«Δύο Ζωές»: Μια ταινία για τα 25 Χρόνια του οργανισμού “Το Χαμόγελο του Παιδιού”

Όσο οι «δρόμοι» κοιμούνται ναρκωμένοι από το σκοτάδι, το πέμπτο από τα θαύματα του Βαγγέλη Νάκη παίρνει σάρκα και οστά. Ο νεαρός δημιουργός, τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, για μία ακόμα φορά δίνει ζωή και φωνή σε όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε.

Ο Βαγγέλης Νάκης και η ομάδα του (PSDM ATHENS) σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό Οργανισμό “Το Χαμόγελο του Παιδιού” δημιούργησαν την μικρού μήκους ταινία «Δύο ζωές», για την επέτειο των 25 ετών από την ίδρυση του Οργανισμού. Στην ταινία μικρού μήκους βρισκόμαστε δίπλα στην ιστορία ενός εφήβου, ο οποίος διαγνώστηκε με κακοήθεια και δίνει την δική του σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Για τον Βαγγέλη «Οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ» και η ταινία δίνει ζωή στη μνήμη του Ανδρέα Γιαννόπουλου, ενός παιδιού που σε ηλικία μόλις 10 ετών, νόσησε και άφησε την τελευταία του πνοή με μοναδική επιθυμία, την ίδρυση ενός οργανισμού που θα ζωγράφιζε με χρώματα, τα πιο γλυκά χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών. Στην ταινία παρακολουθούμε αρχειακό υλικό, αφενός από στιγμές της ζωής του μικρού Ανδρέα και αφετέρου από στιγμές γεμάτες με τα όνειρά του, για το «Χαμόγελο του Παιδιού», γιατί όπως λέει «Όταν χαμογελάς, ο πόνος περνά».  Η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα και πλέον ο Οργανισμός που οραματίστηκε ο 10χρονός Ανδρέας σχηματίζει τα πιο πλατιά χαμόγελα στα πρόσωπα χιλιάδων παιδιών. Πριν από 25 Χρόνια, το όνειρο ενός παιδιού που αγωνίσθηκε σκληρά, δημιούργησε το «σήμερα» και έδωσε μαγεία σε ένα εγχείρημα που σώζει καθημερινά παιδικές ζωές.

Στην ταινία πρωταγωνιστές είναι ο Μαριάν Μαξίν και ο Άγγελος Ατσαλάκης, ο οποίος υποδύεται τον Ανδρέα Γιαννόπουλο.  Σε κάθε δευτερόλεπτο γινόμαστε μάρτυρες σκηνών που συνάνθρωποι μας, οι οποίοι αγωνίζονται κόντρα στην ασθένεια, βιώνουν καθημερινά. Το ηχηρό μήνυμα της ταινίας είναι ότι “Εγώ δεν τα παράτησα ποτέ!”, προτρέποντας κάθε ψυχή να δώσει την δική της μάχη. Από τη σκοπιά της ρεαλιστικής απεικόνισης τραγικών συμβάντων και περιπετειών, ο Βαγγέλης Νάκης δίνει δύναμη και εξοπλίζει με επιμονή και υπομονή, εκείνους που δίνουν τον προσωπικό τους αγώνα κατά της ασθένειας.

«Τοποθετήστε το χέρι σας στην καρδιά σας, μπορείτε να το νιώσετε; Αυτό είναι που ονομάζεται σκοπός», λέει ο Βαγγέλης, προτρέποντας κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτου ηλικίας, να μην εγκαταλείψει την μάχη με την αρρώστια.

Ένα μικρό παιδί μπορεί να μην κέρδισε την μάχη, αλλά πίσω του άφησε μία μεγάλη κληρονομιά, μία ελπίδα και ένα όνειρο για κάθε πλάσμα που μάχεται στον πλανήτη μας. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα και ένας θρύλος έφυγε για έναν άλλον κόσμο, αφήνοντας τα δικά του ανεξίτηλα αποτυπώματα τα οποία σήμερα, την πρώτη μέρα του νέου μας έτους -του 2021- χαράχθηκαν με ένα σπουδαίο εγχείρημα, που έχει τίτλο «Δύο Ζωές».

Την σκηνοθεσία και το μοντάζ επιμελήθηκε ο Σωκράτης Πάτσος, την διεύθυνση φωτογραφίας ο Πέτρος Νικολίνταης, πρώτος βοηθός κάμερας ο Παναγιώτης Δελχάς, την φωτογραφία ο Μίλι Σουλοβάρι, τον συντονισμό ο Αλέξανδρος Παυλόπουλος, την παραγωγή ο Βαγγέλης Νάκης ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Πάρης Κάλπος. Sound design: Δημήτρης Μπάτζιος Ηχοληψία Voice Over: Δημήτρης Γιαννακίδης Στίχος και φωνή: Γιάννης Τεργιάκης και Τζωρτζίνα Αντωνακάκη. Πρωταγωνιστούν: Μαριάν Μαξίν και Άγγελος Ατσαλάκης. Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Νίκος Μπάρκουλης | Μαρία Μπίτσιου | Αλέξανδρος Μαύρος | Αντώνης Ρηγόπουλος | Ερβίν Τσουράϊ | Ειρήνη Κουρή | Χάρης Φιλιππόπουλος | Ελίζα Σοφία Μπίτσια | Ασπασία Μπαζίμα | Άρτεμις Βρεττάκου | Λάμπρος Κανατάς | Χάρης Δημόπουλος | Μάριος Μπιντάκος | Βασίλης Αγγελιδάκης | Νίκος Λαουτάρης | Ραφαήλ Λασιθιωτάκης | Λάμπρος Παπανικολάου | Εβίτα Κορκολιού | Κωσνταντίνος Πανάκος | Κωνσταντίνος Γρηγορίου | Άρτεμη Λιάσκου | Μάρκος Κοντός | Αντριάν Κυριακού | Natasha Kay | Myrio | Vemily | Αντιγόνη Παναγιώτα Αλί | Αντρέας Κώτσης | Αποστόλης Δεμερτζής | Άρης Γρυλονάκης | Γιάννης Καλέμι | Δημήτρης Μάρκος Τόλης | Δημήτρης Φωτεινός | Εβελίνα Μητρογιώργου | Ελίζα Σαμίου | Έντουαρντ Τεντέσκι | Ερβίν Τσουράι | Ηλίας Παντζίδης | Κωνσταντίνος Κολιάτσας | Λευτέρης Δάναμος | Λίαμ Ρουπακιάς | Λουίζα Παντουράρου | Μαίρη Τσιμπέρη | Δημήτρης Χονδρόπουλος | Μιχαέλα Καραπέτη | Μιχάλης Ματθαιάκης | Νάσος Αρβανίτης | Νένα Ξανθοπούλου | Νίκος Αγγελής | Παύλος Αγάπιος | Παύλος Ντοράτσι | Φιόνα Γεωργακοπούλου | Χρήστος Νάκας | Χρύσα Γκούγκου

 Η ταινία πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του πρακτορείου  “Matharikou Models Kids” του διαγνωστικού κέντρου “CLINITEST ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ (Kleinakis John ID.Diagnostiko Ergastirio Iatriki E.E.” και του νοσοκομείου “COSMOCLINIC” καθώς επίσης και από τις παρακάτω εταιρίες: Panik Records Entertainment | Epic Music Studio | Waterboom Festival

«ΑΝ ΣΩΘΕΙΣ, ΘΑ ΣΩΘΩ»: Το μεγάλο ευχαριστώ του Γιώργου Λεμπέση

Όσο η πανδημία του κορωνοϊού  θριαμβεύει, ο Γιώργος Λεμπέσης μιλά ανοιχτά και ευχαριστεί με τον δικό του, μοναδικό, μουσικό τρόπο όλους τους ήρωες που μάχονται στην πρώτη γραμμή κόντρα στον νέο COVID-19. O γνωστός καλλιτέχνης, που έχει αφήσει ανεξίτηλα ίχνη στον χώρο της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας δημοσίευσε ένα συγκινητικό «ευχαριστώ» στέλνοντας το μήνυμα πως «μαζί θα βγούμε από τις στάχτες». 

