Η Εποχή του «Μένοντας Σπίτι»

Πέμπτη 16 Απριλίου 2020

Μέσα σε ένα κλίμα, μιας πρωτοφανούς για την εποχή, παγκόσμιας πανδημίας οι κυβερνήσεις πολλών κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) αποφάσισαν να θέσουν τους πολίτες τους, σε καθολική απαγόρευση, περιορίζοντας τις άσκοπες εξόδους και την εξάπλωση του νέου ιού. Η ελληνική κυβέρνηση με μηδενική ανοχή στα τεχνάσματα των εφευρετικών Ελλήνων, υπόσχεται να λάβει σκληρότερα μέτρα, με σκοπό να συνετίσει δια της επιβολής, εκείνους που -παροντικά- δεν συνετίζονται.  Το νέο σύνθημα των ημερών, που φιγουράρει ατέρμονα στα κοινωνικά δίκτυα και στις διαφημίσεις, είναι το #Μένουμε Σπίτι.

Κάπως έτσι, κληθήκαμε όλοι να μείνουμε στα σπίτια μας, για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές και τους συμπολίτες μας, ορθώνοντας ασπίδα απέναντι σε αυτό τον αόρατο εχθρό.

Έχουν περάσει τέσσερις εβδομάδες από τότε που άφησα πίσω μου, την καθημερινή δουλειά στον εργασιακό μου χώρο, τα ξέγνοιαστα Σαββατόβραδα και τις Κυριακάτικες βόλτες.  Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα ημέρες από τότε που το εφευρετικό μου μυαλό έπρεπε να βρει τρόπους, για να περάσει δημιουργικά ο χρόνος στο σπίτι. Άλλοτε τα πάζλ, τα επιτραπέζια, ένα βιβλίο, η μαγειρική, τα οικογενειακά αστεία, το jogging στη γειτονιά μου, και άλλοτε οι τηλεδιασκέψεις για τα μαθήματα πανεπιστήμιου έκαναν τις ημέρες να περάσουν. Συχνά σκέφτομαι, πως με υπομονή και ανάλογες δημιουργικές δραστηριότητες θα περάσουν και οι υπόλοιπες ημέρες σε αυτή την «εποχή του κορωνοϊού», που έμελλε να γράψει ιστορία.

Μέσα σε μία κατάσταση εγκλεισμού, οι εντάσεις και τα ξεσπάσματα αγανάκτησης βρίσκονται μέσα σε κάθε σπίτι. Άλλωστε, βρισκόμαστε λίγα βήματα πριν έρθουμε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα φέρει στο έλεος της μοίρας πολλές ελληνικές -και όχι μόνο- οικογένειες. Η ψυχική δύναμη και η αισιοδοξία, είναι παρούσα τόσο στο δικό μου όσο και στο πνεύμα της οικογένειας μου. Έχοντας εξοπλιστεί με υπομονή, αποβάλλουμε το άγχος και περιμένουμε να περάσει η δύσκολη εποχή. Εκείνο που μου λείπει περισσότερο είναι μία τρυφερή αγκαλιά, όταν αγουροξυπνημένοι θα μαζευτούμε στην τραπεζαρία για το οικογενειακό πρωινό. Μου λείπει το ζεστό φιλί, όταν νυσταγμένη θα πω «Καληνύχτα».

