«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

 

«Στην εποχή μας λείπει η αισθητική»  

(Μία συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Δημήτρη Μεσημέρη)

demetres meshmeris - diskos - exw tou kosmou ta poihmata

Είναι εκείνος που μεταφέρει μια μαγεία με τη μουσική και τους στίχους του, εκείνος που στα live του, καθηλώνει τους λάτρεις της μουσικής με την ψυχή και τις γλυκιές ερμηνείες του. Η συνάντηση μας έγινε διαδικτυακά, όπως και η ανακάλυψη μου, για αυτή τη μελωδική φωνή. Ίσως τελικά τα κοινωνικά δίκτυα να είναι πολλά περισσότερα από αυτό που νομίζουμε. Ίσως να είναι μία οδός, για να ανακαλύψουμε προσωπικότητες, ταλέντα και μαγικούς ανθρώπους, που ξεχωρίζουν με το ήθος, τον σεβασμό και την αξιοπρέπειά τους. Είναι ένας νέος της γενιάς μας, που επιτέλους προσπαθεί μέσα από την δύναμη της μουσικής, να μιλήσει για όσα μας προβληματίζουν, να αφουγκραστεί την αγάπη, τον έρωτα, τις προσδοκίες, τη νοσταλγία, τα όνειρα, το μέλλον και τις ανησυχίες μας. Μέσα από τα τραγούδια του, μπορούμε πια, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να «Ψάξουμε την Ιθάκη μας».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1994 στη Λευκωσία της Κύπρου, όπου και μεγάλωσε. Ήδη από την πολύ μικρή του ηλικία, αντιλήφθηκε το πάθος του για τη μουσική και γρήγορα έκρινε, ότι η μουσική οδός ήταν ο μονόδρομος της ζωής του. Γαλουχήθηκε σε μουσικό περιβάλλον, καθώς ο πατέρας του είναι λαϊκός τραγουδιστής, ενώ η μητέρα του πιανίστρια κλασσικής μουσικής. Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τα μαθήματα μουσικής σε ωδείο και γρήγορα άρχισε να λαμβάνει μέρος σε μουσικούς διαγωνισμούς και παραστάσεις. Το 2014 ολοκλήρωσε και παρουσίασε ένα single σε ψηφιακό δίσκο με τίτλο «Εικόνα δίχως χρώμα», που περιείχε δύο τραγούδια («Που να είσαι», «Εικόνα δίχως χρώμα») με δική του σύνθεση. Ακολούθησαν οι σπουδές του στην Αγγλία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, στον κλάδο σύνθεσης και performance «Στις εξετάσεις μου τραγουδούσα ελληνικά και ρεμπέτικα τραγούδια. Μάλιστα έπαιρνα πολύ καλούς βαθμούς, γιατί οι Άγγλοι θεωρούσαν αυτή τη μουσική, ως κάτι πολύ όμορφο και διαφορετικό. Ύστερα έκανα και την διατριβή μου πάνω στο ρεμπέτικο τραγούδι». Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έκανε και ζωντανές εμφανίσεις, πραγματοποιώντας συνεργασίες με τον Αντώνη Ρέμο, τη Μελίνα Ασλανίδου, τον Χρήστο Νικολόπουλο, την Μαρινέλλα, την Άννα Βίσση και άλλους.

Σημαντικό σταθμό στην καριέρα του, αποτελεί η συνεργασία του με τον Παντελή Θαλασσινό και το ντουέτο τους, στον νέο του δίσκο «Έχω του κόσμου τα ποιήματα», που κυκλοφόρησε από την Heaven Music και είναι διαθέσιμος σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες (https://bit.ly/2CjVr0d). Ο αγαπημένος τραγουδοποιός, Παντελής Θαλασσινός, ερμηνεύει με την ιδιαίτερη χροιά του και τον νοσταλγικό του τρόπο, το τραγούδι «Προφητεία», μαζί με τον Δημήτρη.

Ο ολοκληρωμένος δίσκος «Έχω του κόσμου ποιήματα» περιλαμβάνει δέκα τραγούδια, δέκα ποιήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τις ανησυχίες, που κρύβει η κάθε ημέρα. Πρόκειται για ένα ταξίδι με πυξίδα την αγάπη. Τη μουσική του δίσκου, υπογράφει ο ίδιος ο Δημήτρης Μεσημέρης για τα εννέα από τα δέκα τραγούδια, ενώ για το τραγούδι «Δε γίνεται να σ’ αγαπώ» τη μουσική και τους στίχους, έγραψε ο Παναγιώτης Τσαππής. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση ανέλαβε ο Φώτης Σιώτας, Ο Ανδρέας Παράσχος υπογράφει τους στίχους για τα τραγούδια «Χαλάλι το φεγγάρι» και «Λάθος μου», ο Βασίλης Χαρίσης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Ψάχνοντας την Ιθάκη», «Των εποχών τα τρένα», «Προφητεία» και «Βότσαλο ναυαγισμένο» και ο Δημήτρης Μεσημέρης υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών «Βαγόνια», «Το όνειρο» και «Σαν θα ζωγραφίσεις». Είναι από τις φορές, που η καλή και ποιοτική μουσική που μας χαρίζει, καταφέρνει αδιαμφισβήτητα να ξεχωρίζει. Να τονιστεί ότι τα κομμάτια, ηχογραφήθηκαν με την παλιά τεχνοτροπία. Όλοι οι μουσικοί παίζουν ζωντανά στο στούντιο και ο Δημήτρης Μεσημέρης ερμηνεύει επί τόπου. Το αποτέλεσμα της ηχογράφησης είναι σίγουρα, πιο αυθεντικό, γνήσιο και ανταποκρίνεται ιδανικά στην αισθητική των τραγουδιών.

