσει άλλο ένα λίγες μέρες πριν, το «Ο καρ@@λις ο ιός», αλλά αυτό δεν έγινε τόσο viral, όσο το «Αχ Ντίνα». Ίσως λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιείται,  δεν έφτασε τις προβολές «της Ντίνας».

Ξαφνικά βλέπεις το τραγούδι, που ουσιαστικά πόσταρες για λόγους χιουμοριστικούς, να γίνεται viral και εν μία νυκτί έρχονται χιλιάδες views. Ποια τα συναισθήματα;

Ήταν μία  μεγάλη έκπληξη όλο αυτό. Ενώ θεωρητικά αυτή είναι η σκέψη κάθε μουσικού, να γίνουν τα τραγούδια του viral και να έχουν πολλές προβολές στο ΥouΤube, ίσως αγχώθηκα, μου ήρθε απότομο, γιατί δεν το περίμενα. Ουσιαστικά, ανέβασα ένα τραγούδι, όπως κάνουμε συχνά, και ξαφνικά είδα τα share να πολλαπλασιάζονται, σαν τον ιό. Σκέψου, ότι το video «της Ντίνας» το τέλειωσα πολύ αργά το βραδύ, μετά τη 1:30-2:00, και είπα «Ας το ανεβάσω και ας είναι αργά». Μισή ώρα πριν κοιμηθώ κοιτάω το κινητό μου και είχε 10 κοινοποιήσεις. Ξυπνάω το πρωί και το κινητό μου δεν σταματούσε να χτυπάει. Φυσικά ενθουσιάστηκα, αλλά ταυτόχρονα αγχώθηκα, διότι μέσα σε δύο ημέρες είχα περισσότερα από 1.000 αιτήματα φιλίας και τηλεφωνήματα από δημοσιογράφους. Η αλήθεια είναι, ότι το ευρύτερο κοινό με γνώρισε από ένα τραγούδι που το έκανα τελείως στην πλάκα, ενώ με την μπάντα μου, τους Picos Apicos & the Piña Coladas, έχουμε βγάλει αρκετά κομμάτια, στα οποία έχουμε ρίξει πολλή και σοβαρή δουλειά. Αυτό το τραγούδι, δεν ήταν κάτι το οποίο μελέτησα με λεπτομέρεια. Σκέψου μόνο, ότι όλα τα γύρισα στο στούντιο του σπιτιού, που δεν είναι ένα στούντιο πλήρως εξοπλισμένο. Προσπάθησα με όσα είχα στο σπίτι, να φτιάξω βιντεάκια αστεία.

Μέσα από αυτό το βίντεο, ποια ήταν τα πιο αστεία σχόλια που δέχθηκες;

Πολύς κόσμος δεν κατάλαβε, ότι στο βίντεο του «Αχ Ντίνα» είναι ένα μόνο πρόσωπο. Αν δεις στα σχόλια του βίντεο ο κόσμος μου γράφει «Πολύ ωραίοι είστε» ή «Φανταστικοί και οι τρεις» και διάφορα τέτοια.

Να περιμένουμε και άλλα τραγούδια, με αφορμή την καραντίνα;

Ναι, ετοιμάζω κάτι για τις επόμενες ημέρες. Έχω τελειώσει την ηχογράφηση και ετοιμάζω το βίντεο. Προς το παρόν συνολικά έχουν βγει 5. Μάλιστα ένα το βγάλαμε όλοι μαζί, ως Picos Apicos & the Piña Coladas, το «Ότι αγαπάω είναι σαν καραντίνα». Το δημιουργήσαμε εξ’ αποστάσεως. Ο  καθένας έγραψε το δικό του κομμάτι, μου τα έστειλαν και εγώ τα συνέθεσα.

Οι «Picos Apicos & the Piña Coladas» είναι η κύρια μπάντα σου. Πως προκύπτει αυτό το ιδιαίτερο όνομα;

Ο Picos Apicos, ήταν ο κεντρικός χαρακτήρας σε μια σειρά της ΕΡΤ, της δεκαετίας του 80, τη Φρουτοπία. Τότε ήταν μία σειρά πολύ διαδεδομένη και ο Picos Apicos ήταν ο δημοσιογράφος στη σειρά. Τότε που ξεκινούσαμε το συγκρότημα, εγώ ήμουν δημοσιογράφος και σκέφτηκα ότι το Picos Apicos , θα ήταν ωραίο για όνομα συγκροτήματος. Μετά το «Pina Collada» είναι το γνωστό κοκτέιλ, το οποίο «κόλλησε», γιατί ακούγονταν ωραία. Ουσιαστικά, ο ένας τραγουδιστής μας λέγεται «Picos», εγώ «Apicos» και τα άλλα παιδιά είναι οι «Pina Colladas».

 

Αδιαμφισβήτητα βιώνουμε μια «δυνατή» κρίση. Λόγω της κατάστασης γνωρίζω, ότι όλα «πάγωσαν». Υπάρχουν όμως κάποια μελλοντικά σχέδια ή σκέψεις;

Προς το παρόν τα live μας έχουν παγώσει και στο στούντιο δεν μπορούμε να βρεθούμε, για να κάνουμε πρόβα και να συζητήσουμε τις ιδέες μας. Ομολογουμένως, είναι μια περίοδος κατά την οποία προκύπτουν πολλές ιδέες και ο κόσμος φαίνεται να έχει πολύ έμπνευση. Μια πολύ ωραία πρωτοβουλία της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, είναι τα «Pijama Sessions», που κάνουμε. Σκεφτήκαμε, να φέρουμε ξανά την μουσική και τις συναυλίες κοντά στον κόσμο. Έτσι, ο κάθε μουσικός παίζει στο σπίτι του και γραφεί με το κινητό του το βίντεο. Εγώ, μαζεύω αυτά τα βίντεο και δημιουργώ ένα ολοκληρωμένο τραγούδι, για το κάθε συγκρότημα.

https://www.facebook.com/technopoliscityofathens/videos/163347664993101/?t=3

Για εσένα πως είναι τα πράγματα, πως περνάς την καραντίνα σου, πέρα από την αθεράπευτη μουσική έμπνευσή σου;

Μαγειρεύω πολύ. Δοκιμάζουμε διαφορετικά πράγματα στην κουζίνα. Για παράδειγμα, ο ντράμερ μας, μου είχε φέρει μια κολοκύθα γλυκιά από το χωριό του. Αυτή λοιπόν η κολοκύθα, έμενε στην κουζίνα για 3 εβδομάδες περίπου, πριν ξεκινήσει η καραντίνα. Μόλις ξεκίνησε η καραντίνα, έκανα την μισή σούπα βελουτέ και την άλλη μισή κολοκυθόπιτα.  Βλέπω ταινίες ή σειρές κάθε βράδυ και στέλνω συχνά το 6 για περπάτημα. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι για πολλούς, αυτή η περίοδος είναι μια ευκαιρία, για να φροντίσουμε τις σχέσεις μας και να κάνουμε όσα δημιουργικά πράγματα θέλαμε. Ας είναι και ένα βιβλίο, που κάθεται στην άκρη.

Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις, με αφορμή αυτή τη δύσκολη εποχή;

Κουράγιο και υπομονή σε όλους! Θεωρώ πως τα μέτρα, που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι απολύτως απαραίτητα, για αυτό και ο αριθμός των κρουσμάτων είναι περιορισμένος. Έχω την αίσθηση, ότι αρκετός κόσμος δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα των μέτρων. Αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ταύτισης, απλά με λογική, κρίνω ότι καλώς αντέδρασαν οι αρμόδιοι με αυτό τον τρόπο. Θέλω να στείλω δύναμη και στους μουσικούς, που αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα. Κάποιοι κάνουν μεροκάματα σε διάφορα μαγαζιά με live εμφανίσεις και όταν δεν έχουν πλήρη ένσημα, αδυνατούν να πάρουν το βοήθημα των 800€.

 «Στο Dream Show μία στυλίστρια μου έδωσε κρυφά το CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη και το άκουγα κάθε βράδυ»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον τραγουδοποιό Νίκο Απέργη)

Είναι εκείνος ο τραγουδοποιός του οποίου τα κομμάτια αγαπήσαμε. Αυτά είναι, που κάποτε μας συγκίνησαν και άλλοτε μας έκαναν να τα φωνάξουμε σε εκείνον ή εκείνη που αγαπήσαμε. Τα χρόνια που πέρασαν έφεραν τα κομμάτια του, στην κορυφή των ραδιοφωνικών charts και έδωσαν χιλιάδες προβολές στο YouTube. Συνάντησα εκείνον, που μας έδωσε την ευκαιρία να πούμε σε κάποιον «Κομμάτι της ζωής μου γίνε» ή «Σπάσε τα φρένα, μην ακούς κανέναν» και πολλά άλλα. Τελευταία του μεγάλη επιτυχία, είναι το «Εγώ ο δυνατός» που μετά την κυκλοφορία του κατάφερε να φτάσει γρήγορα στο No1 των τάσεων του YouTube.

Σε δύο, περίπου, μήνες θα κυκλοφορήσει ο νέος του δίσκος από την Panik Platinum, που θα περιλαμβάνει, τόσο τα ήδη υπάρχοντα και πολυαγαπημένα κομμάτια του, όσο και νέα.

Όπως μου εξομολογείται, τα κομμάτια του τα αγάπησε και αδιαμφισβήτητα μας έκανε να τα αγαπήσουμε. H επιτυχία κάθε κομματιού που δημιουργεί με τους συνεργάτες του, για εμένα δεν είναι καθόλου τυχαία. Το μεράκι, ο ζήλος, ο έρωτας, η αγάπη και όλα όσα δίνει στη μουσική του, έκαναν τον κόσμο να ταυτιστεί και να τραγουδήσει μαζί του, τις επιτυχίες του. Ιδιαίτερα, ερμηνεύοντας το «Κομμάτι της ζωής μου», κατάφερε να περάσει και ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα σε συνεργασία με την εταιρεία κοινωνικής ευθύνης Ηumane. Είναι σπουδαίο, να υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν την δύναμη της μουσικής, με σκοπό να ευαισθητοποιούν το κοινό και να παραγάγουν κοινωνικό έργο. Είναι σημαντικό κάθε πολίτης, να συνεισφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δίνοντας δύναμη σε εκείνους που έχουν πραγματικά ανάγκη. Μπορείτε και εσείς να στηρίξετε την αξιέπαινη προσπάθεια της Humane κάνοντας κλικ στο https://humane.gr/  και αγοράζοντας προϊόντα, κάνοντας δωρεές, ή συνεισφέροντας εθελοντικά.

Ο Νίκος, συστήθηκε στο ελληνικό κοινό μέσα από τηλεοπτικό talent show «Dream Show» του Alpha. Κατά την συνέντευξης μας, μου αποκαλύπτει τις στιγμές που έζησε στο τηλεοπτικό παιχνίδι. Τα τελευταία χρόνια τον απολαμβάνουμε on stage, κάθε Τετάρτη στο OPPUS της Γλυφάδας και κάθε Κυριακή στο BLOCK στο Κολωνάκι. Το ταλέντο του αδιαμφισβήτητο, η φωνή του μελωδική και οι χορευτικές φιγούρες του κόσμου ατελείωτες. Άλλωστε, η πορεία του και τα ανοδικά βήματα που εκτελεί, δικαιώνουν την απόφαση του, να ακολουθήσει τον δρόμο της μουσικής εγκαταλείποντας τις σπουδές του, στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών.

Το πείσμα, η φιλοδοξία και η πολλή δουλειά σίγουρα απέδωσαν. Παρά τις δύσκολες καταστάσεις και τις δυσάρεστες στιγμές που βίωσε εξαιτίας ορισμένων επιχειρηματιών εκείνος στάθηκε στα πόδια του και χάραξε μόνος του τον δικό του δρόμο στην μουσική βιομηχανία.

Βλέπω έναν άνθρωπο με πολλά και όμορφα όνειρα. Αν είχα τα λόγια του, νομίζω θα έλεγε, πως η μουσική είναι μια μυστήρια δύναμη έκφρασης, που κάνει τα μάτια του να φωτίζουν κάθε φορά που οι λέξεις ακουμπούν πάνω σε νότες. Νομίζω έχει μία χαρά, για τις στιγμές της ζωής, γεμάτη ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω μέσα από την συνέντευξη μας, εγώ θα πω, πως μοιάζει άνθρωπος με τα πόδια προσγειωμένα στη γη και τα μάτια καρφωμένα στα αστέρια.


Το τραγούδι σου «Κομμάτι της ζωής μου» έχει φτάσει τις 20.000.000 προβολές, και διαρκώς ανεβαίνει. Το πίστεψες αυτό το κομμάτι;

Το πίστευα ως κομμάτι από την πρώτη στιγμή, τους στίχους, την μουσική, το βίντεο κλιπ και περίμενα ότι θα πάει καλά. Ήμουν σίγουρος ότι θα το αγαπήσει ο κόσμος, αλλά δεν περίμενα ότι θα αγαπηθεί τόσο πολύ.

Στο τέλος του Video clip, βλέπουμε το logo της HUMANE, μια εταιρείας κοινωνικού σκοπού. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Η συνεργασία ήταν μία δική μου πρωτοβουλία και μία ιδέα που υλοποιήσαμε μαζί με τον συνεργάτη μου. Ο Πρόεδρος της Humane είναι κουμπάρος του συνεργάτη μου, και σε συνδυασμό με τους στίχους του κομματιού έγινε η σύνδεση με την δωρεά οργάνων, που εκείνη την περίοδο υπήρξε αντικείμενο της Humane. Σκεφτήκαμε να παντρέψουμε τη μουσική μαζί με ένα σπουδαίο κοινωνικό μήνυμα, ευαισθητοποιώντας τον κόσμο.

Μέσα από το video clip σου, ποια είναι η σύνδεση με την δωρεά οργάνων και κατ΄ επέκταση με το κοινωνικό μήνυμα;

Στο βίντεο κλιπ βλέπουμε μία κοπέλα η οποία έχει κάνει μεταμόσχευση καρδιάς και ψάχνει τη μητέρα του δότη. Γενικά θέλω μέσα από την δύναμη που έχει η μουσική να μπορώ να περνάω κοινωνικά μηνύματα. Η αλήθεια είναι ότι θέλω πραγματικά να ασχολούμαι με αυτά τα πράγματα, και να συμβάλλω και εγώ διακριτικά, όπως μπορώ. Θέλω να δείξω ότι μπορούμε όλοι, να βοηθήσουμε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

Πες μου όμως, τι είναι η Humane και ποια είναι η δράση της;

Ο συγκεκριμένος οργανισμός κάθε 6 μήνες αναλαμβάνει να ασχοληθεί και να προβάλλει ένα διαφορετικό κοινωνικό μήνυμα, είτε αυτό αφορά τη δωρεά οργάνων, είτε την ευαισθητοποίηση του κοινού ως προς τα πρόσωπα με αναπηρία, και άλλα. Για να συνεισφέρει ο κόσμος σε αυτή τη δράση μπορεί να αγοράσει μέσα από το e-shop της HUMANE, διάφορα είδη ή αξεσουάρ. Επιπλέον, ο οργανισμός δίνει την ευκαιρία για εθελοντική δράση-συνεισφορά ή παροχή δωρεών.  Το σημαντικό είναι, ότι οποιοσδήποτε αποφασίσει να κάνει μία αγορά, δωρεά ή να συνεισφέρει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, μπορεί να δει ανά πάσα ώρα και στιγμή, που θα πάνε τα χρήματα.

Το τελευταίο σου κομμάτι είναι το «Εγώ ο Δυνατός» το όποιο ήταν και #1 στις τάσεις. Πως καταφέρνεις κάθε σου τραγούδι να γίνεται επιτυχία;

Η αλήθεια είναι ότι και αυτό το κομμάτι το πίστευα πολύ. Μάλιστα πριν κυκλοφορήσει επισήμως, το τραγουδούσα στα μαγαζιά που εμφανιζόμουν και ήδη είχα πάρει ένα πολύ θετικό feedback από τον κόσμο. Επομένως, ήξερα ότι θα πάει δυνατά, αλλά το #1 στις τάσεις του YouTube ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη. Το ότι τα κομμάτια μου αγαπιούνται τόσο πολύ κόσμο, νομίζω είναι το αποτέλεσμα της ίδιας αγάπης, που αφιερώνω εγώ και οι συνεργάτες μου όταν τα δημιουργούμε.