Η περίοδος του COVID 19 μας έφερε μπροστά σε μία αποκλειστικά ψηφιακή εποχή.  Πλέον, οι περισσότερες λειτουργίες αναγκαστικά γίνονται μέσω υπολογιστή. Έτσι, οι μαθητές και οι μαθήτριες, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω online τηλεδιασκέψεων, έχοντας την ευκαιρία όχι μόνο να εμπλουτίσουν την σκέψη τους, αλλά και να παρουσιάσουν τις προσωπικές τους εργασίες, ιδέες και απόψεις. Και καθώς οι προπτυχιακές σπουδές μου, δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί, βρίσκομαι και εγώ ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν αυτές τις πρωτόγνωρες -για την ελληνική εκπαίδευση- on-line συναντήσεις. Παρά την αρχική ανησυχία μου, για την πρακτική λειτουργία, αυτού του on-line νέου συστήματος διδασκαλίας, τα πράγματα λειτούργησαν και κάθε on-line διάσκεψη πραγματοποιείται με επιτυχία. Παρ΄ όλα αυτά η δια ζώσης επικοινωνία με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, εντός της φυσικής τάξης, δεν θα μπορούσε να αντικατασταθεί από την στεγνή και ψυχρή οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Σε αυτό το σημείο, υπάρχει κάτι που με απασχολεί. Συχνά περιστρέφονται σκέψεις γύρω από το μυαλό μου, γιατί δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας, για τους οποίους το «μένουμε σπίτι» είναι μία υπόθεση δύσκολη. Τα λίγα τετραγωνικά μέτρα, τα υπόγεια, τα ανύπαρκτα μπαλκόνια και οι λιγοστές ανέσεις, οδηγούν ορισμένους συμπολίτες μας, στα άδυτα μίας ψυχικής κατάπτωσης. Η ποιοτική και δημιουργική ενασχόληση στο σπίτι και η σύνδεση στο διαδίκτυο, είναι για κάποιους ένα άπιαστο όνειρο, μία «τρελή» πολυτέλεια. Για πολλούς Έλληνες φοιτητές και μαθητές η παρακολούθηση των διαδικτυακών συναντήσεων είναι ανέφικτη -λόγω οικονομικών δυσχεριών- και ως εκ τούτου δημιουργείται χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που παρακολουθούν τακτικά την ύλη και σε εκείνους που αναγκαστικά «μένουν πίσω».

Το σύνθημα και η πράξη του «μένουμε σπίτι» δεν είναι εύκολο. Σίγουρα σε περιόδους κρίσεων η ψαλίδα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις οξύνεται. Τα άτομα που βρίσκονται σε καλή οικονομική κατάσταση, είναι εξοπλισμένα με περισσότερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τις επικείμενες δυσκολίες, σε αντίθεση με κάποιους συμπολίτες μας, που πασχίζουν για να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους. Κλείνοντας, βλέποντας «τα πράγματα» αντιλαμβάνομαι, πως η παραμονή στο σπίτι, είναι το μοναδικό όπλο κάθε οικογένειας, για να αντιμετωπίσει αυτή την ασθένεια που ταλανίζει τον πλανήτη και μία αφορμή, για να εκτιμήσουμε όσα θεωρούσαμε δεδομένα, την οικογένεια, την εστία, μία αγκαλιά και ένα φιλί.

ΤΡΕΙΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Η κρίση της εποχής κατάφερε να αναδείξει όχι μόνο έναν αόρατο εχθρό, αλλά και μερικούς ήρωες, που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη στους χώρους εργασίας τους και προσφέρουν αλληλεγγύη στον αγώνα εναντίον της πανδημίας, που ταλανίζει τον πλανήτη μας.

Δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι στον υγειονομικό τομέα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης εναντίον του κορωνοϊού, αλλά κάπου εκεί κοντά βρίσκονται και μερικοί αφανείς ήρωες, που κάνοντας υπομονή και επιμονή, περιμένουν να περάσει η δύσκολη εποχή.

Υπάλληλος αλυσίδας Σούπερ Μάρκετ – Σου προσφέρει τα καθημερινά και απαραίτητα προϊόντα για να εξασφαλίσεις την επιβίωση σου

Η Μαρίνα είναι 27 ετών και εργάζεται εδώ και 5 χρόνια σε γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ, στον χώρο της μαναβικής. Μου λέει σχεδόν αγανακτισμένη, πως όσα χρόνια δουλεύει στο σούπερ μάρκετ δεν έχει έρθει ποτέ αντιμέτωπη, με κάποια παρόμοια κατάσταση «Ο κόσμος έχει τρομερές απαιτήσεις, μιλάνε σε όλους μας πολύ άσχημα, απότομα και με νεύρα. Δεν κρατάνε ούτε αποστάσεις ασφαλείας. Οι περισσότεροι δεν έχουν καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης, νομίζουν ότι η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει και έχει σκοπό να τους “κατασκοπεύσει”» . Η Μαρίνα για ευνόητους λόγους, είναι από εκείνους τους εργαζόμενους που δεν μπορεί να δουλεύει ακίνδυνα από το σπίτι της, αλλά εργάζεται καθημερινά 8 με 9 ώρες στο σούπερ μάρκετ περιτριγυρισμένη από πλήθος κόσμου. Χάρη σε κείνη και την δική της υπομονή και επιμονή, μπορούμε να εφοδιάζουμε τα σπίτια μας, με φρέσκα λαχανικά και φρούτα.