Πέντε εκ των δέκα βίντεο των τραγουδιών του άλμπουμ στο YouTube, αποδίδονται στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ). Η εκτέλεση της απόδοσης έγινε από την Ιουλία Στάικου με την επιμέλεια της Κωνσταντίνας Παπαγεωργίου. Με αυτόν τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα σε όλους τους ανθρώπους που δεν μπορούν να ακούσουν τα τραγούδια, να κατανοήσουν το νόημα που περιέχουν οι στίχοι, μέσω της διερμηνείας.

«Έχω του κόσμου τα ποιήματα», ο τελευταίος σου δίσκος. Έχει γίνει η παρουσίαση του;

Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα. Θα είναι η πρώτη παρουσίαση δίσκου που θα γίνει πολλούς μήνες μετά την κυκλοφορία του (γέλια). Λόγω της πανδημίας, ακόμα δεν υπάρχει σαφής προγραμματισμός, είναι ωστόσο όλα έτοιμα για την παρουσίαση, όταν έρθει η ώρα. Με βάση το πλάνο μας, η παρουσίαση θα γινόταν στην Αθήνα, στον «Σταυρό του Νότου» και στη συνέχεια θα ερχόμασταν στην Κύπρο.

Βγήκε κάτι καλό μέσα από όλη την κατάσταση, παρά την αναβολή για την παρουσίαση του δίσκου;

Ναι, πάντα βγαίνει κάτι καλό από κάθε κατάσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Έχουμε προγραμματίσει βιντεοσκόπηση και εσωτερική ηχογράφηση συναυλίας μου, σε μουσική σκηνή στη Λευκωσία. Όταν ολοκληρωθεί το συγκεκριμένο έργο, καλώς εχόντων των πραγμάτων στις αρχές Δεκεμβρίου, θα έχουμε πριν από τα Χριστούγεννα ένα νέο δίσκο μου, αυτή τη φορά με ήχο και εικόνα, ο οποίος θα περιλαμβάνει όχι μόνο δικά μου κομμάτια από τον νέο δίσκο, αλλά και επιλογές από πολύ γνωστά τραγούδια που αγαπώ ιδιαίτερα.

 

 

Υπάρχει πλάνο να έρθεις μόνιμα στην Αθήνα;

Εννοείται! Ήταν στα άμεσα πλάνα μου. Με την ευκαιρία της παρουσίασης του δίσκου μου, θα ερχόμουν στην Αθήνα με σκοπό να μείνω και να δουλέψω εδώ. Είχα αρχίσει μάλιστα να ψάχνω για συνεργάτες, για να ξεκινούσαμε σιγά σιγά να κλείνουμε εμφανίσεις σε σκηνές της Αθήνας. Θεωρώ και πάντα είχα αυτή την άποψη, ότι η πηγή που πότισε και άνθισε την ελληνική μουσική είναι η Αθήνα. Η ελληνική μουσική έχει ιστορικό βάθος και γεωγραφική προέλευση από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου κατοικούν Έλληνες. Όμως η Αθήνα είναι η τροφός. Στην αγκαλιά της η ελληνική μουσική βρήκε καταφύγιο, πήρε όνομα και ταυτότητα κι αναπτύχθηκε από πρώτη ύλη σε κορυφαία δημιουργία μεγάλων συνθετών, με συνθέσεις που παρέμειναν αθάνατες και τραγουδιούνται για δεκαετίες, χωρίς να τις ξεθωριάζει ο χρόνος. Ναι, η Αθήνα είναι το όνειρο για κάθε Έλληνα καλλιτέχνη, ιδιαίτερα για μένα που ξέρω ότι υπάρχει εκεί ένα μεγάλο κοινό, για το είδος της μουσικής που αγαπώ.

Ποιο είναι το τραγούδι ή τα τραγούδια, που ξεχωρίζεις από τον δίσκο σου;

Δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντήσω, αφού τα αγαπάω εξίσου και τα δέκα. Αν πρέπει να μιλήσω για κάποια απ’ αυτά, θα ‘λεγα για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου, το «Σαν Θα Ζωγραφίσεις». Μιλάει για το πώς βλέπω εγώ τη ζωή. Δε θα είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο για πάντα, όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Όταν το έγραφα, σκεφτόμουν ότι πρέπει να κρατάμε όλα τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν, να τα ζωγραφίζουμε μέσα μας σαν ανεξίτηλες εμπειρικές εικόνες και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, αποκτώντας διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση, αυτογνωσία και σοφία. Ένα άλλο τραγούδι,  το «Ψάχνοντας Την Ιθάκη»,  ήταν ο προπομπός του δίσκου. Τους στίχους έγραψε ο Βασίλης Χαρίσης και μου το έδωσε την επομένη της γνωριμίας μας. Μου είπε «Αυτό το τραγούδι είναι για σένα, σε παρομοιάζω με τον Οδυσσέα. Βγαίνεις σε μία θάλασσα όνειρα με τη μουσική σου, ψάχνοντας να βρεις την Ιθάκη, σου εύχομαι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι». Το «Χαλάλι Το Φεγγάρι» σε στίχους του Ανδρέα Παράσχου είναι το πρώτο που κυκλοφόρησε ως single. Μου δίνει μεγάλη χαρά αυτό το κομμάτι, γιατί αγαπήθηκε πολύ από το κοινό.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι σου δίνει έμπνευση στα κομμάτια σου, ποια είναι η κινητήριος δύναμη για να γράφεις τους στίχους σου;

Είναι δύσκολο να γράψεις στίχο. Θέλει βίωμα κι εμπειρία, θέλει να μιλήσεις για τη ζωή με λίγες λέξεις. Εγώ μίλησα για τη ζωή, έγραψα για την αγάπη κι είπα «Σαν θα ζωγραφίσεις την αγάπη βάλε μέσα χρώματα και δάκρυ, βάλε ουρανό, πουλιά και δέντρα, και ως το άπειρο ξεκίνα μέτρα». Είναι αυτές οι δικές μου προσδοκίες για την αγάπη και τον έρωτα. Αγαπάω τον ωραίο στίχο, τραγουδάω παραδοσιακά, ρεμπέτικα, έντεχνα, γενικά θέλω να ερμηνεύω κομμάτια που με μαγεύουν και να μιλάω με στίχους που έχουν κάτι πραγματικά σημαντικό να πούνε.