Το τραγούδι μιλά και τιμά τους μαχητές με τις λευκές στολές, οι οποίοι αμύνονται και αγωνίζονται καθημερινά μπροστά σε αυτή την πανδημία που έμελλε να πλήξει τον κόσμο του 2020. Με την ξεχωριστή δύναμη που έχουν τα μουσικά όργανα, ο Γιώργος Λεμπέσης συνέθεσε ένα κομμάτι που θα αποτελέσει τη μουσική ανάμνηση της πανδημίας για τις επόμενες γενιές.

Στο βίντεο κλιπ εικόνες ασθενών, γιατρών και νοσηλευτών, χρώματα και πρόσωπα, πόλεις και έρημοι δρόμοι αφηγούνται την κατάσταση που βιώνει ο πλανήτης μας. Για εκείνον φαίνεται πως «Μια ανάσα μας ενώνει», μιας και οι γιατροί παρουσιάζονται στο πλάι και κοντά στις ανάσες των ασθενών.

Σε λιγότερο από 4 λεπτά ένας καλλιτέχνης έστειλε ένα αισιόδοξο μήνυμα, προτρέποντας σε υπομονή. Με στίχους γεμάτους τρυφερότητα και με αράδες ιδιαίτερα αρωματισμένες, έχτισε το «Ευχαριστώ του» στα θεμέλια μιας μελωδικής μουσικής.

Μουσική: Γιώργος Λεμπέσης

Στίχοι: Γιώργος Δ. Λεμπέσης

Ακουστική και Ηλεκτρική κιθάρα: Αντώνης Γούναρης

Πιάνο, Πλήκτρα: Γιώργος Λεμπέσης

Φωνητικά: Νία Μπαλάφα, Ευγενία Λιάκου

Ενορχήστρωση, Μίξη, Παραγωγή: Γιώργος Λεμπέσης

Recording Studio: GloryLan

«Ένας πρωτοφανής κυβερνοπόλεμος, χωρίς σύνορα»

(Κυβερνοεπίθεση στην ομάδα Εθελοντισμού PSDM Athens)

Ο Βαγγέλης Νάκης και η ομάδα του, συντελούν την μεγαλύτερη μη κερδοσκοπική ομάδα Influencers. Η εθελονική ομάδα με την επωνυμία “Πίσω στα δικά μας” και την εμπορική επωνυμία PSDM ATHENS δέχθηκαν κυβερνοεπίθεση την 23η Νοεμβρίου, γεγονός που ζημίωσε και συντάραξε όλη την κοινότητα.

Το πρώτο προφίλ του Influencer Μαριάν Μαξίν, μέλος της ομάδας του PSDM ATHENS, πέφτει. Σε λιγότερο από 24 ώρες εξίντα προφίλ , μελών της ομάδας, είχαν διαγραφεί από την πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης του Instagram. Άμεση ήταν η κινητοποίηση καλλιτεχνών και Influencers που προσπάθησαν να αναζητήσουν τις αιτίες της επίθεσης και να συνεισφέρουν στην ανάκτηση των λογαριασμών.

Την 24η Νοεμβρίου ο Βαγγέλης Νάκης, ιδρυτής της ομάδας, σε συνεργασία με τις δημόσιες αρχές κατάφερε να διαπιστώσει, πως δεν πρόκειται για κάποια δυσλειτουργία της πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης, αλλά για μία κατά συρροή απενεργοποίηση λογαριασμών από κύκλωμα ανηλίκων, που ειδικεύονται στην χρήση κακόβουλου λογισμικού.

Οι τέσσερις, φερόμενοι ως δράστες, ξεσκεπάστηκαν εντός των επόμενων 24 ωρών και αναγκάστηκαν να λογοδοτήσουν ενώπιον των μελών της μη κερδοσκοπικής ομάδας.

Οι δράστες απήυθυναν ευθύνες προκειμένου να απαλλαγούν από τις νόμιμες κυρώσεις,

αφού τους γνωστοποιήθηκε, πως θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα και θα γίνουν όλες οι απαραίτητες νομικές διαδικασίες, Για την ώρα, εξαιτίας των τεσσάρων hacker απενεργοποιήθηκαν συνολικά 1.500 λογαριασμοί και προς το παρόν έχει επανέλθει το 98% των απενεργοποιημένων λογαριασμών. Αυτή τη στιγμή, παραμένουν απενεργοποιημένοι ακόμα 5 λογαριασμοί. 

Τα ψευδώνυμα των τεσσάρων Hacker αποκαλύφθηκαν από τον ιδρυτή και εκπρόσωπο της ομάδας, Βαγγέλη Νάκη, δίνοντας σε όλους το μήνυμα πως καμία ανοχή δεν υπάρχει, απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή εκφοβισμού.

Η ομάδα του “Πίσω στα δικά μας” αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του “Χαμόγελου του Παιδιού” και είχε προσφέρει χειρωνακτική εργασία στις πληγείσες περιοχές της Εύβοιας και της Καρδίτσας, ύστερα από τις φονικές πλημμύρες.

Για περισσότερες πληροφορίες, όσον αφορά στο έργο και την δράση της ομάδας του  «Πίσω στα δικά μας», με τον Βαγγέλη Νάκη:  https://journalize.gr/to-teleutaio-dentro-dyo-chronia-argotera/

https://www.instagram.com/v.nakis98/

«Το Τελευταίο Δέντρο»: Δύο χρόνια αργότερα, κανείς δεν ξεχνά. Το Μάτι μπορεί να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του.

Εδώ και δύο περίπου χρόνια ο Βαγγέλης Νάκης έχει σχηματίσει έναν πίνακα του κοινωνικού βίου μέσα από τον λογαριασμό του v.nakis98 στο Instagram. Η ζωή του σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα του έφερε πολλά κύματα αγάπης, 60 χιλιάδες ακόλουθους στο Instagram, συνεργασίες με καλλιτέχνες και δισκογραφικές, μία ραδιοφωνική εκπομπή στον Music 89,2 και το βραβείο του καλύτερου Instagrammer στα WaterboomFestival 2019.  Ήταν και αυτή μία από τις φορές, που η αγωνία μου για αυτή την συνάντηση ήταν μεγάλη, ήθελα να μιλήσω μαζί του, για τη ζωή του και για όλα όσα έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια.  Είναι από εκείνους τους Influencers που μέσα από τον λογαριασμό του στο Instagram, στέλνει δυνατά κοινωνικά μηνύματα και δίνει φωνή σε εκείνους που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Έχει ήδη δημιουργήσει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους («Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη», «Η κάθε στιγμή που έζησα με οδήγησε εδώ», «Ρόδα είναι και γυρίζει», «Το τελευταίο Δέντρο»)  ξεκινώντας από την 1η  Ιανουαρίου του 2020, τότε που έγραψε ένα σενάριο, λέγοντας «Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη». «Την πρωτοβουλία την πήρα, επειδή είχα χάσει έναν πολύ καλό μου φίλο σε τροχαίο και ήταν η πρώτη μέρα του χρόνου. Κάποια στιγμή θεώρησα, ότι πρέπει να εξελίξω αυτό που κάνω στο Instagram. Με τις οικονομίες που είχα, ξεκίνησα να δημιουργώ αυτές τις ταινίες. Για όλα όσα κάνω, εμπνεύστηκα πάρα πολύ από τον κόσμο. Μάθαινα  και άκουγα διαρκώς ιστορίες, τις οποίες προσπαθούσα να συγκροτήσω σε ένα σενάριο».