Όπως η ίδια τονίζει, στο σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν ελλείψεις σε προϊόντα, ακόμα και τα αντισηπτικά, τα μαντηλάκια και τα γάντια που βρίσκονταν σε έλλειψη, πλέον έχουν ανεφοδιαστεί πλήρως. Έτσι, ο κόσμος περιμένοντας υπομονετικά στις ουρές των σούπερ μάρκετ, μπορεί να βρει «τα πάντα» χαρίζοντας παράλληλα ένα χαμόγελο σε αυτούς τους ανθρώπους, που αγωνίζονται εκτεθειμένοι προσφέροντας αλληλεγγύη.

Διανομέας Τροφίμων– Σε γλιτώνει, από την έκθεση στον κίνδυνο του ιού

«Βλέποντας μάσκες, γάντια, αντισηπτικά θα λέγατε, ότι δουλεύω σε νοσοκομείο. Κι όμως όχι , δουλεύω με το μηχανάκι μου, ως διανομέας». Αυτά είναι -και θα είναι- τα όπλα και η καθημερινότητα του κυρίου Γιάννη, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια εργάζεται ως διανομέας τροφίμων. Αυτή όμως την περίοδο ο κύριος Γιάννης, έχει συσσωρεύει όλο του το θάρρος και συνεχίζει να εργάζεται, διαποτισμένος την επιθυμία του να εξυπηρετήσει τον συνάνθρωπο «Τα πράγματα είναι δύσκολα, φοβόμαστε για τις οικογένειες μας. Θέλουμε να γυρίσουμε σπίτι υγιής, ενώ εξακολουθούμε να δουλεύουμε».

Εκείνο όμως που μου κεντρίζει περισσότερο την προσοχή, είναι η αισιοδοξία του και το χαμόγελο που είναι απλωμένο γλυκά, στο πρόσωπο του. «Εύχομαι υγεία πάνω από όλα, θα το ξεπεράσουμε και θα γυρίσουμε όλοι στις δουλειές μας», μου λέει.

Αρτοποιός – Ζυμώνει καθημερινά ψωμί σου

Την στιγμή που όλα κλείνουν και οι Έλληνες τίθενται σε καθολική απαγόρευση εκείνοι παραμένουν ανοιχτοί, για να ζυμώνουν το ψωμί μας. Οι αρτοποιοί συνεχίζουν να ξυπνούν τα χαράματα για να προσφέρουν στον κόσμο φρέσκο ζεστό ψωμί. Μίλησα με την Παυλίνα, την κόρη ενός φούρναρη. Αυτή την περίοδο βοηθά τους γονείς της, στην οικογενειακή επιχείρηση και μου περιγράφει την δύσκολη κατάσταση που βιώνει καθημερινά. «Είναι απίστευτο, γιατί με το που εκδόθηκαν τα μέτρα περιορισμού, ο κόσμος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα. Συνέχισαν να σχηματίζουν ουρές, για να πάρουν ψωμί και καφέ. Δεν πήραν στα σοβαρά την κατάσταση. Βέβαια, τώρα τελευταία είναι αρκετοί εκείνοι που μαζεύτηκαν στο σπίτι τους και ίσως προτίμησαν να ζυμώσουν το ψωμί τους, παρά να εκτεθούν στον αόρατο εχθρό». Από τις 6 το πρωί μέχρι και τις 7 το απόγευμα, η Παυλίνα είναι εκεί μαζί με τους γονείς της, ζυμώνοντας το καλύτερο ψωμί. Το πρωτοφανές της κατάστασης είναι η άσχημη και απαιτητική συμπεριφορά των καταναλωτών, οι οποίοι σκυθρωποί και νευρικοί ζητούν να εξυπηρετηθούν, ενώ οι νεαροί χωρίς μάσκα ή γάντια επισκέπτονται τον φούρνο, για να αγοράσουν μονάχα ένα καφέ «Δεν μπορώ να καταλάβω, θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους γύρω τους, για να αγοράσουν ένα καφέ που κάλλιστα θα μπορούσαν να τον φτιάξουν στο σπίτι». Εκείνη το μόνο που ζήτα ως αντάλλαγμα, στις υπηρεσίες που προσφέρει το κατάστημα της, είναι ένα χαμόγελο, μία καλή συμπεριφορά και υπευθυνότητα, για να περάσει όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα αυτή η εποχή.