Θα δούμε νέα κομμάτια ή ακόμα και δίσκο από εσένα τους επόμενους μήνες;

Αυτή την περίοδο είμαστε στο στούντιο για να ολοκληρώσουμε τον δίσκο, ο οποίος θα κυκλοφορήσει από την Panik Platinum. Θα περιλαμβάνει γύρω στα 11 κομμάτια, από τα οποία τα 5 θα είναι καινούργια. Κάποια από αυτά, θα τα ηχογραφήσουμε κατά τον Απρίλιο. Σε όλα, η μουσική είναι δική μου και σε ορισμένα έχω συμμετοχή και στον στίχο. Κατά κύριο λόγο, ο Αλέξανδρος Ελευθεριάδης είναι ο βασικός στιχουργός, με τον οποίο συνεργαζόμαστε πολύ καιρό.

Για το καλοκαίρι που μας έρχεται υπάρχει κάτι στο πλάνο, όσον αφορά τις εμφανίσεις σου;

Για το καλοκαίρι συνεχίζουμε κανονικά τις εμφανίσεις στο Block της Ερυθραίας. Επίσης, γυρνάμε την Ελλάδα και την Κύπρο κάνοντας live εμφανίσεις σε κλάμπ. Υπάρχει και ένα πλάνο για να φύγουμε στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στην Αμερική.

Είσαι από τους τραγουδιστές που συστήθηκαν στο κοινό μέσα από ένα Talent Show, συγκεκριμένα μέσα από το DREAM SHOW του ALPHA. Πως σου φάνηκε η εμπειρία εκεί;

Ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία, σίγουρα το διασκέδασα πάρα πολύ. Τότε μάλιστα δεν με άγχωναν καθόλου οι κάμερες μέσα στο σπίτι, όποτε τα αντιμετώπισα όλα πολύ χαλαρά. Ήμουν και 21 ετών. Βέβαια, υπήρχε πάρα πολύς ανταγωνισμός.

Θεωρείς ότι τέτοιου είδους τηλεοπτικά προγράμματα βοηθούν τους ανερχόμενους καλλιτέχνες; Θα συμβούλευες ένα νέο παιδί να δοκιμαστεί σε κάτι τέτοιο;

Εννοείται. Η τηλεόραση είναι ένα πάρα πολύ δυνατό μέσο προβολής. Φυσικά είναι απαραίτητη προϋπόθεση το reality, το talent show ή η εκπομπή που θα πάει, να είναι αξιόλογη. Πολλοί θα πουν, ότι οποιασδήποτε τρόπος προβολής στην τηλεόραση είναι καλός. Εγώ διαφωνώ. Σε μία καλή παραγωγή είναι καλό να προβάλλεσαι, σε μία μέτρια ή κακή παραγωγή μόνο ζημιογόνο μπορεί να είναι.

Μετά από την συμμετοχή σου στο συγκεκριμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, σου έγιναν νέες προτάσεις, βίωσες την αναγνωρισιμότητα;

Η αλήθεια είναι, ότι ήδη πριν δηλώσω συμμετοχή στο Dream Show εργαζόμουν ως τραγουδιστής. Είχα συνεργαστεί μάλιστα με την Έλλη Κοκκίνου, τον Βασίλη Καρρά και άλλους. Επομένως, ήμουν με κάποιο τρόπο ήδη σε αυτό το περιβάλλον.

Οι συνεργασίες αυτές πως προέκυψαν με την Έλλη Κοκκίνου και τον Βασίλη Καρρά;

Θα σου εξηγήσω τα πράγματα από την αρχ. Μπαίνοντας στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, δεν είχα κανέναν γνωστό στον χώρο. Προσπαθούσαμε με τους γονείς μου, να βρούμε κάποιον να με βοηθήσει, παρόλα αυτά δεν τα καταφέραμε. Κάποια στιγμή βρέθηκε μια γυναικά, που εργάζονταν ως τραγουδίστρια σε ένα μαγαζί και μου πρότεινε έναν ατζέντη. Έτσι, άρχισα να πηγαίνω σε οντισιόν και με πήραν σε ένα μαγαζί στην Εκάλη, με ένα νεανικό σχήμα. Από εκεί, με είδε ο μαέστρος του ROMEO και ξεκινήσαμε μια συνεργασία. Έτσι το ένα έφερε το άλλο και σιγά σιγά ήρθαν οι επαφές και οι συνεργασίες, με τα μεγάλα ονόματα του χώρου.

Πες μου και κάποια άλλα ονόματα του χώρου με τα οποία έχεις συνεργαστεί.

Έχω συνεργαστεί με τον Κώστα Χατζή, την Πίτσα Παπαδοπούλου, τον Στέλιο Ρόκκο, τον Νίκο Βέρτη, τον Πέτρο Ίμβριο, την Καλομοίρα, τον Χρήστο Δάντη, τον Γιώργο Τσαλίκη, την Χρύσπα, τον Ανδρέα Στάμο και άλλους.

Η αλήθεια είναι, πως είσαι ένας καλλιτέχνης  που ύστερα από τη συμμετοχή σου στο talent show, χάθηκες για κάποιο χρονικό διάστημα και επανεμφανίστηκες μετά από αρκετά χρόνια. Σε τι οφείλονταν εκείνη η αποχή;

Πράγματι χάθηκα. Βγαίνοντας από το reality ήμουν δεσμευμένος με συμβόλαιο σε μία επιχείρηση. Επειδή όμως, η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε συμβόλαιο και με έναν άλλο διαγωνιζόμενο, έδωσε προτεραιότητα σε εκείνον. Επομένως, εμένα με απέρριψαν σχολιάζοντας, ότι ήμουν άπειρος και ότι είχα περιττά κιλά. Πέρασαν 2-3 χρόνια χωρίς ο επιχειρηματίας να με εκμεταλλευτεί, παρά το συμβόλαιο που είχαμε, και ενώ ζητούσα να φύγω -από το συμβόλαιο- εκείνος δεν με άφηνε. Όλο αυτό με κράτησε πίσω και σταδιακά η αναγνωρισιμότητα που μου είχε προσφέρει το παιχνίδι , χάθηκε. Ουσιαστικά, ήταν σαν να ξεκινούσα και πάλι μόνος μου, από τη αρχή. Φυσικά, εκείνο το διάστημα που χάθηκα λίγο από το προσκήνιο, εργαζόμουν κανονικά ως τραγουδιστής, απλώς έχασα την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της δισκογραφίας και της αναγνωρισιμότητας.

Από ότι καταλαβαίνω έχεις βιώσει δύσκολες στιγμές. Κατά κύριο λόγο από τους ίδιους τους επιχειρηματίες, από τους οποίους έχεις υποστεί και ένα είδος Bullying για την εμφάνιση σου.

Κατά κάποιον τρόπο ναι, χρησιμοποίησαν την απειρία μου και το γεγονός ότι ήμουν στο ξεκίνημα μου. Σχολίαζαν την εμφάνιση μου και τα περιττά κιλά που είχα, άκομψα και ως δικαιολογία για να μην με βγάλουν μπροστά. Με την πάροδο του χρόνου βλέπω, ότι όλα αυτά δεν είχαν βάση, γιατί αυτή την στιγμή εκείνος ο επιχειρηματίας, ο οποίος με απέρριψε -και άλλοι- με ζητούν στα μαγαζιά τους. Τότε προφασίζονταν ότι τα περιττά κιλά μου, ήταν πρόβλημα. Περιττό να σου πω, ότι τώρα που με πιέζουν για να τραγουδήσω στα μαγαζιά τους, έχω βάλει περισσότερα κιλά από αυτά που είχα τότε. Αυτό που ξέρω είναι ότι, στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος θέλει να περνάει καλά μέσα από τα τραγούδια. Καμία εμφάνιση δεν παίζει ρόλο για τον κόσμο. Τα τραγούδια και η αγάπη για τη μουσική, είναι αυτά που θα φέρουν την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου

Όταν οι επιχειρηματίες επέμεναν για το βάρος σου, εσύ μπήκες στη διαδικασία να χάσεις κιλά;

Ναι. Το συζητούσα και με τους δικούς μου ανθρώπους. Είχα πάει μάλιστα και σε διατροφολόγους. Βέβαια, το έκανα και για εμένα, για την δική μου υγεία. Γενικά σαν άνθρωπος, έχω μία κατασκευή που παίρνω πολύ εύκολα κιλά και χάνω δύσκολα. Ωστόσο, με τις προσβολές -αυτού του ανθρώπου- για το βάρος μου, το μόνο που κατάφερε είναι να με πεισμώσει.

Τα τελευταία χρόνια δεν σε βρίσκουμε στα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας, όπου είχες βρεθεί κατά το παρελθόν. Υπάρχει κάποιος λόγος που επιλέγεις τις live εμφανίσεις σου σε κλαμπ και όχι σε μπουζούκια;

Ναι. Νοιώθω ότι είναι κάτι, που μου ταιριάζει περισσότερο. Ταιριάζει στον τρόπο που βλέπω την διασκέδαση και θεωρώ ότι αυτό που κάνω ανταποκρίνεται και στα γούστα του κόσμου. Δεν σου κρύβω ότι, φέτος είχα μπει στην διαδικασία συζητήσεων με ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της νύχτας. Ο λόγος που μπήκα στο τρυπάκι των συζητήσεων ήταν, επειδή μου ζητήθηκε να μεταφέρω σε εκείνη την σκηνή, αυτό ακριβώς αυτό που κάνω στους χώρους που εμφανίζομαι. Επομένως, θα είχα τους δικούς μου μουσικούς, το δικό μου πρόγραμμα, έτσι ακριβώς όπως το οραματίζομαι. Το ζήτημα για ΄μένα δεν είναι οι χώροι, αν αυτός θα είναι μπουζούκια ή μια μικρότερη σκηνή της Αθήνας, αλλά ο τρόπος που θα παρουσιαστεί η δουλειά μου και τα τραγούδια μου. Θέλω να υπάρχουν εναλλαγές και μέσα από το πρόγραμμα μου, να καλύπτομαι όλα τα γούστα. Αυτό είναι και ο λόγος, για τον οποίο τραγουδάω ποπ – λαϊκά -έντεχνα – trap – ξένα. Προσπαθώ, με λίγα λόγια, να ενσωματώνω σχεδόν όλα τα είδη μουσικής.

Τελευταία σου εμφάνιση στα μπουζούκια ήταν το 2013 κοντά στον Νίκο Βέρτη, τι αναμνήσεις έχεις από εκείνη τη συνεργασία;

Θυμάμαι μία εξαιρετική συνεργασία. Είναι καταπληκτικός καλλιτέχνης αλλά και άνθρωπος. Είναι από τους ανθρώπους που σέβονται πάρα πολύ το κοινό και φροντίζουν για την ποιότητα του προγράμματος. Μάλιστα, εκτός από εξαιρετικός καλλιτέχνης, ως επιχειρηματίας φροντίζει πάντα να τα οργανώνει όλα με επαγγελματικό και αξιοπρεπή τρόπο.

Με ποιον καλλιτέχνη, που δεν έχεις συνεργαστεί μέχρι σήμερα, θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;

Με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Είναι ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω σε όλα τα επίπεδα. Έχει προσφέρει πάρα πολλά στην ελληνική μουσική βιομηχανία. Περιττό να σου πω, ότι όταν ήμουν στο Dream Show στον Alpha, είχε βγάλει ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ένα CD, που περιλάμβανε ζωντανή ηχογράφηση από μία συναυλία του, στον Λυκαβηττό. Μία στυλίστρια στο παιχνίδι, που γνώριζε ότι είναι φαν, μου έδωσε κρυφά το συγκεκριμένο CD, ως δώρο για τα γενέθλια μου. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού επιτρέπονταν να έχουμε μόνο τα CD, που μας έδινε η παραγωγή, τα οποία περιλάμβαναν τα τραγούδια που έπρεπε να μάθουμε για τον διαγωνισμό. Εγώ λοιπόν, κάθε βράδυ μέχρι που αποχώρησα άκουγα τα τραγούδια του και ήξερα μέχρι και πότε θα έπαιρνε ανάσα.

Πέρα από τις ερμηνευτικές σου ικανότητες, γράφεις και συνθέτεις τραγούδια. Σε ποιους καλλιτέχνες έχεις δώσει τραγούδια σου;

Έχω δώσει στον Στέλιο Ρόκκο ένα τραγούδι, το «Σε Έχασα», πριν από κάποια χρόνια. Έπειτα έχω γράψει και στον Σάκη Αρσενίου και στον Κώστα Δόξα. Γενικά, θέλω να είμαι ακόμα πιο ενεργός και σε αυτό το δημιουργικό κομμάτι της μουσικής.

Γνωρίζω ότι είχες ακολουθήσει και την ακαδημαϊκή οδό. Τι συνέβη και άφησες τελικά το πτυχίο σου;

Ναι, είχα περάσει στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών. Δεν παρακολουθούσα πολύ συχνά τα μαθήματα, γιατί έτυχε η πρώτη μου δουλειά να είναι 6 ημέρες την εβδομάδα, επομένως δεν κατάφερνα να παρακολουθώ και την σχολή. Έτσι την άφησα. Φτάνοντας βέβαια στο σήμερα το έχω μετανιώσει λίγο, θα ήθελα να έχω πάρει το πτυχίο μου. Μάλιστα να σου πω, ότι είχα καθηγητή τον Γιάνη Βαρουφάκη. Τολμώ να πω ότι, ξέχωρα από όλα τα άλλα, είναι εξαιρετικός καθηγητής.

Φαίνεται να είσαι ιδιαίτερα πολυάσχολος, έχεις χρόνο για προσωπική ζωή;

Πάντα θα βρεθεί προσωπικός χρόνος, έστω και ελάχιστος. Θεωρώ ότι επιβάλλεται να εξασφαλίζει κανείς, χρόνο για τον εαυτό του. Το να δίνεις τα πάντα στη δουλειά, δεν έχει πάντοτε θετικά αποτελέσματα. Χρειάζεται μία ισορροπία.

Στον χρόνο που διαθέτεις για τον εαυτό σου, τι κάνεις;

Μου αρέσει πάρα πολύ να χαλαρώνω στον καναπέ και να βλέπω τηλεόραση. Μου αρέσουν πολύ οι ταινίες και ο κινηματογράφος. Αν τύχει κάποιες φορές, μπορεί να μαζευτούμε με φίλους και να παίξουμε  μπάσκετ.

Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία.

Το «August Rush». Μου αρέσει πάρα πολύ, γιατί συνδυάζει πολλά και διαφορετικά συναισθήματα μαζί με την μουσική.

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος κοντά σου που να σε στηρίζει και να βλέπετε μαζί τις αγαπημένες σου ταινίες;

Ναι, τυχαίνει να βλέπουμε και μαζί τις ταινίες.

Είναι και εκείνη από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας ή εργάζεται σε κάποιον άλλο τομέα;

Όχι δεν έχει σχέση με τη δουλειά μας, είναι δασκάλα.

Σε ζηλεύει καθόλου, μιας και άλλες κοπέλες μέσα από τη δουλεία σου μπορεί να σε προσεγγίζουν;

Υπάρχει κατανόηση από την μεριά της, όσον αφορά τη φύση της δουλειάς και βέβαια εμπιστοσύνη.  Πάντα υπάρχει το συναίσθημα της ζήλειας, η οποία πρέπει να κινείται σε φυσιολογικά επίπεδα, για να είναι η σχέση υγιής. Η αναισθησία δεν είναι καλό σημάδι. Έτσι και αλλιώς, σαν άνθρωπος δεν μου αρέσουν οι αρρωστημένες και ακραίες καταστάσεις, με κάνουν να χαλιέμαι.

Θα ήθελες να μου πεις και πως γνωριστήκατε;

Γενικά, έρχονταν σε αρκετά από τα live που έκανα. Εκείνη ανέβαζε διάφορα story στο Instagram κάνοντάς με tag. Εγώ παρακολουθούσα τα story, κάποια στιγμή έστειλα και έγινε η επαφή.

Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Γενικά, σαν άνθρωπος δεν έχω καθόλου υπομονή. Θέλω αυτό που έχω στο μυαλό μου, να γίνει εκείνη την στιγμή. Τα πράγματα πριν γίνουν, χρειάζονται σκέψη και επεξεργασία, εγώ είμαι στο στάδιο που ενεργώ άμεσα, αυθόρμητα και χωρίς υπομονή.  Από τα θετικά θεωρώ, ότι είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, πάντοτε βλέπω το καλό μέσα από τους ανθρώπους και είμαι έξω καρδιά, που λέμε.

Είσαι άνθρωπος της οικογένειας, θα ήθελες κάποια στιγμή να αποκτήσεις την δική σου οικογένεια;

Ναι, γιατί προέρχομαι και εγώ από μία πολύ αγαπημένη οικογένεια.