Υπάρχει κάτι που σε θυμώνει, που σε κάνει να αγανακτείς και θέλεις να το περάσεις μέσα από τη μουσική και τους στίχους σου, για να δώσεις το δικό σου μήνυμα στον κόσμο;

Θα ήθελα να υπήρχε μεγαλύτερη αγάπη στον κόσμο, ώστε να υπήρχε και μεγαλύτερη αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και λιγότερη αδικία. Γιατί ναι, δυστυχώς υπάρχει μεγάλη ανισότητα και αδικία στον κόσμο. Μέσα από τα τραγούδια που επιλέγω να τραγουδώ, επιδιώκω να περνούν τα σωστά μηνύματα για μια καλύτερη κοινωνία με ενσυνείδηση. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος ανακαλύπτω αξίες μέσα από τα τραγούδια, που με κάνουν πιο συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Κάτι που πληγώνει πολύ είναι σίγουρα η αδικία που συμβαίνει με την τουρκική κατοχή μεγάλου μέρους της πατρίδας μου, εδώ και 46 χρόνια. Μπορεί να μην έχω βιώματα από τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η Κύπρος πριν γεννηθώ, αλλά με αγγίζουν και με συγκινούν εμβληματικά τραγούδια που γράφτηκαν για εκείνες τις εποχές. Σίγουρα όμως οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων είναι ακόμη ανοικτές πληγές που, για να θεραπευθούν, πρέπει να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη.

Έχει σκεφτεί να δοκιμαστείς σε κάποιο άλλο είδος μουσικής; Nα βγεις από την μουσική ζώνη στην οποία κινείσαι;

Έχω επιλέξει αυτό το είδος, σε μια ηλικία και σε μια εποχή που οι συνομήλικοί μου κατέφευγαν σε άλλα ακούσματα. Ήξερα ότι επέλεγα ένα ιδιαίτερο είδος, που δεν ήταν και τόσο «της μόδας». Με άλλα λόγια είχα πλήρη συνείδηση του ότι επέλεγα ένα δύσκολο δρόμο. Να τραγουδήσω και κάτι άλλο, έξω από αυτό το είδος; Ίσως. Γιατί όχι; Γνώμονας μου όμως θα είναι πάντα η αισθητική, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και εκφράζομαι μ’ αυτήν. Θα πρέπει να μιλήσουν πρώτα μέσα μου η μελωδία και ο στίχος κι έπειτα να τραγουδήσω. Το λέω όμως με ειλικρίνεια ότι δε θα ήθελα να τραγουδήσω ένα είδος που δε με εκφράζει, όπως π.χ. το Ποπ-Λαϊκό.

Ποια είναι η γνώμη σου για αυτό το Ποπ – Λαϊκό της γενιάς μας, του οποίου η ονομασία αμφισβητείται από πολλούς, και το νέο είδος της Τραπ;

Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το λαϊκό τραγούδι. Όταν εγώ μιλώ για λαϊκό έρχεται στο μυαλό μου ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, τα τραγούδια του Νικολόπουλου, του Τσιτσάνη, του Άκη Πάνου, του Ζαμπέτα και πολλών άλλων. Πολλοί λένε λαϊκό και το λεγόμενο Ποπ-Λαϊκό. Σέβομαι το είδος και τους καλλιτέχνες που το υπηρετούν. Ωστόσο, το Ποπ-Λαϊκό δεν κουβαλά το ηχόχρωμα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού ή της εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, από μεγάλους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, δεν αποτελεί δηλαδή περαιτέρω εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού. Συνεπώς, η αμφισβήτηση της ονομασίας του είδους έχει λογική βάση. Όσον αφορά την Τραπ , είναι μία αμερικανική έτοιμη συνταγή, που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Δεν έχω παρακολουθήσει καθόλου το συγκεκριμένο είδος και γι’ αυτό δε θα ήθελα να εκφέρω άποψη.

Από τους καλλιτέχνες που είναι στην επικαιρότητα έχεις δει κάτι, που να σε συγκινήσει;

Με συγκινούν οι νέοι καλλιτέχνες – τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί –  που προσπαθούν να δώσουν συνέχεια στην ελληνική μουσική κουλτούρα και στην εξέλιξή της στο χρόνο. Επίσης, εκτιμώ πολύ την πρωτοβουλία με τίτλο «Μπουζούκι. Οι ευαίσθητες χορδές», που ανέλαβε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για την προώθηση του μπουζουκιού και τον επαναπροσδιορισμό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει. Μια πρωτοβουλία την οποία χαιρετίζουν πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες, που αναγνωρίζουν ότι το μπουζούκι είναι το σήμα κατατεθέν της ελληνικής μουσικής και δεν πρέπει να απουσιάζει από τα νέα τραγούδια που κυκλοφορούν.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πρόβλημα με την παραγωγή μουσικής στην εποχή μας; Τι είναι αυτό που χαλά την μουσικότητα;