View this post on Instagram

Ποιον κοροϊδεύουμε ; Όλοι μας κάνουμε λάθη ! Δεν προσέχουμε...Γιατί να μην βάζουμε ζώνη ; Γιατί να οδηγούμε νευρικά ; Γιατί να είμαστε απρόσεκτοι ; Γιατί να είμαστε τόσο εγωιστές με τους φίλους μας , την οικογένεια μας, τον εαυτό μας ; Τι σημασία έχουν άραγε τα χρήματα, η φήμη , τα ρούχα τα ακριβά όταν δεν έχουμε πλέον χρόνο ; Τι σημασία έχει η ζωή χωρίς ανθρώπους ; Η ευχές μου για το 2020 είναι οι εξής: - Περισσότερη ζωή ! - Περισσότερες εμπειρίες ! - Περισσότερη αγάπη ! - Περισσότερες αναμνήσεις ! Στην τελική όταν ο χρόνος τελειώνει ας φροντίσουμε να είναι ένα επικό τέλος...που θα μείνει για πάντα. ➰ ——————————————— Photographer: @nicklaoutaris_photography 📸 Videographer: @epimtx 📹 ——————————————— Συμμετείχαν: @alexxp.01 @alex_michalopoulos @eliza._.sofia @aspampz @mariosbintakos @nick_laoutaris @philippos.sahbaz ——————————————— Μουσική παραγωγή: @yourkgbaby 🎹 ——————————————— Μουσική εκτέλεση: @tzoanto 🎶 ——————————————— Ευχαριστούμε: - Make up artist: @4makeupproonly 👩‍🎤 - Κλινική: Γενική Ιδιωτική Κλινική « Παναγία η οδηγήτρια» 🏨

A post shared by NAKIS (@v.nakis98) on

Τους τελευταίους μήνες εκφράζεται δημιουργικά γράφοντας σενάρια, προσπαθώντας να αποτυπώσει όλα όσα βασανίζουν την καθημερινότητα μας και προκαλώντας «κατακλυσμό» από τα σχόλια αγάπης και στήριξης για τη δουλειά του. Κάθε του ταινία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, με εικόνες σκληρές και ταυτόχρονα απλές, με τραγούδια μελωδικά και με διαλόγους βουβούς γεμάτους σοφία και ανθρωπιά.

«Δεν γνωρίζω τι ακριβώς είναι εκείνο που με εμπνέει κάθε φορά. Πολλές φορές σκέφτομαι τις κουβέντες με τη γιαγιά μου, η οποία έχει φύγει από τη ζωή, και θυμάμαι όλα όσα την απασχολούσαν. Γενικά, η καθημερινότητα είναι που μου δίνει τροφή για σκέψη. Το έναυσμα για να μιλήσω δημόσια, μου το έδωσε η συμπεριφορά του κόσμου. Βλέπω, ότι ο κόσμος δεν δίνει βάση στα πραγματικά προβλήματα, κάπου χάνεται η ουσία. Πολλοί επιλέγουν να μην κοιτάνε κατάματα τα προβλήματα, αλλά να τα αφήνουν στην άκρη. Στόχος μου, είναι να ευαισθητοποιήσω τη νέα γενιά. Μακάρι να μπορέσω να κάνω πολλά από τα παιδιά εκεί έξω, να θωρακίσουν την ψυχή τους και να πιστέψουν στον εαυτό τους».  

Μέσα από μία αλυσίδα συμβάντων που παρελαύνουν αβίαστα στο λογαριασμό του, ένας Influencer αποφάσισε ότι πρέπει να παρατηρήσει την κοινωνία, τον κόσμο γύρω του και να μιλήσει για εκείνα τα οποία είτε μας προβληματίζουν, είτε τα αγνοούμε. Τις ημέρες που το Instagram έγινε το βασικό μέσο αυτοπροβολής και αγοραπωλησίας του εαυτού, ένας νέος στηρίζει με τον πιο δημιουργικό τρόπο, όλα όσα σιωπηρά προσπερνούμε.

«Το Τελευταίο Δέντρο» στο Μάτι Αττικής.

Ημέρα Πέμπτη, 23/07/2020: Συνδυάζοντας τον τίτλο, την ημέρα, την εικόνα και το τραγούδι ο Βαγγέλης και η ομάδα του, μεταδίδουν ένα ηχηρό μήνυμα, εκείνο της αξίας του εθελοντισμού. Με ακρίβεια και συναισθηματισμό προσπαθεί να αποτυπώσει την ζωή των κατοίκων, μετά την πυρκαγιά που έμελλε να αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στις μνήμες των Ελλήνων.  ­Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Βαγγέλης «Στην ταινία απεικονίζονται σκηνές της καθημερινότητας, σκηνές επιμονής και υπομονής, καθώς και σκηνές από την συμμετοχή όλων στην “εκδήλωση μνήμης” με το μήνυμα “Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ”. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ, όχι μόνο τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και τους ανθρώπους που βίωσαν όλη αυτή την τραγωδία. Σκοπός μας είναι να τονίσουμε, ότι όλοι μαζί έχουμε τη δύναμη, να ξεπεράσουμε κάθε κατάσταση. Όλοι οι Έλληνες, όταν είμαστε κοντά και δίπλα ο ένας τον άλλον, μπορούμε να αποτελέσουμε παράδειγμα προς μίμηση και να ανταποκριθούμε σε κάθε δυσκολία». Οι ταινίες του, είναι ένας καμβάς από πολυπρόσωπες ιστορίες, που ήρωες είναι οι άνθρωποι της κάθε ημέρας. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ τα δραματικά γεγονότα είναι χαραγμένα στις μνήμες μας «Το τελευταίο δέντρο», επισημαίνει εκείνους τους ήρωες, εκείνους που παλεύουν ακόμα για να δημιουργήσουν ξανά, όλα όσα χάθηκαν με τις στάχτες.

 «Ο πρώτος τίτλος ήταν οι 102, αλλά επειδή δεν γνωρίζουμε αν ήταν 102 ή παραπάνω, διότι πολλά θύματα είτε δεν βρέθηκαν, είτε δεν αναγνωρίστηκαν θεωρήσαμε, ότι θα ήταν προσβολή να μην συμπεριληφθεί κάποιος νεκρός. Τελικά καταλήξαμε στο «Τελευταίο δέντρο» θέλοντας να τονίσουμε την φυσική καταστροφή».  Τα γυρίσματα διήρκησαν 27 ώρες, στόχος της ομάδας είναι να δείξει την ανατολή και τη δύση του ηλίου, τονίζοντας ότι μονάχα μέσα σε μία μέρα οι πύρινες γλώσσες πήραν τα πάντα στο πέρασμά τους.  Η ερώτηση μου ήταν αναπόφευκτη και η απορία μου έντονη, γιατί επέλεξε να μιλήσει για τα δραματικά γεγονότα δύο χρόνια αργότερα «Θεωρώ, ότι τότε τα πράγματα ήταν πολύ ευαίσθητα. Δεν ήθελα να θεωρηθεί ότι εκμεταλλεύομαι την κατάσταση. Δυο χρόνια αργότερα, δείχνω την ουσιαστική ευαισθησία πάνω στο θέμα και επισημαίνω, ότι η νέα γενιά θα πρέπει να ευαισθητοποιηθεί πάνω στο ζήτημα, μιας και ο τόπος έχει ανάγκη από εθελοντική δράση».

 

Όταν μία ταινία κατορθώνει να εκφράσει το ψυχικό και κοινωνικό κλίμα μιας περιόδου, όταν κατορθώνει να μετουσιώσει τα τραγικά συμβάντα μιας ημέρας φονικής μέσα από τις εικόνες, τα μάτια και τις μαγικές φωνές των εφήβων, συγκινώντας και συνεπαίρνοντας, όταν κατορθώνει να κινήσει ομάδες και σύνολα υπενθυμίζοντας, ότι «Το Μάτι θα αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του», τότε μπορούμε να μιλήσουμε για έναν δημιούργημα και έναν δημιουργό, που προσπαθεί με γνησιότητα και αλήθεια ζωής να αναπαραστήσει όλα όσα βασανίζουν την εποχή μας.