Ακόμη δεν έχεις δημιουργήσει την δική σου οικογένεια, βρέθηκε όμως κάποια στιγμή η γυναίκα, που ενστικτωδώς σε έκανε να πιστεύεις, ότι θα μπορούσες να προχωρήσεις στο επόμενο στάδιο;

Ήμουν σε μία σχέση με μία κοπέλα για 5 χρόνια, όμως μέσα μου δεν ένοιωσα, ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα μαζί.

Ο γάμος πως σου φαίνεται, θα ήθελες να παντρευτείς αν βρεις τον σωστό άνθρωπο ή είναι ένας θεσμός που δεν υποστηρίζεις πολύ;

Δεν είμαι πολύ του γάμου, είτε πολιτικός είτε θρησκευτικός. Αν είσαι με έναν άνθρωπο, έχετε οικογένεια μαζί και είστε ευτυχισμένοι, δεν πιστεύω ότι χρειάζεται ο γάμος για να φέρει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Παρ΄ όλα αυτά, σαν άνθρωπος είμαι παραδοσιακός, δεν απορρίπτω τον γάμο, αν συμβεί στη ζωή μου και θελήσουμε από κοινού με τον άνθρωπο μου να παντρευτούμε, θα το κάνω και με θρησκευτικό γάμο. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι δεν πιστεύω ότι «ντε και καλά» πρέπει να υπάρξει γάμος. Όταν υπάρχει αγάπη, όλα τα άλλα είναι περιττά.

«Δέχθηκα φέτος ένα τηλεφώνημα για να συμμετάσχω στο YOUR FACE SOUNDS FAMILIAR»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με την Στέλλα Κονιτοπούλου)

Συναντώ την κυρία του παραδοσιακού ελληνικού νησιωτικού τραγουδιού. Για τους Έλληνες είναι η πρέσβειρα της νησιώτικης μουσικής. Ακούγοντας την είμαι πεπεισμένη, ότι χρησιμοποιεί τα φτερά που της δίνει η μουσική και αδιαμφισβήτητα πετάει.

Το φλογερό πάθος της για το τραγούδι με συγκινεί, ως τα βάθη της ψυχής μου. Μίλα με τόση ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα για τη ζωή που ζει, που με αφήνει κατάπληκτη, καθώς τα βιώματα της ξεδιπλώνονται μπροστά μου με έναν τρόπο εντυπωσιακό. Είναι μία γυναίκα που αγωνίστηκε σκληρά και τελικά κατάφερε να κερδίσει με το σπαθί της, τις σκηνές του παραδοσιακού είδους.

Το ταλέντο και η αγάπη της για τη μουσική ήταν δύο στοιχεία που ταυτίστηκαν με την γέννηση της. Άλλωστε, πως δεν θα μπορούσε να είναι έτσι, για μία γυναίκα που γεννήθηκε μέσα στις πιο διάσημες και σπουδαίες μουσικές οικογένειες εκείνης της εποχής. Μητέρα της, η σπουδαία Αγγελική Κονιτοπούλου, πατέρας της ο Νικόλαος Κλουβάτος. Έχει δύο αδέλφια, τον Βασίλη και την Μαρία Κλουβάτου. Ο αδελφός της Βασίλης, ως μουσικός έχει γράψει για εκείνη πολλές από τις μεγάλες της επιτυχίες, ενώ η αδελφή της Μαρία, είναι χοροδιδάσκαλος παραδοσιακών χορών. Από την άλλη η Νάξος, ο τόπος γέννησης της, για έμενα είναι και το κάρμα της, καθώς ο σύζυγος με τον οποίο μετρούν 34 ολόκληρα χρόνια έγγαμου βίου, κατάγεται από το όμορφο νησί των Κυκλάδων. Καρπός του έρωτα τους ήταν η γέννηση της μονάκριβης κόρης τους.

Για την κυρία Κονιτοπούλου ο δύσκολος και ανηφορικός δρόμος της επιτυχίας, ξεκινά στην ηλικία των 11 ετών, όταν αποφάσισε να χαράξει τα δικά της επαγγελματικά βήματα πάνω στις μουσικές σκηνές της Αθήνας, μαζί με την μητέρα της, την σπουδαία, Αγγελική Κονιτοπούλου. Σε ηλικία 15 ετών αποφασίζει, πως το τραγούδι είναι ο μονόδρομος της ζωής της. Έτσι, εγκαταλείπει τα σχολικά χρόνια, λίγο πριν το Λύκειο, και αμέσως ο κόσμος απολαμβάνει την φωνή και την χροιά της, στις σκηνές της ελληνικής πρωτεύουσας. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 16 ετών, κάνει την πρώτη της μεγάλη επιτυχία τραγουδώντας το κομμάτι «100 καρδιές να είχα» σε μουσική και στίχους Γιώργου Κονιτόπουλου. Οι λάτρεις της παραδοσιακής μουσικής θα λέγανε, ότι πρόκειται για την σημαία του νησιώτικου τραγουδιού.

Έχοντας καταγράψει πληθώρα επιτυχιών και επιτυχημένων συνεργασιών στο βιογραφικό της, φτάνουμε στο σήμερα και μετρούμε 35 προσωπικούς δίσκους, μία συγκινητική δράση ως σύμβουλος πολιτισμού με τον ανεξάρτητο και ανανεωτικό συνδυασμό Δύναμη Ελπίδας Συμμαχία πολιτών Κηφισιάς-Νέας Ερυθραίας-Εκάλης, του Γιώργου Θωμάκου και την ίδια ζωηράδα στον τόνο της φωνής της, όταν μου μιλά για τη μουσική.  Με πείσμα, τόλμη και πάνω από όλα αξιοπρέπεια και σεβασμό, άφησε τα δικά της προσωπικά ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της παράδοσης και του πολιτισμού.


Πως ήταν τα παιδικά χρόνια στη Νάξο;

Πολύ όμορφα. Από τη Νάξο φύγαμε όταν ήμουν 6 ετών. Θυμάμαι πάρα πολύ όμορφα πράγματα από το χωριό μου. Θυμάμαι ότι σηκωνόμουν 6:00 το πρωί και πήγαινα και χτυπούσα τις πόρτες των συγχωριανών μου. Στα χωρία, ξέρεις, συνήθως βγάζουν παρατσούκλια, το δικό μου ήταν «Το ξυπνητήρι του χωριού», γιατί τους χτυπούσα τις πόρτες και τους ξυπνούσα με τραγούδια.

Η οικογένεια σας πως παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει το νησί της Νάξου και να έρθει στην Αθήνα;

Η μαμά με τον μπαμπά μου πήραν αυτή την απόφαση. Όλη η οικογένεια και τα αδέλφια της μητέρας μου, βρίσκονταν στην Αθήνα και δραστηριοποιούνταν στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας έχοντας ένα ιδιαίτερα γνωστό όνομα. Έτσι ο παππούς μου, ο Μιχάλης Κονιτόπουλος την προέτρεψε να έρθει στην Αθήνα για μία καλύτερη τύχη και σταδιακά να μπει στην δισκογραφία.

Δεδομένου, ότι η μητέρα σας εργάζονταν σε σκληρούς ρυθμούς, σας έλειπε;

Μεγάλωνε 3 παιδιά και παράλληλα έκανε και εξαιρετικά τη δουλειά της. Δεν μπορώ να πω ότι μου έλειψε η μαμά μου. Πάντοτε κατάφερνε να τα οργανώνει όλα, ώστε να μην μας λείπει η παρουσία της. Αν μπορώ να πω ότι κάτι μου έλειψε, αυτό θα ήταν η παιδική μου ηλικία. Εργάζομαι επαγγελματικά με την μητέρα μου από 11 ετών. Μικρή δεν έκανα αυτά που έκαναν τα άλλα παιδιά.

 

Πολύ μικρή αποφασίσατε να ακολουθήσετε τον δρόμο της μουσικής, αφήνοντας μάλιστα το σχολείο σε ηλικία 15 ετών, πως παίρνετε αυτή την απόφαση;

Δεν πήγα στο Λύκειο. Αυτό είναι τώρα πια ένα δικό μου παράπονο. Βιάστηκα πιστεύω. Μάλιστα κάποια στιγμή μου είπε η μητέρα μου «Με έχεις νευριάσει πάρα πολύ, που θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί μου. Άμα δεν γράψεις καλά και δεν περάσεις, τελείωσε, θα βγεις στη δουλειά». Εγώ πιάστηκα από αυτό και έτσι άφησα το σχολείο. Άλλωστε ήμουν μικρή και το μεροκάματο που έπαιρνα ήταν ιδιαίτερα δελεαστικό. Τότε ένοιωθα, ότι έχω λύσει τα προβλήματα μου. Σπούδασα όμως πάνω στη μουσική, τελείωσα το Εθνικό Ωδείο, έκανα 10 χρόνια ορθοφωνία και εκ των υστέρων έκανα και σπουδές πάνω στο κλασσικό τραγούδι.

Έχετε κάνει σπουδαίες συνεργασίες υπάρχει κάποια που ξεχωρίζετε;

Νοιώθω πραγματικά ευγνώμων για όλες μου τις συνεργασίες. Όμως εκείνη που ξεχωρίζω είναι αυτή με τον Γιάννη Πάριο. Είμαι τυχερή, που αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης βρέθηκε στον δρόμο μου. Η γνωριμία μας έγινε μέσω του Γιώργου Κονιτόπουλου, όταν με πήρε για να κάνω κάποια φωνητικά με τη μαμά μου. Από εκεί που θα έκανα φωνητικά σε 4 τραγούδια του Γιάννη, κατέληξα να τραγουδήσω όλο το δίσκο μαζί του. Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε φοβερή αγάπη και πίστη. Με στήριξε πολύ στη νύχτα, μιας και τραγουδούσαμε μαζί για πολλά χρόνια. Επίσης, μία άλλη συνεργασία είναι αυτή με τον Πασχάλη Τερζή. Μαζί είπαμε το «Οινοπνευματάκι» μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Αν μπορώ αν ξεχωρίσω κάτι ακόμα  είναι η συνεργασία μου με τους Γρηγορη Μπιθικώτση, Σταμάτη Κόκκοτα και Γιάννη Καλαντζή στο Διογένης Palace.

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα θέλατε να κάνετε, όμως δεν ευδοκίμησε;

Ναι, θα ήθελα να έχω συνεργαστεί με την Δόμνα Σαμίου, πριν φύγει από τη ζωή.

Η μουσική της εποχής μας, πως σας φαίνεται; Αυτή η νέα μόδα της trap.

Είναι μία εμπορική μουσική. Θα έλεγα, ότι όλες αυτές οι νέες μουσικές που προκύπτουν, είναι μερικά πειράματα. Θα τα παρομοίαζα με κομήτες, που προσφέρουν άμεση και εύκολη αναγνωσιμότητα με μικρή όμως διάρκεια ζωής.

Μάλιστα, παλαιότερα βρεθήκατε και επί σκηνής με τον Αντώνη Ρέμο, πείτε μου λίγα λόγια για αυτή την ιστορία…

Όταν δούλεψα με τον Γιάννη Πάριο στο Διογένης palace, ήταν εκεί και ο Αντώνης Ρέμος, ο οποίος εργάζονταν εκεί, ήδη από την προηγούμενη χρονιά με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Τότε εγώ είχα κάνει τεράστιες επιτυχίες και ο Αντώνης έκανε μία guest εμφάνιση στο πρόγραμμα μου, λέγοντας 2-3 κομμάτια, σαν πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Επίσης, σε ένα CD στο «Χρώματα Ελληνικά» ο Αντώνης έκανε και δεύτερες φωνές, όποτε είχαμε συνεργαστεί και σε αυτό το επίπεδο.

Γνωρίζω ότι κάποια στιγμή σας έγινε πρόταση και από τον Αντ1 για συμμετοχή σε χορευτικό σόου. Από τότε δεχθήκατε κάποια άλλη πρόταση για τηλεοπτικό πρόγραμμα;

Ναι, δέχθηκα φέτος ένα τηλεφώνημα για να συμμετάσχω στο YOUR FACE SOUNDS FAMILIAR του ANT1. Ομολογουμένως, το φοβήθηκα. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που έχει να κάνει με μεταμφιέσεις και με πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Δεν γνώριζα αν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ, για αυτό και αρνήθηκα την πρόταση.

Δυσκολίες βιώσατε καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας σας;

Μέχρι και τον τελευταίο μου δίσκο το 2011 τα «Διάφανα Νερά», δεν είχα βγάλει δραχμή από την τσέπη μου. Πάντοτε οι εταιρείες αναλάμβαναν τα έξοδα παραγωγής, καθώς με εμπιστεύονταν και ήθελαν να επενδύσουν πάνω μου. Οι δυσκολίες ήρθαν μετρά το 2011, οπού πέρασα και μια μορφή κατάθλιψης. Τότε κάποιες δισκογραφικές έκλεισαν, μέσα σε αυτές και η εταιρεία που βρισκόμουν, η «Lyra». Βίωσα μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ύστερα από τεράστιες επιτυχίες πολλών ετών, -βρέθηκα προ εκπλήξεως- γιατί άρχισε μια κάμψη στην καριέρα μου.  

Εκείνα τα χρόνια, εργαστήκατε σε κάποιον άλλο τομέα;

Όχι, συνέχισα να τραγουδώ κάνοντας μονάχα επιλεκτικά κάποιες συναυλίες. Απείχα παντελώς από τα μεγάλα μαγαζιά.

Να τα παρατήσετε σκεφτήκατε ποτέ; Νοιώσατε ότι τα πράγματα ήταν τόσο δυσμενή που δεν αντέχατε;

Φυσικά το σκέφτηκα, την περίοδο που βίωσα κάμψη στην καριέρα μου. Παρόλο που τα χρόνια αποχής δεν ήταν πολλά, στα μάτια μου φαίνονταν βουνό. Ομολογουμένως ήρθα σε επαφή με μία έντονη απογοήτευση. Ιδιαίτερα βίωσα κούραση περισσότερο. Από μικρό παιδί δούλευα ασταμάτητα, κάποια στιγμή ο οργανισμός χρειάζεται ξεκούραση.

Πως καταφέρατε να βγείτε από αυτό το πλέγμα απογοήτευσης που βιώνατε εκείνη την περίοδο;

Εδώ έρχεται η οικογένεια. Ο σύζυγος μου και η κόρη μου, ήταν δίπλα μου και με στήριξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επίσης, το γεγονός ότι είχα πολλές προτάσεις για συναυλίες, είναι κάτι που με βοήθησε να ανακάμψω.

Σε όλη αυτή την πορεία είχατε τη στήριξη του συζύγου σας; Αντιλαμβάνονταν τα σκληρά ωράρια της νύχτας μιας και δεν είναι άνθρωπος του καλλιτεχνικού χώρου;

Ναι, ο άντρας μου ασχολείται με τις οικοδομές, κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο πρόβλημα. Ο άντρας μου με γνώρισε τραγουδίστρια και γνώριζε την φύση της δουλειάς μας. Επίσης, ο ένας στον άλλο έχει φοβερή εμπιστοσύνη και βέβαια και εγώ η ίδια δεν έδωσα ποτέ κανένα δικαίωμα.

Αν μου επιτρέπετε πως έγινε η γνωριμία σας;

Με τον σύζυγο μου, μεγαλώσαμε μαζί στο ίδιο χωριό της Νάξου. Επομένως γνωριζόμαστε από παιδιά. Είμαι τυχερή, γιατί έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο με μία πολύ όμορφη ψυχή. Νοιώθω ευγνώμων που έχω καταφέρει να έχω μία τόσο όμορφη οικογένεια.

Αλήθεια είστε πολλά χρόνια παντρεμένοι…Πως διατηρείται ένας γάμος υγιής τόσα χρόνια;

Ναι, είμαστε παντρεμένοι από το 1986. Με τον σύζυγο μου υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και θαυμασμός. Όλοι όσοι μας γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται αμέσως, ότι αυτός άνθρωπος με αγαπάει πραγματικά και με όλη του την ψυχή. Είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον, ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Τι είναι αυτό που θαυμάζετε σε εκείνον;

Την υπομονή του.

Μάλιστα έχετε κι μία κόρη, την Αγγελική, δεν ακολούθησε τα βήματα σας;

Όχι δεν τα ακολούθησε. Δεν πικράθηκα για να σου πω την αλήθεια. Είναι μια πολύ δύσκολη και επώδυνη δουλειά, αυτή του τραγουδιστή. Αν δεν είσαι γεννημένος για να παλέψεις για τη μουσική, δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθείς με το επάγγελμα.

Το χάρισμα σας το έχει πάρει;

Δεν την έχω ακούσει ποτέ. Όταν ήταν 6 ή 7 ετών είχε κάνει μονάχα μία συμμετοχή σε ένα CD μου. Μάλιστα, η συμμετοχή της έγινε τελείως τυχαία, καθώς είχε έρθει στο στούντιο για να με δει και ο παράγωγος, μου πρότεινε να δούμε πως ακούγεται και μία παιδική φωνούλα. Με το πέρας των χρόνων όμως, η ίδια δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για αυτό το επάγγελμα.

Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;

Είναι το οξυγόνο μου. Πάντοτε ακούω μουσική και πάντοτε τραγουδάω. Η μουσική είναι για εμένα ένας τρόπος ζωής.

Υπάρχει κάτι που ετοιμάζετε μουσικά;

Είμαι πολύ ευτυχισμένη, γιατί φέτος βρίσκομαι στην Real Music. Συνεργάζομαι με ανθρώπους που πραγματικά έχουν διάθεση για σωστή δουλειά. Δημιουργήσαμε λοιπόν 7 καινούργια κομμάτια εκ των οποίων ένα έχει οπτικοποιηθεί. Προς το παρόν έχει κυκλοφορήσει το «Θέλω να σε Δω» σε στίχους και μουσική του Στέλιου Τζανετή, το «Θέλω να πάμε Μύκονο», όπου έχει γίνει το video clip του κομματιού στη Μύκονο σε μουσική του Βασίλη Κλουβάτου και στίχους του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και το «Ήταν λες και πάγωσε ο χρόνος» σε στίχους Άννας Κουτουμάνου και μουσική Βασίλη Κλουβάτου. Επιπλέον, το καλοκαίρι θα κάνω περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και θα πραγματοποιήσω συναυλίες. Κυριακή του Πάσχα θα είμαι στο Amalia Hotel στους Δελφούς, 1η Αυγούστου θα είμαι στη Νάξο, 15 Αυγούστου θα είμαι στο Γύθειο και 22 Αυγούστου θα είμαι στα Μέθανα.

Η Στέλλα Κονιτοπούλου μαζί με τον Βασίλη Κλουβάτο

Να κλείσουμε και με την δράση σας στον δήμο της Κηφισιάς. Πως πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με τα κοινά;

Ο ίδιος ο δήμαρχος ο Κος Γιώργος Θωμάκος μου έκανε την πρόταση. Είμαστε πολλά χρόνια φίλοι και κάποια στιγμή μου πρότεινε να πιούμε έναν καφέ. Τότε μου έκανε πρόταση για να κατέβω στον συνδυασμό μαζί του. Πραγματικά η απάντηση μου, ήταν άμεσα «ναι». Η εποχή, που μου έγινε η πρόταση, ήταν ψυχολογικά δύσκολη και ο Γιώργος Θωμάκος με βοήθησε πάρα πολύ, να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. Όλη μου η ενασχόληση με τα κοινά, μου έδωσε την δυνατότητα να «ανέβω» ψυχολογικά, καθώς είχα την ευκαιρία να δημιουργήσω έργο. Αυτή την στιγμή είμαι εντεταλμένη στο Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Κηφισιάς. Είμαι υπεύθυνη των παραδοσιακών χορευτικών τμημάτων του Δήμου και είμαι σύμβουλος πολιτιστικών ζητημάτων.

Στο πολιτιστικό κομμάτι λοιπόν, ποιες είναι οι ενέργειες που σκοπεύετε να πραγματοποιήσετε;

Έχουμε αναλάβει να αναβαθμιστεί το τμήμα των παραδοσιακών χορών του Δήμου μας. Δημιουργήσαμε περισσότερα τμήματα και τμήματα για αρχαρίους για να μπορεί να ανταποκριθεί κάθε πολίτης. Μέσα από τα χορευτικά εγώ βλέπω, ότι μπορούμε να παράγουμε πολιτισμό. Επιπλέον, κάνουμε διάφορες εκδηλώσεις για να μπορέσει ο νέος κόσμος για γνωρίσει την παράδοση. Πρωτομαγιά έχουμε την ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς, όπου έχουμε φιλοξενούμενους χορευτικούς ομίλους και καλούμε ένα γνωστό παραδοσιακό συγκρότημα. Τέλος, 20 και 21 Ιουνίου έχουμε διάφορες εκδηλώσεις και ομιλίες παραδοσιακού χαρακτήρα, με αναφορά στην ιστορία της παράδοσης στην Ελλάδα.

«Σπούδασα στο πεζοδρόμιο της ζωής. Υπάρχω γιατί τραγουδάω»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Λευτέρη Πανταζή)

Ο Λευτέρης Πανταζής γεννήθηκε στη Ρωσία από γονείς της ελληνική ποντιακής κοινότητας. Στην ηλικία των 9 ετών ήρθε με την εξαμελή οικογένεια του στην Ελλάδα, ως πρόσφυγας.

Από τα 9 του έτη εργάστηκε στην πατρίδα, ως στιλβωτής παπουτσιών προσπαθώντας, να βοηθήσει και να συνεισφέρει με ένα μικρό εισόδημα, στην οικογένεια του.

Τα πρώτα χρόνια στην Ελλαδα ήταν δύσκολα, καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που βίωσε το bullying και την απόρριψη. Παρόλα αυτά δεν υπέκυψε στις προκλήσεις της ζωής και χάραξε τη δική του μοναδική και ανεπανάληπτη πορεία στην μουσική σκηνή.

Όπου και αν κρύβονταν, ο μικρός 9χρονος Λουστράκος που γυρνούσε στα σοκάκια της Αθήνας, ξεπρόβαλλε και τελικά έλαμψε με το ταλέντο και την ψυχή του.

Παραμένει για 38 ολόκληρα χρόνια στην πρώτη γραμμή, γνωστός στο ευρύ κοινό ως ΛΕ.ΠΑ. Θεωρείται ένα από τα εμπορικότερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, με 27 προσωπικούς δίσκους και 13 συλλογικούς. Από αυτούς 30 έχουν γίνει πλατινένιοι, ενώ και οι 40 είναι χρυσοί.

Είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης, που δημιούργησε άρωμα και έβαλε την υπογραφή του σε χιλιάδες είδη ρουχισμού, παπούτσια και άλλα υλικά αγαθά. Κατάφερε να διεισδήσει δυναμικά στον επιχειρηματικό χώρο και να αφήσει εποχή με τις ιδιαίτερες, καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες του.

Υπάρχει, διότι τραγουδάει, μου εξομολογείται στην συνέντευξη μας και με κάνει να συγκινούμαι, βλέποντας το πάθος και τη σπίθα στο βλέμμα του, όταν μιλά για τη μουσική. Κατάφερε, να κατακτήσει την ελληνική μουσική σκηνή, να τραγουδήσει δίπλα σε παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνες, όπως ο Julio Iglesias, η La Toya Jackson και πολλοί άλλοι.

Πρόκειται για ένα σπουδαίο επιχειρηματικό μυαλό, έναν μοναδικό καλλιτέχνη και κυρίως για έναν καταπληκτικό άνθρωπο.

Πως μπήκε η μουσική στη ζωή σας;

Υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Ακόμα και όταν έβαφα παπούτσια τραγουδούσα, για αυτό και έβγαζα πιο πολλά από τους άλλους, καθώς οι δικοί μου πελάτες είχαν περισσότερα προνόμια.

Οι γονείς σας ασχολούνταν με τη μουσική ή ήταν ένας δρόμος που χαράξατε μόνος σας;

Ο ένας μου θείος ήταν δάσκαλος μουσικής και ο άλλος ήταν τραγουδιστής στη Ρωσία. Επομένως, ναι είμαι επηρεασμένος από αυτούς τους συγγενείς μου. Θυμάμαι κρυφοκοίταζα και προσπαθούσα πάντα να τους ακούω, όταν μιλούσαν για τη μουσική. Βέβαια, εκείνη ήταν η εποχή, που με την παρέα μου κάναμε καντάδες στα κορίτσια μας και θέλαμε με αυτό τον τρόπο να τις εντυπωσιάζουμε. Τρελαινόμασταν, όταν ήταν το κορίτσι στο μπαλκόνι και μας άκουγε, αλλά όταν έβγαινε ο πατέρας, τρέχαμε να ξεφύγουμε. (γέλια)

Ποιες ήταν οι σπουδές σας πάνω στη μουσική;

Είμαι σε όλα αυτοδίδακτος. Οι σπουδές μου έγιναν στο πεζοδρόμιο της ζωής. Ό,τι βλέπει και ακούει ο κόσμος είναι κάτι, το οποίο έχω επιμεληθεί εγώ ο ίδιος. Την εποχή που ξεκίνησα την πορεία μου στο τραγούδι δεν είχαμε να φάμε, επομένως δεν είχα τη δυνατότητα να κάνω μαθήματα σε ωδεία και σχολές. Είμαι ευγνώμων και λέω Δόξα το Θεό για την πορεία μου και για το ότι αυτή κρατάει τόσα χρόνια. Σήμερα, υπάρχουν τα πάντα, οι γονείς βοηθούν τα παιδιά, τους παρέχουν τα απαραίτητα μαθήματα και τις σπουδές, για να γίνουν εξαιρετικοί μουσικοί.

Πότε και πως ξεκινήσατε να τραγουδάτε επαγγελματικά;

Ξαφνικά! Μια μέρα καθώς έβαφα παπούτσια, είδα δυο παιδιά με δύο κιθάρες, δύο φωνές και ένα πιατάκι γεμάτο κέρματα. Παρατήρησα, ότι εκείνα μάζευαν στη μια βραδιά, όσα μάζευα εγώ ολόκληρο το μήνα. Έτσι, συνειδητοποίησα, ότι δεν συμφέρει αυτή η δουλειά που κάνω και αποφάσισα να αγοράσω μία κιθάρα. Δανείστηκα κάποια χρήματα, απέκτησα την κιθάρα και άρχισα πλέον να παίζω κιθάρα και να τραγουδώ, στα στέκια που προηγουμένως γυρνούσα με το κασελάκι. Κάποιοι άνθρωποι, που γνώριζαν από μουσική, με άκουσαν και μου πρότειναν μία θέση σε ένα μαγαζί, στο Αιγάλεω. Το κέντρο ονομάζοντας Λουζιτάνια. Έτσι, ξεκίνησε τη μουσική του πορεία ο Λευτέρης ΠΑΝΤΑΖ(ίδης), διότι με αυτό το όνομα ξεκίνησα να τραγουδάω.

Το καλλιτεχνικό σας «Πανταζής» ποιος και πως το εμπνεύστηκε, καθώς το πατρικό σας είναι Παγκοζίδης;

Το Παγκοζίδης είναι το επίθετο του πατέρα μου, εγώ όμως ξεκίνησα να τραγουδάω με το επίθετο της μητέρας μου, ως Πανταζίδης δηλαδή. Ένας άνθρωπος, στον οποίο είχα δώσει μία συνέντευξη στην τηλεόραση μου είπε, ότι με το Πανταζίδης δεν θα έκανα ποτέ καριέρα, γιατί υπάρχει ο Καζατζίδης. Έτσι λοιπόν, το «έκοψα» και έγινα ο Λευτέρης Πανταζής.

Πως συνεχίστηκε η μουσική πορεία σας, πως καταφέρατε να σας αγαπήσει ο κόσμος και να κάνετε την επιτυχία που όλοι γνωρίσαμε και αναγνωρίζουμε;

Ακολούθησαν εμφανίσεις και σε άλλα κέντρα. Ύστερα, ήρθε ο πρώτος δίσκος, ο οποίος λέγονταν «Ο Λουστράκος» (Λουστράκος στην Αθήνα Γυρνώ και τον Θεό συχνά παρακαλώ να ρίξει και για μένα μία βροχή, να βγάλω το ψωμί) . Αυτό ήταν ένα τραγούδι για την ζωή και τα βιώματα μου. Έπειτα, ακολούθησε και ένας δεύτερος δίσκος, για να φτάσω στον τρίτο μου δίσκο, ο οποίος ήταν και ο πρώτος προσωπικός μεγάλος μου δίσκος. Εκείνη την περίοδο με βοήθησε πάρα πολύ, η κόρη του Γιώργου Κόρου που έπαιζε βιολί, η Κατερίνα Κόρου επίσης τραγουδίστρια. Οι πρώτες μου μεγάλες επιτυχίες, ήταν το «Παράνομος και αν είναι ο δεσμός μας» και το «Μια Εμπειρία ακόμη». Αυτά τα δυο τραγούδια ξεχώρισαν πάρα πολύ εκείνη την εποχή. Μάλιστα, ακόμα και σήμερα ακούγονται σε πολλά μαγαζιά. Τότε, πωλήθηκαν 400.000 δίσκοι. Είχε γίνει χαμός στην Ελλάδα. Από εκείνο το σημείο λοιπόν ξεκίνησε η δισκογραφική μου καριέρα.

Πως καταλήξατε στο ρεπερτόριο σας; Εκείνη την εποχή παρουσιάσατε κάτι καινούργιο και καινοτόμο στο ελληνικό κοινό. Πως αντιμετώπισε ο κόσμος αυτό το είδος μουσικής;

Όταν ξεκίνησα, τραγουδούσα Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, Ξαρχάκο, ρωσικά τραγούδια. Ύστερα, πέρασα σε ένα άλλο ρεπερτόριο, αφού απέκτησα τις βάσεις και ξεχώρισα με τα λαϊκά μου τραγούδια. Έκανα κάτι καινούργιο εκείνη την εποχή, συνδύασα το λαϊκό με το τσιφτετέλι, ένα είδος μουσικής που δεν ήταν γνώριμο. Επειδή λοιπόν υπήρξα πρωτοπόρος έκανα επιτυχία και αυτό το νέο είδος μουσικής μεγάλη φασαρία. Ξεκίνησα από τα λαϊκά στρωματά, τραγουδούσα στη Νίκαια, στον Κορυδαλλό, στο Αιγάλεω, στα Άσπρα Χώματα, στον Πειραιά, στη Νεάπολη, εκεί ήμουν το λαϊκό παιδί και με αγαπούσε ο κόσμος. Σταδιακά, το όνομα μου ακούστηκε, άρχισα να γεμίζω μαγαζιά, το όνομα μου βρίσκονταν στην επικαιρότητα και με υιοθέτησαν και τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Έπειτα, είπα το θρυλικό «Όλα τα μωρά στην πίστα» και έγινε χαμός.

Πότε αποφασίζετε να διεισδύσετε στα μεγάλα νυχτερινά κέντρα της πρωτεύουσας και να κάνετε θρυλικές εμφανίσεις δίπλα σε ονόματα παγκοσμίου φήμης;

Το 1995 έφυγα από τα λαϊκά μαγαζιά και ξεκίνησα σε ένα club, που λέγονταν Μust Davidoff. Εκεί ανανέωσα τους φανς μου. Ήρθαν νέες ηλικίες και νέα παιδιά που ακολουθήσαν τον Λευτέρη Πανταζή. Ύστερα, χτίστηκε το Διογένης Palace. Σε αυτό το μαγαζί τραγούδησαν μαζί μου όλοι οι Έλληνες τραγουδιστές. Ένα θρυλικό μαγαζί, στο οποίο έφερα από το εξωτερικό, όλα όσα δεν είχε ακόμα γνωρίσει η Ελλάδα στην διασκέδαση. Υπήρχαν πίστες, παγοπίστες, πισίνες, μπαλέτα από τη Ρωσία, μάγοι από το Las Vegas, ήρθαν οι Gipsy Kings με την τεράστια επιτυχία στην Ευρώπη «Bamboleo». Έφερα τον Julio Iglesias (Χούλιο Ιγκλέσιας), τον Paul Anka (Πολ Άνκα), την La Toya Jackson (Λατόγια Τζάκσον), τον Demi Rousso (Ντέμη Ρούσσο) και άλλους. Όλοι αυτοί τραγουδήσαν -δίπλα στο παιδάκι από τη Ρωσία που γυρνούσε με το κασελάκι- μέσα στο Διογένης Palace. Παραμονή Χριστουγέννων του 1989 άνοιξα με την Άννα Βίσσυ και τότε ζήσαμε ανεπανάληπτες στιγμές. Στο μαγαζί τραγούδησα συνολικά 7 χρόνια. Δύο στο μικρό Διογένης Palace και πέντε στο μεγάλο. Αρχικά χτίστηκε το μικρό και έπειτα το μεγάλο, διότι ο χώρος στο μικρό δεν ήταν αρκετός για να καλύψει τον κόσμο που έρχονταν. Όλα αυτά είναι μια ηθική ικανοποίηση για εμένα, είναι όνειρα που πήραν μορφή και κίνηση, στόχοι που εκπληρώθηκαν.