Η αλήθεια είναι ότι όλοι ψάχνουν εύκολους και οικονομικούς τρόπους για να παράγουν μουσική. Ουσιαστικά, παίζουν όλα τα όργανα στο στούντιο με ένα midi keyboard και κουρδίζουν στην τελειότητα τα πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι όλα ακούγονται ψεύτικα και ίδια μεταξύ τους. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα ίδια προγράμματα, τους ίδιους ήχους, τις ίδιες στρατηγικές στην ενορχήστρωση, και στο τέλος κυκλοφορούν πανομοιότυπα κομμάτια. Νομίζω, ότι στην εποχή μας λείπει η προσωπική αισθητική, ιδιαίτερα στα νεότερα τραγούδια, τα κομμάτια που γίνονται viral από την μια στιγμή στην άλλη. Συνεχώς βλέπουμε νέα κομμάτια, που βγαίνουν γρήγορα, με μοναδικό στόχο να βρίσκονται οι τραγουδιστές στην επικαιρότητα, χωρίς να υπάρχει ουσία στον στίχο. Αντιθέτως όμως, υπάρχουν και οι καλλιτέχνες που δεν έχουν ανάγκη την επικαιρότητα λόγω της διαχρονικότητάς τους. Θα σου πω ένα παράδειγμα: Αν ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν κυκλοφορήσει νέα τραγούδια για πολύ καιρό, δεν αλλάζει κάτι, δεν ξεχνιέται, όλοι θα τον θυμούνται, γιατί είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με τη ρωμαλέα παρουσία του στο ελληνικό τραγούδι. Αν κάποιος από τους νέους καλλιτέχνες, που λειτουργεί με την μέθοδο του να βρίσκεται στην επικαιρότητα, δεν κυκλοφορήσει κάποιο κομμάτι για πολύ καιρό, πιθανώς να αρχίσει να αγχώνεται. Τρέχουν να βγάλουν ένα νέο κομμάτι που δεν θα είναι απαραιτήτως «μετρημένο» αισθητικά. Νομίζω αυτό είναι κάτι που ευτελίζει τη δημιουργικότητα στη μουσική και κάπου εκεί αρχίζει η μουσική να είναι και να φαίνεται εμπορική επιχείρηση.

Έχεις κάποιο πρότυπο τραγουδιστή;

Μελετώ πολλούς. Ανάμεσα τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Στελλάκη Περπινιάδη, θαυμάζω επίσης τον τρόπο που προσεγγίζουν τα τραγούδια ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Νταλάρας, ο Μπάσης, ο Κότσιρας, o Μάλαμας, Θανάσης Παπακωνσταντίνου και άλλοι. Επίσης, αγαπάω πολύ και θεωρώ ένα από τα πρότυπά μου τον Παντελή Θαλασσινό, με τον οποίο έχω συνεργαστεί. Η καριέρα του Παντελή είναι μία από τις μεγαλύτερες μου επιθυμίες. Πάντα άκουγα τη μουσική του κι ήθελα να τραγουδήσουμε παρέα ένα τραγούδι. Είναι ένας καλλιτέχνης που θεωρώ σταθμό στην δική μου πορεία. Λειτουργεί η μαγική αύρα που βγάζει. Κάναμε ντουέτο στο τραγούδι «Προφητεία», που είναι σε στίχους του Βασίλη Χαρίση. Αυτή η συνεργασία ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια, όταν ο Παντελής ήρθε στην Κύπρο για μια συναυλία, στην οποία συνεργάστηκε με τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη, μουσικό και μαέστρο, με τον οποίο γνωριζόμουνα κι εγώ. Ο Αχιλλέας μου πρότεινε να λάβω μέρος στην συναυλία του Παντελή. Δεν φαντάζεσαι τον ενθουσιασμό μου. Μετά από εκείνη τη συνεργασία, ήρθαν κι άλλες και έτσι φτάσαμε στο ντουέτο μας.

 

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Είναι μεγάλη μου επιθυμία να τραγουδήσω με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Σωκράτη Μάλαμα. Φυσικά υπάρχουν κι άλλοι πολλοί!

 

Αδιαμφισβήτητα όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουν μία εποχή δύσκολη, πως το αντιμετωπίζεις εσύ;

Με αισιοδοξία! Αρχικά θεωρώ ευλογία ότι μπορώ να εκφράζομαι μέσα από τη  μουσική σ’ αυτή την δύσκολη εποχή. Είχα την ευκαιρία, ως μουσικός, να πάρω την κιθάρα στα χέρια μου και να παίξω, να κρατήσω σε πολύ κόσμο συντροφιά μέσα στην καραντίνα. Καμιά φορά σκέφτομαι πόση χαρά μπορεί να μας δώσει τελικά το διαδίκτυο. Εγώ αποφάσισα ότι θα δημιουργήσω μια σειρά βίντεο που τα ονόμασα «Εγκλεισμός, μετά μουσικής». Έκανα κάθε μέρα ένα βίντεο, έφτασα στα σαράντα βίντεο και εισέπραξα πίσω τη χαρά και την αισιοδοξία που μετέδωσα στον κόσμο.

View this post on Instagram

A post shared by Demetris Mesimeris (@demetrismesimeris) on

Τι πιστεύεις, ότι ξεχωρίζει τη μουσική σου;

Η επικοινωνία μου με τον κόσμο, είναι ένας συνδυασμός πολλών μουσικών στοιχείων. Μέσα στα τραγούδια μου υπάρχει το χρώμα του παραδοσιακού με ένα μοντέρνο «ντύσιμο». Υπάρχει και ένας ρυθμός που μπορεί να θυμίζει το ρεμπέτικο, συνδυασμένο με στοιχεία του λαϊκού. Γενικά, θέλω να ενσωματώνω αρμονικά στα τραγούδια μου όλα όσα αγαπάω. Αυτό ωστόσο που θέλω περισσότερο να ξεχωρίζει είναι ο στίχος. Ο Ανδρέας Παράσχος, ο Βασίλης Χαρίσης και ο Παναγιώτης Τσαππής (έγραψε στίχους και μουσική στο κομμάτι «Δεν γίνεται να σε αγαπώ»), μου έδωσαν στίχους που αντιπροσωπεύουν στο 100% εμένα τον ίδιο και όλα όσα θέλω να μεταδώσω στον κόσμο.