View this post on Instagram

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρωταγωνιστές είναι όλοι οι έφηβοι που συμμετέχουν στην ταινία μικρού μήκους. Στην ταινία απεικονίζονται σκηνές της σημερινής καθημερινότητας αλλά και σκηνές επιμονής και υπομονής καθώς και η συμμετοχή όλων στην “εκδήλωση μνήμης” με το μήνυμα “Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ”. Στόχος της ταινίας μικρού μήκους είναι να τονιστεί πως την 23η Ιουλίου 2018 εξελίχθηκε η φονικότερη στην ελληνική ιστορία πυρκαγιά, σε μία από τις πιο μαύρες ημέρες για τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πέρα από τις υλικές ζημιές, 102 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν και το οικοσύστημα της περιοχής υπέστη ανείπωτη καταστροφή εύλογα λοιπόν χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Δυο χρόνια αργότερα, με σεβασμό στον ανθρώπινο πόνο και με αξιοπρέπεια στην ανθρώπινη ζωή αποτυπώνονται τα γεγονότα και οι μαρτυρίες με σκοπό την ανάδειξη των αιτιών και την πραγματική εικόνα του σήμερα η οποία διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από την εικόνα του τότε. Στέλνουμε σε όλους το μήνυμα «Μην τους λυπάσαι, δεν αξίζουν λύπηση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι μαχητές και το απέδειξαν στις πιο κρίσιμες καταστάσεις. Κάθε μέρα με τις δράσεις τους επιχειρούν με έναν και μοναδικό σκοπό: Το Μάτι να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του ! Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκαν: - Πέτρος Νικολιντάης - Σωκράτης Πάτσος - Κωνσταντίνος Μόσχος Τη φωτογραφία οι: - Νίκος Λαουτάρης - Μίλι Σουλοβάρι - Άρης Μπάσα - Ραφαήλ Λασιθιωτάκης Τη μουσική επιμέλεια έκαναν οι: - Θοδωρής Τζίμας - Πάρης Κάλπος Το make up επιμελήθηκε: Κατερίνα Μούτσιου. Στίχος και φωνή: Τζωρτζίνα Αντωνακάκη και Γιάννης Τεργιάκης Βιολιά: Μαρία Καρατζά και Ελένη Ιωαννίδου Συντελεστές παραγωγής: - Αλέξανδρος Μιχαλόπουλος - Μικαέλα Δεκλερή - Αθηνά Κλήμη - Αναστασία Κατσίλη Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Λύδια Καβαλιέρου Ασπασία Μπαζίμα Ηλίας Βρεττάκος Ανθή Φακιδάρη Άρτεμις Βρεττάκου Μάριος Μπιντάκος Νάντσον Ντάλτρο Ελίζα Σοφία Μπίτσια Ελίζα Σαμίου Βασίλης Αγγελιδάκης Λάμπρος Κανατάς Δημήτρης Τόλης |Χάρης Δημόπουλος Λύδια Χριστουλάκη Χρύσα Γκούγκου Αλέξανδρος Κούμπρια Λάμπρος Παπανικολάου

A post shared by NAKIS (@v.nakis98) on

Η μικρού μήκους ταινία θα δημοσιευθεί στην επίσημη πλατφόρμα του Βαγγέλη Νάκη στο Instagram: v.nakis98.

Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκαν ο Πέτρος Νικολιντάης , ο Σωκράτης Πάτσος και ο Κωνσταντίνος Μόσχος, τη φωτογραφία ο Νίκος Λαουτάρης, ο Μίλι Σουλοβάρι , Άρης Μπάσα και ο Ραφαήλ Λασιθιωτάκης ενώ τη μουσική επιμέλεια έκαναν οι Θοδωρής Τζίμας και Πάρης Κάλπος.

Το make up επιμελήθηκε η Κατερίνα Μούτσιου.

Στίχος και φωνή: Τζωρτζίνα Αντωνακάκη και Γιάννης Τεργιάκης.

Βιολιά: Μαρία Καρατζά και Ελένη Ιωαννίδου.

Συντελεστές παραγωγής: Αλέξανδρος Μιχαλόπουλος , Μικαέλα Δεκλερή, Αθηνά Κλήμη, Αναστασία Κατσίλη.

Οι υπόλοιποι συντελεστές είναι οι: Λύδια Καβαλιέρου | Ασπασία Μπαζίμα |Ηλίας Βρεττάκος | Ανθή Φακιδάρη | Άρτεμις Βρεττάκου | Μάριος Μπιντάκος |Νάντσον Ντάλτρο | Ελίζα Σοφία Μπίτσια | Ελίζα Σαμίου |Βασίλης Αγγελιδάκης | Λάμπρος Κανατάς | Δημήτρης Τόλης |Χάρης Δημόπουλος | Λύδια Χριστουλάκη | Χρύσα Γκούγκου | Αλέξανδρος Κούμπρια| Λάμπρος Παπανικολάου

Η ταινία πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ναυτικού Ομίλου Ματιού“ ΝΑ.Ο.ΜΑ ” , της εταιρίας “ Waterboom Festival ” και της εταιρίας ρουχισμού “ PRIMO the brand ”καθώς επίσης και από τις εταιρείες: Panik Records Entertainment | Epic Music Studio

 

Το επόμενο βήμα: HUMAN TRAFFICKING και Εκπαίδευση

Ενώ η κουβέντα μας κυλούσε, ήθελα να μάθω τα επόμενα του βήματα. Άραγε ποια θα ήταν η επόμενη πρόκληση, ποιο το επόμενο κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο θα αποτύπωνε με τη δύναμη των οπτικοακουστικών μέσων. «Το επόμενο θέμα, το οποίο έχουμε ήδη αρχίσει να προετοιμάζουμε είναι μία ταινία μικρού μήκους για το Human trafficking. Σκοπεύουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους νέους και να δείξουμε την ουσιαστική δράση της αστυνομίας σε αυτό το κομμάτι. Θα προσπαθήσω, να αποτυπώσω μία συνολική και πλήρη εικόνα αυτού του φαινομένου, από το κομμάτι της απαγωγής και της βίας, έως την ίδια την δράση της αστυνομίας για τον εντοπισμό των δραστών».

 Ακόμη σκοπεύει να καταπιαστεί και να καταδείξει ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα, εκείνο της εκπαίδευσης. Ο Βαγγέλης ήδη κάνει ενέργειες με σκοπό να οργανώσει τα γυρίσματα της ταινίας του. Αυτή τη φορά, θα επισκεφθεί με την ομάδα του τις δικαστικές αίθουσες για αποτυπώσει στον φακό εκείνο που σεναριακά έχει σκεφτεί «Θα «δικάζονται» οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά θα είναι οι μάρτυρες».  Ο ίδιος δεν ξεχνά, να μου τονίσει πως εύχεται σε όλα τα παιδιά να είναι οι χειρότεροι μαθητές, αλλά οι σπουδαιότερες ψυχές «Τα παιδιά δεν έχουν ουσιαστικές γνώσεις, μαθαίνουν απλώς να παπαγαλίζουν στο σχολείο. Αν υπήρχε ένα σωστό σύστημα εκπαίδευσης και τα παιδιά από μικρή ηλικία  συναναστρέφονταν, για παράδειγμα με παιδιά από άλλες χώρες, θα είχαμε εξαφανίσει και το πρόβλημα του ρατσισμού και πολλά άλλα». Ο Βαγγέλης πορεύεται με υπομονή και προσήλωση στον στόχο, μότο της ζωής του είναι «Να είσαι δυνατός όταν είσαι αδύναμος, να είσαι γενναίος όταν είσαι φοβισμένος και να είσαι ταπεινός όταν είσαι ο νικητής».

 

900 χαμένα στρέμματα γης

Στις 25/05/2019

Φωνή αγωνίας, η φωνή του κυρίου Γιώργου «Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι εδώ πέρα το βράδυ με τους πυροσβεστήρες;» με ρωτά, μέσα στο μαγαζί του. Ο κύριος Γιώργος είναι 65 χρόνων και  είναι ιδιοκτήτης ενός χρωματοπωλείου, που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο των Εξαρχείων, για τα τελευταία 20 χρόνια. «Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, δεν μένω πια εδώ. Έχω μόνο το μαγαζί. Μένω σε μια άλλη περιοχή (…) εγκατέλειψα τα Εξάρχεια στα καλά τους (…) δεν ήταν τα επεισόδια ο λόγος που έφυγα», εξομολογείται.

Έβλεπα το άγχος στην έκφραση και στο βλέμμα του, όσο απαντούσε στις ερωτήσεις μου. Ίσως και ένα δείγμα φόβου ή  ανησυχίας, στον τόνο της φωνής του. Δεν ήθελε να τον βιντεοσκοπήσω, φοβόταν ότι το βράδυ θα πρέπει πάλι να είναι ετοιμοπόλεμος με τους πυροσβεστήρες. «Η αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τίποτα, πέφτει τρεις ώρες ξύλο, γίνεται η επαναστατική γυμναστική από όλους και τελειώνει εκεί η ιστορία. Από τις 19:00 μέχρι τις 3:00 που παίζεις ξύλο, κουράζεσαι. Τελειώνουν τα πολεμοφόδια, τελειώνουν και οι βενζίνες και πας σπίτι σου. Πως πας στον κινηματογράφο και τελειώνει και φεύγεις, έτσι». Δεν είναι ο πρώτος όμως, που παραπονιέται για την ελλιπή ασφάλεια στην περιοχή των Εξαρχείων. Ο κύριος Σταύρος, 31 ετών, υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, παραδέχεται  «Δεν υπάρχει αστυνόμευση εδώ πέρα», «δεν ξέρω πόσο μπορεί κάποιος να αντέχει να ζει στα Εξάρχεια και να αναγκάζεται να υπομένει συνεχή φθορά», «είχα φίλο που άντεξε τέσσερα χρόνια (…) του έσπασαν τέσσερις φόρες το αμάξι, έφτασε στο σημείο να μην τον καλύπτει η ασφάλεια του. Επομένως αναγκαστικά δεν μπορούσε να έχει αυτοκίνητο στα Εξάρχεια », «ξεφεύγουν τα πράγματα από τις παλιές εντάσεις, πλέον οπλοφορούν και σκοτώνεται κόσμος».  Για τους κατοίκους ή τους καταστηματάρχες των Εξαρχείων, η κατάσταση μοιάζει πιο πολύ με ένα παιχνίδι ανάμεσα στους αναρχικούς και στην αστυνομία , ίσως και ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα απασχολήσει τη σκέψη και θα την αποπροσανατολίσει.  «Διευκολύνει αυτή η κατάσταση την όποια κυβέρνηση. Σκέφτεται ο κόσμος τα Εξάρχεια και όχι τα υπόλοιπα πράγματα της καθημερινότητας» εξομολογείται ο κύριος Γιώργος.

Στις 17 Νοεμβρίου , στις 6 Δεκεμβρίου, άλλα και ορισμένα Παρασκευοσάββατα, από τη πλατεία μέχρι την οδό Τοσίτσα ή την Χαριλάου Τρικούπη, γίνονται σκληρά επεισόδια.  Ο κόσμος ανησυχεί για τις περιουσίες του, αλλά και για την σωματική του ακεραιότητα. «Έχει τραυματιστεί μια κοπέλα από φωτοβολίδα σε ευθεία βολή που της καρφώθηκε στο πόδι και έκαιγε μέσα. Δεν μπορούσαν να την βγάλουν. (…) Δεν ξέρω τι απέγινε το κορίτσι», μου λέει.

Ο «πόνος» για  ανάγκη εγκατάλειψης της περιοχής, βιώνεται καθημερινά από τους μόνιμους κατοίκους. «Είμαι εδώ και νοιώθω τον φόβο ειδικά στις επετείους. Υπάρχει θέμα εκείνες τις ημέρες, ο κόσμος φεύγει από τα Εξάρχεια και πάει να μείνει αλλού. Στα υπόλοιπα επεισόδια ρίχνουν μολότοφ στα ΜΑΤ», «Ένας συνταξιούχος είναι αδύνατο να μείνει στα Εξάρχεια. Πως θα προστατεύσει τον εαυτό του;», αναρωτιέται ο κύριος Γιώργος .

Βέβαια, τα επεισόδια δεν αφήνουν αλώβητες τις περιουσίες των κατοίκων και των καταστηματαρχών. Οι Εξαρχιώτες υπομένουν καθημερινή φθορά στις περιουσίες τους, είτε αυτό αφορά την ολοκληρωτική καταστροφή τους, στις ήμερες των επετείων, είτε αυτό αφορά κάποιες μικροκλοπές, στις οποίες υποβάλλονται καθημερινά.  « Το πιο εύκολο πράγμα  για ένα παιδί της ηλικίας σου, ίσως και πιο μικρό, είναι να έρθει εδώ και να σου ρίξει μια μολότοφ, για πλάκα, και ας σε καταστρέψει. Αυτό είναι το πιο απλό . Ευτυχώς, εγώ την γλύτωσα και το μαγαζί μου ποτέ δεν είχε ιδιαίτερες φθορές. Όμως εδώ, δεν υπάρχουν φθορές ή καταστρέφεσαι ή δεν παθαίνεις τίποτα. Αν πάρεις φωτιά, πήρες φωτιά, δεν έχει δεύτερη». Από την άλλη μου επισημαίνει πως οι διαρρήξεις και οι μικροκλοπές είναι καθημερινό φαινόμενο «Έχουν διαρρήξει το μαγαζί μου, ήταν κλεφτρόνια της πλάκας. Φυσικά δεν τους πιάνει κάνεις».

Τα συνεχή προβλήματα, στην περιοχή που κοσμεί καθημερινά τους τίτλους ειδήσεων των τηλεοπτικών πλατό, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Η μποέμ περιοχή του παρελθόντος, αντικαταστάθηκε με κάτι πιο σκοτεινό, υπόγειο και σκληρό, ίσως την ζωγραφιά αντικατέστησε μια κοινωνική μουτζούρα. Οι πέτρες σαν φωτοβολίδες σκάνε στα πεζοδρόμια δημιουργώντας μικρές λακούβες στα δρομάκια, που τυλίγουν σαν φλέβες στην κεντρική πλατεία. «Έχουν ξεφύγει τα πράγματα από τα επεισόδια που γίνονταν παλιά, τότε ναι είχαν κάποιο σκοπό. Δεν γίνονται πλέον επεισόδια για ιδεολογικούς σκοπούς, στο όνομα της αναρχίας. Κυρίως τα επεισόδια, γίνονται από άτομα που έχουν σχέση με τον κοινό ποινικό κώδικα. Νομίζω, ότι πλέον είναι μια ευκαιρία κάποιων να κάνουν πλιάτσικο στις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων».

Από τα 900 στρέμματα γης που καλύπτουν το κέντρο την Αθηνάς και συνορεύουν με το Κολωνάκι, δεν έμεινε ο παλαιός ιδιαίτερος, ξεχωριστός και εναλλακτικός χαρακτήρας. «Τελείωσαν τα παλιά Εξάρχεια, τελείωσε η τότε καλύτερη περιοχή της Αθήνας. Αυτό γινόταν το 1970, ήταν άλλες εποχές». Είδα τη λησμονιά στο βλέμμα του. Αναπολεί τα παλιά καλά Εξάρχεια, στα οποία έζησε και μεγάλωσε. Θυμάται τα Εξάρχεια του Παλαμά, του Άσιμου, του Γερμανού, του Χορν, της Βέμπο και πολλών άλλων που σημάδεψαν την Ελλάδα με τις επιτυχίες και το όνομα τους. Του έλειψαν, για μια στιγμή τα Εξάρχεια της ιδεολογίας, της γιορτής, της φαντασίας και του αστείρευτου χιούμορ. Έπειτα, η σκέψη του ήρθε και πάλι στη συνέντευξη μας, στην σκληρή πραγματικότητα «Είχανε σπάσει όλα τα τζάμια στην διπλά πολυκατοικία. Είναι κατάμαυρη, από την έκρηξη ενός αυτοκίνητου που κάηκε (…) δεν υπάρχει η αίγλη στην οποία ζούσαμε τότε, οι περισσότεροι άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου έχουν φύγει». Η ιστορική ομώνυμη πλατεία έγινε ένας τόπος, με πλανόδιους πωλητές ή ζωντανούς – νεκρούς να παρακαλούν για μια «δόση» ακόμα. Μάλλον εκείνοι καταπλάκωσαν τον μουσικό και τον ποιητή του 70.

Χάνουμε 900 καλλιτεχνικά και ξεχωριστά  στρέμματα γης, που κοσμούν την Αθήνα, αφήνοντας τα, να εξελιχθούν σε έναν βίαιο τόπο, επισφραγίζοντας την πτώση τους. Η περιοχή με την ασήκωτη και σπουδαία ιστορία, η περιοχή των καλλιτεχνών, εκείνη με τα πολλά τραύματα και τα πολλά πρόσωπα , αντικαταστάθηκε με ένα και μόνο προσωπείο εκείνο των επεισοδίων, των μολότοφ και των γηπεδικών.

«Μακροβούτι» στις τιμές του πετρελαίου

Από τον Μάρτιο του 2020 την επικαιρότητα μονοπωλούν οι ειδήσεις περί πανδημίας, κάτω από το πέπλο της οποίας διαδραματίζεται μία πετρελαϊκή κρίση, με οδυνηρές οικονομικές συνέπειες.