Για τον κόσμο είστε πλέον ο διαχρονικός ΛΕ.ΠΑ. Πως προέκυψε αυτό το καλλιτεχνικό σας όνομα;

Είναι τα αρχικά του ονόματος μου (ΛΕυτέρης ΠΑνταζής). Ένας φίλος μου, ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, που είχε μια διαφημιστική εταιρεία, μου πρότεινε να δώσουμε στο όνομα μια περισσότερο γουστόζικη χροιά, να το πούμε ΛΕ.ΠΑ, το οποίο μάλιστα ακούγεται και γαλλικό, καθώς στα γαλλικά le pas είναι το βήμα. Έτσι, βαφτίστηκα ΛΕΠΑ, και λίγο αργότερα έβγαλα την κολόνια μου, ρούχα, μπρελόκ, κρασί και πολλά άλλα είδη με αυτή την επωνυμία.

Το άρωμα σας LE.PA, ομολογουμένως έκανε θραύση στην Ελλάδα. Αλήθεια πως σας «ήρθε» αυτή η ιδέα;

Η ιδέα προέκυψε σε ένα μου ταξίδι στο Παρίσι. Γυρνώντας στην Ελλάδα είχα υποσχεθεί σε φίλους να φέρω κάποια δώρα και μερικές κολόνιες. Καθώς κοιτούσα τις κολόνιες είδα ξαφνικά το όνομα του μεγαλύτερου γόη του γαλλικού κινηματογράφου, Αλέν Ντελόν (Alain Delon), χαραγμένο σε μία κολόνια. Μόλις το βλέπω σκέφτομαι «Μπα, αυτός είναι καλύτερος από μένα, θα βγάλω και εγώ κολόνια». Έτσι, όταν γύρισα, έβγαλα την κολόνια με την υπογραφή LE.PA και έγινε χαμός.

Κάποια στιγμή μπήκε και η υποκριτική στη ζωή σας, σκεφτήκατε ποτέ το musical ως μία ακόμη επαγγελματική οδό;

Δεν έχω κάνει musical ακόμα, όμως ήμουν παράγωγος στο «Εδώ και Τώρα», που έπαιξε η κόρη μου (Κόνι Μεταξά), πριν τέσσερα χρονιά στο Γυάλινο μουσικό θέατρο. Κάποια στιγμή μου έγινε πρόταση από τον Γιάννη Δαλιανίδη, να παίξω σε ένα musical, με θέμα την ζωή μου και την πορεία μου. Δυστυχώς όμως αυτή η δουλειά δεν ευδοκίμησε. Έκτοτε δεν μου έγινε κάποια πρόταση για musical. Γενικά, έχω παίξει σε πάρα πολλές βιντεοταινίες, σε κινηματογραφικές ταινίες, έχω κάνει σίριαλ και έχω παίξει στο θέατρο μαζί με τον Νίκο Σταυρίδη και την Δέσποινα Στυλιανοπούλου.

Πέρα από εξαιρετικός τραγουδιστής έχετε και το επιχειρηματικό χάρισμα, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που έχετε δραστηριοποιηθεί ενεργά και στον επιχειρηματικό χώρο. Πόσο δύσκολο και εφικτό είναι για έναν καλλιτέχνη να συνδυάσει, από την μία την ιδιότητα του τραγουδιστή και από την άλλη αυτή του επιχειρηματία;

Αυτή τη στιγμή ασχολούμαι επιχειρηματικά με τον αθλητισμό, καθώς έχω κέντρο με γήπεδα ποδοσφαίρου, τένις και beach βόλεϊ. Επίσης, έχω φυσιοθεραπεύτρια, ένα καφέ, ένα εστιατόριο και μερικές άλλες δραστηριότητες που αναλαμβάνω. Όσον αφορά τη δυσκολία του αντικειμένου, πρέπει να γνωρίζεις πολύ καλά τι κάνεις. Όταν εγώ ανοίγω μια επιχείρηση τοποθετώ έναν διευθυντή, ένα πρόσωπο για δημόσιες σχέσεις, και ούτω καθεξής. Με λίγα λόγια, οφείλεις να τοποθετήσεις τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, που λεμέ.

Σήμερα έχετε και κάποια γήπεδα με τα οποία ασχολείστε επιχειρηματικά. Η αγάπη σας για τον αθλητισμό ξεκίνησε από τη μικρή σας ηλικία;

Από μικρός παρακολουθούσα, έπαιζα μπάλα και ήμουν πολύ κάλος. Το να ασχοληθώ επιχειρηματικά με τον αθλητισμό ήταν σαν μια ευκαιρία, να τον βάλω και πάλι στην ζωή μου. Με τον Σωτήρη Γεωργουδάκη, πρώην παίκτη του Ολυμπιακού, ανοίξαμε ένα αθλητικό κέντρο στην Βούλα. Πρόκειται για ένα οικόπεδο 20 στρεμμάτων, με 8 γήπεδα ποδοσφαίρου, 2 γήπεδα τένις και 2 γήπεδα beach βόλεϊ. Αυτή τη στιγμή έχουμε 400 παιδάκια στο ποδόσφαιρο και 160 παιδάκια που έρχονται και παίζουν τένις. Έρχεται η Δέσποινα Βανδή με τα παιδιά της, η Φαίη Σκορδά, η Ελένη Πετρουλάκη και πολλές άλλες καλές οικογένειες. Οργανώνουμε ακόμα και παιδικά πάρτι, εκδηλώσεις, καθώς πρόκειται στην ουσία για έναν πολυχώρο.

Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε και με το ποδόσφαιρο; Διατελέσατε πρόεδρος του ποδοσφαιρικού τμήματος του Πανιωνίου και έχετε ασχοληθεί και με γυναίκεια ομάδα μπάσκετ και βόλεϊ των Εσπερίδων Καλλιθέας.

Ναι αρχικά, ήμουν Πρόεδρος για τις εσπερίδες Καλλιθέας στο μπάσκετ και στο βόλεϊ, και βγήκαμε 4 φορές πρωταθλητές και παίξαμε και στην Ευρώπη. Μετά πήρα και τον Πανιώνιο και διατέλεσα Πρόεδρος για 6 χρόνια. Με την ομάδα πήγαμε 2 φορές στην Ευρώπη, ενώ παίξαμε και με την Barcelona. Γενικά, με οτιδήποτε καταπιάνομαι θεωρώ πως τα καταφέρνω και αυτό διότι οτιδήποτε κάνω, το κάνω με αγάπη και δίνω τη ψυχή μου. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, είσαι νοικοκύρης, σοβαρός άνθρωπος, προγραμματισμένος και έχεις τάξη, νομίζω δύσκολα θα χάσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει, ότι όταν ξεκινάς μια επιχείρηση θα έχει σίγουρα 100% επιτυχία, υπάρχουν καλώς ή κακώς και οι αποτυχίες. Πάντοτε όμως είσαι προετοιμασμένος για την καλύτερη δυνατή εκδοχή.

Είστε από τους καλλιτέχνες, που αναλαμβάνουν διαρκώς πλήθος φιλανθρωπικών ενεργειών. Πείτε μου λίγα λόγια τις δράσεις σας.

Όταν κάνεις καλό, όταν δίνεις, προσφέρεις στον κόσμο και χαρίζεις χαμόγελα, είναι βιταμίνη C, είναι τροφή για να συνεχίζεις κάθε ημέρα, καλύτερος. Έχω κάνει πάρα πολλές φιλανθρωπίες, δωρεές, πλήρωνα ενοίκιο σε ιδρύματα, χιλιάδες πράγματα. Προσπαθώ διαρκώς, να βοηθάω με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι και αυτό, ένα από τα πράγματα που με γεμίζουν. Το να δίνω σε εκείνους που έχουν ανάγκη, μου δίνει ζωή. Σίγουρα, η παιδική μου ηλικία, το γεγονός ότι στερήθηκα κάποια πράγματα, ότι δούλεψα από πολύ μικρός, ότι βίωσα Bullying, είναι ένας ακόμα λόγος που με ωθεί στο να βοηθάω. Eίναι σαν να βλέπω την δική μου εικόνα στα ματιά εκείνων που το έχουν ανάγκη .

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην πορεία σας ; Υπήρξε στιγμή που ήσασταν ψυχολογικά «πεσμένος»;

Τα πρώτα χρόνια στην Ελλάδα βίωσα Bullying μου έλεγαν «Κοίτα το Ρωσάκι που τραγουδάει, ο Πόντιος». Ήταν μία δύσκολη περίοδος, ήμουν μικρό παιδί, είχα όμως τους γονείς μου που μου έδωσαν πολλή αγάπη και τα κατάφερα. Επίσης, όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, το στήριγμα μου ήταν πολύ δύσκολα. Πριν «φύγει» εγώ έκανα τρεις δουλειές, ενώ η μητέρα μου δούλευε στην κουζίνα μαγαζιών, για να αγοράζουμε τα απαραίτητα φάρμακά του και να τον κρατήσουμε στη ζωή. Μια άλλη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν, όταν με έδιωχναν από τα μαγαζιά -στην αρχή της πορείας μου- για κάποιον που είχε γνωριμίες. Θυμάμαι τότε γυρνούσα σπίτι με απογοήτευση, κλάματα και η μαμά μου έλεγε «Σου τα έλεγα εγώ, να γίνει δικηγόρος ή γιατρός» (γέλια). Επαγγελματικά, στην πορεία μου, Δόξα το Θεό, έχω κάνει πολύ λίγες κάμψεις. Κατά κύριο λόγο η πορεία μου ήταν συνέχεια ανοδική. Δημιουργούνται νέοι στόχοι μεγαλύτεροι από τους προηγούμενους. Όταν βάζεις ένα στόχο και τον πετυχαίνεις δημιουργείς έναν ακόμα μεγαλύτερο και συνεχίζεις.

Ποια είναι η γνώμη σας για τα τηλεοπτικά, μουσικά Talent Show;

Κάποια παιδιά ξεχωρίζουν και κάνουν καριέρα μέσα από αυτά τα προγράμματα. Ωστόσο, βάσει λογικής με όλα αυτά τα παιχνίδια που υπάρχουν, θα έπρεπε κάθε χρόνο να βγαίνουν 30 παιδιά, κι όμως βγαίνουν το πολύ ένας ή δύο. Αυτό σημαίνει δυστυχώς, ότι όλα θυσιάζονται στο βωμό της τηλεθέασης. Από την άλλη, είναι θετικό που υπάρχουν τα Talent Show, διότι και αυτές οι εκπομπές βοηθάνε με κάποιον τρόπο. Το κακό είναι, ότι πολλοί πέφτουν στην παγίδα, να βγουν στο γυαλί, χωρίς να είναι 100% έτοιμοι. Έτσι, σε περίπτωση αποκλεισμού, τα κρούσματα στεναχώριας ή κατάθλιψης είναι πολλά. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα παιδιών που τα παράτησαν, μετα από αυτά τα show. Για να μπεις σε μια τέτοια διαδικασία πρέπει, να έχεις την δύναμη να αντέξεις κάθε πιθανή εκδοχή της.

Τι θα συμβουλεύατε τους επίδοξους νέους εκπρόσωπους του λαϊκού τραγουδιού;

Θα τους έλεγα να ασχοληθούν με αυτό το επάγγελμα, μόνο αν το αγαπούν πάρα πολύ. Σίγουρα, αν φυσικά έχουν την οικονομική ευχέρεια, να πάνε σε ένα ωδείο, για να μάθουν να τραγουδούν σωστά.

Ποιο είναι για εσάς το μυστικό της επιτυχίας ;

Δουλειά, δουλειά και δουλειά!!

Τι συμβαίνει στη ζωή του Λευτέρη Πανταζή αυτή την περίοδο;

Ετοιμάζω ένα καινούργιο τραγούδι με τον Χριστόδουλο Σιγανό και τον Βαλεντίνο, που λέγεται «ΤΟ ΠΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ» . Είναι χορευτικό, ανεβαστικό και θα κυκλοφορήσει σε 15 μέρες. Επίσης, ετοιμάζω και ένα ερωτικό κομμάτι, το οποίο θα βγει σε ένα μήνα περίπου από τη Heaven.

Τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου είμαι εδώ και δυόμιση μήνες στο NORTH (πρώην Έμπατη) στην Κηφισιά. Είμαστε ένα σχήμα με τρελή επιτυχία. Μαζί μου είναι ο Πάνος Καλλίδης, ο Θάνος Πετρέλης και ο ράπερ TUS.

«Θέλω να γεράσω τραγoυδώντας»

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με τον Θοδωρή Φέρρη)

Είναι ο ερμηνευτής του κομματιού, που σημείωσε τεράστια επιτυχία στα επίσημα ραδιοφωνικά charts, κάνοντας τον ανδρικό πληθυσμό να βροντοφωνάζει στις αγαπημένες κυρίες «Τα αμαρτωλά σου μάτια ερωτεύτηκα». Είναι εκείνος, που σε συνεργασία με τον Νίνο Ξυπολιτά και τις δύο φωνές τους, μας έκανε να θυμηθούμε «Έναν Μεγάλο Έρωτα». Κυκλοφορώντας αυτά τα δύο κομμάτια («Τα αμαρτωλά σου μάτια», «Ένας μεγάλος έρωτας») καθήλωσε, αγαπήθηκε και συστήθηκε στο ελληνικό κοινό.

Αυτή τη σεζόν ηγείται του σχήματος στο Romeo Club, κάθε Σάββατο και Κυριακή. Στο σχήμα μαζί του είναι οι: Γιώργος Λιβάνης, Κατερίνα Λιόλιου, Χρήστος Ζωτιάδης και Illenia Williams.

Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από γονείς μετανάστες και σε ηλικία 5 ετών μετακόμισε στην Ελλάδα, λόγω του αναπάντεχου χωρισμού των γονιών του.

Αρχικά έζησε στην Αθήνα, ενώ ύστερα από μερικά χρόνια -λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων της οικογένειάς του- μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην Καλαμαριά.

Είναι γόνος μουσικής οικογένειας, καθώς η μητέρα του ήταν τραγουδίστρια, ο πατριός του ήταν πιανίστας, ενώ ο θείος του και ο παππούς του είναι μουσικοί. Έτσι λοιπόν, οι αποφάσεις του για την επαγγελματική του πορεία ήταν μία αναπόφευκτη εξέλιξη. Φανερά ευτυχισμένος, μου εξομολογείται «Είμαι από γεννησιμιού μου σε αυτό το χώρο και θέλω να γεράσω τραγουδώντας. Είμαι ταγμένος σε αυτό».

Κοιτάζοντας τον, βλέπω έναν άνθρωπο που έχει τα μάτια καρφωμένα στα αστέρια και τα πόδια του προσγειωμένα στο έδαφος. Μία ταπεινή ψυχή που παλεύει αθόρυβα να κατακτήσει όλα όσα αληθινά αγαπά. Έχει ένα πρόσωπο, γεμάτο ευγνωμοσύνη και σεβασμό.

Μου θυμίζει άνθρωπο έτοιμο να απολαύσει τις στιγμές της ζωής, να κυνηγήσει τα όνειρα του και να εκπληρώσει τους στόχους του. Στα μάτια μου, είναι η απόδειξη ότι τα όνειρα δεν σε εγκαταλείπουν, μέχρι να τα εγκαταλείψεις εσύ ο ίδιος.

Πιστεύατε ότι αυτή τη στιγμή θα βρισκόσασταν στο σημείο να γεμίζετε μαγαζιά μόνος σας;

Δεν το πιστεύω όχι, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για αυτό. Δεν είχα αυτό το στόχο. Δεν είχα ποτέ στόχο μέχρι τώρα και αυτό ήταν ένα λάθος. Όταν κάνεις αυτή τη δουλειά πρέπει να έχεις στόχο. Πλέον στοχεύω ψηλά και προσπαθώ να πετύχω, όσα ονειρεύομαι.

Πως νοιώθετε που ο κόσμος παθιάζεται με τα τραγούδια σας;

Συγκινούμαι! Νοιώθω πολύ μεγάλη χαρά όταν βλέπω τον κόσμο να τραγουδάει δυνατά μαζί μου.

Πως είναι να ηγείστε ενός σχήματος;

Νοιώθω πολύ μεγάλη χαρά νοιώθω πλήρης που έχω πετύχει ένα στόχο. Φυσικά υπάρχει ένα άγχος και μία αγωνία, όμως πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και νομίζω ότι αυτό υπερνικά το βάρος.

Περιμένατε αυτή την πρόταση, περιμένατε να ηγηθείτε αυτού το σχήματος;

Η αλήθεια είναι, ότι ένοιωθα πολύ καλά όταν ήρθε η πρόταση. Ένοιωθα, ότι πατάω στα πόδια μου και ότι μπορούσα να κάνω αυτό το βήμα στην καριέρα μου.

Οι εμφανίσεις στο ROMEO πότε ολοκληρώνονται;

Μέχρι τις 10 Ιανουαρίου θα είμαστε εκεί παρέα με τον Γιώργο Λιβάνη, την Κατερίνα Λιόλιου, τον Χρήστο Ζωτιάδη και την Illenia Williams.