Συνταξιδιώτες στον δίσκο «Έχω του κόσμου ποιήματα» είναι οι:

Ιούλιος Γεωργακόπουλος – τύμπανα

Γιάννος Γιοβάνος – τσέλο / Athens Recording Orchestra

Κυριάκος Γκουβέντας – βιολί

Αναστασία Δημητριάδου – φωνητικά

Νίκος Ιωάννου – κοντραμπάσο

Αντώνης Καρατζίκης – πιάνο, ενορχήστρωση, εναρμόνιση εγχόρδων

Στάθης Λασκαρίδης – 1ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Κωνσταντίνος Λεμέσιος – φωνητικά

Νίκος Μέρμηγκας – λάφτα, λαούτο

Δημήτρης Μεσημέρης – ακουστική κιθάρα

Λευτέρης Μουμτζής – ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα

Βασίλης Μπαχαρίδης – τύμπανα, κρουστά

Ανδρέας Μωυσέως – φωνητικά

Παναγιώτης Ξανθόπουλος – λαϊκή κιθάρα

Χαράλαμπος Παντελή – λαούτο, λάφτα

Τάκης Πισίας – ακορντεόν

Φώτης Σιώτας – βιολί, loops, κλασική κιθάρα

Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα / Athens Recording Orchestra

Έλλη Συρουχίδου – κρουστά

Στέλιος Τζανετής – τζουράς

Περικλής Τιμπλαλέξης – 2ο βιολί / Athens Recording Orchestra

Αλέξανδρος Τράμπας – κοντραμπάσο

Βασίλης Φιλίππου – κρουστά, μπεντίρ

Γιώργος Χατζηπαπάς – κλαρίνο, μπουζούκι

Ηχογράφηση, Μίξη, Συμπαραγωγή:

Αντρέας Τραχωνίτης at Studio eleven63

Ηχογράφηση, Μίξη, Παραγωγή: Αλέξανδρος Χρυσίδης at Studio Sierra

Mastering: Γιάννης Χριστοδουλάτος at Sweetspot Productions

Design artwork: Zara Der Arakelian

Φωτογραφία εξωφύλλου: Σάββας Γρηγορίου

«Δέχθηκα φέτος ένα τηλεφώνημα για να συμμετάσχω στο YOUR FACE SOUNDS FAMILIAR»

(Μία αποκλειστική συνέντευξη με την Στέλλα Κονιτοπούλου)

Συναντώ την κυρία του παραδοσιακού ελληνικού νησιωτικού τραγουδιού. Για τους Έλληνες είναι η πρέσβειρα της νησιώτικης μουσικής. Ακούγοντας την είμαι πεπεισμένη, ότι χρησιμοποιεί τα φτερά που της δίνει η μουσική και αδιαμφισβήτητα πετάει.

Το φλογερό πάθος της για το τραγούδι με συγκινεί, ως τα βάθη της ψυχής μου. Μίλα με τόση ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα για τη ζωή που ζει, που με αφήνει κατάπληκτη, καθώς τα βιώματα της ξεδιπλώνονται μπροστά μου με έναν τρόπο εντυπωσιακό. Είναι μία γυναίκα που αγωνίστηκε σκληρά και τελικά κατάφερε να κερδίσει με το σπαθί της, τις σκηνές του παραδοσιακού είδους.

Το ταλέντο και η αγάπη της για τη μουσική ήταν δύο στοιχεία που ταυτίστηκαν με την γέννηση της. Άλλωστε, πως δεν θα μπορούσε να είναι έτσι, για μία γυναίκα που γεννήθηκε μέσα στις πιο διάσημες και σπουδαίες μουσικές οικογένειες εκείνης της εποχής. Μητέρα της, η σπουδαία Αγγελική Κονιτοπούλου, πατέρας της ο Νικόλαος Κλουβάτος. Έχει δύο αδέλφια, τον Βασίλη και την Μαρία Κλουβάτου. Ο αδελφός της Βασίλης, ως μουσικός έχει γράψει για εκείνη πολλές από τις μεγάλες της επιτυχίες, ενώ η αδελφή της Μαρία, είναι χοροδιδάσκαλος παραδοσιακών χορών. Από την άλλη η Νάξος, ο τόπος γέννησης της, για έμενα είναι και το κάρμα της, καθώς ο σύζυγος με τον οποίο μετρούν 34 ολόκληρα χρόνια έγγαμου βίου, κατάγεται από το όμορφο νησί των Κυκλάδων. Καρπός του έρωτα τους ήταν η γέννηση της μονάκριβης κόρης τους.

Για την κυρία Κονιτοπούλου ο δύσκολος και ανηφορικός δρόμος της επιτυχίας, ξεκινά στην ηλικία των 11 ετών, όταν αποφάσισε να χαράξει τα δικά της επαγγελματικά βήματα πάνω στις μουσικές σκηνές της Αθήνας, μαζί με την μητέρα της, την σπουδαία, Αγγελική Κονιτοπούλου. Σε ηλικία 15 ετών αποφασίζει, πως το τραγούδι είναι ο μονόδρομος της ζωής της. Έτσι, εγκαταλείπει τα σχολικά χρόνια, λίγο πριν το Λύκειο, και αμέσως ο κόσμος απολαμβάνει την φωνή και την χροιά της, στις σκηνές της ελληνικής πρωτεύουσας. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 16 ετών, κάνει την πρώτη της μεγάλη επιτυχία τραγουδώντας το κομμάτι «100 καρδιές να είχα» σε μουσική και στίχους Γιώργου Κονιτόπουλου. Οι λάτρεις της παραδοσιακής μουσικής θα λέγανε, ότι πρόκειται για την σημαία του νησιώτικου τραγουδιού.