Αν ρίξουμε μια γρήγορη ματιά, είναι εύκολο να αντιληφθούμε, ότι οι τιμές του μαύρου χρυσού βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα της ιστορίας.  Η απαγόρευση κυκλοφορίας και τα καθολικά lockdowns, οδήγησαν αναπόφευκτα στη μείωση κατανάλωσης των καυσίμων. Γιατί; Γιατί πολύ απλά ο κόσμος παρέμενε στο σπίτι και οι μετακινήσεις του ήταν λιγοστές. Σαφώς, η ζήτηση «κατεδαφίστηκε» και οι τιμές υποχώρησαν.  

Κάνοντας βήματα πίσω και παρατηρώντας τη σειρά των γεγονότων από τον Φλεβάρη αυτού του έτους, προτού ξεσπάει αυτή η παγκόσμια υγειονομική κρίση, θα δούμε πως η Σαουδική Αραβία, η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή στην εξαγωγή πετρελαίου, προέβλεψε την επικείμενη πτώση των τιμών και εισηγήθηκε στον OPEC (Οργανισμός Πετρελαιοπηγών Χωρών) ζητώντας μείωση εξόρυξης και παραγωγής του μαύρου χρυσού (με αυτό τον τρόπο η προσφορά θα μειώνονταν, αυξάνοντας την ζήτηση και άρα οι τιμές θα διατηρούνταν σε ικανοποιητικά επίπεδα). Η Ρωσία στάθηκε αντίθετη απέναντι σε αυτή την εισήγηση, με αποτέλεσμα η Σαουδική Αραβία αντί να μειώσει, να αυξήσει την παραγωγή της.  Τα αρνητικά αποτελέσματα αυτής της αύξησης ήταν αναπόφευκτα. Επενδυτές και Βιομήχανοι, βιώνοντας τις επιπτώσεις της πρωτοφανούς υγειονομικής κρίσης δεν ήταν πρόθυμοι να παραγγείλουν πετρέλαιο. Η απουσία ζήτησης έκανε τις δεξαμενές των διυλιστηρίων να γεμίσουν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει άλλος χώρος αποθήκευσης. Στον αντίποδα, οι πωλητές για να απαλλαγούν από τα αποθέματα αναγκάστηκαν να πουλήσουν σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, ακόμα και αρνητικές. Πηγές και επίσημα στοιχεία αναφέρουν, πως ο μαύρος χρυσός έφτασε στα -40$ το βαρέλι. Φανερά, οι πωλητές φάνηκαν πρόθυμοι να χρεωθούν, προκειμένου να απαλλαγούν από το προϊόν, που «βάραινε» τις αποθήκες τους.  

Στην επιφάνεια μίας βαρύτατης παγκόσμιας οικονομικής καταστροφής, που αδιαμφισβήτητα συνδέεται στενά με την πετρελαϊκή κρίση, θα βρεθούν ο δημόσιος δανεισμός, η ανεργία και το φαινόμενο του αποπληθωρισμού, εφόσον οι επιχειρήσεις για να ανταποκριθούν στον ανταγωνισμό θα αναγκασθούν να μειώσουν τιμές και το λειτουργικό τους κόστος.  

Η Εποχή του «Μένοντας Σπίτι»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Μέσα σε ένα κλίμα, μιας πρωτοφανούς για την εποχή, παγκόσμιας πανδημίας οι κυβερνήσεις πολλών κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) αποφάσισαν να θέσουν τους πολίτες τους, σε καθολική απαγόρευση, περιορίζοντας τις άσκοπες εξόδους και την εξάπλωση του νέου ιού. Η ελληνική κυβέρνηση με μηδενική ανοχή στα τεχνάσματα των εφευρετικών Ελλήνων, υπόσχεται να λάβει σκληρότερα μέτρα, με σκοπό να συνετίσει δια της επιβολής, εκείνους που -παροντικά- δεν συνετίζονται.  Το νέο σύνθημα των ημερών, που φιγουράρει ατέρμονα στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαφημίσεις, είναι το #Μένουμε Σπίτι.

Κάπως έτσι, κληθήκαμε όλοι να μείνουμε στα σπίτια μας, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές και τους συμπολίτες μας, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό.

Έχουν περάσει τέσσερις εβδομάδες από τότε που άφησα πίσω μου, την καθημερινή δουλειά στον εργασιακό μου χώρο, τα ξέγνοιαστα Σαββατόβραδα και τις Κυριακάτικες βόλτες.  Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ημέρες από τότε που το εφευρετικό μου μυαλό έπρεπε να βρει τρόπους, για να περάσει δημιουργικά ο χρόνος στο σπίτι. Άλλοτε τα πάζλ, τα επιτραπέζια, ένα βιβλίο, η μαγειρική, τα οικογενειακά αστεία, το jogging στη γειτονιά μου, και άλλοτε οι τηλεδιασκέψεις για τα μαθήματα πανεπιστήμιου έκαναν τις ημέρες να περάσουν. Συχνά σκέφτομαι, πως με υπομονή και ανάλογες δημιουργικές δραστηριότητες θα περάσουν και οι υπόλοιπες ημέρες σε αυτή την «εποχή του κορωνοϊού», που έμελλε να γράψει ιστορία.

Μέσα σε μία κατάσταση εγκλεισμού, οι εντάσεις και τα ξεσπάσματα αγανάκτησης βρίσκονται μέσα σε κάθε σπίτι. Άλλωστε, βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν έρθουμε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα φέρει στο έλεος της μοίρας πολλές ελληνικές -και όχι μόνο- οικογένειες. Η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία, είναι παρούσα τόσο στο δικό μου όσο και στο πνεύμα της οικογένειας μου. Έχοντας εξοπλιστεί με υπομονή, αποβάλλουμε το άγχος και περιμένουμε να περάσει η δύσκολη εποχή. Εκείνο που μου λείπει περισσότερο είναι μία τρυφερή αγκαλιά, όταν αγουροξυπνημένοι θα μαζευτούμε στην τραπεζαρία για το οικογενειακό πρωινό. Μου λείπει το ζεστό φιλί, όταν νυσταγμένη θα πω «Καληνύχτα».

Η περίοδος του COVID 19 μας έφερε μπροστά σε μία αποκλειστικά ψηφιακή εποχή.  Πλέον, οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή. Έτσι, οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω online τηλεδιασκέψεων, έχοντας την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσουν την σκέψη τους, αλλά και να παρουσιάσουν τις προσωπικές τους εργασίες, ιδέες και απόψεις. Και καθώς οι προπτυχιακές σπουδές μου, δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί, βρίσκομαι και εγώ ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν αυτές τις πρωτόγνωρες -για την ελληνική εκπαίδευση- on-line συναντήσεις. Παρά την αρχική ανησυχία μου, για την πρακτική λειτουργία, αυτού του on-line νέου συστήματος διδασκαλίας, τα πράγματα λειτούργησαν και κάθε on-line διάσκεψη πραγματοποιείται με επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά η δια ζώσης επικοινωνία με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, εντός της φυσικής τάξης, δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την στεγνή και ψυχρή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει κάτι που με απασχολεί. Συχνά περιστρέφονται σκέψεις γύρω από το μυαλό μου, γιατί δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας, για τους οποίους το «μένουμε σπίτι» είναι μία υπόθεση δύσκολη. Τα λίγα τετραγωνικά μέτρα, τα υπόγεια, τα ανύπαρκτα μπαλκόνια και οι λιγοστές ανέσεις, οδηγούν ορισμένους συμπολίτες μας, στα άδυτα μίας ψυχικής κατάπτωσης. Η ποιοτική και δημιουργική ενασχόληση στο σπίτι και η σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι για κάποιους ένα άπιαστο όνειρο, μία «τρελή» πολυτέλεια. Για πολλούς Έλληνες φοιτητές και μαθητές η παρακολούθηση των διαδικτυακών συναντήσεων είναι ανέφικτη -λόγω οικονομικών δυσχεριών- και ως εκ τούτου δημιουργείται χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν τακτικά την ύλη και σε εκείνους που αναγκαστικά «μένουν πίσω».

Το σύνθημα και η πράξη του «μένουμε σπίτι» δεν είναι εύκολο. Σίγουρα σε περιόδους κρίσεων η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις οξύνεται. Τα άτομα που βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, είναι εξοπλισμένα με περισσότερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τις επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με κάποιους συμπολίτες μας, που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Κλείνοντας, βλέποντας «τα πράγματα» αντιλαμβάνομαι, πως η παραμονή στο σπίτι, είναι το μοναδικό όπλο κάθε οικογένειας, για να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια που ταλανίζει τον πλανήτη και μία αφορμή, για να εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, την οικογένεια, την εστία, μία αγκαλιά και ένα φιλί.

ΤΡΕΙΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Η κρίση της εποχής κατάφερε να αναδείξει όχι μόνο έναν αόρατο εχθρό, αλλά και μερικούς ήρωες, που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη στους χώρους εργασίας τους και προσφέρουν αλληλεγγύη στον αγώνα εναντίον της πανδημίας, που ταλανίζει τον πλανήτη μας.

Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στον υγειονομικό τομέα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον του κορωνοϊού, αλλά κάπου εκεί κοντά βρίσκονται και μερικοί αφανείς ήρωες, που κάνοντας υπομονή και επιμονή, περιμένουν να περάσει η δύσκολη εποχή.

Υπάλληλος αλυσίδας Σούπερ Μάρκετ – Σου προσφέρει τα καθημερινά και απαραίτητα προϊόντα για να εξασφαλίσεις την επιβίωση σου

Η Μαρίνα είναι 27 ετών και εργάζεται εδώ και 5 χρόνια σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, στον χώρο της μαναβικής. Μου λέει σχεδόν αγανακτισμένη, πως όσα χρόνια δουλεύει στο σούπερ μάρκετ δεν έχει έρθει ποτέ αντιμέτωπη, με κάποια παρόμοια κατάσταση «Ο κόσμος έχει τρομερές απαιτήσεις, μιλάνε σε όλους μας πολύ άσχημα, απότομα και με νεύρα. Δεν κρατάνε ούτε αποστάσεις ασφαλείας. Οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης, νομίζουν ότι η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει και έχει σκοπό να τους “κατασκοπεύσει”» . Η Μαρίνα για ευνόητους λόγους, είναι από εκείνους τους εργαζόμενους που δεν μπορεί να δουλεύει ακίνδυνα από το σπίτι της, αλλά εργάζεται καθημερινά 8 με 9 ώρες στο σούπερ μάρκετ περιτριγυρισμένη από πλήθος κόσμου. Χάρη σε κείνη και την δική της υπομονή και επιμονή, μπορούμε να εφοδιάζουμε τα σπίτια μας, με φρέσκα λαχανικά και φρούτα.

Όπως η ίδια τονίζει, στο σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν ελλείψεις σε προϊόντα, ακόμα και τα αντισηπτικά, τα μαντηλάκια και τα γάντια που βρίσκονταν σε έλλειψη, πλέον έχουν ανεφοδιαστεί πλήρως. Έτσι, ο κόσμος περιμένοντας υπομονετικά στις ουρές των σούπερ μάρκετ, μπορεί να βρει «τα πάντα» χαρίζοντας παράλληλα ένα χαμόγελο σε αυτούς τους ανθρώπους, που αγωνίζονται εκτεθειμένοι προσφέροντας αλληλεγγύη.

Διανομέας Τροφίμων– Σε γλιτώνει, από την έκθεση στον κίνδυνο του ιού

«Βλέποντας μάσκες, γάντια, αντισηπτικά θα λέγατε, ότι δουλεύω σε νοσοκομείο. Κι όμως όχι , δουλεύω με το μηχανάκι μου, ως διανομέας». Αυτά είναι -και θα είναι- τα όπλα και η καθημερινότητα του κυρίου Γιάννη, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια εργάζεται ως διανομέας τροφίμων. Αυτή όμως την περίοδο ο κύριος Γιάννης, έχει συσσωρεύει όλο του το θάρρος και συνεχίζει να εργάζεται, διαποτισμένος την επιθυμία του να εξυπηρετήσει τον συνάνθρωπο «Τα πράγματα είναι δύσκολα, φοβόμαστε για τις οικογένειες μας. Θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι υγιής, ενώ εξακολουθούμε να δουλεύουμε».

Εκείνο όμως που μου κεντρίζει περισσότερο την προσοχή, είναι η αισιοδοξία του και το χαμόγελο που είναι απλωμένο γλυκά, στο πρόσωπο του. «Εύχομαι υγεία πάνω από όλα, θα το ξεπεράσουμε και θα γυρίσουμε όλοι στις δουλειές μας», μου λέει.

Αρτοποιός – Ζυμώνει καθημερινά ψωμί σου

Την στιγμή που όλα κλείνουν και οι Έλληνες τίθενται σε καθολική απαγόρευση εκείνοι παραμένουν ανοιχτοί, για να ζυμώνουν το ψωμί μας. Οι αρτοποιοί συνεχίζουν να ξυπνούν τα χαράματα για να προσφέρουν στον κόσμο φρέσκο ζεστό ψωμί. Μίλησα με την Παυλίνα, την κόρη ενός φούρναρη. Αυτή την περίοδο βοηθά τους γονείς της, στην οικογενειακή επιχείρηση και μου περιγράφει την δύσκολη κατάσταση που βιώνει καθημερινά. «Είναι απίστευτο, γιατί με το που εκδόθηκαν τα μέτρα περιορισμού, ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα. Συνέχισαν να σχηματίζουν ουρές, για να πάρουν ψωμί και καφέ. Δεν πήραν στα σοβαρά την κατάσταση. Βέβαια, τώρα τελευταία είναι αρκετοί εκείνοι που μαζεύτηκαν στο σπίτι τους και ίσως προτίμησαν να ζυμώσουν το ψωμί τους, παρά να εκτεθούν στον αόρατο εχθρό». Από τις 6 το πρωί μέχρι και τις 7 το απόγευμα, η Παυλίνα είναι εκεί μαζί με τους γονείς της, ζυμώνοντας το καλύτερο ψωμί. Το πρωτοφανές της κατάστασης είναι η άσχημη και απαιτητική συμπεριφορά των καταναλωτών, οι οποίοι σκυθρωποί και νευρικοί ζητούν να εξυπηρετηθούν, ενώ οι νεαροί χωρίς μάσκα ή γάντια επισκέπτονται τον φούρνο, για να αγοράσουν μονάχα ένα καφέ «Δεν μπορώ να καταλάβω, θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους γύρω τους, για να αγοράσουν ένα καφέ που κάλλιστα θα μπορούσαν να τον φτιάξουν στο σπίτι». Εκείνη το μόνο που ζήτα ως αντάλλαγμα, στις υπηρεσίες που προσφέρει το κατάστημα της, είναι ένα χαμόγελο, μία καλή συμπεριφορά και υπευθυνότητα, για να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα αυτή η εποχή.

#Μένουμε Σπίτι

Στηρίζουμε όλοι την προσπάθεια, αγαπώντας τον συνάνθρωπο και σεβόμενοι την δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα . Μένουμε λοιπόν στο σπίτι, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους συνάνθρωπους μας.

Αυτή είναι η προσπάθεια που στήριξαν καλλιτέχνες, ηθοποιοί και παρουσιαστές, στέλνοντας το δικό τους «δημιουργικό» μήνυμα προς του Έλληνες, καλώντας τους να #μείνουν στο σπίτι, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό. Πολλές φωνές ένωσαν τις δυνάμεις τους και φωνάξαν δυνατά το σύνθημα, μέσα από τους προσωπικούς λογαριασμούς στα social media.

Το proino sfera 102.2 αντιμετώπισε τον ιό, δημιουργώντας ένα όμορφο παιδικό τραγούδι, που υπενθύμισε τόσο σε μικρούς όσο και μεγάλους, την σημασία του να πλένουμε τακτικά και προσεκτικά τα χέρια μας. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, η Νάνσυ Αντωνίου, ο Παναγής Τζωρτζάτος, ο Γιώργος Λιανός και ο Νίκος Καλλούδης, πέρασαν δημιουργικές στιγμές, κλέβοντας τις εντυπώσεις και γράφοντας την μουσική και τους στίχους ενός τραγουδιού που δίνει οδηγίες, με ευχάριστο και εύληπτο τρόπο.  Το μήνυμα είναι, ότι ο καθένας ξεχωριστά οφείλει να προσέχει όχι μόνο την υγειά του, αλλά και την υγεία των συνανθρώπων του.