Πως έρχεται η πρώτη σας δουλειά;

Η πρώτη μου δουλειά ερασιτεχνικά ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία κοντά στη μητέρα μου. Τραγουδούσαμε μαζί σε δικά της μαγαζιά. Επαγγελματικά, ξεκινάω στη Θεσσαλονίκη στην ηλικία των 17 ετών με τη βοήθεια του Αντώνη Ρέμου, με τον οποίο μάλιστα είχαμε ήδη στενές σχέσεις. Το βάπτισμα του πυρός το πήρα από τον Αντώνη Ρέμο. Νιώθω μεγάλο σεβασμό απέναντι του γιατί με στηρίζει και με βοηθάει μέχρι σήμερα. Είναι ο άνθρωπος που ρωτάω τη γνώμη του για προσωπικά και επαγγελματικά ζητήματα. Ο άτιμος πέφτει πάντα μέσα. Για μένα, ο Αντώνης είναι ένας πολύτιμος φίλος.

Είχατε τονίσει στο παρελθόν πως δεν στοχεύατε την διασημότητα, πως όνειρό σας δεν ήταν να είστε στα εξώφυλλα. Παρ’ όλα αυτά το γεγονός πως πλέον σας συμβαίνει αυτό, πως σας κάνει να νοιώθετε;

Ναι, η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν έτοιμος να εκτεθώ στο κοινό μέσα από τα περιοδικά και τον τύπο. Πλέον καλώς ή κακώς έχω καταλάβει, ότι για να κάνεις αυτή τη δουλειά και να έχεις επιτυχία, θα πρέπει να αποδεχτείς και αυτό το κομμάτι που θα μπει στη ζωή σου. Θα πρέπει να εκτίθεσαι στο κοινό. Εγώ ναι, πλέον το έχω αποδεχτεί, αλλά δεν με ενδιαφέρει απλώς και μόνο η αναγνώριση μου μέσα από τον τύπο. Στόχος μου είναι να γοητεύω τον κόσμο μέσα από τη δουλειά μου και τα τραγούδια μου.

Πιάσατε ποτέ τον εαυτό σας να κοιτά τα περιοδικά;

(Γέλια) Στην πολύ αρχή μου, γύρω στα 22 μου, θυμάμαι που με έβαζαν στα περιοδικά, διότι είχα κάνει κάποιες δισκογραφικές δουλειές. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας ξυπνούσα, για να πάω στην Ομόνοια να ελέγξω αν βρίσκεται το πρόσωπο μου στα περιοδικά. Αν έβλεπα μέσα τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, όταν δεν έβλεπα τον εαυτό μου μέσα, ήμουν ήρεμος και πήγαινα για ύπνο.

Αυτή τη στιγμή πως αντιμετωπίζετε όλη αυτή την έκθεση;

Πλέον είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένος με το τι θέλω να κάνω και το τι πρέπει να γίνει για να κάνω αυτά που θέλω. Δεν υπάρχει ούτε άγχος ούτε φοβία. Είμαι σε μία περίοδο που έχω ισορροπήσει.

Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο με το οποίο θα θέλατε να συνεργαστείτε και δεν έχει τύχει ακόμη;

Είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι του χώρου που εκτιμώ, θαυμάζω και θα ήθελα να συνεργαστώ. Ο Γιάννης Πάριος είναι για εμένα πρότυπο για το ελληνικό τραγούδι, όπως και Αντώνης Ρέμος είναι παράδειγμα προς μίμηση. Επίσης, η Άννα Βίσση είναι μία καταπληκτική τραγουδίστρια.

Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που σας έχει συμβεί επί σκηνής;

Μία φορά που τραγουδούσα ανέβηκε ένας άνθρωπος από το κοινό στη σκηνή για να χορέψει ζεϊμπέκικο. Την ώρα λοιπόν που χόρευε μου ζήτησε δανεικά. Εγώ σοκαρισμένος και σχεδόν έτοιμος να ξελιγωθώ στα γέλια και τον ρωτά «Τώρα που τραγουδάω, να σου δώσω τα χρήματα από την τσέπη μου;». ήταν ένα σκηνικό που σίγουρά θα μου μείνει αξέχαστο.

Θεωρείτε ότι υπάρχει μυστικό επιτυχίας για κάποιον καλλιτέχνη;

Δεν υπάρχει. Μπορεί να είναι κάνεις άψογος τραγουδιστής και τυπικός στη δουλεία και παρ’ όλα αυτά να μην καταφέρει αυτά που επιθυμεί. Ο καλλιτέχνης είναι καλλιτέχνης δεν μπορεί να ακολουθήσει πεπατημένες ούτε να μιμηθεί και να ακολουθήσει κάποια συμβουλή περί επιτυχίας. Φτάνει να αγαπάει αυτό που κάνει και να είναι η τύχη με το μέρος του.

Ποιο πιστεύετε ότι αποτελεί κομβικό σημείο στην καριέρα σας;

Για εμένα η συνεργασία μου με τον Νίνο και η δημιουργία αυτού του υπέροχου κομματιού «Ένας μεγάλος έρωτας» που έχω αγαπήσει, ήταν κομβικής σημασίας. Θεωρώ ότι ήταν το σημείο εκκίνησης της καριέρας μου και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για αυτό.

Σχεδιάζετε κάτι καινούργιο μαζί με τον Νίνο από το νέο έτος;

Πάντοτε σχεδιάζουμε κάτι νέο μαζί με τον Νίνο. Για να καταλάβεις, περνάμε 5 ημέρες της εβδομάδος μαζί, είμαστε πολύ καλοί φίλοι. Παίζουμε διαρκώς μουσική και τραγουδούμε -στο σπίτι ή στο στούντιο- φτιάχνοντας νέα κομμάτια. Επομένως, σίγουρα μελλοντικά θα πρέπει να περιμένετε και μία ακόμη δική μας συνεργασία.

Για τα νέα παιδιά θεωρείτε ότι είναι πιο εύκολο να αναδειχθούν λόγω την talent show, ίσως για τους παλιούς να ήταν πιο δύσκολο;

Εγώ προσωπικά ίσως τα χαρακτήριζα ως δίκοπο μαχαίρι. Τα βλέπω σαν μία παγίδα. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι από τα χιλιάδες παιδιά που διαγωνίζονται αναδεικνύονται τα πέντε. Τα παιδιά σίγουρα αποκτούν φήμη πολύ γρήγορα αλλά το αρνητικό είναι ότι όλα αυτό φεύγει και πολύ γρήγορα. Δεν είμαι υπερ, της γρήγορης αναγνωσιμότητας. Άλλωστε για αυτό δεν το επέλεξα και εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου. Επέλεξα τον δύσκολο δρόμο, γιατί θεωρώ πως ότι έρχεται δύσκολα, φεύγει και με έναν εξίσου δύσκολο τρόπο.

Θεωρείται λοιπόν, ότι η συμμετοχή σε ένα τέτοιο τηλεοπτικό προϊόν, οδηγεί αρνητικά μία καριέρα;

Σίγουρα η γνώμη μου δεν μπορεί να εκφράζει όλους τους ανθρώπους και να βρίσκει ανταπόκριση σε κάθε χαρακτήρα αλλά θεωρώ πως αυτή η έντονη και ξαφνική προβολή επιφέρει αρνητικές συνέπειες σε μία καριέρα.

Γνωρίζω έχετε μία ιδιαίτερη αγάπη στον αθλητισμό και ιδιαίτερα στην ομάδα σας τον Άρη…

Ναι, φυσικά, είμαι φίλαθλος του Άρη. Έχω αφιερώσει πολύ χρόνο για τον Άρη. Διαβάζω άπειρες αθλητικές εφημερίδες, και βλέπω όλες τις αθλητικές εκπομπές, γιατί θέλω να είμαι διαρκώς ενημερωμένος για τις εξελίξεις. Πιστεύω με όλα αυτά που διαβάζω θα μπορούσα κάλλιστα να γίνω αθλητικογράφος. Βέβαια, πλέον λόγω δουλείας και δεδομένου ότι έχω δώσει όλο το βάρος εκεί, δεν ασχολούμαι τόσο όσο παλαιοτέρα, αλλά σίγουρα είναι και ο Άρης ένα πάθος που δεν μπορεί να σβήσει έτσι εύκολα.

Πείτε μου κάποιον άλλο «Μεγάλο σας έρωτα» εκτός από τον Άρη και τη Μουσική;

(Γέλια) Οι τηγανιτές πατάτες και η Coca-Cola είναι ένας ακόμη μεγάλος έρωτας για εμένα.

Αυτή τη στιγμή νοιώθετε ικανοποιημένος με το σημείο στο οποίο βρίσκεστε επαγγελματικά ή ζητάτε όλο και περισσότερα από τον εαυτό σας;

Ίσως αυτό είναι ένα ελάττωμα που έχω. Ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένος, πάντοτε ζητώ περισσότερα από τον εαυτό μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να μην χαίρομαι τις επιτυχίες των στόχων μου. Μόλις πετυχαίνω τον πρώτο μου στόχο, είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω -άμεσα- τον δεύτερο. Η αλήθεια είναι, πως αυτό δεν είναι καλό και δεν θα έδινα σε κανέναν, αυτή τη συμβουλή.

Γιατί νοιώθετε όμως έτσι, από τη στιγμή που δεν αποτελεί συμβουλή για εσάς;

Πιθανώς να μου συμβαίνει, επειδή άργησα λίγο να εμφανιστώ και έτσι θέλω με μεγάλη ανυπομονησία, να κάνω πράξη όλα όσα ονειρεύομαι. Παλαιότερα, δεν δούλευα με στόχο και μεθοδευμένα. Ήμουν πολύ ρομαντικός, θεωρούσα ότι όλα θα έρθουν «φυσικά» και ότι θα βρεθεί ένας άνθρωπος, να κάνει εύκολο τον δρόμο μου. Τα πράγματα δεν είναι έτσι, χρειάζεται προσωπική ενασχόληση και πολλή δουλειά, για να τα καταφέρει κάνεις. Από τον ίδιο μας τον εαυτό, εξαρτώνται όλα.

Πως είστε ως χαρακτήρας στις προσωπικές σας σχέσεις;

Έχω υπάρξει πολύ ρομαντικός και πολύ ευαίσθητος στο παρελθόν. Αυτή τη στιγμή -στεναχωριέμαι που το λέω- αλλά είμαι ένας άνθρωπος στον οποίο επικρατεί μονάχα η λογική. Αυτό δεν είναι καλό και δεν το συμβουλεύω ιδίως στα νέα παιδιά. Στις προσωπικές σχέσεις, πρέπει να δίνουμε όλο μας τον εαυτό. Πρέπει να δείχνουμε τα συναισθήματα μας στους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας και να είμαστε ειλικρινής απέναντι τους. Είναι καλό, να ζούμε έντονα όλες τις στιγμές της ζωής μας.

Θα σας κάνω και πάλι την ίδια ερώτηση, αφού δεν αποτελεί συμβουλή, γιατί η λογική είναι κάτι που υιοθετείτε στις προσωπικές σας σχέσεις;

Το έχω ζήσει πάρα πολύ όλο αυτό, έχω δώσει πολλά σε ανθρώπους και έχω απογοητευτεί. Έχω βιώσει διάφορες καταστάσεις και έχω στεναχωρηθεί, κατά μία έννοια. Επομένως, αυτή τη στιγμή που ασχολούμαι με την επαγγελματική μου πορεία, θέλω να μείνω αφοσιωμένος σε αυτό. Δεν είμαι σε θέση -αυτή τη στιγμή- να «πέσω με τα μούτρα» σε μία τέτοια κατάσταση.

Υπάρχει κάτι στο πλάνο για την καλοκαιρινή σεζόν;

Βεβαίως, από τον Απρίλιο θα είμαστε και πάλι στο ROMEO.

«Η μουσική είναι η ζωή μου»

   (Μία Συνέντευξη με τον Γιώργο Λεμπέση)

Γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Όταν ήταν περίπου 5 ετών επέστρεψε στην Ελλάδα, καθώς οι γονείς του ήθελαν να μεγαλώσει σε ελληνικό περιβάλλον. Με τη μουσική, όπως ο ίδιος εκμυστηρεύεται, ασχολείται από τα πέντε του χρόνια. Η αποχή του, για αρκετά χρόνια από τα φωτά της δημοσιότητας δικαιολογείται από τον ίδιο, ως ένας άγνωστος και ανούσιος πόλεμος, που κήρυξε το «σύστημα» εναντίον του. Ωστόσο, η μουσική, δεν έπαψε ποτέ να είναι κομμάτι της ζωής του, καθώς διατηρεί το δικό του στούντιο ηχογραφήσεων, φροντίζοντας να κάνει τις δικές του παραγωγές και να συνεργάζεται με παράγοντες του εξωτερικού.

Το 2010 ενώθηκε με τα ιερά δεσμά του γάμου με την σύζυγο του Σοφία. Λίγα χρόνια αργότερα, κάνανε μαζί πραγματικότητα το όνειρο της συζύγου του, η οποία είναι εκπαιδευτικός, και άνοιξαν, εν καιρό κρίσης, τον δικό τους παιδικό σταθμό, στην Κηφισιά .(…)

Για εμάς, το όνομα Γιώργος Λεμπέσης, συνδέεται με τον όρο «διαχρονικότητα», καθώς έχει καταφέρει τα κρατά «ζωντανά» όλα του τα τραγούδια, μέχρι σήμερα.

Πότε ξεκίνησε για εσένα η μουσική;

Η μουσική ξεκίνησε για μένα, ουσιαστικά, όταν ήμουν 5 ετών. Ωστόσο, βρίσκονταν πάντοτε στη ζωή μου. Σκέψου, δεν έπαιζα με κανένα άλλο παιχνίδι, εκτός από ένα πικ-απ, που μου είχαν αγοράσει οι γονείς μου. Μετά από αυτό, μου πήραν το πρώτο αρμόνιο και όταν ήρθαμε από την Αμερική στην Ελλάδα, το φέραμε μαζί. Από τότε, θυμάμαι τον εαυτό μου, πάνω από ένα πιάνο και ένα synthesizer, να μαθαίνω μουσική τεχνολογία και πιάνο.

Τι σπουδές ακολούθησες;

Την κλασσική οδό, στο ωδείο , «Σύγχρονη Ωδή» στα Μελίσσια. Είχα την τύχη, να έχω έναν εξαιρετικό δάσκαλο, για εμένα από τους κορυφαίους μουσικούς στην Ελλάδα, τον Θέμη Ρούσο. Ήταν ο μέντορας μου, τον εκτιμώ και τον αγαπώ βαθύτατα, μου έχει δώσει τα πάντα. Ασχολήθηκα λοιπόν, με τη κλασσική μουσική, τη jazz και έκανα χορωδία. Γενικά, φρόντισα να κάνω, όλα όσα πρέπει, να κάνει κάποιος σε ένα ωδείο, για να προχωρήσει.

Οι γονείς σου είχαν κάποια σχέση με τη μουσική; Σε επηρέασαν με κάποιο τρόπο ή ήταν προσωπική σου επιλογή;

Όχι, οι γονείς μου δεν είχαν κάποια σχέση με τον χώρο, όμως είναι και οι δύο καλλίφωνοι.

​​

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά στο χώρο της μουσικής και πως προέκυψε;

Όταν τελείωσα από φαντάρος, πήγα σε ένα μαγαζί στην Κάριστο, για να διασκεδάσω. Εκείνη την ημέρα, πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα, μου είπαν οι φίλοι μου, να παίξω κάτι στο πιάνο και να τραγουδήσω. Έτσι, λοιπόν έκατσα, τραγούδησα και μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, ήρθε ο επιχειρηματίας και μου ζήτησε, να συνεργαστούμε. Αυτή λοιπόν, ήταν και η πρώτη μου δουλειά.