Έχοντας καταγράψει πληθώρα επιτυχιών και επιτυχημένων συνεργασιών στο βιογραφικό της, φτάνουμε στο σήμερα και μετρούμε 35 προσωπικούς δίσκους, μία συγκινητική δράση ως σύμβουλος πολιτισμού με τον ανεξάρτητο και ανανεωτικό συνδυασμό Δύναμη Ελπίδας Συμμαχία πολιτών Κηφισιάς-Νέας Ερυθραίας-Εκάλης, του Γιώργου Θωμάκου και την ίδια ζωηράδα στον τόνο της φωνής της, όταν μου μιλά για τη μουσική.  Με πείσμα, τόλμη και πάνω από όλα αξιοπρέπεια και σεβασμό, άφησε τα δικά της προσωπικά ανεξίτηλα σημάδια στην ιστορία της παράδοσης και του πολιτισμού.


Πως ήταν τα παιδικά χρόνια στη Νάξο;

Πολύ όμορφα. Από τη Νάξο φύγαμε όταν ήμουν 6 ετών. Θυμάμαι πάρα πολύ όμορφα πράγματα από το χωριό μου. Θυμάμαι ότι σηκωνόμουν 6:00 το πρωί και πήγαινα και χτυπούσα τις πόρτες των συγχωριανών μου. Στα χωρία, ξέρεις, συνήθως βγάζουν παρατσούκλια, το δικό μου ήταν «Το ξυπνητήρι του χωριού», γιατί τους χτυπούσα τις πόρτες και τους ξυπνούσα με τραγούδια.

Η οικογένεια σας πως παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει το νησί της Νάξου και να έρθει στην Αθήνα;

Η μαμά με τον μπαμπά μου πήραν αυτή την απόφαση. Όλη η οικογένεια και τα αδέλφια της μητέρας μου, βρίσκονταν στην Αθήνα και δραστηριοποιούνταν στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας έχοντας ένα ιδιαίτερα γνωστό όνομα. Έτσι ο παππούς μου, ο Μιχάλης Κονιτόπουλος την προέτρεψε να έρθει στην Αθήνα για μία καλύτερη τύχη και σταδιακά να μπει στην δισκογραφία.

Δεδομένου, ότι η μητέρα σας εργάζονταν σε σκληρούς ρυθμούς, σας έλειπε;

Μεγάλωνε 3 παιδιά και παράλληλα έκανε και εξαιρετικά τη δουλειά της. Δεν μπορώ να πω ότι μου έλειψε η μαμά μου. Πάντοτε κατάφερνε να τα οργανώνει όλα, ώστε να μην μας λείπει η παρουσία της. Αν μπορώ να πω ότι κάτι μου έλειψε, αυτό θα ήταν η παιδική μου ηλικία. Εργάζομαι επαγγελματικά με την μητέρα μου από 11 ετών. Μικρή δεν έκανα αυτά που έκαναν τα άλλα παιδιά.

 

Πολύ μικρή αποφασίσατε να ακολουθήσετε τον δρόμο της μουσικής, αφήνοντας μάλιστα το σχολείο σε ηλικία 15 ετών, πως παίρνετε αυτή την απόφαση;

Δεν πήγα στο Λύκειο. Αυτό είναι τώρα πια ένα δικό μου παράπονο. Βιάστηκα πιστεύω. Μάλιστα κάποια στιγμή μου είπε η μητέρα μου «Με έχεις νευριάσει πάρα πολύ, που θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί μου. Άμα δεν γράψεις καλά και δεν περάσεις, τελείωσε, θα βγεις στη δουλειά». Εγώ πιάστηκα από αυτό και έτσι άφησα το σχολείο. Άλλωστε ήμουν μικρή και το μεροκάματο που έπαιρνα ήταν ιδιαίτερα δελεαστικό. Τότε ένοιωθα, ότι έχω λύσει τα προβλήματα μου. Σπούδασα όμως πάνω στη μουσική, τελείωσα το Εθνικό Ωδείο, έκανα 10 χρόνια ορθοφωνία και εκ των υστέρων έκανα και σπουδές πάνω στο κλασσικό τραγούδι.

Έχετε κάνει σπουδαίες συνεργασίες υπάρχει κάποια που ξεχωρίζετε;

Νοιώθω πραγματικά ευγνώμων για όλες μου τις συνεργασίες. Όμως εκείνη που ξεχωρίζω είναι αυτή με τον Γιάννη Πάριο. Είμαι τυχερή, που αυτός ο σπουδαίος καλλιτέχνης βρέθηκε στον δρόμο μου. Η γνωριμία μας έγινε μέσω του Γιώργου Κονιτόπουλου, όταν με πήρε για να κάνω κάποια φωνητικά με τη μαμά μου. Από εκεί που θα έκανα φωνητικά σε 4 τραγούδια του Γιάννη, κατέληξα να τραγουδήσω όλο το δίσκο μαζί του. Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε φοβερή αγάπη και πίστη. Με στήριξε πολύ στη νύχτα, μιας και τραγουδούσαμε μαζί για πολλά χρόνια. Επίσης, μία άλλη συνεργασία είναι αυτή με τον Πασχάλη Τερζή. Μαζί είπαμε το «Οινοπνευματάκι» μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Αν μπορώ αν ξεχωρίσω κάτι ακόμα  είναι η συνεργασία μου με τους Γρηγορη Μπιθικώτση, Σταμάτη Κόκκοτα και Γιάννη Καλαντζή στο Διογένης Palace.

Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα θέλατε να κάνετε, όμως δεν ευδοκίμησε;

Ναι, θα ήθελα να έχω συνεργαστεί με την Δόμνα Σαμίου, πριν φύγει από τη ζωή.

Η μουσική της εποχής μας, πως σας φαίνεται; Αυτή η νέα μόδα της trap.

Είναι μία εμπορική μουσική. Θα έλεγα, ότι όλες αυτές οι νέες μουσικές που προκύπτουν, είναι μερικά πειράματα. Θα τα παρομοίαζα με κομήτες, που προσφέρουν άμεση και εύκολη αναγνωσιμότητα με μικρή όμως διάρκεια ζωής.

Μάλιστα, παλαιότερα βρεθήκατε και επί σκηνής με τον Αντώνη Ρέμο, πείτε μου λίγα λόγια για αυτή την ιστορία…

Όταν δούλεψα με τον Γιάννη Πάριο στο Διογένης palace, ήταν εκεί και ο Αντώνης Ρέμος, ο οποίος εργάζονταν εκεί, ήδη από την προηγούμενη χρονιά με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Τότε εγώ είχα κάνει τεράστιες επιτυχίες και ο Αντώνης έκανε μία guest εμφάνιση στο πρόγραμμα μου, λέγοντας 2-3 κομμάτια, σαν πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Επίσης, σε ένα CD στο «Χρώματα Ελληνικά» ο Αντώνης έκανε και δεύτερες φωνές, όποτε είχαμε συνεργαστεί και σε αυτό το επίπεδο.

Γνωρίζω ότι κάποια στιγμή σας έγινε πρόταση και από τον Αντ1 για συμμετοχή σε χορευτικό σόου. Από τότε δεχθήκατε κάποια άλλη πρόταση για τηλεοπτικό πρόγραμμα;

Ναι, δέχθηκα φέτος ένα τηλεφώνημα για να συμμετάσχω στο YOUR FACE SOUNDS FAMILIAR του ANT1. Ομολογουμένως, το φοβήθηκα. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που έχει να κάνει με μεταμφιέσεις και με πολλές και διαφορετικές ερμηνείες. Δεν γνώριζα αν θα μπορούσα να ανταπεξέλθω με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ, για αυτό και αρνήθηκα την πρόταση.

Δυσκολίες βιώσατε καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας σας;

Μέχρι και τον τελευταίο μου δίσκο το 2011 τα «Διάφανα Νερά», δεν είχα βγάλει δραχμή από την τσέπη μου. Πάντοτε οι εταιρείες αναλάμβαναν τα έξοδα παραγωγής, καθώς με εμπιστεύονταν και ήθελαν να επενδύσουν πάνω μου. Οι δυσκολίες ήρθαν μετρά το 2011, οπού πέρασα και μια μορφή κατάθλιψης. Τότε κάποιες δισκογραφικές έκλεισαν, μέσα σε αυτές και η εταιρεία που βρισκόμουν, η «Lyra». Βίωσα μια πρωτόγνωρη κατάσταση, ύστερα από τεράστιες επιτυχίες πολλών ετών, -βρέθηκα προ εκπλήξεως- γιατί άρχισε μια κάμψη στην καριέρα μου.  

Εκείνα τα χρόνια, εργαστήκατε σε κάποιον άλλο τομέα;

Όχι, συνέχισα να τραγουδώ κάνοντας μονάχα επιλεκτικά κάποιες συναυλίες. Απείχα παντελώς από τα μεγάλα μαγαζιά.

Να τα παρατήσετε σκεφτήκατε ποτέ; Νοιώσατε ότι τα πράγματα ήταν τόσο δυσμενή που δεν αντέχατε;

Φυσικά το σκέφτηκα, την περίοδο που βίωσα κάμψη στην καριέρα μου. Παρόλο που τα χρόνια αποχής δεν ήταν πολλά, στα μάτια μου φαίνονταν βουνό. Ομολογουμένως ήρθα σε επαφή με μία έντονη απογοήτευση. Ιδιαίτερα βίωσα κούραση περισσότερο. Από μικρό παιδί δούλευα ασταμάτητα, κάποια στιγμή ο οργανισμός χρειάζεται ξεκούραση.

Πως καταφέρατε να βγείτε από αυτό το πλέγμα απογοήτευσης που βιώνατε εκείνη την περίοδο;

Εδώ έρχεται η οικογένεια. Ο σύζυγος μου και η κόρη μου, ήταν δίπλα μου και με στήριξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επίσης, το γεγονός ότι είχα πολλές προτάσεις για συναυλίες, είναι κάτι που με βοήθησε να ανακάμψω.

Σε όλη αυτή την πορεία είχατε τη στήριξη του συζύγου σας; Αντιλαμβάνονταν τα σκληρά ωράρια της νύχτας μιας και δεν είναι άνθρωπος του καλλιτεχνικού χώρου;

Ναι, ο άντρας μου ασχολείται με τις οικοδομές, κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο πρόβλημα. Ο άντρας μου με γνώρισε τραγουδίστρια και γνώριζε την φύση της δουλειάς μας. Επίσης, ο ένας στον άλλο έχει φοβερή εμπιστοσύνη και βέβαια και εγώ η ίδια δεν έδωσα ποτέ κανένα δικαίωμα.

Αν μου επιτρέπετε πως έγινε η γνωριμία σας;

Με τον σύζυγο μου, μεγαλώσαμε μαζί στο ίδιο χωριό της Νάξου. Επομένως γνωριζόμαστε από παιδιά. Είμαι τυχερή, γιατί έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο με μία πολύ όμορφη ψυχή. Νοιώθω ευγνώμων που έχω καταφέρει να έχω μία τόσο όμορφη οικογένεια.

