Αφοί Τσαχουρίδη: «Έχουμε παίξει μουσική για τον David Beckham»

Δύο αδέλφια, δύο παράλληλες πορείες, δυο σπουδαίοι μουσικοί, ξεκίνησαν από τη Βέροια, κατέληξαν στο Λονδίνο, και κρατούν πλέον στα χέρια τους διακρίσεις, βραβεύσεις και συνεργασίες με σπουδαία ονόματα του καλλιτεχνικού και όχι μόνο χώρου. Το μοναδικό πάθος τους και η αγάπη για τη μουσική, τους έκανε να καθιερώσουν την ποντιακή λύρα, σε ένα όργανο με δυνατότητες, που ξεπερνούν τη μουσική φαντασία. Κατάφεραν να αγκαλιάσουν ταυτόχρονα τον Verdi με τον Χατζιδάκι, τον Puccini με τον Θεοδωράκη και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη.

Ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης γεννήθηκε το 1980 και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το πρώτο πανελλήνιο βραβείο ερμηνείας παραδοσιακής μουσικής. Αποσπώντας υποτροφία από την Ιερά Μητρόπολη Βεροίας σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Goldsmiths, όπου ήδη βρίσκονταν ο αδελφός του Ματθαίος Τσαχουρίδης, ενώ τελείωσε με άριστα τη διδακτορική του διατριβή, ως υπότροφος του ιδρύματος Michael Marks Charitable Trust.

To 2004 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον Μίμη Πλέσσα στην τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Τα παιδιά της Νιόβης». Ο ίδιος ο Μίμης Πλέσσας τόνισε για τους αδελφούς «Υπάρχουν δύο ειδών παιδιά θαύματα, αυτά που ήταν και παρέμειναν απλά ένα παιδικό όνειρο και αυτά που συνεχίζουν το όνειρο με παιδικό ενθουσιασμό, μεγαλουργώντας με μουσικά πλέον θαύματα.  Αυτά είναι τα Τσαχουρίδια μου». Ακολούθησαν τα ορατόρια «Κοσμάς ο Αιτωλός» και «Απόστολος Παύλος», καθώς και η μουσική μονογραφία «Άγιες Μνήμες». Έναν χρόνο αργότερα, ο Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης βραβεύτηκε από το Ελληνικό Ίδρυμα του Λονδίνου, ως «Ο πιο υποσχόμενος νέος, Έλληνας καλλιτέχνης του Λονδίνου».

Λίγα χρόνια αργότερα, ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή και σολίστα στο 21ο Διεθνές Βυζαντινό Συνέδριο του Λονδίνου, με πατρόνα τον Πρίγκιπα Κάρολο.KAROLOS AGGLIAS - TΑπό το 2008 μέχρι και σήμερα ο κόσμος γνωρίζει τις παραστάσεις των δύο αδελφών, «Ψυχή και Σώμα», που τους επιτρέπουν να γεφυρώνουν μουσικά την Ανατολή και την Δύση.  Στα χρόνια της μουσικής τους πορείας, έχουν συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Cat Stevens, η Natasha Atlas, και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, την Μαρινέλλα και πολλούς άλλους. Τα δύο αδέλφια έχουν περάσει από το ανάκτορο του Κρεμλίνου, μέχρι και το παλάτι του Buckingham, ταξιδεύοντας -μέσα από τη φωνή του Κωνσταντίνου και την ποντιακή λύρα του Ματθαίου- στα κέντρα πολιτισμού του δυτικού κόσμου και της μέσης Ανατολής.

Σήμερα, ζουν στην Ελλάδα και ακολουθούν το δικό τους μουσικό ταξίδι που τους επιβάλλει πάνω από 20 ταξίδια ετησίως ανά τον κόσμο. Ο Κωνσταντίνος από το 2010 διδάσκει ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας της Ελλάδος, μεταφέροντας τις μουσικές γνώσεις και την τέχνη του, στις νέες γενιές.

Πρόκειται για ένα σπάνιο δίδυμο, για δύο αδελφούς που καταφέρνουν να έχουν αυτή τη μουσική ευελιξία να παίζουν διάφορα μουσικά είδη και να παραμένουν Έλληνες, τιμώντας την ελληνική μουσική και παράδοση. Μέσα από την δική τους ελληνική ματιά, καταφέρνουν να αγκαλιάσουν μαγικά ένα παγκόσμιο ρεπερτόριο.

(Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με τον Κωνσταντίνο Τσαχουρίδη)

Είστε δύο αδέρφια με παράλληλη πορεία, τόσο στη ζωή, όσο και στην τέχνη. Πόσο σημαντική είναι η σχέση μεταξύ σας;

Είναι πολύ σημαντική η σχέση μας, πιστεύω ότι είναι στην κυριολεξία το άλφα και το ωμέγα. Το «Ψυχή και Σώμα», ως μουσική οντότητα των  δύο αδελφών Τσαχουρίδη, αιχμαλωτίζεται ως μία ανθρώπινη σχέση. Είναι μία σχέση δύο αδελφών που μεγαλώσανε μαζί, έκαναν παράλληλους μουσικούς βίους και σπουδές. Επομένως αυτό το δέσιμο, θα μας ακολουθεί για πάντα. Σε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μουσικής μας πορευόμαστε μαζί, όμως αυτό δεν σημαίνει, ότι ο καθένας μας δεν ασχολείται ξεχωριστά και με άλλα πράγματα.

Πότε καταλάβατε και οι δύο ότι θέλετε να ασχοληθείτε με την παραδοσιακή  μουσική;

Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Μεγαλώσαμε σε μία μουσική οικογένεια, όπου η μουσική ήταν τρόπος ζωής. Πάντα παίζαμε και ακούγαμε μουσική στο σπίτι, μέχρι που ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε σοβαρά και ακαδημαϊκά με το αντικείμενο. Θέλαμε να αποκτήσουμε την κατάλληλη τεχνογνωσία που θα μας επέτρεπε να προχωρήσουμε.

Επηρεάσατε ο ένας τον άλλον; Αποτέλεσε ο ένας, κίνητρο για τον άλλον;

Πολύ! Εγώ τον τραβάω προς τη Δύση και εκείνος με τραβά προς την Ανατολή. Δημιουργούμε μαζί το δικό μας ψυχικό σταυροδρόμι.

Παρόλο που οι γονείς σας δεν είχαν κάποια επαγγελματική σχέση με τη μουσική, πως γεννήθηκε ο «έρωτας» σας για τη μουσική;

Οι γονείς μας δεν είχαν κάποια σχέση με τη μουσική, σε ότι έχει να κάνει με το εκτελεστικό κομμάτι, όμως ο μπαμπάς μου και ο παππούς μου, έπαιζαν  λύρα, όπως επίσης και ολόκληρο το σόι μου, είναι εκπληκτικοί τραγουδιστές.

Είναι αλήθεια ότι όταν σας ρωτούσαν ως παιδάκια, τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε, λέγατε ο ένας γυναικολόγος και ο άλλος γιατρός;

Ναι, τότε βέβαια ήμασταν σε πολύ μικρή ηλικία. Ο βαθύς έρωτας για τη μουσική όμως, μας οδήγησε σε άλλα μονοπάτια. Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου, χωρίς τη μουσική.

Έχετε εικόνες από τα παιδικά σας χρόνια;

Φυσικά, θυμάμαι μουσική και πολλή αγάπη μέσα στο σπίτι μας. Είμαστε μία δεμένη ποντιακή οικογένεια. Μεγαλώσαμε σε μία προσφυγική γειτονιά στη Βέροια, όπου όλες οι γιαγιάδες μιλούσαν μονίμως ποντιακά. Από εκεί και πέρα, τα παιδικά μου χρόνιά είναι συνώνυμα της ξεγνοιασιάς. Μεγαλώσαμε πολύ όμορφα τον καιρό, που δεν είχαμε κλειδωμένες τις πόρτες.

Ξέρετε να παίζετε λύρα ή είστε μόνο ερμηνευτής;

Ξέρω πολύ λίγα πράγματα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι να τραγουδάω. Το τραγούδι και η φωνή ήταν το μουσικό όργανο, που με άφηνε να εκφράσω όλα μου τα συναισθήματα. Όταν πήγα στο Λονδίνο και έκανα όπερα για σχεδόν 10 χρόνια, ανακάλυψα μία ακόμη μεγάλη μου αγάπη, την ιταλική όπερα. Μάλιστα, αφιέρωσα πέντε χρόνια από τις σπουδές μου στην παραγωγή της φωνής, στο πως και γιατί τραγουδάει ο Έλληνας τραγουδιστής, διότι η γλώσσα και το τραγούδι είναι πάρα πολύ στενά δεμένα.

Ποιος μύησε τον αδελφό σας Ματθαίο, στην ποντιακή λύρα;

Ο παππούς ήταν ο πρώτος μύστης, αλλά και ο θείος μας Παναγιώτης Τσαχουρίδης δίδαξε στον αδελφό μου, πολλά από τα μυστικά της ποντιακής μουσικής.

«Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά»

Πως ξεκινούν τα δύο αγόρια από τη Βέροια, φτάνουν μέχρι το Λονδίνο και καταλήγουν με σπουδαίες σπουδές, διακρίσεις και βραβεύσεις;

Το πρώτο έναυσμα, μας δόθηκε όταν διαγωνιστήκαμε στους πρώτους πανελλήνιους μαθητικούς μουσικούς διαγωνισμούς το 1996. Δεν θα ξεχάσω, πως διαγωνιστήκαμε ανάμεσα σε 6,5 χιλιάδες παιδιά και βγήκαμε πρώτοι, τότε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αυτό το βραβείο, ενέπνευσε τον Μητροπολίτη Βεροίας και μας παραχώρησε μία υποτροφία, με την οποία πρώτα έφυγε ο Ματθαίος στο Λονδίνο για περεταίρω σπουδές πάνω στη μουσική. Μετά από περίπου δύο χρόνια έφυγα και εγώ. Με πολλή και ατελείωτη δουλειά ήρθε και μία δεύτερη υποτροφία, από ένα αγγλικό ίδρυμα, το «Michael Marks Charitable Trust», που αναγνώρισε την αγάπη μας για τη μουσική και μας παραχώρησε την υποτροφία για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας σε επίπεδο διδακτορικού πλέον.

Πως ήταν τα πράγματα στην Αγγλία. Είχατε κάποιον να σας βοηθάει και να σας στηρίζει;

Στην Αγγλία δεν είχαμε καμία στήριξη, πήραμε τη ζωή στα χέρια μας. Πέραν της υποτροφίας που κάλυπτε τα δίδακτρα, βρισκόμασταν σε μία από τις πιο ακριβές πόλεις. Τα βράδια δουλεύαμε σε μπουζούκια του 60 και του 70 και το πρωί πηγαίναμε στο πανεπιστήμιο. Καταφέρναμε να βιοποριστούμε, με πολύ μεγάλες και ταυτόχρονα όμορφες δυσκολίες. Υπήρξαν φορές που σηκώσαμε τα χέρια ψηλά και είπαμε πως θα γυρνούσαμε πίσω, όμως πάντα κάτι συνέβαινε και ο Θεός δεν μας άφηνε. Καταφέραμε να τελειώσουμε τις σπουδές μας με άριστα και έπειτα επιστρέψαμε στην Ελλάδα

Ισχύει ότι εργαστήκατε, ως ξεναγός στο Λονδίνο;

Ναι, η ξενάγηση ήταν ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι και κατ΄ επέκταση ένας τρόπος για να βιοποριστώ. Έκανα ξεναγήσεις σε ελληνόφωνα γκρουπ, μιας και ξέρω το κέντρο του Λονδίνου, πάρα πολύ καλά, σε σημείο που το ξεναγούσα ιστορικά.

Πως προέκυψε αυτή η αγάπη για την ιστορία και τις ξένες γλώσσες, σε σημείο που να μπορείτε να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες μίας ξενάγησης;

Πάντα είχα μία αγάπη για τη γεωγραφία και πάντοτε μου άρεσε, όταν θα πάω σε έναν ξένο τόπο να τον περπατήσω, να τον γνωρίσω σπιθαμή προς σπιθαμή. Επομένως, μου φάνηκε πολύ ευχάριστο και ενδιαφέρον, το να ασχοληθώ με την ξενάγηση.

Θα μπορούσατε να εκτελέσετε και χρέη ξεναγού, σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή πόλη;

Όχι, παρόλο που έχω πάει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, από τη Μόσχα μέχρι τη Λισαβόνα, δεν νομίζω ότι αγάπησα άλλη πόλη τόσο πολύ, όσο το Λονδίνο.

«Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία»

Έχετε ένα πολύ ιδιαίτερο εύρος φωνής και μια πολυμορφία. Ερμηνεύετε από κλασική μουσική, μέχρι παραδοσιακά τραγούδια, βυζαντινά, ακόμα και λαϊκά. Αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, είναι ταλέντο, είναι άγνωστα τοπία που θέλατε να ανακαλύψετε, ή μήπως ένας συνδυασμός;

Ο συνδυασμός και των τριών, δημιουργεί το κράμα της απάντησης μου. Προφανώς, όλο αυτό θεμελιώνεται από το πάθος και την αγάπη προς τη μουσική. Στην δική μου περίπτωση, βοηθά πολύ η τεχνογνωσία που απέκτησα στο Λονδίνο. Αυτή, μου επιτρέπει να μετακινούμαι από το ένα είδος στο άλλο ελεύθερα. Φυσικά, όλα αυτά απαιτούν χρόνια εξάσκηση, δεν είναι κάτι απλό.  Πολλές φορές «έβαλα κάμερα» στο λαρύγγι μου και στα λαρύγγια άλλων τραγουδιστών, για να δω πως λειτουργεί αυτό το φαινόμενο που λέγεται ανθρώπινη φωνή.