​​Πως συνεχίστηκε η πορεία σου; Πως μπήκες στη δισκογραφία;

Η δισκογραφία μπήκε στη ζωή μου, αφού είχα δουλέψει πάρα πολύ, σε πλήθος μαγαζιών και είχα αρκετή εμπειρία πάνω στη δουλεία. Ο Φοίβος τότε, με τον οποίο ήμασταν φίλοι και γνωριζόμασταν από μικροί -δεδομένου, ότι είχαμε και οι δύο για δάσκαλο τον Θέμη τον Ρούσο- με πίστεψε και μου έδωσε δύο του τραγούδια. Έτσι, αρχικά πήγαμε και υπογράψαμε στη SONY. Κάποιο καιρό αργότερα, ο Φοίβος έφυγε από την SONY, για να πάει στην Minos EMI, και εγώ τον ακολούθησα. Εκεί, έγινε ο πρώτος μου δίσκος, το 1999, η «Εξάρτηση». Πλατινένιος, με πολύ μεγάλες επιτυχίες, όπως το ομώνυμο τραγούδι, οι «Κατάλληλες Προϋποθέσεις» και πολλά ακόμα κομμάτια. Μετά το πέρας του συμβολαίου μου, έχοντας κάνει μόνο την «Εξάρτηση» από δίσκους, ο Φοίβος ξαναφεύγει και πάει στην Heaven. Εκεί, μαζί κάνουμε τον επόμενο μου δίσκο, το «Η αγάπη βλάπτει σοβαρά την υγεία» το 2001. Μέσα σε αυτό τον δίσκο, βρίσκονταν το εξαιρετικό, αλλά και πρώτο αντρικό ντουέτο του Τόλη Βοσκόπουλου μαζί μου, το «Φίλε».

Ποιες ήταν η δυσκολίες που αντιμετώπισες καθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας σου και πως τις αντιμετώπισες ;

Κάθε μέρα αντιμετωπίζει κάνεις προκλήσεις σε αυτό τον χώρο. Ο πιο σωστός τρόπος, να αντιμετωπίσεις τα θέματα, που δημιουργούνται, είναι η ευθύτητα ,η αλήθεια και η πολλή δουλειά. Μόνο όταν δουλεύεις πολύ, μπορείς να διατηρηθείς σε ένα επίπεδο, ενώ όταν είσαι αληθινός, ο κόσμος πάντα θα σε στηρίζει.

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο που σε στήριξε και σε βοήθησε σε όλη αυτή την πορεία;

Φυσικά! Η οικογένεια μου και οι δικοί μου άνθρωποι, με στήριξαν απόλυτα, σε όλη μου την πορεία και στις καλές και στις κακές στιγμές.

Πως πήρες το τεράστιο ρίσκο, εν καιρό κρίσης, να ανοίξεις τον παιδικό σταθμό με τη σύζυγό σου; Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν για εσάς;

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Φυσικά, οτιδήποτε ξεκινάς είναι δύσκολο, θέλει μεγάλη προσπάθεια, κάθε αρχή και δύσκολη, λένε. Ήταν όνειρο ζωής, της συζύγου μου και αποφασίσαμε, να το πραγματοποιήσουμε. Γενικά, έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην επιχειρηματικότητα της, στο πλάνο της και γνωρίζω, ότι είναι πάρα πολύ καλή, σε αυτό που κάνει (Η γυναίκα του Γιώργου Λεμπέση, είναι καθηγήτρια Γερμανικής φιλολογίας). Ήταν μια δύσκολη απόφαση και ήταν δύσκολη περίοδος. Όμως δικαιωθήκαμε, και βλέπουμε καθημερινά τις αίθουσες του σταθμού μας, γεμάτες με μικρά παιδιά. Η ζωή ποτέ δεν είναι εύκολη, χρειάζεται ρίσκο, για να προχωρήσεις παρακάτω, αλλιώς θα είσαι πάντα στάσιμος.

​Ποια είναι τα σχέδια σου και τα όνειρα σου, για το μέλλον;

Στις 3 Νοέμβριου, ένα δικό μου όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Πέρα από την ιδιότητα μου, ως τραγουδιστής, είμαι συνθέτης, ενορχηστρωτής και παράγωγος. Όνειρο μου ήταν, λοιπόν, να δημιουργήσω ένα musical υψηλών προδιαγραφών, μουσικά. Μου ήρθαν κάποιες πολύ όμορφες ιδέες, τις βάλαμε κάτω και δημιουργήθηκε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, για το οποίο είμαι περήφανος. Δημιουργήσαμε μία παράσταση, που βασίζεται στα βιβλία «Ψαρόσπουπες», που εχει γράψει ο συνονόματος ξάδελφος μου, Γιώργος Λεμπέσης. To musical, θα λέγεται «Βουτιά στη Βυθούπολη». Στην παράσταση τους ρόλους θα ενσαρκώσουν σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Φώτης Σεργουλόπουλος, ο Μέμος Μπεγνής, η Μαριέλλα Σαββίδου και άλλοι, ενώ την σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Φωκάς ο Ευαγγελινός.

Παράλληλα, φτιάχνουμε και ένα CD στο οποίο έχουν λάβει μέρος, πάρα πολλοί συνάδελφοι, από την Minos EMI, όπως ο Σάκης Ρουβάς, ο Πάνος Μουζουράκης, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η Καλομοίρα, η Τάμτα, οι Locomondo και πάρα πολλοί άλλοι.

Επίσης, συνεχίζω να κάνω live σε διαφορά κλαμπ στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Αμερική και τη Γερμανία. Φέτος, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, γιατί έδωσα ένα τραγούδι μου στον Βασίλη Καρρά, το οποίο θα ακουστεί, μέσα στον χειμώνα.

Τι θα συμβούλευες τους νέους επίδοξους καλλιτέχνες;

Θα έλεγα, να ακούνε και να μαθαίνουν πολύ μουσική. Σίγουρα, να γνωρίζουν κάποιο όργανο και να κάνουν μαθήματα φωνητικής. Από εκεί και πέρα ο καθένας, όταν είναι έτοιμος, προχωράει ένα σκαλοπάτι ακόμα. Το σημαντικό είναι, να μην βιάζονται, όλα θέλουν τον χρόνο τους και γίνονται στην ώρα τους. Επίσης, σίγουρα χρειάζεται γερό στομάχι, γιατί οφείλεις, να αντέχεις πολλές δύσκολες και ψυχοφθόρες καταστάσεις. Όμως, με σωστές επιλογές, δουλειά, ταλέντο και διατηρώντας την προσωπικότητα του, μπορεί να εξελιχθεί κανείς, σημαντικά, ως καλλιτέχνης.

«Οι καριέρες χτίζονται με τα ‘όχι’ και όχι με τα ‘ναί’»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με τον Γιώργο Δασκουλίδη)

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μέχρι τα 7 του έτη παρέμεινε στην συμπρωτεύουσα. Αργότερα, έφυγε για τη Γερμανία, όπου και παρέμεινε για 6 χρόνια με τους γονείς του. Για τα επόμενα χρόνια, ο τόπος καταγωγής της μητέρας του, η Ρόδος, έμελλε να γίνει το σπίτι του τραγουδιστή.

Όντας πρωταθλητής Ελλάδος στα 400μέτρα στο στίβο, αποφασίζει να σπουδάσει στην Αθλητική Ακαδημία και να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον αθλητισμό.

Η μοίρα και η τύχη, όμως, είχαν άλλα σχέδια για τη ζωή του, καθώς το μικρόβιο της μουσικής τον «μόλυνε» κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας. Ο αθλητισμός, έγινε παρελθόν και το τραγούδι πήρε, σταδιακά, τη θέση του.

Πως προέκυψε η πρώτη σας εμφάνιση;

Έγινε εντελώς τυχαία. Πήγαμε με μία παρέα σε ένα μαγαζί στη Ρόδο και επειδή η παρέα ήξερε ότι τραγουδάω , με παρακίνησε να ανέβω στη σκηνή. Έτσι, είπα δύο τραγούδια, με άκουσε ο επιχειρηματίας του μαγαζιού (Βασίλης Παπανικόλας – ιδιοκτήτης του Melody στη Ρόδο) και μου πρότεινε να το κάνω επάγγελμα. Επομένως, ξεκίνησα τις εμφανίσεις μου, σε αυτό το μαγαζί και έκανα το πρώτο μου βήμα σε αυτό το χώρο.

Πως συνεχίστηκε η πορεία σας, πως η μία εμφάνιση διαδέχτηκε την άλλη και προέκυψαν οι δισκογραφικές δουλειές;

Όλα γίνανε πάρα πολύ γρήγορα. Ξεκίνησα στη Ρόδο το 1991 δούλεψα σε αρκετά μαγαζιά του νησιού, ώσπου συνεργάστηκα με την Άντζυ Σαμίου. Η Άντζυ, δούλευε τότε με τον Αργύρη Παπαργυρόπουλο -έναν πολύ μεγάλο επιχειρηματία, που είχε τα νυχτερινά κέντρα «Αστέρια» και «Αθήναια»- και του μίλησε για εμένα. Είπε, ότι υπάρχει ένα παιδί στη Ρόδο, ταλαντούχο, που αξίζει να το δει. Αυτός ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη Ρόδο και μου έκανε πρόταση, να ξεκινήσω να τραγουδάω στο «Αθήναια». Κάνοντας την πρώτη μου εμφάνιση στην πρωτεύουσα, με άκουσε ο άντρας της Ελένης Δήμου, ο Άκης Γκολφίδης μαζί με τον Τέρη Σιγανό, που ήταν παραγωγοί δισκογραφικής εταιρείας και μου έγινε πρόταση για την πρώτη δισκογραφική δουλειά.

Ποιο θεωρείται ως κομβικό σημείο για την εξέλιξη της καριέρας σας ;

Νομίζω η συνεργασία μου με τον Σπύρο Σπυράκο με το ROMEO αποτελεί σταθμό. Το 1997 περίπου ήρθε στην καριέρα μου η απογείωση. Προτείναμε ένα νέο είδος διασκέδασης στο ελληνικό κοινό, συνδυάζοντας τα μπουζούκια με το κλάμπ. Τότε έκανα και την πρώτη μου πετυχημένη δισκογραφική δουλειά, το «Φταις», μαζί με την BMG.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι ή συνεργασία που μπορείτε να ξεχωρίσετε ;

Έχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους σημερνούς μεγάλους καλλιτέχνες. Η συνεργασία με την Καίτη Γαρμπή, ήταν από τις πολύ όμορφες. Εκείνη όμως, που ξεχωρίζω είναι αυτή, με την Άννα Βίσση στα «Αστέρια», πριν ακόμα κάνω μεγάλη επιτυχία. Εκεί πραγματικά, θαύμασα τον καλλιτέχνη Άννα Βίσση. Ήταν και είναι, εκπληκτική. Είναι, κατά τη γνώμη μου, από τις λίγες star, που έχουν βγει σε αυτή τη χώρα.

Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε όλη αυτή την πορεία;

Αντιμετώπισα σαφώς πολλές δυσκολίες. Έχει τύχει, να απογοητευτώ πάρα πολύ, διότι ήμουν πάντα το «καλό» παιδί. Όταν αρχίζει να σε αναγνωρίζει ο κόσμος, θα πρέπει να γίνεις λίγο το «κακό» παιδί. Πολλές φορές πρέπει να πεις «όχι», σε κάποια πράγματα. Οι καριέρες χτίζονται με τα «όχι», και όχι με τα «ναι». Εγώ, πολλές φορές είπα «ναι» σε πράγματα, που δεν έπρεπε, μόνο και μόνο από φιλότιμο ή από υποχρέωση, που μπορεί να ένοιωθα σε κάποιους ανθρώπους. Είπα δυστυχώς, «ναι», σε συνεργασίες που με έριξαν ή που με πήγαν πίσω δισκογραφικά.

Θεωρείτε ότι κάνατε λάθος επιλογές ;

Το κυριότερο πράγμα, για το οποίο έχω μετανιώσει στην πορεία μου είναι, ότι στο «πικ» της καριέρας μου, έπρεπε να δώσω πολύ περισσότερη βάση στη δισκογραφία. Είχα πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία στα μαγαζιά. Κάθε φορά που τραγουδούσα γέμιζαν πολύ εύκολα και έτσι, δεν έδωσα το απαιτούμενο βάρος και την προσοχή εκεί που έπρεπε. Δεν το έκανα, γιατί δεν είχα ανθρώπους δίπλα μου, να με καθοδηγήσουν. Πλέον, οι επιχειρηματίες επενδύουν πάνω στους καλλιτέχνες, τότε δεν υπήρχε αυτό. Ο καθένας χάραζε την πορεία του με τον τρόπο που γνώριζε.

Μιλήστε μου για την εμπειρία σας στην Αφρική. Πώς αποφασίσατε να εκαγκαταλέιψετε για μία ξένη Ήπειρο;

Μου έγινε μια πρόταση πριν από περίπου 6 χρόνια, να ξεκινήσω να δραστηριοποιούμαι επιχειρηματικά στην Ζάμπια της Αφρικής. Βλέποντας την κατάσταση στην Ελλάδα και τις αμοιβές να μειώνονται κατακόρυφα, θεώρησα ότι ήταν μία, ναι μεν δύσκολη, άλλα μακροπρόθεσμα επικερδής απόφαση. Τελικά όμως, δεν έπραξα καλά, γιατί αυτή η συνεργασία δεν ευδοκίμησε. Ήταν ουσιαστικά μια επιχειρηματική συνεργασία, η οποία θα συμπεριλάμβανε κάποια μαγαζιά εστίασης, στην Αφρική. Τα πράγματα δυστυχώς δεν ήρθαν έτσι όπως τα υπολόγιζα και ύστερα από 7 μήνες, πήρα το αεροπλάνο για Ελλάδα. Τολμώ, όμως να σου πω, ότι μόλις γύρισα, πάτησα το πόδι μου στην Ελλαδα και κοίταξα τον ουρανό μας, είπα μέσα μου «Δόξα το Θεό».

Θεωρείτε ότι το τραγούδι μπορεί να αποτελέσει συνδυαστική ενασχόληση; Να ασχολείται δηλαδή κάποιός με το τραγούδι, παράλληλα με κάποιο άλλο αντικείμενο;

Το έχω κάνει και αυτό. Το 2010 είχα ανοίξει δικό μου μαγαζί στη Ρόδο και λειτουργούσα, ως επιχειρηματίας και ως καλλιτέχνης. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και δεν το προτείνω σε κανέναν. Ο καλλιτέχνης, θα πρέπει να αποφασίσει, αν θα είναι καλλιτέχνης ή επιχειρηματίας. Εγώ προσωπικά, νοιώθω τραγουδιστής και θα παραμείνω τραγουδιστής.

Υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πορεία σας;

Θα άλλαζα σίγουρα τις αποφάσεις που πήρα δισκογραφικά. Πιστεύω, ότι πολλές φορές θα μπορούσα να είχα πει πολύ διαφορετικά τραγούδια και να είχα συνεργαστεί με πολύ περισσοτέρους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό, εκεί που βλέπεις ότι τα πράγματα στρώνονται μπροστά σου, να δουλέψεις δυο φορές περισσότερο από ότι δούλευες πριν. Αυτό εγώ δεν το είχα, σαν συμβουλή. Φυσικά, δεν είναι ότι δεν δούλεψα πολύ στη ζωή μου, απλώς αν είχα μια ακόμη ευκαιρία θα δούλευα πολύ περισσότερο στο κομμάτι της δισκογραφίας.

Ποια είναι η γνώμη σας για τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες του σήμερα ;

Πλέον δεν υπάρχουν δισκογραφικές, γιατί δεν υπάρχουν και έσοδα. Μέχρι και το 2008 ίσως υπήρχαν. Πλέον, είναι όλα ζήτημα εμπορίου. Κάθε δισκογραφική εταιρεία παίρνει καλλιτέχνες , χωρίς καν να έχει στο νου της, αν αυτό ο άνθρωπος τραγουδάει ή έχει ταλέντο. Το μοναδικό πράγμα που την απασχολεί είναι, να του πάρει κάποια χρήματα για να βγει ο δίσκος. Καλλιτέχνης, από εκεί, δεν βγαίνεις αν δεν πληρώσεις και αν δεν βγεις χρεωμένος. Βέβαια το χειρότερο όλων είναι, ότι αυτό καταστρέφει και την ίδια την χώρα, γιατί δεν βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας άνθρωποι που πραγματικά αξίζουν. Παλιά θυμάμαι, ψάχνανε εξονυχιστικά τους τραγουδιστές προκειμένου να ανακαλύψουν, αν πραγματικά είναι ταλαντούχοι με ξεχωριστή προσωπικότητα. Στις μέρες μας αυτό το θέμα δεν τίθενται καν. Για αυτό εγώ, έχω αποφασίσει να συνεργάζομαι με μικρότερες δισκογραφικές, συγκεκριμένα με τη Real Music, η οποία είναι πιο «ρομαντική». Είναι παιδιά, τα οποία το κάνουν από χόμπι, πιο πολύ, και όχι για τα χρήματα. Προσέχουν περισσότερο τους καλλιτέχνες και σέβονται περισσότερο την πορεία σου. Έχω παρατηρήσει ότι, οι μεγαλύτερες εταιρείες δεν την πολύ-σέβονται.

Ποιες είναι οι συμβουλές που θα θέλατε να δώσετε στους επίδοξους καλλιτέχνες;

Μην επαναπαύεστε στην επιτυχία σας, η επιτυχία είναι απλώς το ξεκίνημα και εκεί είναι, που πρέπει να δουλέψετε πολύ. Στο 100% θα έλεγα στα νέα παιδιά, να προσπαθήσουν να ενταχθούν σε μικρότερες δισκογραφικές, να έχουν ένα όραμα για αυτό που κάνουν και να γνωρίζουν ότι πρέπει να δουλέψουν πάρα πολύ.

Ποιο είναι το Μυστικό της Επιτυχίας;

Τη σημερινή εποχή είναι απαραίτητο, να έχεις ταλέντο, επιμονή και να κάνεις αυτή τη δουλειά, όχι με σκοπό να βγάλεις χρήματα αλλά με πάθος και από αγάπη

Η Ελληνίδα υψίφωνος με την κρυστάλλινη φωνή

(Μια συνέντευξη με την κυρία Χριστίνα Πουλίτση)

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στον μαγικό κόσμο της μουσικής, μπήκε από την πολύ μικρή της ηλικία. Η μουσική για εκείνη, είναι κάτι αλληλένδετο, με τη γέννηση της. Έτσι λοιπόν, περιτριγυρισμένη από μελωδίες, ολοκληρώνοντας τα σχολικά της χρόνια, σπούδασε Μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει πάρει τις υποτροφίες «Μαρία Κάλλας» και «Αλεξάνδρα Τριάντη», ενώ κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό «Νίκο Ντόσταλ» στην Βιέννη. Το μάστερ της στην όπερα, πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου.

Η φωνή της, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και κάθε φορά φροντίζει να μαγεύει το κοινό της. Βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες ερμηνεύτριες -σε παγκόσμιο επίπεδο- , της «Βασίλισσας της Νύχτας» στην όπερα «Ο Μαγικός Αυλός» του Μότσαρτ. Τον ρόλο, τον έχει τραγουδήσει στα πιο σπουδαία θέατρα, τη Βασιλική Όπερα Λονδίνου, το Θέατρο Μπολσόι της Μόσχας, στο Παρίσι, στο Τόκυο, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο, στη Βαρκελώνη, στο Σιάτλ, στη Σανγκάη κτλ. Είναι στενή συνεργάτιδα του διάσημου μαέστρου, και «γκουρού» της όπερας, Ζούμπιν Μέτα και Τζιαναντρέα Νοζέντα, καθώς και του Αυστραλού σκηνοθέτη Μπάρυ Κόσκι. Το 2013, έλαβε το Βραβείο της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης Καλλιτέχνιδας, από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, τιμώμενη για την ερμηνεία της, ως «Τζίλντα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Το πείσμα, η τόλμη, το ταλέντο, αλλά και το πάθος της για τη μουσική, δεν την απογοήτευσαν ποτέ. Αν έχει μάθει κάτι, είναι να χαμογελά πλατιά, όταν η ζωή είναι γλυκιά και όταν είναι πικρή, να μαθαίνει και όχι να λυπάται.

​​

Πότε και πως καταλάβατε το ταλέντο σας και την αγάπη σας για το τραγούδι;

Μου έβγαινε πάρα πολύ φυσικά, η έκφραση μέσω του τραγουδιού. Έχω δει βίντεο, που ήμουν πιο μικρή από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου και ήδη τραγουδούσα. Από πολύ μικρή λοιπόν γνώριζα, ότι οπωσδήποτε θα ακολουθούσα τον δρόμο της μουσικής.

Πως φύγατε για το εξωτερικό; Πάντα η αποχώρηση από την πατρίδα, τους συγγενείς και τους φίλους είναι μια δύσκολη υπόθεση, πως λοιπόν προσαρμοστήκατε στο νέο περιβάλλον;

Στον δικό μου τομέα, ανεξάρτητα από την ελληνική κρίση, το εξωτερικό είναι μονόδρομος. Η κλασσική μουσική, δεν είναι ελληνική παράδοση και το εκπαιδευτικό σύστημα, όσον αφορά τη μουσική, δεν είναι τόσο υψηλό, όσο είναι στο εξωτερικό. Επομένως, όταν κάποιος θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά, θα πρέπει να πάει κυρίως έξω, να σπουδάσει. Εγώ, ήθελα να φύγω από τα 18, αλλά οι γονείς μου, δεν με αφήσαν τότε, μου είπαν να τελειώσω ένα πτυχίο στην Ελλάδα. Έπειτα, καταφέρνοντας να πάρω την υποτροφία «Μαρία Κάλλας», πήγα στο εξωτερικό. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Από παιδί μου αρέσαν πάρα πολύ τα ταξίδια. Ήμουν πάντα ανεξάρτητη και είχα εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Επομένως, το να μείνω μόνη σε μια ξένη χώρα, πιο πολύ χαρά μου προκαλούσε, παρά αγωνία και φόβο.

​​

Πως προέκυψε, η πρώτη σας παράσταση;

Στο τέλος του πρώτου έτους -από τα δύο που βρισκόμουν στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, για το Μάστερ μου- ξεκίνησα τις ακροάσεις, για να πάρω την εμπειρία. Στην δεύτερη λοιπόν ακρόαση, μου πρότειναν ένα συμβόλαιο σε ένα μικρό θέατρο στη Δρέσδη. Έτσι αποφάσισα, παράλληλα με τις σπουδές μου, να ξεκινήσω να δουλεύω σε αυτό το θέατρο. Εκεί, δεν θα έλεγα, ότι ήταν η πρώτη μου παράσταση. Αυτή που θεωρώ, ως πρώτη και ως κομβικό σημείο, για την εξέλιξη της καριέρας μου, ήταν στην Όπερα Ζέμπερ -στην κρατική όπερα της Δρέσδης-  όπου ο Ζούμπιν Μέτα, έγραψε μία συστατική επιστολή για εμένα.

Πως συνεχίστηκε η πορεία σας και πως η μία παράσταση διαδέχτηκε την άλλη;

Εγώ είχα την τύχη να ξεκινήσω με έναν ρόλο, τον ρόλο της «Βασίλισσας της Νύχτας» από τον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ, ο οποίος είναι ένας πολύ δύσκολος ρόλος και δεν υπάρχουν πολλοί στον κόσμο, που μπορούν να τον ερμηνεύουν σε επαγγελματικό επίπεδο. Επομένως, αυτός ο ρόλος από μόνος του, μου άνοιξε πολλές πόρτες. Τραγουδώντας στο ένα θέατρο, ξεκίνησαν να έρχονται οι προτάσεις και για τα υπόλοιπα. Έτσι, το όνομα μου έγινε όλο και πιο γνωστό. Φυσικά, η συνεργασία μου με τον Ζούμπιν Μέτα, υπήρξε καθοριστική, έκτοτε έχω συνεργαστεί πολλές φορές μαζί του, αλλά και η γνωριμία μου, μέσω αυτού με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ, με έφερε σε επαφή με τον Τζιαναντρέα Νοζέντα. Επομένως, μέσα από τη δουλειά σου γίνεσαι γνωστός.

Πως προέκυψε η συνεργασία σας, με τον κορυφαίο μαέστρο Ζούμπιν Μέτα;

Όταν έκανα ακρόαση για εκείνον στο Μόναχο, ενθουσιάστηκε και προσφέρθηκε, να γράψει μία συστατική επιστολή για εμένα, στην κρατική όπερα της Δρέσδης. Έκτοτε, πάντα ρωτούσε και ήθελε, να μάθει για την πρόοδο μου. Σε μία δεύτερη ακρόαση, που έκανα για εκείνον, μου προσέφερε τον ρόλο της «Τζίλντα» στο Teatro del Maggio Musicale Fiorentino, στη Φλωρεντία, υπό τη διεύθυνση του. Εκεί, μου είπε, ότι έχει κληθεί να κάνει συναυλία, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Εγώ του απάντησα, πως αυτή τη συναυλία θα πρέπει, να την κάνουμε μαζί. Εκείνη τη στιγμή δεν μου απάντησε, αλλά στα χειροκροτήματα και στην υπόκλιση της πρεμιέρας μας, μου λέει «ποιες άριες θα πεις στη συναυλία στην Αθήνα». Έτσι, κλείσαμε το ραντεβού για την επόμενη μας συνεργασία. Στην ουσία με αυτή τη συναυλία, στο Μέγαρο Μουσικής, συστήθηκα στο ελληνικό κοινό. Η συνεργασία μου, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ιστραήλ, την οποία διευθύνει, ήταν έρωτας κεραυνοβόλος.

Τραγουδώντας τον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ, πως καταφέρνετε να συνδυάζετε όλες αυτές τις τεχνικές; Είναι καθαρά θέμα ταλέντου;

Δεν είναι αποκλειστικά θέμα ταλέντου. Η όπερα γενικώς και ειδικότερα ο συγκριμένος ρόλος, προϋποθέτει μία φυσική άνεση, αλλά χρειάζεται πολύ σκληρή δουλειά, για να αποκτήσει κανείς, μία πολύ γερή τεχνική. Αυτός ο ρόλος είναι πολύ τεχνικός και αθλητικός. Θα πρέπει, να είσαι πολύ συγκεντρωμένος, σε πολύ καλή φυσική κατάσταση και να έχεις γερά νεύρα, γιατί σε εκθέτει πάρα πολύ. Οφείλεις, να μένεις ήρεμος και ικανός σε κάθε περίπτωση. Είναι ένας ρόλος, που μπορεί είτε να απογειώσει μια καριέρα, είτε να την καταστρέψει. Εγώ λέω, ότι είναι ευχή και κατάρα, γιατί σου ανοίγει πάρα πολλές πόρτες, αλλά από την άλλη σου μπαίνει η ταμπέλα του ρόλου. Τον παρομοιάζω, με τον ρόλο του James Bond. Το κοινό, είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί τον James Bond σε κάποια άλλη ταινία. Εγώ, έχω καταφέρει να περάσω σε νέο ρεπερτόριο και να κάνω καινούργιους ρόλους, όπως η «Τζίλντα», η «Αμίνα» που κάνω τώρα, και άλλοι.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες, που αντιμετωπίσατεκαθ΄ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας και πως τις αντιμετωπίσατε;

Φεύγοντας για το εξωτερικό και έχοντας πάρει την υποτροφία «Μαρία Κάλλας» έπρεπε να βρω μια δασκάλα ή ένα δάσκαλο, στο εξωτερικό. Στην πρώτη μου επαφή, στη Βιέννη, η δασκάλα μου είπε «Είσαι άσχετη, είσαι άμουση, δεν έχεις κανένα ταλέντο. Επομένως, γύρνα στην Ελλάδα και γίνε γραμματέας». Στη δεύτερη προσπάθειά μου, στο Βερολίνο, όταν έδωσα εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, με έκοψαν από τον πρώτο κύκλο, λέγοντας μου «Δεν πληροίς καμία προϋπόθεση, για να κάνεις αυτό το επάγγελμα» Βέβαια, όλα συνέβησαν για καλό, καθώς βρήκα μία εξαιρετική δασκάλα στο Βερολίνο. Κατάφερα, να δώσω εξετάσεις για το Master μου και η ζωή μου απέδειξε, ότι όλες οι δυσκολίες, έχουν συμβεί για κάποιο λόγο. Τελικά, όλα με έχουν πάει ένα σκαλί πιο πάνω, από αυτό που είχα σχεδιάσει.

Πως αντιμετωπίζετε τον ανταγωνισμό στον χώρο;

Ο ανταγωνισμός είναι πάρα πολύ μεγάλος. Ειδικά στις μέρες μας, έχει αυξηθεί πάρα πολύ, με τις πάρα πολύ εύκολες μετακινήσεις. Εγώ, αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι, ότι όλοι προσπαθούμε για το ίδιο πράγμα και όλοι θέλουμε το καλύτερο δυνατό, για τον εαυτό μας. Εγώ, κοιτάω να ανταγωνίζομαι τον ίδιο μου τον εαυτό, να γίνομαι δηλαδή κάθε μέρα καλύτερη. Άλλωστε, αν κάποιος πιστεύει στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Είναι πολύ πιο σημαντικό, να επενδύεις και να νοιώθεις σίγουρος για τον εαυτό σου, να κάνεις το καλύτερο δυνατό που μπορείς και από εκεί και πέρα, ο Θεός αποφασίζει.

Πως αντιμετωπίζετε τα σκληρά σχόλια;

Στο δικό μας το χώρο υπάρχει, το εξής οξύμωρο σχήμα. Από τη μία, ως καλλιτέχνης, πρέπει να είσαι πάρα πολύ ευαίσθητος, έτσι ώστε να εκφράζεις , την ευγένεια της ψυχής σου στη σκήνη. Από την άλλη, πρέπει να έχεις πολύ γερό στομάχι, γιατί είσαι στο κέντρο της κριτικής. Ο καθένας εκφράζει την άποψη του και αυτό είναι πολύ ευχάριστο, αρκεί να γίνεται με σεβασμό, ως προς τα άτομα που βρίσκονται στη σκηνή. Έχω ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρονιά, ένα ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης, έτσι ώστε, να γνωρίζω ποια είμαι και τι θέλω. Από εκεί και πέρα, μπορώ να διακρίνω, πότε τα σχόλια είναι κακοπροαίρετα και πότε καλοπροαίρετα. Θέλω, να χρησιμοποιώ την καλή κριτική, για να γίνομαι καλύτερη και να αποστασιοποιούμαι από την κακή κριτική, για να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Σε δηλώσεις σας, έχετε πει «Πριν από κάποια χρόνια, άρχισα να κατανοώ, ότι όταν η ζωή είναι γλυκιά πρέπει να χαμογελάμε και όταν είναι πικρή να μαθαίνουμε και όχι να λυπούμαστε». Αλήθεια, πως καταφέρνετε, να φέρνετε σε ισορροπία το συναίσθημα της λύπης; Πως καταφέρατε, μετά από έναν αριθμό απρόσμενων απογοητεύσεων στο εξωτερικό, να επιμείνετε στα όνειρα σας και να δείξετε πίστη στο δώρο, που σας έδωσε η ζωή, στη φωνή σας;

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο σχολείο μαθαίναμε για τους αρχαίους Αθηναίους. Είχα διαβάσει, πως οι αρχαίοι Αθηναίοι καλοδέχονταν τη λύπη. Αναρωτιόμουν, πως είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι άσχημο και να μην στεναχωριέσαι. Αυτή την απάντηση την πήρα, μετά από πολλά χρόνια. Είδα, ότι η ζωή μας είναι πολύ μικρή, δεν υπάρχει λόγος για να μεμψιμοιρούμε και να σκεφτόμαστε, πόσο στραβά μας πηγαίνουν τα πράγματα. Είναι σωστό, όταν τα πράγματα μας πηγαίνουν ωραία, να τα απολαμβάνουμε. Άλλωστε για αυτό το λόγο πασχίζουμε. Όμως, όταν δεν μας πηγαίνουν καλά, αντί να εστιάζουμε στα αρνητικά, καλό θα είναι να επικεντρωθούμε στη λύση. Στην ουσία, δεν υπάρχουν προβλήματα, υπάρχουν πάντα ευκαιρίες για να μάθουμε.

Τι θέλετε να προσφέρετε στον κόσμο, μέσα από το τραγούδι και τη φωνή σας;

Η μουσική έχει μία δύναμη, που θα τη ζήλευαν ακόμα και οι ηγέτες. Είναι η δύναμη, να διαπερνά την ψυχή του ανθρώπου. Θα ήθελα πολύ, να αξιοποιήσω αυτή τη δύναμη. Με το να γίνομαι εγώ, όλο και καλύτερος άνθρωπος και καταφέρνοντας να αποταυτιστώ, από τους φόβους, τα όρια και τις αδυναμίες μου, θέλω να βρεθώ στη σκηνή, παρουσιάζοντας την πραγματική μου αλήθεια και το βάθος της ψυχής μου. Θέλω να καταφέρω να μεταδώσω, μέσα από την ισχύ της μουσικής, κάτι σαν «βάλσαμο» για τις ψυχές του κοινού. Οι άνθρωποι έρχονται στο θέατρο, για να ζήσουν μια εμπειρία, να ξεχάσουν την καθημερινότητα τους,να πάρουν τροφή προς σκέψη. Ο στόχος μας, ως καλλιτέχνες, είναι να κάνουμε τον κόσμο, να δει την πραγματικότητα και τη ζωή από μία άλλη πλευρά.

Τι θα συμβουλεύατε τα παιδιά, που επιθυμούν να πραγματοποιήσουν ένα όνειρο σαν και το δικό σας ;

Θα τους συμβούλευα κάτι, που είχε πει ο Theodore Roosevelt (Θεόδωρος Ρούζβελτ), «Να έχεις τα μάτια σου στα αστέρια και τα πόδια σου στο πάτωμα»