Αλήθεια είστε πολλά χρόνια παντρεμένοι…Πως διατηρείται ένας γάμος υγιής τόσα χρόνια;

Ναι, είμαστε παντρεμένοι από το 1986. Με τον σύζυγο μου υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και θαυμασμός. Όλοι όσοι μας γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται αμέσως, ότι αυτός άνθρωπος με αγαπάει πραγματικά και με όλη του την ψυχή. Είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον, ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Τι είναι αυτό που θαυμάζετε σε εκείνον;

Την υπομονή του.

Μάλιστα έχετε κι μία κόρη, την Αγγελική, δεν ακολούθησε τα βήματα σας;

Όχι δεν τα ακολούθησε. Δεν πικράθηκα για να σου πω την αλήθεια. Είναι μια πολύ δύσκολη και επώδυνη δουλειά, αυτή του τραγουδιστή. Αν δεν είσαι γεννημένος για να παλέψεις για τη μουσική, δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθείς με το επάγγελμα.

Το χάρισμα σας το έχει πάρει;

Δεν την έχω ακούσει ποτέ. Όταν ήταν 6 ή 7 ετών είχε κάνει μονάχα μία συμμετοχή σε ένα CD μου. Μάλιστα, η συμμετοχή της έγινε τελείως τυχαία, καθώς είχε έρθει στο στούντιο για να με δει και ο παράγωγος, μου πρότεινε να δούμε πως ακούγεται και μία παιδική φωνούλα. Με το πέρας των χρόνων όμως, η ίδια δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για αυτό το επάγγελμα.

Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;

Είναι το οξυγόνο μου. Πάντοτε ακούω μουσική και πάντοτε τραγουδάω. Η μουσική είναι για εμένα ένας τρόπος ζωής.

Υπάρχει κάτι που ετοιμάζετε μουσικά;

Είμαι πολύ ευτυχισμένη, γιατί φέτος βρίσκομαι στην Real Music. Συνεργάζομαι με ανθρώπους που πραγματικά έχουν διάθεση για σωστή δουλειά. Δημιουργήσαμε λοιπόν 7 καινούργια κομμάτια εκ των οποίων ένα έχει οπτικοποιηθεί. Προς το παρόν έχει κυκλοφορήσει το «Θέλω να σε Δω» σε στίχους και μουσική του Στέλιου Τζανετή, το «Θέλω να πάμε Μύκονο», όπου έχει γίνει το video clip του κομματιού στη Μύκονο σε μουσική του Βασίλη Κλουβάτου και στίχους του Βαγγέλη Ηλιόπουλου και το «Ήταν λες και πάγωσε ο χρόνος» σε στίχους Άννας Κουτουμάνου και μουσική Βασίλη Κλουβάτου. Επιπλέον, το καλοκαίρι θα κάνω περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και θα πραγματοποιήσω συναυλίες. Κυριακή του Πάσχα θα είμαι στο Amalia Hotel στους Δελφούς, 1η Αυγούστου θα είμαι στη Νάξο, 15 Αυγούστου θα είμαι στο Γύθειο και 22 Αυγούστου θα είμαι στα Μέθανα.

Η Στέλλα Κονιτοπούλου μαζί με τον Βασίλη Κλουβάτο

Να κλείσουμε και με την δράση σας στον δήμο της Κηφισιάς. Πως πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με τα κοινά;

Ο ίδιος ο δήμαρχος ο Κος Γιώργος Θωμάκος μου έκανε την πρόταση. Είμαστε πολλά χρόνια φίλοι και κάποια στιγμή μου πρότεινε να πιούμε έναν καφέ. Τότε μου έκανε πρόταση για να κατέβω στον συνδυασμό μαζί του. Πραγματικά η απάντηση μου, ήταν άμεσα «ναι». Η εποχή, που μου έγινε η πρόταση, ήταν ψυχολογικά δύσκολη και ο Γιώργος Θωμάκος με βοήθησε πάρα πολύ, να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. Όλη μου η ενασχόληση με τα κοινά, μου έδωσε την δυνατότητα να «ανέβω» ψυχολογικά, καθώς είχα την ευκαιρία να δημιουργήσω έργο. Αυτή την στιγμή είμαι εντεταλμένη στο Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Κηφισιάς. Είμαι υπεύθυνη των παραδοσιακών χορευτικών τμημάτων του Δήμου και είμαι σύμβουλος πολιτιστικών ζητημάτων.

Στο πολιτιστικό κομμάτι λοιπόν, ποιες είναι οι ενέργειες που σκοπεύετε να πραγματοποιήσετε;

Έχουμε αναλάβει να αναβαθμιστεί το τμήμα των παραδοσιακών χορών του Δήμου μας. Δημιουργήσαμε περισσότερα τμήματα και τμήματα για αρχαρίους για να μπορεί να ανταποκριθεί κάθε πολίτης. Μέσα από τα χορευτικά εγώ βλέπω, ότι μπορούμε να παράγουμε πολιτισμό. Επιπλέον, κάνουμε διάφορες εκδηλώσεις για να μπορέσει ο νέος κόσμος για γνωρίσει την παράδοση. Πρωτομαγιά έχουμε την ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς, όπου έχουμε φιλοξενούμενους χορευτικούς ομίλους και καλούμε ένα γνωστό παραδοσιακό συγκρότημα. Τέλος, 20 και 21 Ιουνίου έχουμε διάφορες εκδηλώσεις και ομιλίες παραδοσιακού χαρακτήρα, με αναφορά στην ιστορία της παράδοσης στην Ελλάδα.