Τι πιστεύετε ότι φταίει και πολλές φορές, βλέπουμε άλλους τραγουδιστές να μετακινούνται ανάμεσα στα διαφορετικά είδη και να μην έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Λείπει η έρευνα, η μελέτη και η ακαδημαϊκή υπόσταση στον κλάδο μας. Πολλοί άνθρωποι, επειδή η φωνή βρίσκεται μέσα στο στόμα μας, θεωρούν ότι δεν χρήζει ακαδημαϊκής γνώσης. Αυτό είναι λάθος! Οι σωστοί τραγουδιστές είναι αυτοί που άντεξαν στο χρόνο, που έγιναν 70 ετών και ακόμα μπορούσαν να τραγουδούν. Οι υπόλοιποι τραγουδιστές σταματούν τις καριέρες τους, πάνω στην δεκαπενταετία. Είναι αποδεδειγμένο, ότι η κακή χρήση του οργάνου, φέρνει τον βιασμό του και το τέλος μιας καριέρας.

«Παντρεύουμε όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη»

Ξεκινήσατε ως δίδυμο με τις παραστάσεις «Ψυχή Και Σώμα». Πως προέκυψε αυτή η ιδέα και ποια είναι η ιδιαιτερότητα των παραστάσεων»;

Το «Ψυχή και Σώμα» σαν οντότητα ξεκίνησε, όταν υπερασπιζόμουν τη διατριβή μου στο διδακτορικό και έκανα το τελικό μου κονσέρτο, το οποίο ονόμασα «Ψυχή και Σώμα», ακριβώς επειδή η ψυχή δεν κάνει χωρίς το σώμα και το σώμα χωρίς την ψυχή, όπως και τα δύο αδέλφια. Η ιδιαιτερότητα έγκειται, στο ότι κανείς δεν περιμένει πως μία φωνή και μια ποντιακή λύρα, μπορούν να αγκαλιάσουν τόσα μουσικά είδη. Είμαστε οι μοναδικοί που καταφέρνουμε να αγγίξουμε αυτό το είδος μουσικής στα Βαλκάνια.

Σε ποιες χώρες πλην της Ελλάδος έχετε ταξιδέψει με την παράσταση «Ψυχή Και Σώμα»;

Έχουμε ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μία παράσταση που κάθε χρόνο ανανεώνεται, ακολουθεί όμως πάντοτε μία γραμμή που παντρεύει όχι μόνο τον Verdi με τον Puccini, και τον Χατζιδάκι με τον Θεοδωράκη, αλλά και τον Pavarotti με τον Καζαντζίδη. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα που δεν συναντάται πουθενά αλλού, εκτός από το «Ψυχή και Σώμα».

Έχετε προσεγγίσει μουσικές άλλων λαών, όπως των Αφρικανών ή των Κινέζων;

Δεν έχουμε εντρυφήσει τόσο πολύ στην αφρικανική ή κινέζικη μουσική. Ωστόσο θα μπορούσε να θεωρηθεί έδαφος προς εξερεύνηση. Φυσικά, οι μουσικές που αγαπήσαμε περισσότερο είναι εκείνες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Από την Ελλάδα, μέχρι και το Αφγανιστάν. Ο Ματθαίος συμμετείχε σε αφγανικό συγκρότημα στο Λονδίνο με την ονομασία «Πακτάρ» (σ.σ οι Βάκτριοι – οι Έλληνες του Αφγανιστάν). Βέβαια όμως κατά κύριο λόγο ασχολούμαστε με τη μουσική του Δυτικού πολιτισμού, με την ιταλική όπερα ή ακόμα και την λάτιν μουσική.