Ακόμα, ο Νίκος Απέργης στηρίζοντας το #μένουμεσπίτι κατάφερε να περάσει όχι μόνο δημιουργικά τον χρόνο του, αλλά άνοιξε το δρόμο για να αντιληφθεί ο κόσμος όμορφα, ένα σημαντικό μήνυμα. Στέλνοντας ένα ακόμη κοινωνικό μήνυμα, χαρίζοντας μας μία ακόμα όμορφη μουσική στιγμή και απευθυνόμενους στους ερωτοχτυπημένους της περιόδου, τους καλεί να κάνουν υπομονή, να μείνουν σπίτι και να περιμένουν με αγωνία την αγκαλιά των αγαπημένων τους. Άλλωστε, η υπομονή και πειθαρχία στους κανόνες, είναι τα στοιχεία που θα χρησιμοποιήσει ο ελληνικός λαός, για να νικήσει τον πόλεμο με αυτό τον επιθετικό εχθρό.

Για όσους επιθυμούν να ακούσουν το νέο κομμάτι, εκείνο φιγουράρει στο Youtube, στο κανάλι του τραγουδιστή. Εμένα κάτι μου λέει, ότι και αυτό θα αγαπηθεί.

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΙΛΙΤΣ» του Leo Tolstoy.

Ένα απόγευμα, σε μια σκηνή, στο θέατρο Αλκμήνη, στην οδό Αλκμήνης, στο Γκάζι.

Πρέπει να έχουν περάσει μόλις 2 μέρες από τότε που είδα την παράσταση και οι σκηνές, οι στιγμές και οι ερμηνείες είναι σίγουρα αποτιμώμενες στη μνήμη μου. Εκείνο το γλυκό απόγευμα της Δευτέρας αναβιώθηκε η Ιστορία του Λέωντος Τολστόι. Η ιστορία βασίζεται στο αληθινό γεγονός του θανάτου του δικαστή Ιβάν Ιλίτς Μετσνικόφ, μέσα από την μαγική παράσταση της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η φιλοσοφική νουβέλα του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» παραδίνεται στα έμπειρα χέρια της σκηνοθέτιδος και στις σπουδαίες υποκριτικές ικανότητες του κυρίου Γιώργου Γαλίτη και του κυρίου Θανάση Κουρλαμπά.

Η ιστορία του Ιβάν Ιλίτς, όπως η μητέρα του ίδιου τη διηγείται στον Λέων Τολστόι, αναφέρει, πως ο ευκατάστατος δικαστής αρρωσταίνει βαριά με αποτέλεσμα να εκμηδενιστούν όλες τις προηγούμενες απολαύσεις της ζωής – εξουσία, δόξα, χρήμα, κύρος- και σταδιακά θα οδηγηθεί στο μοιραίο τέλος. Ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να ξεγελάσει τον θάνατο και μην έχοντας άλλη επιλογή, του δίνει απλόχερα τη ζωή του. Ίσως πρόκειται για ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα παιχνίδι ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα.

Με σιγουριά θα πω, ότι είδα μία καταπληκτική παράσταση με όμορφες και καθαρές ερμηνείες από δύο ηθοποιούς που και στο παρελθόν, μας έχουν χαρίσει αξέχαστες θεατρικές στιγμές. Οι ηθοποιοί χρησιμοποιώντας μονάχα το απαράμιλλο ταλέντο τους, μας καθηλώνουν και μας σαγηνεύουν με την ιστορία του Ιβάν Ιλίτς. Συνδυάζουν μερικές δόσεις αστείρευτου χιούμορ, μαζί με τη δραματική κατάσταση που βιώνει ο ευκατάστατος δικαστής (Ιβάν Ιλίτς) στο τέλος της ζωής του.

Βλέπουμε ένα πραγματικό θέατρο να ξετυλίγεται μπροστά μας, οι ηθοποιοί πραγματικά δίνουν τον εαυτό τους και μας παρουσιάζουν ολόκληρο το ταλέντο τους.

Το θέατρο παρουσιάζεται στην πρώιμη μορφή του και οι θεατές δύνανται να αντιληφθούν την πραγματική ουσία του, καθώς έρχονται σε επαφή με ένα θέατρο, γυμνό και αληθινό.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους ταλαντούχους ηθοποιούς που πλαισιώνουν την παράσταση. Σίγουρα μου χάρισαν μιάμιση ώρα αληθινού γέλιου, έντασης και σκέψης. Μακάρι να μην τελειώνουν τα βραδιά με τέτοιου είδους παραστάσεις.

Ολόκληρη η ζωή του Ιβάν Ιλίτς αναβιώθηκε και πλαισιώθηκε με δύο μονάχα ηθοποιούς να δίνουν τη δική τους μάχη πάνω στο σανίδι.  Με τρόπο πλήρως διακριτό, κατάφεραν να μας καταδείξουν ολόκληρη την ιστορία και να αναβιώσουν τα χιλιάδες πρόσωπα, που πέρασαν από τη ζωή του Ιβάν. Χωρίς αντικείμενα, χωρίς στολές, χωρίς μακιγιάζ, μονάχα δύο σώματα, δύο πρόσωπα και δύο φωνές πήραν χιλιάδες μορφές. Οι λέξεις σαν να μην είναι αρκετές, για να περιγράψουν όλα όσα νοιώθει κανείς, βλέποντας αυτή την παράσταση. Τα γράμματα σαν να είναι πολύ μικρά, για να περιγράψουν το απαράμιλλο ταλέντο δύο σπουδαίων -για εμένα- ηθοποιών.

Ευχαριστώ βαθιά τους ηθοποιούς για μιάμιση ποιοτική ώρα, από εκείνες που δεν ξεχνά κανείς. Είναι από εκείνες τις ώρες, που σου χαρίζουν όμορφες εμπειρίες, που σου ανοίγουν τους ορίζοντες και σε κάνουν έναν καλύτερα σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ζήσαμε μαζί με τον Ιβάν τη ζωή του, γελάσαμε όπως γέλασε εκείνος, πληγωθήκαμε όπως εκείνος, κλάψαμε όπως εκείνος, πονέσαμε και αγαπήσαμε όσο εκείνος. Αυτή ήταν η μαγεία της παράστασης. Εγώ είδα μπροστά μου το αληθινό θέατρο. Είναι μια παράσταση που αξίζει να την δεις, γιατί σίγουρα θα την ζήσεις.

Θερμά συγχαρητήρια σε δύο υπέρ-ταλαντούχους Έλληνες ηθοποιούς. Για μια ακόμη φορά υποκλίθηκα στο ταλέντο ορισμένων ανθρώπων. Δικαίως βρίσκονται και θα συνεχίζουν να βρίσκονται στο σανίδι, γιατί νομίζω δεν μας χαρίζουν πολλοί αυτό που ονομάζουμε αληθινό θέατρο. Τα μάτια, το σώμα, το κεφάλι, τα χέρια, είναι όλα εναρμονισμένα με τέτοιο τρόπο, για να μας καθηλώσουν. Δεν πήρα στιγμή το βλέμμα μου από πάνω τους.

Και όταν ολοκληρώθηκε η παράσταση, χειροκρότησα δυνατά, θερμά, έτσι όπως άξιζε σε αυτές τις καταπληκτικές και θα λέγαμε εναλλακτικές ερμηνείες.

Χιούμορ-Προσοχή- Θεατρική Ευφυΐα- Δράμα, όλα συγκεντρώθηκαν ένα απόγευμα, σε μια σκηνή, στο θέατρο Αλκμήνη, στην οδό Αλκμήνης, στο Γκάζι.

Είναι άραγε δυο ρόλοι από δύο ηθοποιούς ή κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται.  Σας προτρέπω να το ανακαλύψετε! Μία ακόμη Δευτέρα (24/2) οι ηθοποιοί θα είναι εκεί για να ρίξουν τις σκηνές και τις ερμηνείες τους, μπροστά στα μάτια σας.

Μακάρι να βλέπουμε πιο συχνά τέτοια θεάματα, μακάρι αυτό το κείμενο να γίνει η αφορμή, όχι μόνο για να δείτε αυτό το έργο, αλλά και για να συνηθίσετε στην επιλογή τέτοιων έργων προς παρακολούθηση. Μακάρι αυτές οι αράδες, να γίνουν η αφορμή για να παρουσιάζονται συχνότερα τέτοιες δουλείες. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές, γιατί εκπληρώσατε ένα έργο φανταστικό.

Με άσφαλτη ακρίβεια, δηλώνω βέβαιη για την αξία αυτής της παράστασης.