Έχετε ταξιδέψει σε πολλές χώρες, σε Ευρώπη, Αμερική, Ανατολή. Πως βλέπουν εκεί την ποντιακή λύρα;

Η αλήθεια είναι ότι ο Δυτικός κόσμος, αλλά και οι άνθρωποι που ανήκουν σε διαφορετικές κουλτούρες έχουν ένα προτέρημα, του να σέβονται και να δέχονται το άγνωστο, αυτό που εξαρχής μπορεί να μην κατανοούν. Συνεπώς, έχουν την περιέργεια και την προσοχή να ακούσουν νέα πράγματα. Εμείς πάντα, με τη μουσική μας προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτιστικό διάλογο μεταξύ της ξένης κουλτούρας και της δικής μας, επομένως δημιουργώντας ένα τέτοιο κανάλι επικοινωνίας προσπαθούμε να φέρουμε τον κόσμο κοντά και να τον κάνουμε να αγαπήσει τον ήχο της ποντιακής λύρας, μέσα από τις διασκευές μας.

«Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας»

Πώς είναι πρακτικά να συνεργάζονται επαγγελματικά δύο αδέλφια; Είστε συγκοινωνούντα δοχεία; Ένα βλέμμα, μια ανάσα, μια κίνηση είναι αρκετά για να συνεννοείστε την ώρα που παίζετε μουσική;

Σαφώς! Από τα 14 μας, παίζουμε με μία λύρα και με μία κιθάρα τα βράδια. Όλο αυτό έχει δημιουργήσει μία σπάνια μουσική άνεση. Ένα βλέμμα είναι αρκετό, για να ξέρω τα επόμενα τρία τραγούδια που θα πει ο αδελφός μου και το ίδιο συμβαίνει και αντιστρόφως.

Συζητήσατε ποτέ το ενδεχόμενο να ακολουθήσει ο καθένας σας, μία σόλο πορεία;

Σαφώς, η αγάπη μας είναι τόσο μεγάλη που δεν υπάρχει κάτι που να μας σταματήσει. Άλλωστε, ο αδελφός μου ασχολείται καθαρά με το ποντιακό κομμάτι, ενώ εγώ είμαι λίγο Ευρωπόντιος, έχω ξεφύγει από το καθαρά ποντιακό κομμάτι και πειραματίζομαι με άλλα πράγματα.

«Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004. Βρίσκονταν στην Βρετανική Πρεσβεία ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά»

Έχετε συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες, με ονόματα και σχήματα όπως οι συμφωνικές ορχήστρες της Πράγας και της Ουκρανίας, οι BBC Singers, η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ, με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα. Ποια στιγμή σας ξεχωρίζετε και γιατί;

Ξεχωρίζουμε ιδιαίτερα τη συνεργασία μας με τον Μίμη Πλέσσα, τον Μίκη Θεοδωράκη και με την Μαρινέλλα, με την οποία βρεθήκαμε για πρώτη φορά σε νυχτερινή σκηνή. Σίγουρα, αυτές ήταν συνεργασίες που μας σημάδεψαν και που αποδείχθηκαν ένα μεγάλο σχολείο για εμάς. Αυτοί οι τρεις άνθρωποι, υπήρξαν τα κλειδιά της πορείας μας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι όλες οι άλλες συνεργασίες μας δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

Έχετε συναντηθεί και με τον πρίγκιπα Κάρολο της Αγγλίας. Υπάρχει κάποια άλλη σπουδαία συνάντηση σας;

Είχαμε παίξει μουσική και για τον David Beckham το 2004, την περίοδο που ήταν αρχηγός της Εθνικής Αγγλίας. Τότε εκείνος βρίσκονταν στη Βρετανική Πρεσβεία, ως εκπρόσωπος του αθλητισμού, με την πριγκίπισσα Μαργαρίτα, την αδελφή του Κάρολου της Αγγλίας, τον Μπόρις Τζόνσον και τον πρέσβη. Εμείς ήμασταν οι άνθρωποι που επενδύσαμε μουσικά εκείνη τη βραδιά.

Τι άλλο να περιμένουμε από σας, τι έχετε στα σκαριά;

Ετοιμάζουμε καινούργιες ηχογραφήσεις και συνεργασίες. Αν όλα πάνε καλά, Θεού θέλοντας και του ξακουστού κορωνοϊού επιτρέποντος, έρχεται μία συνεργασία με την αγαπημένη μας Γλυκερία, αυτό το καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα, ετοιμάζουμε κάποιες πολύ ιδιαίτερες παραστάσεις που έχουν να κάνουν με την παρουσίαση της μουσικής μας σε 3D, εικονικό περιβάλλον. Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, αν κατορθώσουμε και το πετύχουμε θα είμαστε μουσικο-τεχνολογικά στο επίπεδο του Χονκ-Κονγκ, το οποίο βρίσκεται πέντε χρόνια μπροστά από την Ευρώπη. Μιλάμε για ένα ογκοδέστατο πρότζεκτ, με απίστευτη λεπτομέρεια.

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου